Chuck - rysunkowy komik GiggleTime opowiadający dowcipy
GiggleTime na Androida
Za darmo w Google Play
Pobierz aplikację
GiggleTime - dowcipy, komicy i występy komediowe GiggleTime
Menu
Go Premium Zgłoś żart Komicy Występy komediowe Komicy z największą liczbą obserwujących O nas Najczęściej zadawane pytania Kontakt Dodaj komika
Pobierz aplikację
Obserwuj nas

Prawne
Polityka prywatności Regulamin Polityka plików cookie Polityka zwrotów i anulowania Przypisania
Loguj się
Język
Kategorie
Ustawienia
Język polski polski
Tryb awaryjny
Losowe żarty – automatyczne odtwarzanie
Powiadomienia
Globalny Katalog Talentów

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

Zaczyna się na E Zweryfikowane Wyczyść wszystko
Wyświetlono 61-72 z 79 komików
Ernst Waldbrunn (1907–1977), komik (Austria) – Kabaret
Zweryfikowane Nieodebrane
Austria

Ernst Waldbrunn

Ernst Waldbrunn, urodzony jako Ernst Karl Anton Waldbrunn 14 sierpnia 1907 roku w Krumau, Bohemia (obecnie Český Krumlov, Republika Czeska), był austriackim aktorem i artystą kabaretowym. Jego ojciec, Karl Waldbrunn, zajmował stanowisko urzędnika państwowego z Wiednia, a matka, Rosa Lederer, pochodziła z Mies i była córką żydowskiego handlarza węglem i tytoniem. Dzieciństwo spędził w Brüx, gdzie jego ojciec pełnił funkcję administratora powiatu. Formalne wykształcenie Waldbrunna obejmowało studia prawnicze na naleganie ojca, zakończone doktoratem prawa z Pragi. Rozpoczął karierę teatralną w 1928 roku w Teplitz-Schönau, gdzie reżyserował i występował. Jednak jego wczesna kariera na scenach niemieckich została przerwana przez wzrost nazistowskiego reżimu. Podczas pracy w Theater Gleiwitz stanął przed trudną sytuacją, zmuszony do występów dla strażników obozu koncentracyjnego Auschwitz ze względu na zaklasyfikowanie go jako „żydowskiej mieszanki”. We wrześniu 1944 roku został deportowany do podobozu Auschwitz w Gleiwitz, ale udało mu się uciec w październiku, znajdując schronienie w Wiedniu. Po II wojnie światowej Waldbrunn odniósł ponowny sukces, występując w kabarecie Simpl u boku Karla Farkasa od 1945 roku. Zdobył znaczną sławę dzięki podwójnym konferansjerom napisanym przez Hugo Wienera, formatowi wynalezionemu wcześniej przez Karla Farkasa i Fitzja Grünbauma w 1922 roku. Był członkiem Theater in der Josefstadt od 1946 roku do śmierci w 1977 roku. Waldbrunn wystąpił w licznych filmach podczas swojej kariery, w tym w ‘Aufschneider’ i ‘Blue Moon’. W 1965 roku współautorzył sztukę Die Flucht z Lidą Winiewicz, osiągając znaczną uznanie za swoją rolę główną. Jego charakterystyczna jąkawość stała się ukochanym znakiem rozpoznawczym jego stylu komediowego. Współpracował z różnymi artystami, w tym z Fritzem Imhoffem, Mimi Shorp, Rosl Doreną, Seppem Löwingerem i Elfriede Ott. Brał również udział w radiu i pisał scenariusze, a od 1955 roku pojawiał się w telewizji w programach takich jak 'Bilanzen' i rewue 'Simpl'. Nagranie jego występów z Karlem Farkasem, 'Karl Farkas & Ernst Waldbrunn - Doppelconférencen', jest częścią edycji ‘Best of Kabarett’. Ernst Waldbrunn zmarł 22 grudnia 1977 roku w Wiedniu. Był mężem Elfriede Ott od 1950 do 1964 roku. Niedługo przed śmiercią, pod koniec września 1977 roku, doznał udaru. Obecnie upamiętniony jest grobem honorowym na Centralnym Cmentarzu w Wiedniu, co umacnia jego pozycję w historii austriackiej rozrywki.

