Chuck - rysunkowy komik GiggleTime opowiadający dowcipy
GiggleTime na Androida
Za darmo w Google Play
Pobierz aplikację
GiggleTime - dowcipy, komicy i występy komediowe GiggleTime
Menu
Go Premium Zgłoś żart Komicy Występy komediowe Komicy z największą liczbą obserwujących O nas Najczęściej zadawane pytania Kontakt Dodaj komika
Pobierz aplikację
Obserwuj nas

Prawne
Polityka prywatności Regulamin Polityka plików cookie Polityka zwrotów i anulowania Przypisania
Loguj się
Język
Kategorie
Ustawienia
Język polski polski
Tryb awaryjny
Losowe żarty – automatyczne odtwarzanie
Powiadomienia
Globalny Katalog Talentów

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

Zaczyna się na A Zweryfikowane Wyczyść wszystko
Wyświetlono 109-120 z 205 komików
Ahir Shah, komik (Wielka Brytania)
Zweryfikowane Nieodebrane
4 mar 2027 Wielka Brytania

Ahir Shah

Ahir Shah to brytyjski komik urodzony 28 grudnia 1990 roku. Jego rodzice, Vikram i Alka, pochodzą z Indii, a jego matka pracuje jako nauczycielka w państwowej szkole podstawowej. Wcześnie w życiu, w wieku pięciu lat, jego babcia została deportowana do Indii, co wpłynęło na aspekty jego twórczości. Ukończył szkołę średnią Preston Manor, a w 2012 roku ukończył studia na Uniwersytecie Cambridge, uzyskując dyplom obejmujący politykę, psychologię i socjologię. Shah zaczął występować jako komik stand-up podczas wieczorów otwartych mikrofonów, gdy miał zaledwie piętnaście lat, zachęcony przez ojca do udziału w zajęciach pozalekcyjnych. W trakcie lat szkolnych i uniwersyteckich stale doskonalił swoje umiejętności komediowe. Jego debiutancki występ, 'Astrologia', miał premierę w 2011 roku. W 2019 roku odbył trasę koncertową po Wielkiej Brytanii z przedstawieniem 'Kropki', które zyskało znaczące uznanie. Poza stand-upem, pojawiał się w programach telewizyjnych, takich jak 'The Mash Report' na BBC Two, oraz był gościem w programach panelowych, w tym 'Have I Got News For You' i 'Mock the Week'. Ma również role aktorskie w 'Campus', 'Brotherhood' i 'Catastrophe', a także współprowadził 'Explicable Me' z Suzi Ruffell na BBC Radio 2. Warto zauważyć, że Shah poruszał swoje doświadczenia z depresją w swoich występach stand-upowych. Kariera komika osiągnęła nowe szczyty dzięki specjalnemu występowi HBO zatytułowanemu 'Dots' w 2021 roku oraz premierze jego spektaklu 'Ends' jako specjalnego pokazu na Netflixie we wrześniu 2024 roku. 'Ends' zapewniło mu nagrodę Edinburgh Comedy Award w 2023 roku za Najlepszy Pokaz, powszechnie uważane za prestiżowe uznanie w świecie komedii. W 2024 roku brał udział jako współprowadzący w podcaście 'The Bugle'; obecnie produkuje serial radiowy BBC Radio 4 zatytułowany '7 Wpadki Ahira Shah'a na Świecie', którego premiera jest planowana na rok 2025. Jego występy spotkały się z pozytywnymi recenzjami; jeden z krytyków uznał jego twórczość za „najważniejszy występ stand-upowy roku, a może nawet dekady”, podczas gdy inny uznał konkretny pokaz za „naprawdę wybitny”. Obecnie pracuje nad nowym spektaklem stand-upowym zatytułowanym 'Golden', planowanym na lata 2026-2027.

