Globalny Katalog Talentów

Komicy z Francja

Katalog komików Francja — Profile, biografie, zdjęcia i linki społecznościowe komików z Francja.

211 Komicy

Dany Boon

Danny Boon, urodzony jako Daniel Farid Hamidou w 1966 roku, jest wszechstronną francuską postacią działającą jako aktor, reżyser, scenarzysta i producent. Pochodzi z Armentières (Nord), we Francji, a jego pochodzenie rodzinne odzwierciedla różnorodne korzenie; jego ojciec, Ahmed Hamidou, urodził się w Algierii w 1930 roku i zmarł w Lille w 1992 roku, natomiast jego matka, Danièle Ducatel, jest Francuzką. Boon ma pięcioro dzieci z trzech małżeństw. W 2002 roku przeszedł na judaizm. Kariera Boona rozpoczęła się w latach 90. jako humorysta występujący na scenie i zarabiający pieniądze pracując jako pantomimik w Paryżu. Studiował sztukę graficzną w École supérieure des arts Saint-Luc w Tournai, w Belgii. Przyjął pseudonim Dany Boon zainspirowany Danielem Boone’em, amerykańskim traperem z serialu telewizyjnego. Wczesne występy obejmowały wieczory otwarte mikrofonów i pantomimę uliczną, aby uniknąć służby wojskowej. Od 1992 roku zaczął występować w programach jednoosobowych, często wcielając się w różne postacie dzielące się swoimi niefortunnymi doświadczeniami, z rysunkami opartymi na codziennych sytuacjach. Patrick Sébastien został jego producentem w 1993 roku. Jego przełom nastąpił w 2008 roku z filmem Welcome to the Sticks ( Bienvenue chez les Ch'tis ), który wyreżyserował i w którym wystąpił. Film odniósł ogromny sukces kasowy, bijąc rekordy Francji i zarabiając ponad 26,7 miliona widzów na całym świecie, w tym 20,49 miliona we Francji, co uczyniło go najwyżej dochodowym francuskim filmem w kraju. Boon zarobił 26 milionów euro na tym projekcie. Kontynuował reżyserowanie i produkcję popularnych filmów, w tym Raid dingue (2017), który otrzymał nagrodę César du public, a także Rien à déclarer (2010), Supercondriaque (2014) i La Ch'tite Famille (2018). Podkładał również głos Olafowi w francuskiej wersji dubbingowej filmów Frozen . W 2003 roku wydał Dany Boon à s’baraque et en ch’ti , program występowany w dialekcie Ch'ti, oraz wyreżyserował sztukę teatralną La Vie de chantier . W 2005 roku otrzymał nominację do nagrody Cezara za najlepszą rolę drugoplanową za swoją kreację w filmie Joyeux Noël . Dzięki firmom takim jak 26 DB Productions, Boon nadal produkuje filmy. W 2022 roku został oszukany na 6 milionów euro. Jego komediowy styl wciąż zakorzeniony jest w humorze opartym na obserwacjach i narracjach skupionych na postaciach, często czerpiąc z jego doświadczeń i kultury północnej Francji. Pojawił się w filmie Bimboland w 1998 roku.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Georges Bernier

