Wereldwijde Talentengids

Komieken uit Frankrijk

De comediandirectory van Frankrijk — Profielen, biografieën, foto's en sociale links voor comedians van Frankrijk.

211 Comedians

Dany Boon

Dany Boon, geboren als Daniel Farid Hamidou in 1966, is een veelzijdige Franse persoonlijkheid die werkt als acteur, regisseur, scenarioschrijver en producent. Hij komt oorspronkelijk uit Armentières (Nord), Frankrijk, en zijn familieachtergrond weerspiegelt diverse origines; zijn vader, Ahmed Hamidou, werd in 1930 geboren in Algerije en overleed in 1992 in Lille, terwijl zijn moeder, Danièle Ducatel, Frans is. Boon heeft vijf kinderen uit drie huwelijken. Hij bekeerde zich tot het Jodendom in 2002. Boon's carrière begon in de jaren '90 als humorist die optrad op podia en geld verdiende door te werken als mime in Parijs. Hij studeerde grafische kunst aan de École supérieure des arts Saint-Luc in Tournai, België. Hij nam de artiestennaam Dany Boon aan, geïnspireerd door Daniel Boone, een Amerikaanse trapper uit een televisieserie. Vroege optredens omvatten open mic nights en straatmime om militaire dienst te vermijden. Vanaf 1992 begon hij met one-man shows, vaak verschillende personages portrettend die hun ongelukken deelden, met sketches gebaseerd op alledaagse situaties. Patrick Sébastien werd zijn producer in 1993. Zijn doorbraak kwam er in 2008 met Welcome to the Sticks ( Bienvenue chez les Ch'tis ), die hij regisseerde en waarin hij de hoofdrol speelde. De film was een groot kassucces, verbrak Franse records en genereerde wereldwijd meer dan 26,7 miljoen toeschouwers, waaronder 20,49 miljoen in Frankrijk, waardoor het de bestbezoekende Franse film op het nationale box office werd. Boon verdiende €26 miljoen met dit project. Hij is blijven regisseren en produceren van populaire films, waaronder Raid dingue (2017), die de César du public award won, evenals Rien à déclarer (2010), Supercondriaque (2014) en La Ch'tite Famille (2018). Hij gaf ook de stem van Olaf in de Franse nasynchronisatie van de Frozen films. In 2003 bracht hij Dany Boon à s’baraque et en ch’ti uit, een show die werd opgevoerd in het Ch'ti dialect, en regisseerde hij het toneelstuk La Vie de chantier . Hij ontving in 2005 een César Award-nominatie voor Beste Acteur in een Bijrol voor zijn rol in Joyeux Noël . Door bedrijven zoals 26 DB Productions blijft Boon films produceren. In 2022 werd hij opgelicht van €6 miljoen. Zijn komische stijl is nog steeds geworteld in observatiehumor en door personages gedreven verhalen, vaak gebaseerd op zijn ervaringen en de cultuur van Noord-Frankrijk. Hij verscheen in Bimboland in 1998.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Georges Bernier