Eros Vlahos, komik (Wielka Brytania) – Lalki i brzuchomówstwo
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Eros Vlahos

Eros Vlahos to angielski aktor i komik, urodzony w Londynie 13 stycznia 1995 roku. Posiada brytyjskie (po matce) i greckie (po ojcu) pochodzenie, co odzwierciedla środowisko jego rodziców, Terry Davy i Spirosa Vlahosa. Sklep Cyberdog na Camden Market, założony w 1994 roku, prowadzony jest przez jego rodziców. Wczesne życie Vlahosa świadczy o skłonności do występów; ma młodszego brata o imieniu Tron Vlahos. Zagrał rolę Cyrila Graya w *Niania McPhee i wielki bang* (2010), a także wcielił się w Jake’a Farley’ego w *Lato w Transylwanii* (2010), co przyniosło mu początkowe uznanie. Początki Vlahosa w komedii sięgają młodego wieku. W 2008 roku, gdy miał 13 lat, prezentował swoje komediowe występy na festiwalu Edinburgh Festival Fringe. Tego samego roku recenzował także pantomimy świąteczne dla The Guardian. Jego talent komediowy rozciągał się również na radio, gdzie prowadził audycję w Radio London, oraz na telewizję, występując w CBBC Extra. Wykazując zaangażowanie w wspieranie początkujących komików, Vlahos uczestniczy w akademii komedii dla dzieci Comedy Club 4 Kids UK. Pojawiał się w rolach stałych w programach telewizyjnych, m.in. jako Lommy Greenhands w Grze o Tron i Nico Machiavelli w Demonach Da Vinci (2013-2015), występując w 27 odcinkach tego ostatniego. Zareżyserował i napisał komediowy krótkometrażowy film Meat Puppet, który miał premierę na SXSW 2024. Na SXSW 2024 film spotkał się z dużym uznaniem, zdobywając Specjalną Nagrodę Jury oraz Nagrodę Publiczności. Obecnie pozostaje stanu wolnego i bez dzieci. Vlahos czerpie radość ze swoich greckich korzeni, regularnie odwiedzając rodzinne miasto ojca w Filiates, Grecja.

Erwin Grosche, komik (Niemcy) – Kabaret
Zweryfikowane Nieodebrane
Niemcy

Erwin Grosche

Erwin Grosche, komik i humorysta, pochodzi z Paderborn w Niemczech. Urodził się 25 listopada 1955 roku w Anröchte, Kreis Lippstadt, a jego data urodzenia jest przedmiotem drobnych sporów; jego matka twierdzi, że było to 24 listopada. Pochodzi z rodziny o korzeniach w lokalnej społeczności, ponieważ jego ojciec był piekarzem, a matka prowadziła lokalny sklep spożywczy. Wczesne lata jego życia obejmowały naukę w szkole podstawowej Volksschule w Berge, po czym przeniósł się do szkoły gramatycznej Theodorianum w Paderborn. Zainteresowanie Grosche’a występami zaczęło się wcześnie, wspierane przez jego brata Heiko Grosche, który zachęcał go do pasji dla teatru i sztuki. W czasie nauki szkolnej, przyjął główne role w Westfälische Kammerspiele w Paderborn, a także występował na scenie plenerowej Schloß Neuhaus. W tym okresie wykazał się talentem pisarskim, publikując poezje i piosenki w magazynach takich jak DOM. Początkowo występując z bratem, Grosche przeszedł na karierę solową w 1980 roku. Jego twórczość gościła w programach telewizyjnych takich jak 'Die Sendung mit der Maus' i 'Stadt, Land, Fluss,' a także utrzymuje znaczną przyjaźń z gitarzystą jazzowym Toto Blanke, nagrywając wspólnie liczne LP i CD. Przez całą swoją karierę Grosche napisał ponad siedemdziesiąt książek, w tym literaturę dziecięcą przetłumaczoną na wiele języków. Współpracował z aktorami takimi jak Doris Dörrie, Sven Severin i Margarethe von Trotta. Jego styl komediowy często odzwierciedla życie codzienne, włączając efekty dźwiękowe i obserwacje dotyczące zwykłych przedmiotów. Krytycy opisują go jako 'großartiger Beobachter' (wielki obserwator), zauważając jego szczere i przystępne dzieła. Humor Grosche’a opiera się na języku, wyobraźni i zabawnym podejściu, pielęgnując bliską więź z publicznością dzięki sympatycznemu usposobieniu. Otrzymał liczne nagrody, w tym Niemiecki Kleinkunstpreis i Sonderpreis Reif & Bekloppt Prix Pantheon w 1995 roku, a następnie Morenhovener Lupe i Wilhelmshavener Knurrhahn w 1999 roku oraz Kulturpreis der Stadt Paderborn w 2000 roku. Ponadto jest patronem UNICEF PADERBORN od 2003 roku i ambasadorem 'Stiftung Lesen' od 2009 roku. Dziedzictwo Grosche’go wciąż rośnie; jego życiowe dzieło doceniono na wystawie 'Westfälische Kabarettheroen' z 2010 roku. Niedawno opublikował książkę 'Das Lesebuch Erwin Grosche' (2024) z wprowadzeniami autorstwa Hannsa Dietera Hüsch i Waltera Göddena, oraz współautorstwo 'Die kleine Fußballschule' (2022) z Peterem Menne. Film przedstawiający jego doświadczenia z testowaniem tortów i ciast, w reżyserii Wolfganga Dreslera i z udziałem zespołu wokalnego 'Anis oder Mandel,' również należy do jego ostatnich projektów. Grosche nadal występował, co udowadnia jego pojawienie się w Unter-Haus w Bad Hönningen 19 września 2026 roku, podczas którego prezentował swój kabaretowy i estradowy program "PIPIFAX Deluxe". Uważa, że świat byłby lepszy, gdyby więcej osób patrzyło na niego jego oczami, koncentrując się na wyciąganiu wniosków z wielkich wydarzeń i ich stosowaniu do codziennych sytuacji.