Georges Bernier, powszechnie znany jako profesor Choron, był francuskim humorystą, pisarzem i dziennikarzem. Urodził się 21 września 1929 roku w La Neuville-aux-Bois (Marne). Wcześnie doświadczył trudności, stając się sierotą w wieku jedenastu lat po śmierci matki, która pracowała jako bramkarka. W tym młodym wieku ukończył szkołę podstawową i następnie służył przez 28 miesięcy w 6. BCCP w Indochinach, spędzając łącznie dziewięć lat w wojskach powietrznych (TAP). To doświadczenie, a także późniejsza gruźlica, na którą zachorował po powrocie do Francji, prawdopodobnie wpłynęło na jego późniejszą satyryczną twórczość. Kariera Berniera w prasie rozpoczęła się od stanowisk kolportera, a następnie szefa sprzedaży satyrycznego czasopisma *Zéro*. W 1960 roku odegrał kluczową rolę w założeniu wpływowego miesięcznika *Hara-Kiri* u boku François Cavanny i Freda. Nazwa i początkowa lokalizacja magazynu pochodziły z Rue Choron, która stała się jego pseudonimem. Znacząco przyczynił się do *Hara-Kiri*, zajmując się pisaniem i obróbką zdjęć, a także tworząc lub biorąc udział w fałszywych reklamach i fotomontażach dla Les éditions du Square, które powstały w 1962 roku po przeniesieniu zespołu redakcyjnego. Jego zaangażowanie wykraczało poza media drukowane, obejmując występy w programie telewizyjnym Jeana-Christophe’a Averty’ego *Les Raisins verts* oraz późniejsze regularne współtworzenie dla *Charlie Hebdo* po jego powstaniu w 1970 roku. Bernier kontynuował eksplorowanie różnych ścieżek komediowych przez całą swoją karierę. W 1988 zaadaptował swoje "fiches bricolages" na potrzeby telewizji i wziął udział w programie Jean-Michel Ribes, Merci Bernard . Publiczna kłótnia z Aure Atiką miała miejsce w 1996 roku w Radiu Nova, co pokazywało jego gotowość do angażowania się w prowokujące dyskusje. Spróbował również sił w mediach dla dzieci, tworząc magazyn Grodada . Był ojcem komik Michal Bernier i dziadkiem aktorki Charlotte Gaccio. Georges Bernier zmarł 10 stycznia 2005 roku w szpitalu Necker-Enfants Malades w Paryżu i został pochowany na cmentarzu Montparnasse. W 2008 roku wydano dokumentalny film, Choron Dernière , aby upamiętnić jego życie i twórczość jako wieloaspektowej postaci we francuskim humorze.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Patrick Timsit

Patrick Timsit, urodzony 15 lipca 1959 roku w Algierze, Algieria, jest francuskim komikiem, pisarzem i reżyserem filmowym. Jego rodzina przeniosła się do Francji kontynentalnej, gdy miał dwa lata, z powodu wojny algierskiej. Spędził dzieciństwo w warsztacie skórzanym swoich rodziców i zdał maturę typu D jako student ekstern po opuszczeniu kilku szkół. Przez krótki czas zajmował się nieruchomościami, otwierając własną agencję w 1983 roku; to doświadczenie później zainspirowało jego skecz komediowy 'Les Petites Annonces'. Jego rodzice byli żydowscy sefardyjscy, a on sam jest pochodzenia żydowskiego algierskiego. Kariera Timsita obejmuje różnorodność ról zarówno na ekranie, jak i na scenie. Zagrał Karola VIII Francuskiego w Sans peur et sans reproche (1988) oraz Michou w La Crise (1992), za co został nominowany do nagrody Cezara za najlepszą rolę drugoplanową. Szczególnie znany jest z udziału w komedii filmowej Un indien dans la ville . Pojawił się również w Mayrig (1991) jako Garbis oraz w Une époque formidable… (1991). We wczesnych latach 90. zyskał uznanie dzięki ostremu komediowemu tonowi w występach telewizyjnych. Współtworzył i zagrał w Pédale douce (1996), otrzymując nominacje do nagrody Cezara za najlepszą rolę aktorską, najlepszy scenariusz oryginalny lub adaptację oraz ponownie za najlepszą rolę aktorską. Jego komedie często poruszają delikatne tematy, takie jak polityka, rasizm, antysemityzm i konflikt izraelsko-palestyński. Poza aktorstwem, Timsit wykazał się również talentem reżyserskim. Wyreżyserował i zagrał w Quasimodo d'El Paris (1999) oraz L'Américain (2004). Zapewnił lektora dla wielu filmów, w tym The Monster (1994), Hercules (1997), Atlantis: The Lost Empire (2001), Shark Tale (2004) i Dragon Hunters (2008). Wziął udział w programie Rendez-vous en terre inconnue w 2006 roku. Otrzymał cztery nominacje do nagrody Cezara, uznając jego wkład we francuską kinematografię. Nadal gra, z rolami w niedawnych filmach takich jak Dalida (2017), The Last Mercenary (2021), Brother and Sister (2022) i It Takes Two to Tango (2025).