Ahmed Berhan Omer, komik (Szwecja) – Satyra, Roast i komedia obraźliwa
Zweryfikowane Nieodebrane
Szwecja

Ahmed Berhan Omer

Ahmed Berhan Omer to szwedzki komik, aktor i prowadzący programy. Urodził się w Sztokholmie 24 stycznia 1985 roku i ma korzenie erytrejskie. Jego rodzice wyemigrowali z Erytrii do Szwecji w grudniu 1984 roku, kiedy był jeszcze niemowlęciem, osiedlając się w dzielnicy Rågsved w Sztokholmie. Spędził młodość grając w koszykówkę, a później studiował ekonomię na Södertörn University College. Ten okres ознаменовал również początek jego kariery komediowej, ponieważ zaczął występować jako komik w pubie The Big Ben oraz podczas wydarzeń na Södertörns högskola. Komiczna podróż Berhana Omera została znacząco wpłynięta przez Kodjo Akolora, który wprowadził go na scenę stand-upową. Jego poczucie humoru często odzwierciedla osobiste doświadczenia jako młodego imigranta w Szwecji, skupiając się często na rasizmie, uprzedzeniach i wyzwaniach młodości we współczesnym społeczeństwie. W swoich występach łączy satyrę i komedię roast, poruszając tematy takie jak seks i uprzedzenia. Czerpiąc inspirację od amerykańskich komików Chrisa Rocka i Dave'a Chappelle'a, jest znany ze swojego ostrego i satyrycznego humoru. Zdobył uznanie dzięki występom z Raw Comedy Club w Göta Lejon oraz wystąpił w StandUp Sverige i innych klubach w całej Szwecji, a także w Big Ben Comedy Club. Przez całą swoją karierę Berhan Omer poszerzył swoje działania poza stand-upem. Od 2015 roku pracował dla Sveriges Radio w Malmö nad programem Tankesmedjan w P3, i udzielał głosu w programach radiowych takich jak Morgonpasset, Hot Take i Vi måste snacka hår. Wystąpił w filmie *Hjärtat* w 2018 roku i zagrał główną rolę w sztuce *Mizeria* w Kulturhuset Stadsteatern w 2022 roku, a także pojawił się w '8 kvadrat' (2023) oraz innych spektaklach w Kulturhuset Stadsteatern. Pojawił się również w serialach telewizyjnych takich jak *Kontoret*, *Släng dig i brunnen* i *Bert*. Od 2010 roku koncertuje z grupą komediową SEMST, a latem 2010 roku odbył tournée po Estonii, Danii, Wielkiej Brytanii i Szwecji. W 2023 roku zdobył nagrodę dla Najlepszego Komika Roku na Humorgalan i poprowadził *Sommar i P1*. Jego pierwsza solowa trasa koncertowa, 'Inget driv,' miała premierę w 2024 roku. Prowadzi Debaser Comedy w Sztokholmie i jest żonaty z Maia Perez, specjalistką edukacji, z którą ma dwoje dzieci. W 2025 roku wygrał program *Förrädarna* na TV4, zarabiając 329 000 kr, i będzie gospodarzem drugiego sezonu *The Challenge Sverige* na TV4 w 2026 roku.

Akite Agnes, komiczka (Uganda)
Zweryfikowane Nieodebrane
Uganda

Akite Agnes

Akite Agnes to komik, aktorka, aktorka i filantrop z Ugandy. Jest najbardziej znana z gry Arach w serialu The Hostel. Pojawia się także w dramacie Pearl Magic z Mparo jako wścibska sąsiadka, mama Brian. Jej komedia skupia się na codziennych wyzwaniach, jakie ludzie napotykają w codziennym życiu.

Al Murray, komik (Wielka Brytania) – Satyra
Zweryfikowane Nieodebrane
23 sty 2027 Wielka Brytania

