Chuck - de tekenfilmkomiek van GiggleTime die moppen vertelt
GiggleTime voor Android
Gratis in Google Play
Download de app
GiggleTime - moppen, komieken en comedyshows GiggleTime
Menu
Ga voor Premium Dien een grap in Comedians Comedyshows Meest gevolgde comedians Over Veelgestelde vragen Contact Comedian toevoegen
Download de app
Volg ons

Juridisch
Privacybeleid Gebruiksvoorwaarden Cookiebeleid Terugbetalings- en annuleringsbeleid Toeschrijvingen
Log in
Taal
Categorieën
Instellingen
Taal Nederlands, Vlaams Nederlands, Vlaams
Veilige modus
Willekeurige grappen automatisch afspelen
Meldingen
Wereldwijde Talentengids

Comedians Directory

Bekijk profielen van komieken, biografische samenvattingen, land van herkomst en officiële links.

Begint met A Geverifieerd Alles wissen
109-120 van 205 comedians
Ahir Shah, comedian (Verenigd Koninkrijk)
Geverifieerd Onopgeëist
4 mrt. 2027 Verenigd Koninkrijk

Ahir Shah

Ahir Shah is een Britse komiek, geboren op 28 december 1990. Zijn ouders, Vikram en Alka, komen oorspronkelijk uit India, en zijn moeder werkt als leerkracht in het basisonderwijs. Vroeg in zijn leven, toen hij vijf jaar oud was, werd zijn grootmoeder gedeporteerd naar India, een gebeurtenis die aspecten van zijn werk heeft beïnvloed. Na te hebben gestudeerd aan de Preston Manor comprehensive school, voltooide hij zijn opleiding in 2012 aan de Universiteit van Cambridge, met een graad omvattende Politiek, Psychologie en Sociologie. Shah begon met optredens als stand-up comedian tijdens open mic nights toen hij slechts vijftien jaar oud was, aangemoedigd door zijn vader om deel te nemen aan buitenschoolse activiteiten. Gedurende zijn school- en universiteitsjaren bleef hij zijn komische vaardigheden aanscherpen. Zijn debuutvoorstelling, 'Astrology', ging in 2011 in première. Hij toerde in 2019 door het Verenigd Koninkrijk met 'Dots', een optreden dat aanzienlijke erkenning kreeg. Naast stand-up comedy is hij verschenen in televisieprogramma's zoals BBC Two’s 'The Mash Report', en was hij te gast in panelshows waaronder 'Have I Got News For You' en 'Mock the Week'. Hij heeft ook acteerkredieten in ‘Campus’, ‘Brotherhood’ en ‘Catastrophe’, en co-hostte 'Explicable Me' met Suzi Ruffell op BBC Radio 2. Opmerkelijk is dat Shah zijn ervaringen met depressie in zijn stand-up routines heeft besproken. De carrière van de komiek bereikte nieuwe hoogten met een HBO special van 'Dots' in 2021 en de release van zijn show 'Ends' als Netflix special in september 2024. ‘Ends’ leverde hem de Edinburgh Comedy Award in 2023 op voor Beste Show, algemeen beschouwd als een prestigieuze erkenning binnen de komische wereld. In 2024 deed hij mee als co-host bij de podcast 'The Bugle'; momenteel produceert hij een BBC Radio 4 serie getiteld 'Ahir Shah's 7 Blunders of the World,' gepland voor release in 2025. Zijn optredens hebben positieve recensies ontvangen; een recensent noemde zijn werk “de belangrijkste stand-up van het jaar, zo niet decennium,” terwijl een andere een specifieke show “echt uitstekend” vond. Hij werkt momenteel aan een nieuwe stand-up show, 'Golden,' bedoeld voor 2026-2027.