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Philippe Meyer

Philippe Meyer, urodzony 25 grudnia 1947 roku w Germersheim, Niemcy, jest osobą o wielu talentach, znaną jako dziennikarz, humorysta, pisarz oraz osobowość radiowa i telewizyjna. Jego kariera rozpoczęła się w 1965 roku, kiedy rozpoczął studia prawnicze i socjologiczne na Uniwersytecie Paris-Nanterre. W tym okresie pracował również jako wychowawca w klubie zapobiegania przestępczości wśród młodocianych w Paryżu, co świadczy o jego wczesnym zainteresowaniu problemami społecznymi. Zaangażowanie Meyera w działalność studencką jest widoczne w jego roli przewodniczącego komitetu strajkowego na Nanterre w listopadzie 1967 roku oraz w uczestnictwie w protestach z maja 1968 roku u boku Paula Ricœur. Inteligentne zainteresowania Meyera wykraczały poza granice Francji, ponieważ w 1968 roku otrzymał stypendium od Biura Młodzieży Franco-Kanadyjskiej na badania nad reakcjami na bezdomność wśród młodocianych w Quebecu. To doświadczenie okazało się przełomowe, prowadząc do relacji z wybitnymi postaciami takimi jak René Lévesque, Denys Arcand, Michel Chartrand i Gilles Vigneault. Obronił rozprawę doktorską zatytułowaną „Dziecko i rozum państwa” w 1977 roku pod opieką Annie Kriegel i Philippe Ariès. Pracował również jako badacz w Centrum Zdrowia Psychicznego pod kierownictwem profesora Philippe Paumelle. Od marca 1982 roku Meyer zaczął pracować na stacjach radiowych dla publicznego nadawania, a od 1982 do 1989 roku prowadził program 'Télescopages' w France Inter. Kariera Meyera w mediach trwała dalej dzięki audycjom 'Allegro serioso' na France Culture (1984-1995) i 'Libre examen' (1995-1998). Szczególną rozpoznawalność zyskał dzięki codziennemu humorystycznemu segmentowi w radiu France Inter od 1989 do 2000 roku, który rozpoczynał się od 'Szczęśliwi mieszkańcy...' i kończył frazami typu 'Żyjemy w nowoczesnej epoce'. Prowadził audycję 'L'Esprit public' na France Culture od 1998 do 2017 roku, kontynuując ją jako podcast po jej zakończeniu. Prezentował również program ‘La prochaine fois, je vous le chanterai’ w radiu France Inter od 2000 do 2016 roku. Meyer wystąpił w filmach takich jak 'It begins today' i 'The Case Picpus,' oraz w serialu telewizyjnym 'Maigret.' Niedawno wydał książkę 'La prochaine fois, je vous l'écrirai', zbiór portretów i hołdów, i nadal prowadzi podcast 'Le Nouvel Esprit Public', współpracując z intelektualistami życia publicznego.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Philippe Val