Al Murray

Alastair James Hay Murray, znany zawodowo jako Al Murray, to angielski komik urodzony 10 maja 1968 roku w Stewkley, Buckinghamshire. Jest krewnym autora Williama Makepeace’a Thackeraya. Uczęszczał do Bedford School i grał na perkusji w Bedfordshire County Youth Orchestra. Jego ojciec zajmował stanowiska zarówno w Royal Engineers, jak i British Rail. Murray ukończył Uniwersytet Oxfordzki, co świadczy o jego wczesnym zaangażowaniu w działalność intelektualną obok jego zainteresowań muzycznych. Murray rozpoczął swoją karierę komediową w 1994 roku, współpracując z Harrym Hillem dla BBC Radio 4 i regularnie występując na Festiwalu Fringe w Edynburgu. Po raz pierwszy pojawił się jako "Właściciel Pubu" podczas Festiwalu Fringe w 1994 roku, postać, która wyzywa publiczność do nazwania kraju, zanim stwierdzi brytyjską wyższość. Ta persona stała się centralnym elementem jego pracy przez ponad 20 lat. Otrzymując nominacje w latach 1996, 1997 i 1998, ostatecznie zdobył nagrodę Edinburgh Comedy Award w 1999 roku. W trakcie swojej kariery, trwającej ponad dwie dekady, wypełniał areny i duże teatry na całym świecie. Jego praca obejmuje występy w programie Channel 4 "The Word" w listopadzie 1991 roku oraz krótką przygodę jako perkusista w zespole Evangelista w latach 1994-1995. Styl komediowy Ala Murray'ego często koncentruje się na postaci 'Właściciela Pubu', eksplorując brytyjską kulturę i historię z satyrycznym zacięciem. Zaprezentował kilka nagradzanych seriali dla BBC Four, w tym Al Murray: Dlaczego Każdy Nienawidzi Anglików? , Al Murray: Dlaczego Brytyjczycy Wygrywają Wszystkie Wojny? i Al Murray: Dlaczego Każdy Nienawidzi Brytyjskiego Imperium? , a także programy specjalne takie jak Wielkie Brytyjskie Filmy Wojenny Ala Murray'ego i Wielkie Brytyjskie Filmy Szpiegowskie Ala Murray'ego . Pojawił się również wielokrotnie w Royal Variety Performance , prowadził Live at the Apollo i Live at the Palladium oraz zagrał w sitcomie Time Gentlemen Please . Jego praca teatralna obejmuje My Gaff, My Rules , która została nominowana do nagrody Oliviera w 2002 roku. Otrzymał dwie nominacje do nagrody Oliviera za występy w West Endzie i obecnie koncertuje z ‘All You Need Is Guv’ i 'Guv Island', sprzedając ponad 130 000 biletów w 2024 roku. Murray jest również pisarzem, autorem sześciu książek o brytyjskiej kulturze i historii, w tym Victory’45 , której premiera planowana jest na kwiecień 2025 roku, oraz współprowadzącym podcast We Have Ways of Making You Talk z Jamesem Hollandem, skupiający się na historii II wojny światowej.

Al Shean (1868–1949), komik (Niemcy) – Komedia skeczowa
Zweryfikowane Nieodebrane
Niemcy

Al Shean

Al Shean, urodzony jako Abraham Elieser Adolph Schönberg 12 maja 1868 roku w Dornum, Królestwo Prus, był niemiecko-amerykańskim komikiem i aktorem. Używał również imion Adolf, Albert lub Alfred Schönberg. Jego rodzicami byli Fanny i Levi lub Louis Schönberg, a jego siostra, Minnie, była matką braci Marx: Chico, Harpo, Groucho, Gummo i Zeppo. Ojciec Sheana był magikiem, co mogło wpłynąć na jego późniejszą karierę. Z Niemiec wyemigrował do Nowego Jorku ze swoją siostrą, tworząc podstawy dla kariery na Broadwayu. Shean zyskał uznanie w teatrach wodewilu, często występując u boku swojej siostry Minnie. W 1912 roku połączył siły z Edwardem Gallagherem, tworząc duet komediowy Gallagher i Shean, który po raz pierwszy wystąpił razem podczas tournée The Rose Maid . Ich występy zyskały znaczną popularność, czego kulminacją był utwór „Mister Gallagher i Mister Shean”, który odniósł duży sukces w Ziegfeld Follies w 1922 roku. Jednakże, jak donoszono, partnerzy się nie lubili i rozstali się w 1914 roku po kłótni. Minnie Marx pomogła im się znowu zjednoczyć w 1920 roku, a ich współpraca od 1920 do 1925 roku przyniosła im dużą sławę, zakończoną w 1925 roku. Uważa się, że Shean napisał pierwszy udany wodewilowy szkic braci Marx i pomógł w rozpoczęciu ich karier, występując z nimi w numerze o nazwie ‘Fun in Hi Skule’ około 1911 lub 1912 roku; Groucho grał nauczyciela niemieckiego, Harpo reprezentował Irlandczyków czerwoną peruką, a Gummo miał akcent żydowski. Po rozpadzie Gallaghera i Sheana, Shean występował solowo w ośmiu broadwayowskich przedstawieniach. Pojawił się w około trzydziestu czterech filmach, w tym w San Francisco (1936) jako „Profesor”, w Niebieskim Ptaku (1940) jako dziadek i w Szaleńcu Hitlera (1943) jako ksiądz. Inne role filmowe obejmowały Muzykę w Powietrzu (1934), To jest w Powietrzu (1935), Page Miss Glory (1935), Wędrująca Sprzedawczyni (1935), Król Wkracza do Akcji (1936), Prawo w Jej Rękach (1936), Może Ci się to Przytrafić (1937), Żyj, Kochaj i Ucz się (1937), Więzień Zendy (1937), Droga Powrotna (1937), Rozalia (1937), 52nd Street (1937), Wielki Walc (1938), Hollywood Hotel (1938), Za Gorąco, by się Poruszać (1938), Broadway Serenade (1939), Joe i Ethel Turp Odwiedzają Prezydenta (1939), Tish (1942), Crime Doctor (1943), Atlantic City (1944) i Złote Lata Dwudzieste (1950). Zagrał główną rolę w 'Cudzie Ojca Malachiego'. Al Shean zmarł 12 sierpnia 1949 roku w Nowym Jorku.

