Heikki Johannes Silvennoinen, fiński muzyk i aktor, grał na gitarze i pisał piosenki dla kilku wybitnych fińskich grup w latach 70. i 80. XX wieku, wydając również nagrania solowe. W Finlandii jest najczęściej znany jako członek zespołu komediowego Kummeli, którego serial telewizyjny miał swoją premierę w 1991 roku.
Heinrich Eisenbach, urodzony 10 sierpnia 1870 roku w Wiedniu, był ważnym artystą kabaretowym i komikiem groteskowym działającym na przełomie wieków. Jego rodzicami byli Julius Eisenbach i Pauline Feller; miał starszego brata, Isidora Eisenbacha. Stał się znaną postacią świata rozrywki zarówno w Wiedniu, jak i w Budapeszcie. Karierę zaczął jako członek Budapester Orpheumgesellschaft w latach 1894–1914, gdzie był gwiazdą zespołu. Znany był też pod przydomkiem 'Wamperl' i występował na scenie z takimi artystami jak Josef Modl i Géza Steinhardt. Komizm Eisenbacha łączył elementy groteski z postaciami z miejskiego środowiska żydowskiego, odzwierciedlając wiedeńsko-żydowską komedię dominującą w Budapester Orpheum. Jego sceny solowe pisali Louis Taufstein, Josef Armin i Adolf Glinger, współtworząc jego charakterystyczne występy. W 1907 roku założył własną scenę, 'Eisenbach – Budapester Varieté', i zatrudnił Armina Berga. Przedsięwzięcie trwało krótko i zakończyło się w 1908 roku; Eisenbach zabrał wtedy Berga z powrotem do Budapester Orpheum, gdzie wspólnie rozwijali komediowy styl Berga. Od maja 1910 roku kierował też wraz z Adolfem Gungerem i Ottonem Taussigiem 'Possenbühne Max und Moritz', gdzie jeszcze w tym roku miały ruszyć występy kabaretowe; około stycznia 1913 roku nadal był z nią związany. Eisenbach był ‘Jargonvirtuose’ – mistrzem slangu i żargonu. Poza sceną Eisenbach wystąpił w filmach niemych, takich jak 'Sami, der Seefahrer' (1916) i 'Hausball beim Blunzenwirt'. Ożenił się z Anną, z którą wykonywał taneczne kuplety, a później z Mitzi Telmont (Marią Pfleger), która również była śpiewaczką. W 1915 roku odszedł z Budapester Orpheumgesellschaft z powodu sporów o patriotyczne, gloryfikujące wojnę przedstawienia. Aby dorobić, malował pejzaże, które sprzedawał po 2 guldeny za sztukę. Leczył się u Zygmunta Freuda z depresji. Zmarł 14 kwietnia 1923 roku w Wiedniu. W uznaniu jego zasług w 1955 roku jego imieniem nazwano ulicę Eisenbachgasse w wiedeńskiej dzielnicy Hietzing.
Heinz Eckner, niemiecki aktor i komik, urodził się 4 maja 1925 roku w Dreźnie. Od 14. roku życia żywił chęć występów, po udanym szkolnym przedstawieniu. Jednak jego ojciec początkowo zniechęcał go do kariery scenicznej, nalegając na naukę zawodu. W konsekwencji Eckner ukończył staż jako elektryk, jednocześnie studiując aktorstwo. Podczas II wojny światowej występował na 'bunte Abende' (wesołych wieczorach) jako 'Sketch-Offizier'. Później, po wojnie, wystąpił w teatrach w Berlinie, Hanowerze i Hamburgu, odnosząc sukces jako buffo operetkowy. Przejście Ecknera do ról komediowych wynikało z praktycznych rozważań; przyrost masy uniemożliwiał mu występowanie u boku „zbyt szczupłej” sopranistki. Jego kariera telewizyjna rozpoczęła się przypadkowym spotkaniem w stołówce Radia Bremen w 1968 roku, co doprowadziło do współpracy z Rudi Carrellem i oferty pracy po tym, jak zjadł pięć udźce cielęce. Zyskał rozpoznawalność wśród niemieckiej widowni telewizyjnej jako asystent w programie „Rudi Carrell Show”, a następnie zdobył dalszą sławę dzięki występom w „Am laufenden Band Carrells” i „The Rudi Carrell Show”. W latach 1974–1979 był powszechnie rozpoznawany jako partner aktorski Carrella w quizie ARD „Am laufenden Band”, często grając dobrotliwego, nieco niezdarnego pomocnika. Pracował z Carrellem nad ponad 70 programami i wystąpił z nim w filmie. W latach od 22 kwietnia 1981 do 1983 roku Eckner prowadził program ZDF "Ein Wort aus Musik" w reżyserii Hansa Rosenthala. Ten serial, w którym widzowie przesyłali rozwiązania słów pochodzących z piosenek, przyciągnął setki tysięcy zgłoszeń i zajmował pierwsze miejsce w ZDF. Pojawił się również w kilku serialach telewizyjnych, w tym w epizodycznych rolach w "Derrick" i "Die Schwarzwaldklinik", oraz wydał cztery książki i kilka płyt. W połowie lat 70. XX wieku nabył małą farmę w Wachendorf, stając się sąsiadem z Rudi Carrellem. Był żonaty z Renate ( 1934) i miał troje dzieci: Gudrun ( 1957), Hansa ( 1958) i Franka ( 1966). Heinz Eckner zmarł 30 maja 2012 roku w wieku 87 lat, spędzając swoje ostatnie lata w domu opieki w Achim.