Philippe Val, urodzony 14 września 1952 roku w Neuilly-sur-Seine, jest francuskim dziennikarzem, piosenkarzem i komikiem. Jego rodzicami byli rzeźnik, René Vol, który później zmienił nazwisko na Val, oraz fryzjerka; był czwartym z czwórki rodzeństwa. W wieku 17 lat porzucił szkołę, by realizować się w muzyce, co świadczyło o wczesnym skłonności do ekspresji artystycznej. Komiczna podróż Val’a rozpoczęła się duetem Font et Val, założonym w latach 70. z Patrickiem Font. Początkowo występował jako zaangażowany autor piosenek w miejscach takich jak La Pizza du Marais, Théâtre de Dix heures i Vrai Chic Parisien, towarzysząc mu Paul Castanier do 1989 roku, a później Emmanuel Binet. We wczesnych latach 80. sporadycznie występował solo, czasami z udziałem swojego psa, Jeffa. W 1973 roku współpracował z piosenkarką Anne Vanderlove przy jej politycznie zaangażowanym albumie 'Non'. Przez krótki czas redagował La Grosse Bertha w 1991 roku i współzałożył drugą iterację Charlie Hebdo w 1992 roku u boku Cabu, pełniąc funkcję redaktora i dyrektora do 1992 roku. Później powrócił, aby kierować Charlie Hebdo od 2004 do 2009 roku, publikując w 2005 roku karykatury Muhammada z Jyllands-Posten, co doprowadziło do uniewinnienia w 2007 roku od zarzutów podżegania do nienawiści. Opublikował kilka książek, w tym 'Vingt ans de finesse' (1992) i 'Malaise dans l’inculture' (2015). Po odejściu z Charlie Hebdo w 2009 roku, Val został dyrektorem France Inter, stanowisko to zajmował do 2014 roku. Wydał albumy 'Paris-Vincennes' (1996), 'Hôtel de l’univers' (1999) i 'Philippe Val' (2004). Val wyrażał silne poglądy polityczne, opracowując w 2018 roku manifest przeciwko antysemityzmowi oraz sprzeciwiając się takim grupom jak Front National i integranci katoliccy. Obecnie od 2021 roku pełni funkcję cotygodniowego komentatora w radiu Europe 1. Jego kariera odzwierciedla różnorodne zaangażowanie we francuską kulturę i społeczeństwo, naznaczone zarówno twórczą współpracą, jak i kierownictwem redakcyjnym.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Pierre Levassor

Pierre- Thomas Levassor (urodzony 25 stycznia 1808 w Fontainebleau) jest francuskim aktorem. 4 stycznia 1870 w drugim okręgu Paryża. Jego pogrzeb jest na cmentarzu Montmartre.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Pierre Repp

Pierre Repp, urodzony jako Pierre Alphonse Léon Frédéric Bouclet 5 listopada 1909 roku w Saint-Pol-sur-Ternoise, był francuskim humorystą i aktorem. Początkowo studiował w Konserwatorium w Lille i uzyskał dyplom Baccalauréat przed odbyciem służby wojskowej na początku lat 30. XX wieku. Po zakończeniu służby wojskowej przeniósł się do Paryża i rozpoczął karierę występując w kabaretach. Jego ślub z Ferdinande Alice Andrée Bouclet, jego kuzynką, odbył się 14 sierpnia 1930 roku w Lille. Często występował w muzycznych kabaretach i kabaretach zarówno w Paryżu, jak i podczas tournée, co zapewniło mu pozycję wybitnej postaci we francuskiej rozrywce. Styl komediowy Reppa charakteryzował się jego unikalnym "talent de bafouilleur", czyli talentem do jąkania. Humorystycznie imitował jąkanie, często zastępując słowa zaskakującymi alternatywami i posługując się grą słów. Szczególnie znany odcinek, "Les crêpes" (Naleśniki), prezentował przepis z komicznymi wypowiadaniem słów i pozostaje humorystycznym punktem odniesienia, jak zauważył Stéphane De Groodt. Odcinek ten został również wydany jako piosenka na płycie w 1960 roku, obok innych utworów takich jak 'La Machine à laver' (Pralka). Współpracował z artystami takimi jak Boris Vian i Fernand Raynaud, oraz występował w licznych sztukach teatralnych i programach telewizyjnych, w tym w programach telewizyjnych Guya Luxa w latach 70. i programach Michela Druckera. Jego występy sięgały również belgijskiej telewizji w "Zygomaticorama". Przez całą swoją karierę Repp zagrał w około 100 filmach, często jako postać drugoplanowa, w tym w takich znanych tytułach jak „Bonjour sourire” i „Les Quatre Cents Coups”, co przyczyniło się do jego miejsca w historii francuskiego kina. Wziął również udział w filmie „Le Nouveau Testament” u boku Fernand Gravey. W 1982 roku wystąpił w Casino de Paris dla Fondation Perce-Neige. Był członkiem Société des Rosati. Pierre Repp zmarł 1 listopada 1986 roku, w wieku prawie 77 lat, w Plessis-Trévise i został pochowany na nowym cmentarzu w Vincennes. W 2018 roku ukazał się esej autorstwa Nicolasa Le Golvana zatytułowany „Pierre Repp, Bégayer, exister, écrire”, który zgłębia jego życie i twórczość.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Ramzy Bedia