Ahmed Berhan Omer, comedian (Zweden) – Satire, Roast en beledigingscomedy
Geverifieerd Onopgeëist
Zweden

Ahmed Berhan Omer

Ahmed Berhan Omer is een Zweedse cabaretier, acteur en presentator. Geboren in Stockholm op 24 januari 1985, heeft hij Eritrese roots. Zijn ouders emigreerden vanuit Eritrea naar Zweden in december 1984, toen hij nog een baby was, en vestigden zich in de buitenwijk Rågsved van Stockholm. Hij bracht zijn jeugd door met het spelen van basketbal en studeerde later economie aan de Hogeschool Södertörn. Deze periode markeerde ook het begin van zijn comedycarrière, aangezien hij begon met stand-up optredens in de pub The Big Ben en bij evenementen op de Hogeschool Södertörn. Berhan Omer's komische reis werd aanzienlijk beïnvloed door Kodjo Akolor, die hem introduceerde in de stand-up scene. Zijn humor weerspiegelt vaak zijn persoonlijke ervaringen als jonge immigrant in Zweden, waarbij hij zich vaak richt op racisme, vooroordelen en de uitdagingen van de jeugd in de moderne samenleving. Hij verwerkt satire en roast comedy in zijn optredens, waarbij hij onderwerpen als seks en vooroordelen aansnijdt. Geïnspireerd door Amerikaanse comedians Chris Rock en Dave Chappelle staat hij bekend om zijn scherpe en satirische humor. Hij verwierf erkenning door optredens met de Raw Comedy Club in Göta Lejon en is verschenen bij StandUp Sverige en andere clubs door heel Zweden, evenals Big Ben Comedy Club. Gedurende zijn carrière is Berhan Omer verder gegaan dan stand-up comedy. Vanaf 2015 werkte hij voor Sveriges Radio in Malmö aan het programma Tankesmedjan in P3, en was hij te horen in radioprogramma's zoals Morgonpasset, Hot Take en Vi måste snacka hår. Hij speelde in de film Hjärtat in 2018 en vertolkte een hoofdrol in het toneelstuk Mizeria bij Kulturhuset Stadsteatern in 2022, evenals optredens in '8 kvadrat' (2023) en andere toneelstukken bij Kulturhuset Stadsteatern. Hij is ook verschenen in televisieseries zoals Kontoret , Släng dig i brunnen en Bert . Sinds 2010 toert hij met de comedygroep SEMST en toerde in de zomer van 2010 door Estland, Denemarken, het Verenigd Koninkrijk en Zweden. In 2023 won hij de prijs voor Man van het Jaar bij de Humorgalan en presenteerde hij Sommar i P1 . Zijn eerste solotournee, 'Inget driv,' debuteerde in 2024. Hij runt Debaser Comedy in Stockholm en is getrouwd met Maia Perez, een remedial teacher, met wie hij twee kinderen heeft. In 2025 won hij Förrädarna op TV4, waarmee hij 329.000 kr won, en zal hij het tweede seizoen van The Challenge Sverige op TV4 presenteren in 2026.

Akite Agnes, comédienne (Oeganda)
Geverifieerd Onopgeëist
Oeganda

Akite Agnes

Akite Agnes is een Oegandese stand-upkomiek, actrice, MC en filantroop. Ze is vooral bekend voor het spelen van Arach in de televisieserie The Hostel. Ze komt ook voor in Pearl Magic Haar komedie richt zich op de dagelijkse uitdagingen die mensen tegenkomen in hun dagelijks leven.

Al Murray, comedian (Verenigd Koninkrijk) – Satire
Geverifieerd Onopgeëist
23 jan. 2027 Verenigd Koninkrijk