Esmaeil Yasin (1912–1972), komik (Egipt) – Komedia fizyczna
Zweryfikowane Nieodebrane
Egipt

Esmaeil Yasin

Ismail Yassine, pisany również إسماعيل ياسين, był egipskim aktorem sławnym z filmów komediowych slapstickowych. Urodził się 15 września 1912 roku w Suezie. Wczesne trudności ukształtowały jego życie; jego matka zmarła, gdy był małym dzieckiem, a jego ojciec, jubiler, borykał się z problemami finansowymi, co doprowadziło do uwięzienia. W konsekwencji Ismail pracował jako uliczny wołacz, a później jako kelner i przedstawiciel prawnika. Początkowo pragnął zostać śpiewakiem jak Mohammed Abdel Wahab, ale przeniósł się do Kairu we wczesnych latach 30. XX wieku, aby podążać karierą artystyczną. Komiczna podróż Yassine'a rozpoczęła się od występów monologowych około 1935 roku, za które otrzymywał cztery funty egipskie za sztukę, w tym opłaty za autorstwo i kompozycję. Dołączył do trupy tanecznej Bade'ah Musabni i zawiązał partnerstwo z Abu Al-Saud Al-Ibiary, który pisał jego monologi. Te występy okazały się udane w latach 1935–1945. Jego kariera filmowa rozpoczęła się w 1939 roku od filmu Khalaf El-Habayeb . Anwar Wagdi dostrzegł jego talent około 1944 roku i często obsadzał go w filmach. Często porównywano go z Charliem Chaplinem ze względu na jego slapstickowy humor, komedię fizyczną i ekspresyjne przesadne reakcje. Jego pierwsza rola główna pojawiła się w filmie Al-Nasih z 1949 roku. Lata 1952, 1953 i 1954 to okres złotej ery dla Jasina, z przeciętną liczbą 16 filmów wydawanych każdego roku. W 1954 roku założył trupę teatralną komediową z Abu Al-Saud Al-Ibiarym, produkując ponad 50 sztuk aż do 1966 roku. Często współpracował z reżyserem Fatinem Abd El Wahabem i scenarzystą Abu Al-Saudem Al-Ibiarym, co zaowocowało serią filmów noszących jego nazwisko, takich jak Esmaeil Yasin w Muzeum Figur Woskowych , Esmaeil Yasin spotyka Rayę i Sakinę oraz Esmaeil Yasin w wojsku . Zagrał w około 28 filmach z Shadią między późnymi latami 40. a latami 60., ich ostatnia współpraca to Al-Staat Ma Ya'rifush Yakdabu w 1965 roku. W ciągu życia Ismail Yassine wystąpił ponad 166 razy na ekranie. Zmarł 24 maja 1972 roku.