Ramzy Bedia to francuski aktor, scenarzysta, reżyser filmowy, producent i humorysta. Urodził się 10 marca 1972 roku w XVI dzielnicy Paryża, ma algierskie korzenie – jego rodzice pochodzą z Kabylii i Oranu. Dzieciństwo spędził w Gennevilliers, w departamencie Hauts-de-Seine, i ma młodszą siostrę, Melhę Bedia, która również pracuje w branży rozrywkowej. Karierę rozpoczął jako komik w 1994 roku, co było przełomowym rokiem, kiedy poznał Érica Judora podczas pracy w Galeries Lafayette. Bedia zyskał znaczną rozpoznawalność u boku Érica Judora jako komediowy duet Éric et Ramzy. Ich partnerstwo rozpoczęło się w 1994 roku i szybko doprowadziło do sukcesu, w tym do własnego programu telewizyjnego, Les Mots d'Éric et Ramzy , na kanale M6. Pojawili się również w serialu telewizyjnym H z 1998 roku u boku Jamela Debbouze. Wspólne projekty duetu rozciągały się także na filmy; wspólnie napisali i wystąpili w La Tour Montparnasse Infernale (2000), a rola myjki okien, którą zagrał Bedia, stanowiła przełom. Do innych godnych uwagi współprac obejmują Les Dalton (2004) i Double Zéro (2003). Poza pracą z Judorem, Bedia stworzył różnorodny dorobek filmowy. Zagrał w Le Ciel, les Oiseaux et... ta mère! w 1999 roku, a następnie pojawił się w filmach takich jak Once Upon a Time in the Oued (2005), Bled Number One (2006) i Neuilly Yo Mama! (2009). Przyjął rolę złoczyńcy Zorgluba w The Adventures of Spirou and Fantasio (2018) i wystąpił w Taxi 5 (2018) oraz Call My Agent! (2017). Bedia zgłębił również różne style komediowe, współtworząc i reżyserując eksperymentalne komedie Hibou (2016) i Seuls Two (2008), inspirowane przez Quentina Dupieux. W 2011 roku ponownie połączył siły z Judorem w Halal police d’État . Nadal pracuje w filmie, w tym w Merveilles à Montfermeil (2020) i Balle perdue (2020). Obecnie Bedia rozwija nowy film, Le jour où tous les Arabes sont partis , który ma na celu poruszenie tematu imigracji poprzez humor.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Richard Cairaschi