Alan Bennett, komik (Wielka Brytania) – Satyra, Komedia skeczowa
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Alan Bennett

Urodzony w Armley, Leeds, 9 maja 1934 roku, Alan Bennett to wszechstronny angielski twórca znany ze swojej pracy jako aktor, autor, dramaturg i scenarzysta. Po ukończeniu szkoły Christ Church, Upper Armley, Church of England School oraz Leeds Modern School, Alan Bennett podjął studia wyższe na Uniwersytecie Oxfordzkim, gdzie uzyskał tytuł z historii (pierwszy stopień). Początkowo dążąc do zostania historykiem średniowiecza, Bennett przez kilka lat wykładał historię średniowieczną na Oxfordzie, zanim przeszedł na pracę zawodowego pisarza. Jego twórczość często odzwierciedla kulturę Yorkshire i nadmorskie wakacje z dzieciństwa. Bennett zyskał sławę w 1960 roku na Festiwalu Edynburskim jako część satyrycznego rewia Beyond the Fringe, otrzymując za udział Specjalną Nagrodę Tony’ego. Od tamtej pory jego twórczość odniosła sukces w różnych mediach, w tym na scenie, w filmie i na papierze. Napisał wiele sztuk teatralnych, w tym "Forty Years On" (1968), "Getting On" (1971), "Habeas Corpus" (1973) i "The Old Country" (1977). Jego prace zostały zaadaptowane do filmów, takich jak "The Madness of King George" (1994), "The History Boys" (2006) i "The Lady in the Van" (2015). Bennett jest również znany z tworzenia popularnego serialu telewizyjnego "Talking Heads" (1988) oraz napisania "On the Margin" (1966), serii szkiców, która została później odzyskana. Nie pisze na zamówienie. "Historia Chłopaków", która miała swoją prapremierę w Narodowym Teatrze w 2004 roku, jest uważana przez Bennetta za jeden z jego najszczęśliwszych spektakli do napisania, zajmując mniej niż zwykle pięć lat. Ta sztuka, osadzona w latach 80. w Wielkiej Brytanii, przedstawia doświadczenia ośmiu uczniów w szkole gramatycznej dla chłopców w Sheffield i bada tematy takie jak nastoletnie pożądanie, relacje zawodowe między nauczycielami, seksualność, dojrzewanie oraz istota historii i edukacji. Następnie przenieziono ją na Broadway, gdzie zdobyła sześć nagród Tony i trzy nagrody Oliviera. Sztuka powraca do londyńskiego West Endu w kwietniu 2027 roku, z próbami rozpoczynającymi się 10 kwietnia 2027 roku i kończącymi 24 lipca. Bennett otrzymał liczne nagrody, w tym cztery nagrody BAFTA, cztery nagrody Laurence Oliviera, dwie nagrody Tony oraz specjalną nagrodę Society of London Theatre w 2005 roku. Wielu uważa go za najwybitniejszego angielskiego dramatopisarza swojego pokolenia, znanego z przedstawiania codziennego brytyjskiego życia z wdziękiem, humorem i szacunkiem.