Helen Paul, nigeryjska artystka, prowadzi komedię, śpiewa i gra. W obwodzie stand-up nazywa się Tatafo, a jej niezwykle wysoki głos wydaje jej dźwięk jak dziecko.
Helga Hahnemann, niemiecka artystka rozrywkowa, kabaretowa, piosenkarka i aktorka, urodziła się 8 września 1937 roku w Berlinie-Wilhelmsruh, a zmarła 20 listopada 1991 roku w Berlinie-Buch. Była najmłodsza z czwórki dzieci. Jej talent komediowy odkryto jeszcze podczas nauki szkolnej. W latach 1956–1959 studiowała w Akademii Sztuk Teatralnych Ernsta Buscha w Berlinie-Niederschöneweide, którą uczęszczała jako Schauspielschule (szkoła aktorska). To szkolenie przygotowało ją do kariery scenicznej. Hahnemann rozpoczęła swoje życie zawodowe od debiutu na scenie w 1959 roku w kabaretowym zespole Leipziger Pfeffermühle. Wróciła do Berlina około 1961 lub 1962 roku, koncentrując się na kabarecie i komedii. Po 1962 roku często występowała w telewizji i radiu. Od 1969 roku stała się stałą członkinią zespołu Niemieckiej Telewizji (Deutscher Fernsehfunk). Znana była ze swoich występów w satyrycznym programie komediowym 'Tele-BZ,' gdzie występowała u boku Ingeborg Krabbe, Ingeborg Naß, Hansa-Joachima Hanischa i Sergio Günthera, pojawiając się w ponad 30 odcinkach. Jej praca nad 'Tele-BZ' przyniosła jej nagrodę artystyczną Wolnego Związku Niemieckich Związków Zawodowych (FDGB) NRD. Hahnemann zyskała znaczną popularność w Niemieckiej Republice Demokratycznej pod koniec lat 70., znana ze swojej "berlińskiej szczerości". Prowadziła program 'Helgas Top(p)-Musike' na Berliner Rundfunk od tego czasu, a jej hity to m.in. 'Wo ist mein Jeld bloß geblieben,' 'Jetzt kommt dein Süßer' i 'U-Bahn-Beat.' Regularnie prowadziła również program rozrywkowy 'Ein Kessel Buntes' i grała role takie jak Erna Mischke w serialu telewizyjnym Maxe Baumann od 1976 do 1980 roku, oraz macostep Marianne w filmie baśniowym z 1976 roku Aschenbrödel . Dubbowała Yvonne Jensen w trzech filmach z serii Olsen Gang. Hahnemann otrzymała Nagrodę Artystyczną NRD w 1982 roku i Narodową Nagrodę NRD za Sztukę i Literaturę III Klasy w 1987 roku. W listopadzie 1991 roku zdiagnozowano u niej raka płuc, krótko przed śmiercią w wieku 54 lat. W jej pamięci ustanowiono nagrodę 'Goldene Henne' w 1995 roku, a centrum społecznościowe w Schöneiche, gdzie mieszkała, nazwano Helga-Hahnemann-Haus.