Richard Cairaschi to francuski dramaturg, reżyser, humorysta, pisarz i muzyk. Urodzony w Nicei we Francji, jest komikiem i wykonawcą głęboko związanym z regionem Nissart. Korzenie jego rodziny sięgają tego obszaru XIII wieku, a on sam często czerpie inspirację z miejsc takich jak Sospel, Vieux-Nice i Berre-les-Alpes. Cairaschi rozpoczął karierę jako grafik, tworząc okładki albumów dla Maurisa Sgaravizziego. Po raz pierwszy wystąpił w Cagnes w 1986 roku, początkowo grając na mandolinie, a następnie przechodząc do teatru. Debiut aktorski miał z trupą Débi Débo, która zadebiutowała w 1987 roku i została powitana przez „La Banda dou Païoun”. Program radiowy 'Le bar des oiseaux', prowadzony wspólnie z Noëlle Perna od 1984 do 1986 roku na Radio France Côte d'Azur, okazał się znaczącym wczesnym krokiem. Następnie stworzył satyryczną komedię 'Le bar des oiseaux', cotygodniowy serial nadawany na FR3 region z Noëlle Perna od 1986 do 1997 roku; ten spektakl przyniósł mu sukces i oznaczał początek jego kariery artystycznej. Komedia Cairaschi’ego skupia się na postaciach z regionu Nissart, przedstawiając je z życzliwością i czyniąc uroczymi. Jego humor charakteryzuje się poczuciem 'pantaï' i typową nissardzką fantazją. Napisał, wyreżyserował i występował w wielu sztukach teatralnych, w tym w 'L'accordéoniste' (1996) oraz był współautorem i wystąpił w innych, takich jak 'Les chaises de la promenade' (1998), 'Arrête de râler' (1999), 'Le clos' (2001), 'Sur les galets' (2002), 'Festin' (2003 – komedia muzyczna), '100 ans de Gym' (2004), '3 Z'en 1' (2007) i 'Rattache-moi ou Nissa 1860' (2010). Wyreżyserował również sztuki takie jak 'La belle époque' (2008) i 'Une page à part' (2006). Stworzył wiele monodramów, w tym 'Perque non' (1984) oraz niedawno 'ISSA' (2020). Cairaschi wierzy, że teatr jest sposobem na połączenie wszystkich form sztuki i występuje w teatrach w Nicei od ponad dwudziestu lat. W 2006 roku wydał również 'Le parler à Nice: petit lexique à l'attention des intéressés', a w 2013 roku 'La Blette et le Cougourdon', co odzwierciedla jego pasję do dyniowatych (cougourdons).

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Robert Castel

Robert Castel, urodzony jako Robert Moyal 21 maja 1933 roku w Bab El Oued, Algieria, był francuskim komikiem i aktorem. Jego wczesne życie było nierozerwalnie związane z muzyką; jego matka, Lili Labassi, była piosenkarką i autorką piosenek muzyki Chaabi, a ojciec, również o imieniu Lili Labassi (Élie Moyal), był mistrzem muzyki chaâbi. Castel rozpoczął swoją karierę, towarzysząc ojcu grając na tarze i gitarze, wykonując francusko-arabskie piosenki. Początkowo podążał ścieżką muzyczną, zanim przeszedł do aktorstwa. Castel rozpoczął swoją karierę w teatrze jako członek zespołu Centre régional d'art dramatique z siedzibą w Algierze. Grał m.in. Roberta w sztuce 'La Famille Hernandez,' która badała doświadczenia społeczności Pied-Noir. Jego kariera filmowa rozpoczęła się w 1957 roku, w wieku 24 lat, rolami w 'Les Amants de demain' i 'Witness in the City.' Przez cały XX wiek kontynuował grę aktorską, występując w licznych komediach przez prawie cztery dekady. Zagrał w filmach takich jak 'Un idiot à Paris' (1967), 'Elle court, elle court la banlieue' (1972), 'Le Permis de conduire' (1973) i 'Le Grand Blond avec une chaussure noire' (1972), a także wystąpił w serialu telewizyjnym 'Les Saintes Chéries.' Castel i jego żona, aktorka Lucette Sahuquet, która zmarła w 1987 roku, często występovali razem w komediowych sketach, często w stylu ‘pied-noir’. Castel i Sahuquet stanowili duet występujący, otwierający koncerty takich artystów jak Frank Sinatra, Marlene Dietrich i Philippe Clay. Brzmieli również w programach radiowych takich jak 'Les Grosses Têtes' i 'Jeux de 20 heures', oraz pojawiali się w programach telewizyjnych takich jak 'Les Grosses Têtes’ (RTL) i ‘Les Jeux de 20 heures’ (France Régions 3). W 2011 roku przyczynił się do filmu 'El Gusto,' grając rolę i występując jako skrzypek w orkiestrze. Jego udział w dokumencie z 2017 roku, 'Les Magnifiques,' który badał francuską kulturę pop od lat 60. do 80., podkreślił jego wpływ w tamtej epoce. Castel otrzymał Rycerza Legii Honorowej w 2011 roku. Po zachorowaniu zmarł 5 grudnia 2020 roku w szpitalu Hôpital de la Pitié-Salpêtrière w Paryżu; pochówek odbył się 9 grudnia na paryskim cmentarzu w Pantin.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Romain Bouteille