Alan Cumming, komik (Wielka Brytania) – Kabaret
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Alan Cumming

Alan Cumming to wszechstronny artysta, który identyfikuje się zarówno ze Szkocją, jak i z Ameryką. Urodził się 27 stycznia 1965 roku w Aberfeldy, Perthshire, w Szkocji, a jego wczesne życie ukształtowała praca ojca jako naczelnego nadleśniczego na terenie Panmure Estate koło Carnoustie. Jego edukacja obejmowała naukę w Monikie Primary School i Carnoustie High School. Kariera Cumminga rozpoczęła się we wczesnym okresie, a debiut telewizyjny miał w 1984 roku w programie ITV Granada "Travelling Man". Szybko zyskał uznanie dzięki występom komediowym, tworząc duet komediowy o nazwie Victor i Barry z Forbes Masson, który zadebiutował na Festiwalu Edynburskim w 1984 roku. Wszechstronność Cumminga jest widoczna w różnych mediach. W 1991 roku otrzymał nagrodę Laurence Oliviera za najlepszy występ komediowy za rolę w "Przypadkowej śmierci anarchisty". Jego kariera teatralna trwała z dużym powodzeniem, kulminując nagrodą Tony Award w 1998 roku za najlepszą rolę aktorską w musicalu za interpretację "Kabaretu" na Broadwayu. Poza teatrem, wystąpił w kilku filmach, w tym w trylogii "Spy Kids" od 2001 do 2003 roku jako Fegan Floop i jako Nightcrawler w "X2" (2003), powracając do tej roli w "Avengers: Doomsday" (2026). Pokazał również swoją kreatywną kontrolę, współreżyserując, współpisząc, współprodukując i występując w "The Anniversary Party" w 2001 roku u boku Jennifer Jason Leigh. Praca telewizyjna Cumminga okazała się szczególnie istotna. Od 2010 do 2016 roku jego rola w serialu "The Good Wife" spotkała się z dużym uznaniem, co zaowocowało nominacjami do trzech nagród Primetime Emmy, dwóch nagród Screen Actors Guild oraz dwóch Złotych Globów. Ostatnio, od 2021 do 2023 roku, zagrał w serialu Apple TV+ "Schmigadoon!". Poza karierą aktorską wykazał się kreatywnością jako autor; jego publikacje obejmują powieść "Tommy's Tale" (2002) oraz dwie autobiografie wydane w 2014 i 2019 roku. Obecnie prowadzi i jest producentem wykonawczym programu "The Traitors" (od 2023 roku – obecnie), za który otrzymał już sześć nagród Emmy.