Esteban Navarro, komik (Hiszpania)
Zweryfikowane Nieodebrane
Hiszpania

Esteban Navarro

Esteban Navarro to wszechstronny artysta z Hiszpanii, uznawany za aktora, humorystę, scenarzystę, piosenkarza i współtwórcę komediowego duetu Venga Monjas. Od 2006 roku Venga Monjas zyskało silną pozycję w hiszpańskim krajobrazie komedii. Początkowo Navarro dążył do kariery w animacji, mając nadzieję pracować dla firm takich jak Disney czy Pixar, i nawet studiował Sztukę Wyzwolenia na Uniwersytecie w Barcelonie. Około dwudziestego roku życia zaczął tworzyć filmy z Xavi Daura i udostępniać je na YouTube, co stanowiło wczesny etap jego twórczej podróży. Jego praca rozwinęła się poza te początkowe projekty online, obejmując szeroki zakres mediów. Kariera zawodowa Navarro obejmuje pisanie scenariuszy do serialu 'Museo Coconut' od 2010 roku oraz późniejszy udział w różnych programach telewizyjnych, głównie na TV3. Pracuje nad programem Movistar+ 'Ilustres ignorantes.' Jest dowcipny i gra muzykę. Jego związek z Rigobertą Bandini, który rozpoczął się w 2019 roku, znacząco wpłynął na jego ostatnie prace. Stworzyli bliską osobistą i zawodową współpracę, a Navarro współtworzył i komponował kilka jej hitów, w tym 'Ay, mamá,' którą zaaranżował, a ona wykonała na Benidorm Fest. Piosenka odniosła duży sukces, osiągając pierwsze miejsce na Spotify Top 50 w Hiszpanii. Relacja z Bandini zaowocowała synem, Nico, urodzonym 2 czerwca 2020 roku, w trakcie pandemii. Uroczystość cywilną, której przewodniczyła Ada Colau, sformalizowali swoje zaangażowanie 18 maja 2023 roku, a następnie odbyły się kameralne śluby 10 czerwca 2023 roku. Navarro zapewnia stałe wsparcie i uczestniczy w bardziej intymnych aspektach artystycznego projektu Bandini, często grając na klawiaturach w jej projektach muzycznych. Jego twórcze wkład spotkał się z uznaniem; otrzymał nominacje do nagród za swoją pracę nad 'La vida breve' (2023), 'Don Pepe Popi' i 'V/H/S Viral.' Na podstawie 16 filmów jego średnia ocena wynosi 5.9.

Étienne Grosclaude (1858–1932), komik (Francja)
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Étienne Grosclaude

Étienne Grosclaude, urodzony jako Frédéric Étienne Grosclaude we Francji, był postacią o wielu talentach, znanym jako dziennikarz, felietonista i humorysta. Rozpoczął karierę w Le Gaulois, a następnie przyczynił się do szerokiej gamy publikacji, w tym do Figaro, Le Temps, L'Écho de Paris, La Liberté, Gil Blas, L'Illustration, L'Éclair oraz La Revue des deux Mondes. Grosclaude pełnił również funkcję dyrektora Le Journal i La République française, co świadczy o jego zaangażowaniu w różne aspekty francji prasy. Początkowo pisał pod pseudonimem Philidor w Gil Blas, umacniając swoją pozycję w środowisku literackim. Dorobek komediowy Grosclaude’a był rozległy, głównie przybierał formę kronik publikowanych w licznych gazetach i czasopismach. Od 1886 do 1892 roku wydał „Les Gaietés de l’année” (Radosne Lato Roku), zbiór zawierający kroniki i wiadomości; wczesne tomy ilustrował Caran d’Ache. Jego styl pisarski, który Jules Lemaître opisał jako cechujący się „uniwersalną nieczułością”, „wynalazkami dialektyka” i „głupkowatą elegancją”, obejmował szeroki zakres tematów. Poruszał zagadnienia tak różnorodne jak Louis Andrieux, którego porównał do Vidoca i Rocambole’a w „Les Gaietés de l’année”, obok publikowania książek o prezydencie Wilsonie i wojnie transwaalskiej. Humor Grosclaude’a był wszechobecny, nawet podczas relacjonowania jego podróży. Ważne podróże ukształtowały twórczość Grosclaude’a. W 1896 roku wyruszył na misję do Madagaskaru z Gallieni, płynąc na pokładzie Yang-Tsé 10 sierpnia i spędzając kilka miesięcy na wyspie. Następnie podróżował do Republiki Południowej Afryki z Cecilem Rhodesem. Jego relacja z Madagaskaru odzwierciedlała jego charakterystyczny humor, w unikalny sposób ironizując zarówno siebie, jak i lud malgaski, prezentując się w zabawny sposób. Grosclaude otrzymał Legię Honorową w 1913 roku i poślubił Alice Kohn tego samego roku. Napisał wiele prac w ciągu życia, a jego dziedzictwo trwa dzięki publikacjom takim jak antologia autorstwa Paula Acker’a, wydana po francusku 1 listopada 2015 roku.