Al Murray

Alastair James Hay Murray, professioneel bekend als Al Murray, is een Engelse komiek geboren op 10 mei 1968 in Stewkley, Buckinghamshire. Een neef van de auteur William Makepeace Thackeray, hij ging naar Bedford School en was percussionist bij het Bedfordshire County Youth Orchestra. Zijn vader bekleedde functies zowel bij de Royal Engineers als bij British Rail. Murray studeerde af aan de Universiteit van Oxford, waarmee hij een vroege betrokkenheid met intellectuele interesses toonde, naast zijn muzikale interesses. Murray begon zijn comedycarrière in 1994, waarbij hij samenwerkte met Harry Hill voor BBC Radio 4 en regelmatig optrad op de Edinburgh Festival Fringe. Hij verscheen er voor het eerst als 'The Pub Landlord' tijdens de Fringe Festival van 1994, een personage dat het publiek uitdaagt om een land te noemen voordat hij de superioriteit van Groot-Brittannië stelt. Dit persona is al meer dan 20 jaar centraal in zijn werk gestaan. Na nominaties in 1996, 1997 en 1998 won hij uiteindelijk de Edinburgh Comedy Award in 1999. Gedurende zijn carrière, die ruim twee decennia omvat, heeft hij zalen en grote theaters over de hele wereld gevuld. Zijn werk omvat optredens op Channel 4's The Word in november 1991 en een korte periode als drummer in de band Evangelista van 1994-1995. Al Murray's komische stijl draait vaak om het personage van 'De Pub Landlord', waarbij hij de Britse cultuur en geschiedenis met een satirische ondertoon verkent. Hij heeft verschillende prijswinnende series voor BBC Four gepresenteerd, waaronder Al Murray: Why Does Everyone Hate the English? , Al Murray: Why Do The Brits Win Every War? en Al Murray: Why Does Everyone Hate The British Empire? , evenals specials zoals Al Murray’s Great British War Movies en Al Murray’s Great British Spy Movies . Hij is ook meerdere keren verschenen in The Royal Variety Performance , presenteerde Live at the Apollo en Live at the Palladium , en speelde in de sitcom Time Gentlemen Please . Zijn theaterwerk omvat My Gaff, My Rules , dat in 2002 was genomineerd voor een Olivier Award. Hij heeft twee Olivier Award-nominaties ontvangen voor West End-series en toert momenteel met ‘All You Need Is Guv’ en 'Guv Island', waarbij hij in 2024 meer dan 130.000 kaarten heeft verkocht. Murray is ook schrijver en heeft zes boeken over de Britse cultuur en geschiedenis geschreven, waaronder Victory’45 , dat gepland staat voor april 2025, en co-host van de podcast We Have Ways of Making You Talk met James Holland, met de focus op de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog.

Al Shean (1868–1949), comedian (Duitsland) – Sketchcomedy
Geverifieerd Onopgeëist
Duitsland

Al Shean

Al Shean, geboren als Abraham Elieser Adolph Schönberg op 12 mei 1868 in Dornum, Koninkrijk Pruisen, was een Duits-Amerikaanse komiek en acteur. Hij stond ook bekend onder de namen Adolf, Albert of Alfred Schönberg. Zijn ouders waren Fanny en Levi of Louis Schönberg, en zijn zus, Minnie, was de moeder van de Marx Brothers: Chico, Harpo, Groucho, Gummo en Zeppo. Shean’s vader was een goochelaar, wat mogelijk invloed had op zijn latere carrière. Hij emigreerde vanuit Duitsland naar New York met zijn zus, waarmee hij de basis legde voor een Broadway-carrière. Shean verwierf bekendheid in variététheaters, vaak optredend met zijn zus Minnie. In 1912 vormde hij een partnerschap met Edward Gallagher om het comedy duo Gallagher en Shean te vormen, dat voor het eerst samen optrad tijdens een tournee van The Rose Maid . Het optreden van het duo bereikte aanzienlijke populariteit, belichaamd door het lied “Mister Gallagher and Mister Shean,” een opmerkelijk succes binnen de Ziegfeld Follies van 1922. De partners zouden elkaar echter niet gemoedelijk gezind zijn geweest, en ze gingen in 1914 uit elkaar na een meningsverschil. Minnie Marx hielp hen in 1920 te herenigen, en hun partnerschap van 1920 tot 1925 bracht hen aanzienlijke roem voordat het in 1925 ten einde kwam. Er wordt gezegd dat Shean het eerste succesvolle vaudeville-sketch voor de Marx Brothers schreef, en hij hielp bij het lanceren van hun carrières, waaronder optredens met hen in een act genaamd ‘Fun in Hi Skule’ rond 1911 of 1912; Groucho speelde een Duitse leraar, Harpo vertegenwoordigde de Ieren met een rode pruik, en Gummo had een Jiddische tongval. Na de ontbinding van Gallagher en Shean, speelde Shean solo in acht Broadway-shows. Hij verscheen in ongeveer drie tientallen films, waaronder San Francisco (1936) als ‘The Professor’, The Blue Bird (1940) als een grootvader, en Hitler's Madman (1943) als een priester. Andere filmoptredens omvatten Music in the Air (1934), It’s in the Air (1935), Page Miss Glory (1935), Traveling Saleslady (1935), The King Steps Out (1936), The Law in Her Hands (1936), It Could Happen to You (1937), Live, Love and Learn (1937), The Prisoner of Zenda (1937), The Road Back (1937), Rosalie (1937), 52nd Street (1937), The Great Waltz (1938), Hollywood Hotel (1938), Too Hot to Handle (1938), Broadway Serenade (1939), Joe and Ethel Turp Call on the President (1939), Tish (1942), Crime Doctor (1943), Atlantic City (1944), en The Golden Twenties (1950). Hij vertolkte de hoofdrol in 'Father Malachy's Miracle'. Al Shean overleed op 12 augustus 1949 in New York City.