Romain Bouteille, urodzony w Paryżu 24 marca 1937 roku, był wszechstronnym francuskim artystą. Określał się jako dramaturg, aktor, komik i piosenkarz, a jego kariera trwała kilka dekad. Od młodego wieku wykazywał chęć artystycznej wolności, wyrażając, że jego powołaniem jest znalezienie pracy umożliwiającej mu działanie o dowolnej porze bez potrzeby dyplomu czy prawdziwej pracy. Wczesne życie Bouteille’a obejmowało udział w harcerstwie. Jego droga do występów rozpoczęła się od pierwszego solowego pokazu w Théâtre de la Vieille-Grille w 1966 roku. Kluczowym momentem w karierze Bouteille'a było 1968 rok, kiedy to współzałożył trupę Café de la Gare. To przedsięwzięcie, wraz z innymi, pomogło zaistnieć wielu artystom, a on sam jest uważany za pioniera café-théâtre. Początkowa grupa obejmowała Coluche'a, Sothę, Henri Guybeta, Patricka Dewaere'a i Miou-Miou. Rozstanie z partnerką Sothą nastąpiło w 1968 roku, kiedy ta poślubiła Patricka Dewaere'a. Prace Bouteille'a często poruszały tematykę anarchistyczną; napisał prawie trzydzieści sztuk inspirowanych ideami libertarianizmu, a łącznie około trzydziestu sztuk. Do jego dorobku aktorskiego należą role w filmach takich jak Le Feu follet i The Distrait , oraz rola Simona w filmie Romana Polańskiego Dziennik Spaczonego (1976). Prace Bouteille'a są udokumentowane na IMDb. Później w życiu Bouteille kontynuował działalność artystyczną. W 1988 roku poślubił aktorkę Saïda Churchill i w 1997 roku urodził się ich syn o imieniu Shams w Marsylii. Rodzina przeniosła się do Étampes, Beauce, w 1997 roku. W grudniu 2014 roku Bouteille i Churchill założyli 50-osobowy teatr o nazwie Les Grands Solistes w Étampes. To miejsce gościło około pięćdziesięciu artystów, w tym François Rollin, Albert Meslay, Clair Jaz, Didier Porte, Marc Gélas, Fred Saurel, Paul Adam, Vincent Roca, Christophe Guybet, Jean Vocat, Frédéric Hulné i Prune Lichtlé. Romain Bouteille zmarł w Corbeil-Essonnes 31 maja 2021 roku w wieku 84 lat na skutek niewydolności oddechowej.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Régis Laspalès