Eugene Levy, komik (Kanada) – Komedia skeczowa, Parodia
Zweryfikowane Nieodebrane
Kanada

Eugene Levy

Eugene Levy, kanadyjski aktor i komik, urodził się 17 grudnia 1946 roku w centrum Hamilton w Ontario. Jego rodzicami byli Rebecca Kudlatz i Joseph Levy. Uczęszczał do Westdale Secondary School oraz McMaster University, gdzie w 1969 roku ukończył studia licencjackie z socjologii. Karierę aktorską rozpoczął uczestnicząc w produkcji *Godspell* w Toronto w latach 1972–1973, a następnie występował w Second City, Toronto i SCTV. Znany jest z roli dobrodusznego ojca w serii filmów *American Pie*, gdzie grał Noaha Levensteina we wszystkich ośmiu filmach. Levy zyskał uznanie dzięki swojej pracy w programie komediowym SCTV w latach 1976–1984, gdzie często współpracował z innymi wykonawcami i scenarzystami. Często odgrywa on zdezorientowanych i niestandardowych bohaterów, w tym Earla Camemberta, parodię kanadyjskiego dziennikarza Earla Camerona. Pojawił się również w wielu filmach podczas swojej kariery, w tym w Foxy Lady (1971), Vacation (1983), Splash (1984), Summer Camp (2024) oraz w innych takich jak Magic Baskets , Bronx à Bel Air , Une journée à New York i Treize à la douzaine 2 . Znany jest z inteligentnej komedii skupionej na postaciach i często współpracuje z Christopherem Guestem, współtworząc i występując w czterech jego filmach: Waiting for Guffman (1996), Best in Show (2000), A Mighty Wind (2003), gdzie grał Mitcha Cohena, oraz w nieokreślonym czwartym filmie. Podkładał głosy w filmach animowanych takich jak Heavy Metal (1981) i Nos voisins, les hommes (2006), oraz Le Monde de Dory (2016). Eugene Levy jest również znany z współtworzenia i występów w wysoko ocenianym kanadyjskim sitcomie Schitt’s Creek od 2015 do 2020 roku, kręconym w Kanadzie. Serial opowiada o rodzinie Rose i zdobył dziewięć nagród Emmy w 2019 roku, co ustanowiło rekord. W 2020 roku otrzymał Primetime Emmy Award, a w 2019 roku był nominowany. W 2004 roku wygrał również Grammy Award za A Mighty Wind . W 2008 roku Eugene Levy otrzymał nagrodę Governor General’s Performing Arts Award, a następnie w 2011 roku został Oficerem Orderu Kanady. Jest ojcem aktorów Daniela Levy’ego i Sarah Levy, a on i jego syn założyli firmę produkcyjną. Eugene i Dan Levy tworzą duet komediowy ojciec-syn i będą współprowadzić ceremonię wręczenia nagród Emmy 15 września, stając się pierwszym takowym duetem; jest to również pierwszy raz od czasu Howie Mandel w 2008 roku, kiedy Kanadyjczyk pełnił rolę gospodarza. Gala zostanie transmitowana na żywo w CTV i ABC.

Juan Joya Borja (1956–2021), komik (Hiszpania) – Parodia
Zweryfikowane Nieodebrane
Hiszpania