Alan Bennett, comedian (Verenigd Koninkrijk) – Satire, Sketchcomedy
Geverifieerd Onopgeëist
Verenigd Koninkrijk

Alan Bennett

Geboren in Armley, Leeds, op 9 mei 1934, is Alan Bennett een veelzijdige Engelse creatieve figuur, bekend om zijn werk als acteur, auteur, toneelschrijver en scenarioschrijver. Na het volgen van Christ Church, Upper Armley, Church of England School en Leeds Modern School, studeerde Alan Bennett verder aan de Universiteit van Oxford, waar hij een diploma met lof behaalde in geschiedenis. Aanvankelijk streefde Bennett ernaar een middeleeuwse historicus te worden, en gaf hij enkele jaren les in de middeleeuwse geschiedenis aan Oxford voordat hij overging op fulltime schrijven. Zijn werk weerspiegelt vaak de Yorkshire-cultuur en de strandvakanties uit zijn jeugd. Bennett verwierf in 1960 bekendheid op het Edinburgh Festival als deel van de satirische revue Beyond the Fringe , waarmee hij een Speciale Tony Award won voor zijn deelname. Sindsdien is zijn werk succesvol gebleken in verschillende media, waaronder toneel, film en boek. Hij heeft talloze toneelstukken geschreven, waaronder Forty Years On (1968), Getting On (1971), Habeas Corpus (1973) en The Old Country (1977). Zijn werk is verfilmd in films zoals The Madness of King George (1994), The History Boys (2006) en The Lady in the Van (2015). Bennett staat ook bekend om het creëren van de populaire televisieserie Talking Heads (1988) en het schrijven van On the Margin (1966), een sketchserie die later herontdekt werd. Hij schrijft niet op aanvraag. De Geschiedenisjongens, die in 2004 in het National Theatre in première ging, wordt door Bennett beschouwd als een van zijn vrolijkste toneelstukken om te schrijven, en kostte minder dan zijn gebruikelijke vijf jaar. Dit stuk, dat zich afspeelt in het Groot-Brittannië van de jaren 80, toont de ervaringen van acht leerlingen aan een jongensschool voor grammaticaonderwijs in Sheffield en onderzoekt thema's als adolescent verlangen, werknemersdynamiek onder docenten, seksualiteit, volwassenwording en de essentie van geschiedenis en onderwijs. Het werd vervolgens overgeplaatst naar Broadway, waar het zes Tony Awards en drie Olivier Awards won. Het stuk keert in april 2027 terug naar Londens West End, met previews vanaf 10 april 2027 en een sluitingsdatum van 24 juli. Bennett heeft talloze prijzen ontvangen, waaronder vier BAFTA Awards, vier Laurence Olivier Awards, twee Tony Awards en een Special Award van de Society of London Theatre in 2005. Hij wordt door velen beschouwd als de belangrijkste Engelse toneelschrijver van zijn generatie, bekend om het portretteren van alledaagse Britse levens met charme, humor en respect.