Georges Bernier, alomtegen bekend als Professor Choron, was een Franse humorist, schrijver en journalist. Geboren op 21 september 1929 in La Neuville-aux-Bois (Marne), maakte hij vroegtijdig tegenspoed mee, doordat hij op elfjarige leeftijd wees werd nadat zijn moeder, die als poortwachter werkte, overleed. Hij voltooide zijn basisonderwijs op jonge leeftijd en diende vervolgens 28 maanden in de 6e BCCP in Indochina, met een totale verblijf van negen jaar in luchtlandingstroepen (TAP). Deze ervaring, samen met zijn latere tbc-besmetting bij terugkeer in Frankrijk, heeft waarschijnlijk zijn latere satirische werk beïnvloed. Bernier's carrière in de pers begon met rollen als boekverkoper en vervolgens als hoofdverkoop van de satirische krant *Zéro*. In 1960 speelde hij een sleutelrol bij de oprichting van het invloedrijke maandblad *Hara-Kiri* samen met François Cavanna en Fred. De naam en de eerste locatie van het tijdschrift stonden in verband met de Rue Choron, die zijn pseudoniem werd. Hij droeg aanzienlijk bij aan *Hara-Kiri*, waarbij hij schreef en foto's bewerkte, en ook valse advertenties en fotomontages creëerde of daaraan deelnam voor Les éditions du Square, dat in 1962 werd opgericht toen het redactieteam verhuisde. Zijn betrokkenheid reikte verder dan de printmedia, met optredens in de televisieshow *Les Raisins verts* van Jean-Christophe Averty en later regelmatige bijdragen aan *Charlie Hebdo* na diens oprichting in 1970. Bernier bleef gedurende zijn carrière diverse komische wegen verkennen. Hij bewerkte zijn "fiches bricolages" voor de televisie in 1988 en nam deel aan Jean-Michel Ribes' Merci Bernard . In 1996 ontstond een publieke ruzie met Aure Atika op Radio Nova, wat zijn bereidheid toonde om deel te nemen aan prikkelende discussies. Hij waagde zich ook in kinderprogramma's en creëerde het tijdschrift Grodada . Hij was de vader van komiek Michèle Bernier en grootvader van actrice Charlotte Gaccio. Georges Bernier overleed op 10 januari 2005 in het Necker-Enfants Malades ziekenhuis in Parijs en werd begraven op de Montparnasse begraafplaats. Een documentaire, Choron Dernière , kwam in 2008 uit om zijn leven en werk te eren als een veelzijdige figuur in de Franse humor.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Patrick Timsit

Patrick Timsit, geboren op 15 juli 1959 in Algiers, Algerije, is een Franse komiek, schrijver en filmregisseur. Zijn familie verhuisde naar het vasteland van Frankrijk toen hij twee jaar oud was, vanwege de Algerijnse Oorlog. Hij bracht zijn jeugd door in de lederwarenwerkplaats van zijn ouders en behaalde een baccalauréat D als extern student nadat hij verschillende scholen had verlaten. Hij deed kortstondig een poging tot onroerend goed, waarbij hij in 1983 zijn eigen makelaarskantoor opende; deze ervaring vormde later de basis voor zijn komische sketch 'Les Petites Annonces'. Zijn ouders waren Joodse Sephardim, en hij is van Algerijnse Joodse afkomst. Timsits carrière omvat een breed scala aan rollen, zowel voor de camera als op het toneel. Hij speelde Karel VIII van Frankrijk in Sans peur et sans reproche (1988) en Michou in La Crise (1992), waarvoor hij werd genomineerd voor een César Award voor Beste Acteur in een Bijrol. Hij staat vooral bekend om zijn betrokkenheid bij de komische film Un indien dans la ville . Hij verscheen ook in Mayrig (1991) als Garbis en Une époque formidable… (1991). In de vroege jaren '90 verwierf hij erkenning voor zijn scherpe komische toon in televisieoptredens. Hij co-schreef en speelde in Pédale douce (1996), waarmee hij genomineerd werd voor een César Award voor Beste Acteur, Beste Origineel Scenario of Adaptatie, en opnieuw Beste Acteur. Zijn komedie behandelt vaak gevoelige onderwerpen zoals politiek, racisme, antisemitisme en het Israëlisch-Palestijns conflict. Naast acteren heeft Timsit ook zijn regietalent laten zien. Hij regisseerde en speelde in Quasimodo d'El Paris (1999) en L'Américain (2004). Hij heeft nasynchronisatiewerk gedaan voor talrijke films, waaronder The Monster (1994), Hercules (1997), Atlantis: The Lost Empire (2001), Shark Tale (2004) en Dragon Hunters (2008). Hij nam in 2006 deel aan Rendez-vous en terre inconnue . Hij is vier keer genomineerd voor een César Award, als erkenning voor zijn bijdragen aan de Franse filmindustrie. Hij blijft acteren, met rollen in recente films zoals Dalida (2017), The Last Mercenary (2021), Brother and Sister (2022) en It Takes Two to Tango (2025).