Régis Laspalès to francuski komik i aktor, urodzony 25 lutego 1957 roku w XIV dzielnicy Paryża. Jego rodzina pochodzi z Burgundii, a konkretnie z Nuits-Saint-Georges (Côte-d'Or). Po ukończeniu Lycée Montaigne podjął studia na École des Beaux-Arts w Paryżu, gdzie uzyskał dyplom z zakresu sztuk plastycznych ze specjalizacją rzeźba. Następnie podjął studia aktorskie w Cours Simon, które uważał za swoje prawdziwe powołanie. Zanim rozpoczął karierę komediową, Laspalès służył w Marine Nationale jako pomocnik w stołówce. Profesjonalna kariera Laspalèsa rozpoczęła się w 1981 roku, kiedy on i Philippe Chevallier stworzyli swój pierwszy program, 'Pas de fantaisie dans l'orangeade'. Później odnaleźli ich Philippe Bouvard, a po raz pierwszy pojawili się w telewizji w 1982 roku jako część programu ‘Le Théâtre de Bouvard’ nadawanego na Antenne 2. Komediowy duet, Chevallier et Laspalès, zasłynął swoim unikalnym sposobem wyrażania się, często naśladowanym przez innych wykonawców. Wspólnie zarządzają firmą produkcyjną 'Pipo et Mario'. W 1999 roku otrzymali nagrodę SACEM za humor. Podjął się również ról solowych, między innymi grając Landru w sztuce Laurenta Ruquiera o tym samym tytule w 2005 roku oraz występując w ‘À droite, à gauche’ od 2016 do 2018 roku. Laspalès głównie mieszka w Paryżu, blisko Montparnasse, i posiada dom w Premeaux-Prissey. Posiada również winnice w Premeaux-Prissey i produkuje wino, co łączy go z burgunańskimi korzeniami jego rodziny. Jego ojciec był wynalazcą i fotografem, który zdobył medal na konkursie Lépine za „narty bez śniegu”, a jego matka była malarką. W 2026 roku wraca na scenę solo z przedstawieniem 'Régis Laspalès wreszcie mówi', co oznacza zmianę w jego karierze. Jest znany jako zagorzały fan Davida Bowiego i lubi sport motorowy, posiadając samochody sportowe takie jak Lotuse i angielskie auta, i twierdzi, że nigdy nie przegapił Mistrzostw Świata Formuły 1.

Zobacz profil

Przeglądaj komików według kraju

Albania 1

Armenia 1

Argentyna 24

Austria 28

Australia 22

Azerbejdżan 1

Belgia 13

Bułgaria 31

Benin 2

Boliwia 1

Brazylia 12

Kanada 48

Szwajcaria 17

Chile 8

Kamerun 1

Chiny 7

Kolumbia 2

Czechy 7

Niemcy 188

Dania 17

Dominikana 1

Algieria 2

Estonia 5

Egipt 4

Hiszpania 74

Finlandia 15

Wielka Brytania 148

Ghana 3

Grecja 18

Gwatemala 1

Węgry 7

Indonezja 8

Irlandia 20

Izrael 9

Indie 11

Irak 3

Iran 6

Włochy 136

Jamajka 1

Japonia 35

Kenia 3

Korea, Południe 20

Kazachstan 1

Liban 5

Łotwa 1

Maroko 17

Mjanma 1

Malta 1

Malawi 2

Meksyk 28

Malezja 7

Nigeria 19

Nikaragua 2

Holandia 2

Norwegia 12

Nepal 3

Nowa Zelandia 9

Peru 2

Filipiny 35

Pakistan 7

Polska 8

Portugalia 7

Katar 1

Rumunia 1

Serbia 3

Rosja 9

Arabia Saudyjska 4

Szwecja 101

Słowenia 4

Słowacja 2

Tajlandia 2

Tunezja 4

Turcja 5

Tajwan 1

Ukraina 1

Uganda 7

Stany Zjednoczone 213

Urugwaj 1

Uzbekistan 1

Wietnam 1

Republika Południowej Afryki 2

Znasz komika, który powinien być w GiggleTime?

Opowiedz nam o tej osobie albo o sobie, jeśli jesteś komikiem. Każdą propozycję sprawdzamy ręcznie, a zatwierdzone profile tłumaczymy na wszystkie 26 języków.

Dodaj komika

Menu

Język

Kategorie

Ustawienia

Komicy z Francja

Katalog komików Francja — Profile, biografie, zdjęcia i linki społecznościowe komików z Francja.

Dany Boon

Georges Bernier

Patrick Timsit

Philippe Meyer

Philippe Val

Pierre Levassor

Pierre Repp

Ramzy Bedia

Richard Cairaschi

Robert Castel

Romain Bouteille

Régis Laspalès

Przeglądaj komików według kraju

Francuscy Komicy i Świat Francuskiej Komedii

Stand-up i komedia na żywo we Francji

Francuska tradycja "one-man show"

Francuscy komicy w filmie i telewizji

Różnorodna Scena Komediowa we Francji

Odkryj francuskich komików na GiggleTime

Znasz komika, który powinien być w GiggleTime?