Alan Cumming, comedian (Verenigd Koninkrijk) – Cabaret
Geverifieerd Onopgeëist
Verenigd Koninkrijk

Alan Cumming

Alan Cumming is een veelzijdig entertainer, die zich zowel Schots als Amerikaans voelt. Geboren op 27 januari 1965 in Aberfeldy, Perthshire, Schotland, werd zijn vroege leven gevormd door de beroep van zijn vader als hoofd boswachter van het Panmure Estate nabij Carnoustie. Zijn opleiding omvatte de Monikie Primary School en de Carnoustie High School. Cumming's carrière begon vroeg, met zijn televisiedebuut in 1984 in ITV Granada’s Travelling Man. Hij verwierf snel erkenning voor komische optredens, onder andere door de vorming van een komisch duo genaamd Victor en Barry met Forbes Masson, dat debuteerde tijdens de Edinburgh Fringe van 1984. Cumming's veelzijdigheid is duidelijk over verschillende media heen. Hij won in 1991 een Laurence Olivier Award voor Beste Komische Vertolking voor zijn werk in De Toevallige Dood van een Anarchist. Zijn theatercarrière zette zich met aanzienlijk succes voort, wat culmineerde in een Tony Award in 1998 voor Beste Acteur in een Musical voor zijn vertolking van Cabaret op Broadway. Naast toneel heeft hij opmerkelijke verschijningen in films gemaakt, waaronder rollen in de Spy Kids-trilogie van 2001 tot 2003 als Fegan Floop en als Nightcrawler in X2 (2003), waarbij hij de rol hernam in Avengers: Doomsday (2026). Hij demonstreerde ook zijn creatieve controle door mede te regisseren, mede te schrijven, mede te produceren en mede te spelen in The Anniversary Party in 2001, samen met Jennifer Jason Leigh. Cumming’s televisie werk heeft een bijzonder grote impact gehad. Van 2010 tot 2016 werd zijn vertolking in The Good Wife veelgeprezen, wat resulteerde in nominaties voor drie Primetime Emmy Awards, twee Screen Actors Guild Awards en twee Golden Globe Awards. Meer recentelijk speelde hij van 2021 tot 2023 de hoofdrol in de Apple TV+ serie Schmigadoon!. Naast zijn acteercarrière heeft hij creativiteit getoond als auteur; zijn gepubliceerde werken omvatten de roman Tommy's Tale (2002) en twee memoires die verschenen in 2014 en 2019. Momenteel presenteert en produceert hij uitvoerend The Traitors (2023–heden), waarvoor hij al zes Emmys heeft gewonnen.

Alan Thicke (1947–2016), comedian (Canada)
Geverifieerd Onopgeëist
Canada

Alan Thicke

Alan Thicke, geboren als Alan Willis Jeffrey op 1 maart 1947 in Kirkland Lake, Ontario, was een veelzijdig Canadees entertainer. Zijn vroege jaren werden gekenmerkt door gezinsveranderingen; zijn ouders, Shirley Greer en William Jeffrey, scheidden in 1953. Later adopteerde hij de achternaam van zijn stiefvader, Brian Thicke, een natuurkundige. Na het afstuderen aan Elliot Lake Secondary School in 1965 bezocht hij de University of Western Ontario en werd lid van de Delta Upsilon fraterniteit. Deze vormende ervaringen droegen bij aan de basis van zijn carrière als acteur, componist, producent en scenarioschrijver. Thicke’s carrière begon in de Canadese televisie. Hij presenteerde Face the Music in 1975 en First Impressions tijdens het seizoen 1976-77. Gedurende de late jaren zeventig was hij vaak gastpresentator van The Alan Hamel Show . Vervolgens presenteerde hij in de vroege jaren tachtig The Alan Thicke Show , wat leidde tot een avondvullende spin-off genaamd Prime Cuts . Zijn veelzijdigheid strekte zich verder uit dan presenteren; hij schreef voor televisiespecials zoals The Paul Lynde Halloween Special (1976) en The Barry Manilow Special (1977). Hij componeerde ook talloze thema’s voor televisieprogramma’s, vaak in samenwerking met Gloria Loring, waaronder de thema’s voor Diff’rent Strokes en The Facts of Life . Hij presenteerde zelfs een Amerikaans late-night talkshow, Thicke of the Night , van 1983 tot 1984, en co-presenteerde de Walt Disney World Very Merry Christmas Parade van 1983 tot 1990. Thicke verwierf wijdverspreide erkenning voor zijn rol als Dr. Jason Seaver in de sitcom Growing Pains , die van 1985 tot 1992 liep. Zijn vertolking leverde hem in 1988 een Golden Globe-nominatie op. Hij hernam deze rol in The Growing Pains Movie (2000) en Growing Pains: Return of the Seavers (2004), en produceerde ook The Growing Pains Movie . Hij verscheen in de Disney Channel-film Not Quite Human (1987) en diens vervolgen. Later in zijn carrière maakte hij optredens als zichzelf in televisieseries zoals How I Met Your Mother en This is Us . Alan Thicke overleed op 13 december 2016 aan een hartaanval terwijl hij hockey speelde met zijn zoon Carter, en liet een nalatenschap van komische optredens en muzikale bijdragen achter.