Helge Olof Skoog, urodzony 6 sierpnia 1938 roku w Borås, był szwedzkim aktorem i komikiem. Jego rodzicami byli Carl Axel Skoog i Karin Lindahl; jego ojciec pełnił funkcję burmistrza Borås. Od najmłodszych lat wykazywał zainteresowanie występami, rozpoczynając karierę aktorską w teatrze jeszcze jako dziecko. Początkowo zamierzał zostać prawnikiem, ale po udziale w Igrzyskach Warburskich zachęcony został do podjęcia pracy aktorskiej. W 1957 roku współzałożył grupę teatralną Rampljus w Borås läroverk, a od 1958 do 1961 roku uczęszczał do Dramatens elevskola, po czym został zaangażowany w Dramaten. Jego wczesna kariera obejmowała współpracę z Janem Bergquistem przy satyrycznych sztukach takich jak Ivar Kreugers svindlande affärer (1969) i Buss på sta’n (1970), oraz występy w kilku programach telewizyjnych, w tym Hur man blir rik på aktier (1970), Ljuger Gustav Johansson? (1972) i Folke Bengtssons underbara resa (1975). Kariera Skooga obejmowała dziesięciolecia i sięgała od filmu, przez telewizję, po teatr. Pojawił się w filmie Baltutlämningen w 1970 roku i Near and Far Away w 1976 roku. W latach 80. XX wieku zyskał szeroką rozpoznawalność dzięki udziałowi w serialu telewizyjnym Teatersport . Pojawiał się również w różnych produkcjach telewizyjnych, takich jak Babels hus (1981), Beteendelek (1981) i Pengarna gör mannen (1984). Jego talent aktora głosowego wykorzystano w Skrotnisse och hans vänner (1985) i Exit (1990). Zagrał główną rolę w Allra käraste syster (1988) i odegrał rolę w T. Sventon praktiserande privatdetektiv (1989), zyskując szczególną sławę dzięki roli Ture Sventona, występując w kalendarzu adwentowym z 1989 roku oraz w filmie z 1991 roku T. Sventon och fallet Isabella . Kontynuował intensywną pracę przez lata 90. i 2000., pojawiając się w Jönssonligan spelar högt (2000) i Kommissionen (2005). Wkład Helge Skooga w szwedzki świat rozrywki był szeroko uznawany. Otrzymał stypendium Riksteatern w 1962 roku, nagrodę Svenska Teaterkritikers förening w 1993 roku oraz Medal Królewski Ósmego Stopnia z Orderu Serafickiego w 2008 roku. Otrzymał również Karl Gerhards Hederspris w 1997 roku. Prowadził program P1 Sommar w latach 1988 i 2004, oraz był członkiem panelu satyrycznego programu Parlamentet od 1999 do 2008 roku. Ponadto, opowiadał programy telewizyjne takie jak Klockan nio hos stjärnorna (luty-marzec 2015) i Halv åtta hos mig (2008-2013). Pozostał ze Stockholms stadsteater do czasu przejścia na emeryturę w 1997 roku, a także był zaangażowany z Unga Klara i prowadził Klara soppteater od 1988 roku. Helge Skoog zmarł 12 grudnia 2025 roku w Sztokholmie.
Niemiecki artysta Hella von Sinnen pracuje jako prezenter telewizyjny, aktor głosu, aktorka, komik i mówca audycji radiowych i audiobooks. Po rozpoczęciu kariery w teatrze zyskała ogólnokrajową sławę, moderując program "Wszystko nic czy?" w latach 1988-1992. Od 2003 roku jest stałym członkiem zespołu rasowego programu komediowego Genial i doceniamy również ich zaangażowanie w społeczność LGBT.
Helmut Hoffmann jest komikiem i kabaretykiem pracującym w Niemczech, który dzięki swojemu wizerunkowi pracownika pocztowego i typowego obywatela Hans-Hermann Thielke stał się znany.