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Philippe Meyer

Philippe Meyer, geboren op 25 december 1947 in Germersheim, Duitsland, is een veelzijdig figuur bekend als journalist, humorist, schrijver, radio- en televisiepersoonlijkheid. Zijn reis begon in 1965 toen hij rechten en sociologie ging studeren aan de Universiteit van Parijs-Nanterre. Gedurende deze periode werkte hij ook als opvoeder in een club voor preventie van jeugddelinquentie in Parijs, wat een vroege interesse in sociale kwesties aantoonde. Meyers betrokkenheid bij studentenactivisme blijkt uit zijn rol als voorzitter van de stakingcommissie in Nanterre in november 1967 en zijn deelname aan de protesten van mei 1968 samen met Paul Ricœur. Meyer’s intellectuele interesses reikten verder dan Frankrijk, aangezien hij in 1968 een beurs ontving van het Franco-Quebec Jeugd Bureau om de reacties op jeugddelinquentie in Quebec te bestuderen. Deze ervaring bleek vormend, en leidde tot relaties met prominente figuren zoals René Lévesque, Denys Arcand, Michel Chartrand en Gilles Vigneault. Hij verdedigde zijn proefschrift, "L'Enfant et raison d'État," in 1977 onder de begeleiding van Annie Kriegel en Philippe Ariès. Hij werkte ook als onderzoeker bij het Centre de santé mentale onder Professor Philippe Paumelle. Vanaf maart 1982 begon Meyer te werken voor radiozenders voor publieke omroep, en presenteerde 'Télescopages' op France Inter van 1982 tot 1989. Meyer’s carrière in de media zette zich voort met ‘Allegro serioso’ op France Culture (1984-1995) en ‘Libre examen’ (1995-1998). Hij staat vooral bekend om zijn dagelijkse humoristische rubriek op France Inter van 1989 tot 2000, die begon met ‘Gelukkige inwoners van…’ en eindigde met zinnen als ‘We leven in een moderne tijd’. Hij presenteerde ‘L’Esprit public’ op France Culture van 1998 tot 2017, en zette deze voort als podcast na beëindiging. Ook presenteerde hij ‘La prochaine fois, je vous le chanterai’ op France Inter van 2000 tot 2016. Meyer is te zien geweest in films zoals ‘Het begint vandaag’ en ‘De Picpus-zaak’, en de televisieserie ‘Maigret’. Recentelijk publiceerde hij ‘La prochaine fois, je vous l'écrirai,’ een boek met portretten en hommage, en blijft hij de podcast ‘Le Nouvel Esprit Public’ modereren, waarbij hij samenwerkt met publieke intellectuelen.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Philippe Val

Philippe Val, geboren op 14 september 1952 in Neuilly-sur-Seine, is een Franse journalist, zanger en komiek. Zijn ouders waren een beenhouwer, René Vol, die later zijn naam veranderde in Val, en een kapper; hij was de jongste van vier kinderen. Hij stopte met school op 17-jarige leeftijd om muziek te gaan volgen, waarmee hij een vroege aanleg voor artistieke expressie toonde. Val’s komische reis begon met het duo Font et Val, gevormd in de jaren 70 met Patrick Font. Ze traden aanvankelijk op als betrokken songwriters in locaties zoals La Pizza du Marais, Théâtre de Dix heures en Vrai Chic Parisien, begeleid door Paul Castanier tot 1989, en later door Emmanuel Binet. In de vroege jaren 80 gaf hij af en toe solo-optredens, soms met zijn hond Jeff. Hij werkte in 1973 samen met zangeres Anne Vanderlove aan haar politiek geladen album 'Non'. Hij redigeerde kort La Grosse Bertha in 1991 en medeoprichter van de tweede incarnatie van Charlie Hebdo in 1992, samen met Cabu, als redacteur en directeur tot 1992. Later keerde hij terug om Charlie Hebdo te regisseren van 2004 tot 2009, waarbij hij in 2005 de Jyllands-Posten Mohammed-cartoons publiceerde, wat leidde tot een vrijspraak in 2007 wegens het aanzetten tot haat. Hij heeft verschillende boeken gepubliceerd, waaronder 'Vingt ans de finesse' (1992) en 'Malaise dans l’inculture' (2015). Na zijn vertrek bij Charlie Hebdo in 2009 werd Val directeur van France Inter, een functie die hij tot 2014 bekleedde. Hij bracht albums uit: 'Paris-Vincennes' (1996), 'Hôtel de l’univers' (1999) en 'Philippe Val' (2004). Val heeft sterke politieke standpunten geuit, waarbij hij in 2018 een manifest tegen antisemitisme opstelde en zich verzette tegen groepen als het Front National en katholieke integristen. Momenteel is hij sinds 2021 wekelijks columnist voor de radiozender Europe 1. Zijn carrière weerspiegelt een diverse betrokkenheid bij de Franse cultuur en samenleving, gekenmerkt door zowel creatieve samenwerking als redactioneel leiderschap.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Pierre Levassor