Alan Young (1919–2016), comedian (Verenigd Koninkrijk)
Geverifieerd Onopgeëist
Verenigd Koninkrijk

Alan Young

Alan Young, geboren als Angus Young op 19 november 1919 in North Shields, Northumberland, Engeland, had een carrière die zich uitstrekte over radio, film en televisie. Zijn ouders waren Schots; zijn vader werkte zowel als mijnwerker als tapdanser, terwijl zijn moeder zong. Voor zijn zesde verjaardag verhuisde het gezin van Edinburgh, Schotland, naar West Vancouver, British Columbia, Canada, nadat ze zich aanvankelijk al verplaatst hadden toen hij nog een peuter was. Young’s vroege interesse in radio ontstond door astma tijdens de kindertijd. Hij begon op 13-jarige leeftijd met het brengen van komische monologen op het podium en had gedurende de jaren dertig en begin jaren veertig al radio-opdrachten binnengehaald, zowel in Canada als in de Verenigde Staten. Tijdens de Tweede Wereldoorlog diende Young bij de Koninklijke Canadese Marine. Hij verliet de Marine nadat hij werd toegewezen om te schrijven voor een show van de Marine; naar verluidt probeerde hij zich aan te sluiten bij het Canadese leger, maar werd afgewezen vanwege astma uit de kindertijd. Na het voltooien van zijn militaire dienst begon Young met hoofdrollen in variété-comedyprogramma's, bekend als *The Alan Young Show*, die via radio en televisie werden uitgezonden vanaf de jaren 1940 tot en met de jaren 1950. Zijn rol als Wilbur Post in de televisieserie  Mister Ed  (1961–1966) is waar hij het meest bekend om staat. Gedurende zijn carrière verscheen hij nog steeds in films en televisieprogramma's, waaronder  Tom Thumb  (1958),  Baker's Hawk  (1976),  The Cat From Outer Space  (1978),  Mickey's Christmas Carol  (1983),  Ducktales: The Movie  (1990),  The Love Boat  (1983) en  Murder, She Wrote  (1986), evenals een rol in de soapserie  General Hospital . Van 1974 tot aan zijn dood was hij de stem van Scrooge McDuck, en leende hij zijn stem aan films en videospelletjes. Hij gaf ook Flaversham een stem in  The Great Mouse Detective  (1986), met een Schots accent. Young speelde in de kortlopende sitcom  Coming of Age  (1988-89). Alan Young overleed op 19 mei 2016.