Alan Thicke (1947–2016), komik (Kanada)
Zweryfikowane Nieodebrane
Kanada

Alan Thicke

Alan Thicke, urodzony jako Alan Willis Jeffrey 1 marca 1947 roku w Kirkland Lake, Ontario, był wszechstronnym kanadyjskim artystą. Jego wczesne lata były naznaczone zmianami rodzinnymi; jego rodzice, Shirley Greer i William Jeffrey, rozwiedli się w 1953 roku. Później przyjął nazwisko swojego macocha, Briana Thickego, fizyka. Po ukończeniu Elliot Lake Secondary School w 1965 roku uczęszczał na Uniwersytet Western Ontario i został członkiem bractwa Delta Upsilon. Te kształcące doświadczenia przyczyniły się do fundamentu jego kariery jako aktora, kompozytora, producenta i scenarzysty. Kariera Thicke rozpoczęła się w kanadyjskiej telewizji. Prowadził program Face the Music w 1975 roku oraz First Impressions w sezonie 1976-77. W późnych latach 70. często zastępował gospodarza programu The Alan Hamel Show . Następnie prowadził The Alan Thicke Show na początku lat 80., co doprowadziło do powstania godzinnego spin-offu o nazwie Prime Cuts . Jego wszechstronność wykraczała poza prowadzenie; pisał dla programów specjalnych, takich jak The Paul Lynde Halloween Special (1976) i The Barry Manilow Special (1977). Komponował również wiele motywów muzycznych do seriali telewizyjnych, często współpracując z Glorią Loring, w tym motywy do Diff’rent Strokes i The Facts of Life . Nawet prowadził amerykański późnonocny talk show, Thicke of the Night , od 1983 do 1984 roku oraz współprowadził Parada Bardzo Wesołych Świąt Bożego Narodzenia w Walt Disney World od 1983 do 1990 roku. Thicke zyskał szerokie uznanie dzięki roli doktora Jasona Seavera w sitcomie Growing Pains , który nadawany był od 1985 do 1992 roku. Jego gra zapewniła mu nominację do Złotego Globu w 1988 roku. Wrócił do tej roli w The Growing Pains Movie (2000) i Growing Pains: Return of the Seavers (2004), a także wyprodukował The Growing Pains Movie . Pojawił się w filmie Disney Channel Not Quite Human (1987) oraz jego sequelach. Później w swojej karierze pojawiał się jako sam w serialach telewizyjnych takich jak How I Met Your Mother i This is Us . Alan Thicke zmarł 13 grudnia 2016 roku na atak serca podczas gry w hokeja ze swoim synem Carterem, pozostawiając po sobie spuściznę komediowych występów i wkładu muzycznego.

Alan Young (1919–2016), komik (Wielka Brytania)
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Alan Young

Alan Young, urodzony jako Angus Young 19 listopada 1919 roku w North Shields, Northumberland, Anglia, miał karierę obejmującą radio, film i telewizję. Jego rodzice byli Szkoci; ojciec pracował zarówno jako górnik, jak i tancerz, a matka była śpiewaczką. Przed szóstymi urodzinami rodzina przeniosła się z Edynburga w Szkocji do West Vancouver, Kolumbia Brytyjska, Kanada, po początkowym przeniesieniu się tam, gdy był jeszcze niemowlęciem. Wczesne zainteresowanie radia u Younga rozwinęło się z powodu astmy w dzieciństwie. Zaczął dostarczać komediowe monologi na scenie w wieku 13 lat i, w latach 30. i na początku lat 40., miał już zabezpieczoną pracę w radiu zarówno w Kanadzie, jak i w Stanach Zjednoczonych. Podczas II wojny światowej Young służył w Królewskiej Kanadyjskiej Marynarce Wojennej. Opuścił Marynarkę po przydzieleniu do pisania dla programu morskiego; jak donoszono, próbował wstąpić do Kanadyjskiej Armii, ale został odrzucony z powodu astmy z dzieciństwa. Po odbyciu służby wojskowej Young rozpoczął występy w rolach głównych w programach rozrywkowo-komediowych, znanych jako "The Alan Young Show", nadawanych w radiu i telewizji od lat 40. do lat 50. XX wieku. Jego rola Wilbura Posta w serialu telewizyjnym "Mister Ed" (1961–1966) to to, za co jest najbardziej rozpoznawany. Przez całą swoją karierę pojawiał się nadal w filmach i programach telewizyjnych, w tym w "Kaciku" (1958), "Sokołu piekarza" (1976), "Kocie z kosmosu" (1978), "Boże Narodzenie Myszki Mickiego" (1983), "Ducktales: Film" (1990), "Love Boat" (1983) oraz "Agatha Christie: Kłopotliwe zagadki" (1986), a także w serialu operowym "General Hospital". Od 1974 roku do śmierci podkładał głos Sknerusowi McDuckowi, użyczając go w filmach i grach wideo. Podkładał również głos Flavershamowi w "Wielkim detektywie mysiej" (1986), używając szkockiego akcentu. Young wystąpił w krótkotrwałym sitcomie "Coming of Age" (1988-89). Alan Young zmarł 19 maja 2016 roku.