Pierre-Thomas Levassor (Montrébleau, 25 januari 1888) is een Frans acteur. 4 januari 1870 in het tweede arrondissement van Parijs. Zijn begrafenis is op het kerkhof van Montmartre.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Pierre Repp

Pierre Repp, geboren als Pierre Alphonse Léon Frédéric Bouclet op 5 november 1909 in Saint-Pol-sur-Ternoise, was een Franse humorist en acteur. Hij studeerde aanvankelijk aan het Conservatoire de Lille en behaalde een Baccalauréat-diploma voordat hij begin jaren dertig in militaire dienst ging. Na zijn militaire dienst verhuisde hij naar Parijs en begon zijn carrière met optredens in cabarets. Zijn huwelijk met Ferdinande Alice Andrée Bouclet, zijn nicht, vond plaats op 14 augustus 1930 in Lille. Hij trad vaak op in music-hall en cabarets, zowel in Parijs als tijdens tournees, en vestigde zich als een prominente figuur in het Franse amusement. Repp’s komische stijl werd gekenmerkt door zijn uniek ‘talent de bafouilleur,’ ofwel het talent om te stotteren. Hij simuleerde humoristisch stotteren, waarbij hij woorden vaak verving door verrassende alternatieven en woordspelingen gebruikte. Een bijzonder beroemd sketch, "Les crêpes," demonstreerde een recept met komische verkeerde uitspraken en blijft een humoristische referentie, zoals Stéphane De Groodt opmerkte. Deze sketch werd ook als liedje uitgebracht op een plaat in 1960, samen met andere nummers zoals 'La Machine à laver'. Hij werkte samen met kunstenaars zoals Boris Vian en Fernand Raynaud, en verscheen in talloze toneelstukken en tv-shows, waaronder de televisieprogramma’s van Guy Lux in de jaren zeventig en die van Michel Drucker. Zijn optredens strekten zich ook uit tot de Belgische televisie op 'Zygomaticorama'. Gedurende zijn carrière speelde Repp in ongeveer 100 films, vaak als bijrol, waaronder opmerkelijke titels zoals ‘Bonjour sourire’ en ‘Les Quatre Cents Coups,’ waarmee hij een plaats verwierf in de Franse filmgeschiedenis. Hij nam ook deel aan 'Le Nouveau Testament' samen met Fernand Gravey. In 1982 trad hij op in het Casino de Paris voor de Fondation Perce-Neige. Hij was lid van de Société des Rosati. Pierre Repp overleed op 1 november 1986, bijna 77 jaar oud, in Plessis-Trévise en werd begraven op de nieuwe begraafplaats van Vincennes. In 2018 publiceerde Nicolas Le Golvan een essay getiteld 'Pierre Repp, Bégayer, exister, écrire' waarin zijn leven en werk werden onderzocht.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Ramzy Bedia