Albert Algoud, comedian (Frankrijk) – Satire, Sketchcomedy
Geverifieerd Onopgeëist
Frankrijk

Albert Algoud

Albert Algoud, geboren op 23 maart 1950 in Asnières-sur-Seine, is een Franse humorist met een gevarieerde en lange carrière. Hij komt uit een familie van schrijvers; zijn vader was François-Marie Algoud, en hij is de kleinzoon van een andere Albert Algoud, beiden auteurs. Voordat hij bekendheid verwierf in de komedie, werkte Algoud van 1976 tot 1988 als Franse leraar, waarbij hij lesgaf in Haute-Savoie, La Roche-sur-Foron en Poissy. Zijn vroege leven omvatte korte periodes van politieke betrokkenheid, waaronder deelname aan de Action Française en later de Gauche prolétarienne, hoewel hij vertrok vanwege ideologische meningsverschillen. Algoud's komische reis begon op de radio, aanvankelijk met "Contrebande" in Annecy rond 1970. Hij verwierf bredere erkenning door zijn werk aan Canal+ programma's zoals Nulle Part Ailleurs en Karl Zéro , waar hij de rol van Pintimbert speelde naast Karl Zéro. Hij droeg ook bij aan het schrijven van sketches voor Nulle Part Ailleurs met Antoine de Caunes en Laurent Chalumeau. Tussen 1989 en 1990 deelden Antoine de Caunes, Karl Zéro en hij de presentatiediensten voor een komisch radioprogramma dat werd uitgezonden op RFM. Zijn humor wordt omschreven als absurd en geleerd, waarbij satire en culturele referenties worden vermengd, en hij staat bekend om zijn imitatie van politieke figuren zoals Hu Jintao, Vladimir Poetin en Osama bin Laden. Hij co-creëerde in 1994 de nieuwsparodie Zérorama met Christophe Bertin, en verscheen in Karl Zéro's satirische nieuwsprogramma, Le Vrai Journal de Karl Zéro . Algouds carrière blijft zich ontwikkelen. Van 1999 tot 2002 presenteerde hij het culturele tijdschrift La partie continue op France Inter. Hij heeft talloze boeken geschreven, met name over de wereld van Tintin, waaronder een woordenboek van de vloekwoorden van Kapitein Haddock en een ongeautoriseerde biografie van Madame Castafiore. In 2023 publiceerde hij Le Prof qui a sauvé sa vie , een autobiografische strip. Momenteel verschijnt hij als 'Père Albert' in Le Fou du roi en À rebrousse poil op France Inter, en is hij sinds 2015 columnist bij La Bande originale . Zijn zoon Boni werd ongeveer 27 jaar voor het heden gediagnosticeerd met autisme, een onderwerp dat Algoud publiekelijk bespreekt. Hij blijft een productieve auteur, met ongeveer tien boeken gewijd aan Tintin, waaronder Le dictionnaire amoureux de Tintin , waarin hij La Roche-sur-Foron prijst.

Alberto Olmedo (1933–1988), comedian (Argentinië)
Geverifieerd Onopgeëist
Argentinië

Alberto Olmedo

Alberto Olmedo was een Argentijnse komiek en acteur, geboren als Alberto Orlando Olmedo op 24 augustus 1933 in Rosario, Santa Fe. Bekend als ‘El Negro,’ liet hij een significant stempel achter op de Argentijnse entertainmentgeschiedenis en wordt beschouwd als een van zijn belangrijkste figuren. Hij overleed op 5 maart 1988 in Mar del Plata, provincie Buenos Aires. Olmedo’s vroege leven omvatte een divers scala aan ervaringen. Aanvankelijk een getalenteerde gymnast en aspirerende acteur in zijn tienerjaren, begon hij te acteren met La Comedia de Rosario in 1947. Hij onderhield zijn gezin door middel van verschillende baantjes, waaronder het bezorgen voor een groenteboer en slager. In 1951 vormde hij het duo Toño-Olmedo met Antonio Ruiz Viñas. Hij verhuisde eind 1954 naar Buenos Aires om een artistieke carrière na te streven, waarbij hij in 1955 als technicus bij Canal 7 werkte voordat hij overging op acteren. Zijn filmdebuut was in Gringalet in 1959. Gedurende zijn carrière speelde Olmedo in 49 films, te beginnen met *Gringalet*. Hij behaalde aanzienlijke succes in de jaren zestig met kinderprogramma's zoals *Capitán Piluso*, waarin hij vanaf 1960 samen met Coquito (Humberto Ortiz) speelde. Ook verscheen hij in *Operación Ja-Já* vanaf maart 1964. Zijn komische stijl omvatte vaak Rosario-slang en verhalen over zijn jeugd, en hij werkte regelmatig samen met Javier Portales en Jorge Porcel, die samen de ‘comedia picaresca’ stijl ontwikkelden in de jaren zeventig en tachtig. Opmerkelijke films waren onder meer *Los Doctores las Prefieren Desnudas* (1973), *Maridos en Vacaciones* (1975) en *Sálvese Quien Pueda* (1984). Hij creëerde memorabele personages zoals Generaal González, Rucucu en el Manosanta. De show *No Toca Botón!* was in de jaren tachtig het best gewaardeerde programma in Argentinië. Hij had ook zijn eigen show, *El Chupete*, en werd in 1976 kortstondig geconfronteerd met verwijdering van televisie na een grap op zijn show. In de jaren '80 maakte Olmedo's werk een overgang naar familievriendelijke films met Jorge Porcel, Moria Casán en Susana Giménez. Daartoe behoorden Los fierecillos se divierten (1983), Rambito y Rambón, primera misión (1986), Los colimbas se divierten (1986) en Los colimbas al ataque (1987). Hij was twee keer getrouwd, eerst met Judith Jaroslavsky in 1958 en later met Tita Russ in 1967, en had zes kinderen. Zijn jeugdhuis stond aan Tucumán 2765 in Rosario, en zijn vader was José Mautone, van Siciliaanse afkomst.