Albert Algoud, komik (Francja) – Satyra, Komedia skeczowa
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Albert Algoud

Albert Algoud, urodzony 23 marca 1950 roku w Asnières-sur-Seine, jest francuskim humorystą o bogatej i zróżnicowanej karierze. Pochodzi z rodziny pisarzy; jego ojciec to François-Marie Algoud, a on sam jest wnukiem innego Alberta Algouda, obydwu autorów. Zanim zyskał rozgłos w komedii, Algoud pracował jako nauczyciel francuskiego w latach 1976–1988, nauczając w Haute-Savoie, La Roche-sur-Foron i Poissy. Wczesne lata jego życia obejmowały krótkie okresy zaangażowania politycznego, w tym udział w Action Française, a później w Gauche prolétarienne, choć opuścił je z powodu różnic ideologicznych. Komiczna podróż Algouda rozpoczęła się w radiu, początkowo od "Contrebande" w Annecy około 1970 roku. Szersze uznanie zyskał dzięki pracy nad programami Canal+, takimi jak Nulle Part Ailleurs i Karl Zéro , gdzie grał postać Pintimberta u boku Karla Zéro. Współpracował również przy pisaniu scenek do Nulle Part Ailleurs z Antoine de Caunes i Laurentem Chalumeau. W latach 1989-1990, Antoine de Caunes, Karl Zéro i on dzielili się rolą gospodarza komediowego programu radiowego nadawanego na RFM. Jego poczucie humoru opisywane jest jako absurdalne i erudytowe, łączące satyrę z odniesieniami kulturowymi, a znany jest z imitacji polityków takich jak Hu Jintao, Władimir Putin i Osama bin Laden. Wspólnie z Christophe Bertin stworzył w 1994 roku pastisz informacyjny Zérorama , a także występował w satyrycznym programie informacyjnym Karla Zéro, Le Vrai Journal de Karl Zéro . Kariera Algouda wciąż ewoluuje. W latach 1999–2002 prowadził magazyn kulturalny La partie continue na antenie France Inter. Napisał wiele książek, koncentrując się szczególnie na świecie Tytusa Romeika, w tym słownik przekleństw kapitana Haddocka i nieautoryzowaną biografię Madame Castafiore. W 2023 roku wydał Le Prof qui a sauvé sa vie , komiks autobiograficzny. Obecnie pojawia się jako „Père Albert” w programach France Inter Le Fou du roi i À rebrousse poil , a od 2015 roku jest felietonistą w La Bande originale . Jego syn Boni został zdiagnozowany jako osoba autystyczna około 27 lat przed czasem obecnym, o czym Algoud otwarcie mówi. Pozostaje płodnym pisarzem, napisał bowiem około dziesięciu książek poświęconych Tytusowi Romeikowi, w tym Le dictionnaire amoureux de Tintin , wychwalający La Roche-sur-Foron.

Alberto Olmedo (1933–1988), komik (Argentyna)
Zweryfikowane Nieodebrane
Argentyna