Ramzy Bedia is een Franse acteur, scenarioschrijver, filmregisseur, producent en humorist. Geboren op 10 maart 1972 in het 16e arrondissement van Parijs, heeft hij Algerijnse afkomst, zijn ouders komen oorspronkelijk uit Kabylië en Oran. Hij bracht zijn jeugd door in Gennevilliers, Hauts-de-Seine, en heeft een jongere zus, Melha Bedia, die ook in de entertainmentindustrie werkt. Bedia begon zijn carrière als comedian in 1994, een belangrijk jaar waarin hij Éric Judor ontmoette tijdens het werken bij Galeries Lafayette. Bedia verwierf aanzienlijke erkenning samen met Éric Judor als het komische duo Éric et Ramzy. Hun partnerschap begon in 1994 en leidde al snel tot succes, waaronder hun eigen tv-show, Les Mots d'Éric et Ramzy , op M6. Ze verschenen ook in de televisieserie H uit 1998, samen met Jamel Debbouze. De collaboraties van het duo strekten zich uit tot film; ze schreven en speelden samen in La Tour Montparnasse Infernale (2000), waarbij Bedia's vertolking van een raamwasser een doorbraak betekende. Andere opmerkelijke samenwerkingen zijn onder meer Les Dalton (2004) en Double Zéro (2003). Naast zijn werk met Judor heeft Bedia een diverse filmografie opgebouwd. Hij speelde in Le Ciel, les Oiseaux et... ta mère! in 1999 en verscheen vervolgens in films zoals Once Upon a Time in the Oued (2005), Bled Number One (2006) en Neuilly Yo Mama! (2009). Hij vertolkte de rol van de schurk Zorglub in The Adventures of Spirou and Fantasio (2018) en verscheen in Taxi 5 (2018) en Call My Agent! (2017). Bedia heeft ook verschillende komische stijlen verkend, mede-schrijvend en regisserend van de experimentele komedie Hibou (2016) en Seuls Two (2008), geïnspireerd door Quentin Dupieux. In 2011 herenigde hij zich met Judor voor Halal police d’État . Hij blijft actief in de filmwereld, met rollen in Merveilles à Montfermeil (2020) en Balle perdue (2020). Momenteel ontwikkelt Bedia een nieuwe film, Le jour où tous les Arabes sont partis , die tot doel heeft het onderwerp immigratie op humoristische wijze te behandelen.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Richard Cairaschi

Richard Cairaschi is een Franse toneelschrijver, regisseur, humorist, schrijver en muzikant. Geboren in Nice, Frankrijk, is hij een komiek en performer die sterk verbonden is met de Nissart regio. De wortels van zijn familie in het gebied reiken terug tot de 13e eeuw, en hij put vaak inspiratie uit plaatsen als Sospel, Vieux-Nice en Berre-les-Alpes. Cairaschi begon zijn carrière als grafisch ontwerper, waarbij hij albumhoezen maakte voor Mauris Sgaravizzi. Hij trad voor het eerst op in Cagnes in 1986, aanvankelijk met de mandoline voordat hij overging naar het theater. Zijn debuut als acteur vond plaats met de groep Débi Débo, die in 1987 debuteerde en werd verwelkomd door “La Banda dou Païoun.” De radioprogramma 'Le bar des oiseaux,' gepresenteerd met Noëlle Perna van 1984 tot 1986 op Radio France Côte d'Azur, bleek een belangrijke vroege stap. Vervolgens creëerde hij de satirische komedie 'Le bar des oiseaux,' een wekelijkse serie die werd uitgezonden op FR3 region met Noëlle Perna van 1986 tot 1997; dit stuk bracht hem succes en markeerde het begin van zijn artistieke carrière. Cairaschi’s comedy richt zich op personages uit de Nissart regio, die hij met warmte portretteert en sympathiek maakt. Zijn humor wordt gekenmerkt door een gevoel van 'pantaï' en een typisch Nissarda fantasie. Hij heeft tal van toneelstukken geschreven, geregisseerd en gespeeld, waaronder 'L'accordéoniste' (1996) en mede geschreven en gespeeld in andere zoals 'Les chaises de la promenade' (1998), 'Arrête de râler' (1999), 'Le clos' (2001), 'Sur les galets' (2002), 'Festin' (2003 - een muzikale komedie), '100 ans de Gym' (2004), '3 Z'en 1' (2007) en 'Rattache-moi ou Nissa 1860' (2010). Hij regisseerde ook toneelstukken zoals 'La belle époque' (2008) en 'Une page à part' (2006). Hij heeft talloze eenmanshows gecreëerd, waaronder 'Perque non' (1984) en recentelijk 'ISSA' (2020). Cairaschi gelooft dat theater een manier is om alle kunstvormen te combineren en treedt al meer dan twintig jaar op in theaters in Nice. Hij publiceerde ook 'Le parler à Nice: petit lexique à l'attention des intéressés' in 2006, en 'La Blette et le Cougourdon' in 2013, waarmee hij zijn passie voor courgetten (courgourdons) weerspiegelt.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Robert Castel