Heloísa Périssé, urodzona Heloísa Perlingeiro Périssé de Farias 19 sierpnia 1966 roku w Rio de Janeiro, jest brazylijską aktorką, komikiem, autorką i scenarzystką. Rozpoczęła karierę w 1988 roku sztuką teatralną 'As Guerreiras do Amor' autorstwa Domingosa de Oliveiry, a następnie studiowała aktorstwo w Casa das Artes de Laranjeiras oraz Teatro Tablado. Debiut telewizyjny miała w 1994 roku w miniserialu 'Incidente em Antares', szybko po czym zyskała uznanie jako część obsady programu 'Escolinha do Professor Raimundo' tego samego roku. Ugruntowała swoją pozycję jako ważna postać w brazylijskim świecie rozrywki dzięki pracy w telewizji i teatrze, zdobywając uznanie za swoje komediowe role. Kariera Périssé obejmuje pracę dla programu telewizyjnego Sai de Baixo , co dowodzi jej wszechstronnością jako siły kreatywnej. Zdobyła dalszą rozpoznawalność dzięki występom w licznych brazylijskich programach telewizyjnych i filmach, w tym rolach w 'Os Impagáveis' (1996), za którą otrzymała nagrodę Mambembe, oraz w 'Zorra Total' w latach 1999–2003. Obok Ingrid Guimarães współtworzyła i grała w długo trwającym spektaklu 'Cócegas', który cieszył się dziesięcioletnią popularnością. Jej aktorska wszechstronność jest widoczna w interpretacji Dercy Gonçalves w miniserialu 'Dercy de Verdade' (2012) oraz roli Monalisy w telenoweli 'Avenida Brasil' (2012), za którą otrzymała nominację do nagrody Najlepszej Aktorki Drugoplanowej. Pojawiła się również w 'Boogie Oogie' (2014), 'A Lei do Amor' (2016) i 'Segunda Dama' (2014), gdzie zagrała bliźniaczki. Poza aktorstwem, Périssé jest autorką, napisała książki takie jak Mãe, Você Não Tá Entendendo i O Diário de Tati . Od 2019 do 2023 roku była częścią głównej obsady serialu 'Cine Holliúdy'. W trakcie swojej kariery otrzymała liczne nagrody i nominacje, w tym dwie nagrody Prêmio Qualidade Brasil, dwie nagrody Melhores do Ano, dwie nominacje do Prêmio Extra de Televisão oraz dwie nominacje do Prêmio Shell. Była zamężna z Lug de Paula przez siedem lat; jest on synem Chico Anysio, co czyni ją zięścią słynnego artysty rozrywkowego. Périssé ma dwie córki, Antônię i Luizę.
Henfil, urodzony jako Henrique de Souza Filho 5 lutego 1944 roku w Ribeirão das Neves, w stanie Minas Gerais, był brazylijskim rysownikiem satyrycznym, karykaturzystą, dziennikarzem i pisarzem. Powszechnie znany jako Henfil, rozpoczął karierę jako ilustrator i rysownik na początku lat 60., publikując swoje prace w magazynie Alterosa w Belo Horizonte od 1964 roku. Jego pierwsze udane postacie, 'Os Franguinhos,' zadebiutowały w Alterosa, parodiując życie codzienne poprzez absurd i krytyczny humor. Następnie przyczynił się do publikacji takich jak Diário de Minas, Jornal dos Sports, Realidade, Visão, Placar i O Cruzeiro. W okolicach 1964 roku Henfil zaangażował się w brazylijską kulturę, regularnie przyczyniając się do Jornal do Brasil od 1969 roku i stając się kluczową postacią w satyrycznym tygodniku 'O Pasquim', który zaczął ukazywać się w grudniu 1968 roku. W 1970 roku wydał komiks 'Os Fradinhos', prezentując swoje najbardziej uznane postacie. Ta praca była znacząca, ponieważ stała się pierwszym brazylijskim komiksem opublikowanym międzynarodowo. Dzieła Henfila charakteryzowały się działalnością polityczną i krytyką brazylijskich instytucji politycznych; tworzył fikcyjne postacie, aby krytykować te instytucje, w tym Fradim Baixim, jego najsłynniejsze dzieło, często kojarzone z frazą 'Top! Top!'. Stworzył również serię 'Cmentarz Niewiedzących' w O Pasquim, parodiując postaci postrzegane jako wspierające lub ignorujące reżim wojskowy. Kariera Henfila wykraczała poza komiksy i obejmowała teatr, film oraz telewizję. W 1987 roku wyreżyserował i napisał fabularny film Tanga , a od 1980 do 1984 roku pracował jako scenarzysta programu TV Mulher na Rede Globo. Pisał również literaturę, w tym Diário de um Cucaracha w 1976 roku. Jego twórczość zyskała popularność w Brazylii, publikowana była we wszystkich głównych brazylijskich gazetach u szczytu jego kariery. Podjął próbę pracy w Stanach Zjednoczonych, ale uznano jego prace za zbyt agresywne do publikacji w mediach głównego nurtu. Henfil zmarł 4 stycznia 1988 roku w Rio de Janeiro w wieku 43 lat, w wyniku powikłań związanych z AIDS po transfuzji skażonej krwi. Pamiętany jest jako obrońca wolności, sprawiedliwości i praw człowieka.