Juan Joya Borja

Juan Joya Borja, znany szerzej jako El Risitas, był hiszpańskim komikiem i aktorem. Urodził się w Sewilli, Andaluzja, Hiszpania 5 kwietnia 1956 roku i zmarł 28 kwietnia 2021 roku w wieku 65 lat. Mieszkał w dzielnicy San Pablo w Sewilli i był zagorzałym kibicem klubu piłkarskiego Betis. Zanim zdobył sławę jako komik, pracował na różnych stanowiskach, m.in. gotując i rozładowując worki cementu, a nawet pracował jako zmywacz naczyń. W 2001 roku program telewizyjny Jesús Quintero, El Vagamundo, oznaczał debiut El Risitas, prezentując go opowiadającego zabawne historie i osobiste doświadczenia. Nadal pojawiał się w programach Quintero od 2000 do 2010 roku. W 2007 roku opowiedział o incydencie z patelniami do paelli wypłukanymi na morze w programie Ratones Coloraos. Nagranie z tego występu zyskało szeroką popularność, stając się popularnym internetowym memem w 2014 roku po tym, jak ludzie zaczęli dodawać napisy. Ten mem był wykorzystywany w parodiach związanych z technologią i grami wideo, a we Francji nadano mu nawet pseudonim 'Issou'. El Risitas odegrał rolę w filmie Torrente 3: el protector z 2005 roku. Światowy rozgłos El Risitas zawdzięczał charakterystycznemu, piskliwemu i świszczącemu śmiechowi oraz hasłu "¡Cuñaooo!". Współpracował z Antonio Rivero Crespo ('El Peíto') i występowali razem na przedstawieniach w całej Andaluzji aż do śmierci Rivero. We wrześniu 2020 roku, z powodu problemów naczyniowych związanych z cukrzycą, konieczna była amputacja jego nogi. Pomimo początkowych doniesień o trudnościach finansowych, jego synowiec José María zaprzeczył tym informacjom, twierdząc, że w ostatnich dniach życia wujek nie miał problemów ekonomicznych. Jego śmierć wywołała kontrowersje i otoczona była plotkami o ubóstwie i porzuceniu.

Zweryfikowane Nieodebrane
Islandia

Edda Björgvinsdóttir

Edda Björgvinsdóttir to islandzka aktorka, komiczka, pisarka, reżyserka i mówczyni, od dziesięcioleci jedna z czołowych postaci islandzkiej komedii. Urodziła się jako Guðbjörg Edda Björgvinsdóttir w Reykjavíku 13 września 1952 roku. Gdy miała około dwóch lat, rodzina przeniosła się na wieś, gdzie jej ojciec był dyrektorem internatu dla trudnej młodzieży. W 1972 roku ukończyła Menntaskólinn við Hamrahlíð, studiowała filozofię na Uniwersytecie Islandzkim i radiografię w Reykjavíku, a potem kształciła się na aktorkę, kończąc z wyróżnieniem Islandzką Państwową Szkołę Teatralną w 1978 roku. W 2013 roku uzyskała jeszcze tytuł magistra zarządzania kulturą na Uniwersytecie Bifröst. Wkrótce po studiach zadebiutowała w Islandzkim Teatrze Narodowym w sztuce Jökulla Jakobssona Syn szewca i córka piekarza (1978), a krytycy chwalili ją jako jedną z najbardziej oryginalnych i wszechstronnych aktorek swojego pokolenia. Po krótkim okresie w poważnym dramacie zapotrzebowanie na jej talent komiczny rosło tak szybko, że w ciągu dwóch lat stała się czołową postacią islandzkiej sceny komediowej. Współpracowała z Teatrem Narodowym, zespołami teatralnymi Reykjavíku i Akureyri, Alþýðuleikhúsið, Gríniðjan i wieloma niezależnymi grupami oraz współtworzyła liczne programy rozrywkowe dla radia i telewizji. Jej najbardziej znana rola to tytułowa bohaterka klasycznej komedii z 1986 roku Stella í orlofi, porzucona, ale niepoprawnie optymistyczna żona; do tej roli wróciła w Stella í framboði (2002). W tym samym roku grała różne postacie w sitcomie Heilsubælið í Gervahverfi, a także występowała w wielu edycjach sylwestrowej satyry Áramótaskaupið. Jej inne filmy to m.in. Kiedy kruk leci (1984), Karlakórinn Hekla (1992), The Sacred Mound (1993), Dramarama (2001) i Amma Hófí (2020). Rola w czarnej tragikomedii Pod drzewem (2017) przyniosła jej w 2018 roku nagrodę Edda, a w 2025 roku zagrała u boku Jóna Gnarra połowę starszej pary w serialu komediowym Felix og Klara. W 2018 roku została też Artystką Miasta Reykjavík i otrzymała Krzyż Rycerski Orderu Sokoła za wkład w sztukę aktorską. Była żoną aktora i komika Gíslego Rúnara Jónssona; ich dwaj synowie, Björgvin Franz i Róbert Ólíver, są aktorami.