Alberto Sordi (1920–2003), comedian (Italië)
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Alberto Sordi

Geboren op 15 juni 1920 in Rome, was Alberto Sordi een veelzijdig Italiaans kunstenaar die werkte als acteur, komiek, stemacteur, regisseur, zanger, componist en scenarioschrijver. Hij overleed in Rome op 24 februari 2003. Zijn carrière omvatte meer dan 60 jaar en bestond uit 160 films, waarvan hij er zelf 18 regisseerde. Sordi, erkend als een sleutelfiguur in de commedia all'italiana en een van de meest significante acteurs in de Italiaanse cinema, portretteerde vaak veranderingen binnen de Italiaanse samenleving door middel van zijn optredens. Sordi begon zijn carrière met een periode van 15 jaar waarin hij kleine rollen speelde als figurant of bijspeler, onder andere als figurant in Scipione l'Africano in 1937. Hij volgde aanvankelijk muzikale studies, zong in het Sixtijnse koor op zevenjarige leeftijd en studeerde enkele jaren opera nadat zijn stem was veranderd. Hoewel hij kortstondig studeerde aan het Giulio Romano Handelsinstituut in Trastevere en later afstudeerde als accountant om zijn moeder te plezieren, bezocht hij ook de Accademia dei filodrammatici in Milaan, maar werd daar weggestuurd vanwege zijn Romeins dialect en vermeende gebrek aan talent. Hij vond vroegtijdig succes als stemacteur, met name door Oliver Hardy te vertalen vanaf 1937. Zijn theaterervaring vormde verder zijn komische gaven. Sordi verwierf bekendheid als een toonaangevende acteur in de vroege jaren vijftig en wordt beschouwd als een van de grootste vertolkers van Italiaanse komedie. Hij werkte vaak samen met Nino Manfredi, Vittorio Gassman en Ugo Tognazzi, waarmee ze een populair kwartet vormden. Een prominent trio bestond ook uit Aldo Fabrizi en Anna Magnani, wat bijdroeg aan de Romeinse filmische weergave. Hoewel zijn vroege werk hem vestigde als een komische kracht, begon hij in de jaren zestig complexe dramatische personages te vertolken. Gedurende zijn carrière putte Sordi inspiratie voor zijn personages uit de Italiaanse samenleving en werkte hij samen met prominente regisseurs, schrijvers en scenarioschrijvers. Hij won vijf Nastro d'argento-prijzen, tien David di Donatello-prijzen en een Golden Globe-prijs. In erkenning van zijn uitgebreide bijdragen aan de filmwereld werd hij geëerd met de Gouden Leeuw voor levenslange prestatie.