Henning Schmidtke to niemiecki komik urodzony 3 lutego 1970 roku w Northeim. Spędził dzieciństwo w Hattorf am Harz i ukończył szkołę średnią Ernst-Moritz-Arndt-Gymnasium w Herzberg am Harz w 1989 roku. Schmidtke podjął studia wyższe, studiując niemiecki i angielski w Göttingen. W tym czasie angażował się w działalność muzyczną, grając na pianinie i tworząc zespoły, a także pisał artykuły jako autor dla ulicznego magazynu TagesSatz od 1997 do 2004 roku. W 2002 roku koncertował w Rumunii z zespołem chanson-rock 'Schneemann', otrzymując finansowanie z niemieckiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Od 2004 roku Schmidtke zasłynął jako artysta kabaretowy, muzyk i autor. Początkowo występował pod pseudonimem „Kelvin von der Musikpolizei” i zdobył uznanie dzięki swojemu programowi „Musikpolizei”, który zawierał reinterpretacje znanych rockowych utworów na pianinie. Program ten przyniósł mu nagrodę Bochumer Kleinkunstpreis w 2004 roku. Pisał i komponował również materiały dla innych artystów, takich jak Hennes Bender i Ausbilder Schmidt. W latach 2001–2010 zapewniał muzyczne towarzyszenie grupom teatralnym improwizacyjnym. Jego twórczość obejmuje także komedię radiową, współpracując z Ramoną Schukraft przy programach dla dzieci, takich jak seria „Jimmy Böndchen”. Obecna praca Schmidta koncentruje się na przedstawianiu ogólnie optymistycznego obrazu świata. Od 2011 roku Bastian Pastewka prowadzi podcast z wywiadami 'Schön Reden', a jego występy na żywo obejmują programy takie jak 'No Wumme, No Cry' (który był nadawany w 3sat), 'Hetzkasper – zu blöd für Burnout,' 'Egoland' i 'Es ist nicht alles so scheiße, wie du denkst.' Jest również zwycięzcą Trierer Comedy Slam i gościł w programie z Kolonii Nightwash. Od stycznia 2013 roku Bastian Pastewka występuje jako artysta kabaretowy w programie ZDFinfo 'Berlin Politix.' Jego książka 'Es ist nicht alles so scheiße, wie du denkst' ukazała się w 2021 roku, a towarzyszące jej widowisko sceniczne – połączenie stand-upu i infotainmentu – obecnie jest w trasie koncertowej. Występy Schmidta podkreślają pozytywne zmiany często pomijane przez media, wykorzystując statystyki do poparcia jego argumentu, że ogólnie sytuacja się poprawia. Niedawno zdobył Passauer Scharfrichterbeil w 2024 roku, otrzymując pochwały za oferowanie perspektywy zdolnej do szerzenia zaufania i optymizmu, a także otrzymał nagrodę “Lorscher Abt” w 2024 roku.
Henri Giraud przedstawia się jako francuski komik, aktor i muzyk, szczególnie znany ze swoich imitacji. "Coluche był nieporównywalnym geniuszem, moją jedyną ambicją jest do Reconrect na tablicach, aby złożyć mu hołd. Jest tylko jedna Coluche. Jestem wcielony w skromność".
Albania
1
Armenia
2
Argentyna
36
Austria
27
Australia
52
Azerbejdżan
1
Bangladesz
1
Belgia
13
Bułgaria
57
Benin
2
Boliwia
1
Brazylia
27
Białoruś
2
Kanada
125
Demokratyczna Republika Konga
3
Szwajcaria
17
Wybrzeże Kości Słoniowej
1
Chile
15
Kamerun
1
Chiny
8
Kolumbia
4
Kuba
4
Czechy
7
Niemcy
188
Dania
17
Dominikana
1
Algieria
2
Ekwador
2
Estonia
5
Egipt
10
Hiszpania
74
Etiopia
1
Finlandia
15
Francja
214
Wielka Brytania
365
Gruzja
1
Ghana
3
Grecja
18
Gwatemala
1
Chorwacja
2
Haiti
1
Węgry
7
Indonezja
23
Irlandia
31
Izrael
10
Indie
47
Irak
3
Iran
6
Islandia
4
Włochy
136
Jamajka
1
Japonia
37
Kenia
3
Korea, Południe
20
Kazachstan
3
Liban
5
Sri Lanka
1
Litwa
1
Łotwa
1
Maroko
17
Mjanma
1
Malta
1
Malawi
2
Meksyk
28
Malezja
7
Nigeria
19
Nikaragua
2
Holandia
2
Norwegia
12
Nepal
3
Nowa Zelandia
9
Peru
2
Filipiny
35
Pakistan
7
Polska
8
Portugalia
7
Katar
1
Rumunia
1
Serbia
4
Rosja
9
Arabia Saudyjska
4
Szwecja
101
Singapur
3
Słowenia
4
Słowacja
2
Salwador
1
Syria
1
Tajlandia
2
Tunezja
4
Turcja
5
Tajwan
1
Ukraina
11
Uganda
7
Stany Zjednoczone
213
Urugwaj
4
Uzbekistan
1
Wenezuela
5
Wietnam
1
Republika Południowej Afryki
3
Zimbabwe
1