Alberto Olmedo

Alberto Olmedo był argentyńskim komikiem i aktorem, urodzonym jako Alberto Orlando Olmedo 24 sierpnia 1933 roku w Rosario, Santa Fe. Znany jako ‘El Negro’ (Czarny), pozostawił znaczący ślad w historii argentyńskiej rozrywki i jest uważany za jedną z jej najważniejszych postaci. Zmarł 5 marca 1988 roku w Mar del Plata, prowincja Buenos Aires. Wczesne życie Olmedo było pełne różnorodnych doświadczeń. Początkowo utalentowany gimnastyk i aspirujący aktor w okresie dojrzewania, zaczął występować z La Comedia de Rosario w 1947 roku. Udzielał się w utrzymaniu rodziny poprzez różne prace, w tym dostarczanie dla warzywniaka i rzeźnika. W 1951 roku założył duet Toño-Olmedo z Antonio Ruiz Viñas. Przeniósł się do Buenos Aires pod koniec 1954 roku, by realizować karierę artystyczną, pracując jako technik w Canal 7 w 1955 roku, zanim przeszedł na ścieżkę aktorską. Debiut filmowy miał w Gringalet w 1959 roku. Przez całą swoją karierę Olmedo wystąpił w 49 filmach, rozpoczynając od Gringalet . Osiągnął znaczny sukces w latach 60. dzięki programom dla dzieci takim jak Capitán Piluso , w którym występował u boku Coquito (Humberto Ortiz) począwszy od 1960 roku. Pojawił się również w Operación Ja-Já od marca 1964 roku. Jego komediowy styl często zawierał argentyńskie slangi i opowieści z dzieciństwa, a regularnie współpracował z Javierem Portalesem i Jorge Porcelem, którzy wspólnie rozwinęli styl ‘comedia picaresca’ w latach 70. i 80. Znaczące filmy to m.in. Los Doctores las Prefieren Desnudas (1973), Maridos en Vacaciones (1975) oraz Sálvese Quien Pueda (1984). Stworzył niezapomniane postacie, takie jak generał González, Rucucu i el Manosanta. Program No Toca Botón! był najwyżej ocenianym w Argentynie w latach 80. Posiadał również własny program, El Chupete , a w 1976 roku na krótko stanął w obliczu usunięcia z telewizji po żartcie podczas jego programu. W latach 80. praca Olmedo przeszła do filmów przyjaznych rodzinie z Jorge Porcel, Morią Casán i Susaną Giménez. Należały do nich Los fierecillos se divierten (1983), Rambito y Rambón, primera misión (1986), Los colimbas se divierten (1986) i Los colimbas al ataque (1987). Był żonaty dwukrotnie, najpierw z Judith Jaroslavsky w 1958 roku, a później z Titą Russ w 1967 roku i miał sześcioro dzieci. Jego dom rodzinny znajdował się przy Tucumán 2765 w Rosario, a jego ojcem był José Mautone pochodzenia sycylijskiego.

Alberto Sordi (1920–2003), komik (Włochy)
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Alberto Sordi

Urodzony 15 czerwca 1920 roku w Rzymie, Alberto Sordi był wszechstronnym włoskim artystą, który pracował jako aktor, komik, lektor, reżyser, piosenkarz, kompozytor i scenarzysta. Zmarł w Rzymie 24 lutego 2003 roku. Jego kariera trwała ponad 60 lat i obejmowała 160 filmów, z czego wyreżyserował 18. Sordi, uznawany za kluczową postać w *commedia all'italiana* i jednego z najważniejszych aktorów włoskiego kina, często ukazywał zmiany w społeczeństwie włoskim poprzez swoje role. Sordi rozpoczął karierę 15-letnim okresem niewielkich ról jako statysta lub aktor drugoplanowy, pojawiając się jako statysta w filmie *Scipione l'Africano* w 1937 roku. Początkowo podjął studia muzyczne, śpiewając w chórze Kaplicy Sykstyńskiej w wieku siedmiu lat i studiując operę przez kilka lat po zmianie głosu. Chociaż krótko uczył się w Giulio Romano Commercial Institute w Trastevere i później ukończył studia jako księgowy, aby uszczęśliwić swoją matkę, uczęszczał również do Accademia dei filodrammatici w Mediolanie, z którego został wydalony ze względu na jego rzymski dialekt i postrzegany brak talentu. Wczesny sukces odniósł jako aktor głosowy, szczególnie podkładając głos Oliverowi Hardymu, począwszy od 1937 roku. Jego doświadczenie teatralne dodatkowo ukształtowało jego umiejętności komediowe. Sordi zyskał rozgłos jako czołowy aktor we wczesnych latach 50. XX wieku i jest uważany za jednego z najwybitniejszych interpretatorów włoskiej komedii. Często współpracował z Nino Manfredim, Vittorio Gassmanem i Ugo Tognazzim, tworząc popularny kwartet. Znaczący tercet obejmował również Aldo Fabriziego i Annę Magnani, przyczyniając się do reprezentacji Rzymu w kinie. Choć jego wczesne prace ugruntowały pozycję jako komediowego siłacza, w latach 60. zaczął interpretować złożone postacie dramatyczne. Przez całą swoją karierę Sordi czerpał inspirację dla swoich postaci z włoskiego społeczeństwa, współpracując z wybitnymi reżyserami, pisarzami i scenarzystami. Zdobył pięć nagród Nastro d'argento, dziesięć nagród David di Donatello oraz nagrodę Złoty Globus. W uznaniu jego rozległych wkładów w kinematografię, otrzymał Złotego Lwa za całokształt twórczości.