Robert Castel, geboren als Robert Moyal op 21 mei 1933 in Bab El Oued, Algerije, was een Franse komiek en acteur. Zijn vroege leven werd doordrenkt met muziek; zijn moeder, Lili Labassi, was een zangeres-songwriter van Chaabi-muziek, en zijn vader, eveneens genaamd Lili Labassi (Élie Moyal), was een meester in chaâbi-muziek. Castel begon zijn carrière door zijn vader te begeleiden met de tar en gitaar, waarbij hij Frans-Arabische liederen opvoerde. Hij volgde aanvankelijk een muzikale weg voordat hij overging naar acteren. Castel begon zijn carrière in het theater als lid van de gezelschap van het Centre régional d'art dramatique gevestigd in Algiers. Hij speelde onder meer Robert in het stuk 'La Famille Hernandez,' dat de ervaringen van de Pied-Noir gemeenschap verkende. Zijn filmcarrière begon in 1957, op 24-jarige leeftijd, met optredens in 'Les Amants de demain' en 'Witness in the City.' Gedurende de 20e eeuw bleef hij acteren, met optredens in talloze komedies over bijna vier decennia. Hij speelde in films zoals 'Un idiot à Paris' (1967), 'Elle court, elle court la banlieue' (1972), 'Le Permis de conduire' (1973) en 'Le Grand Blond avec une chaussure noire' (1972), en was ook te zien in de tv-serie 'Les Saintes Chéries.' Castel en zijn vrouw, actrice Lucette Sahuquet, die in 1987 overleed, gaven vaak samen komische sketches voor, vaak in een ‘pied-noir’ stijl. Castel en Sahuquet waren een optredend duo, dat optrad voor bekende figuren zoals Frank Sinatra, Marlene Dietrich en Philippe Clay. Ze namen ook deel aan radioprogramma's zoals 'Les Grosses Têtes' en 'Jeux de 20 heures,' en verschenen in televisieprogramma's als 'Les Grosses Têtes’ (RTL) en ‘Les Jeux de 20 heures’ (France Régions 3). In 2011 droeg hij bij aan de film 'El Gusto,' door zowel een rol te spelen als violist in het orkest. Zijn betrokkenheid bij de documentaire van 2017, 'Les Magnifiques,' die de Franse popcultuur van de jaren zestig tot de jaren tachtig onderzocht, benadrukte zijn invloed binnen dat tijdperk. Castel ontving in 2011 de Ridderorde van het Legioen van Eer. Na een periode van ziekte overleed hij op 5 december 2020 in het Hôpital de la Pitié-Salpêtrière in Parijs; zijn begrafenis vond plaats op 9 december op de Parijse begraafplaats van Pantin.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Romain Bouteille

Romain Bouteille, geboren in Parijs op 24 maart 1937, was een veelzijdig Frans kunstenaar. Hij identificeerde zich als toneelschrijver, acteur, komiek en zanger, en zijn carrière omspande meerdere decennia. Van jongs af aan toonde hij een verlangen naar artistieke vrijheid, stellend dat zijn roeping was om werk te vinden waarmee hij op elk uur kon opereren zonder diploma of echt werk. Bouteille’s vroege leven omvatte deelname aan scouting. Zijn reis naar optreden begon met zijn eerste solo-voorstelling in 1966 in het Théâtre de la Vieille-Grille. Een cruciaal moment in Bouteille's carrière vond plaats in 1968 toen hij de Café de la Gare troupe mede-oprichtte. Deze gelegenheid, samen met anderen, hielp de carrières van veel artiesten op gang te brengen en hij wordt beschouwd als een pionier van het café-théâtre. De oorspronkelijke groep omvatte Coluche, Sotha, Henri Guybet, Patrick Dewaere en Miou-Miou. Een scheiding van zijn partner Sotha vond plaats in 1968 toen zij met Patrick Dewaere trouwde. Bouteille's werk verkende vaak anarchistische thema's; hij schreef bijna dertig toneelstukken geïnspireerd door libertarische ideeën, en ongeveer dertig toneelstukken in totaal. Zijn acteerkredieten omvatten optredens in films zoals Le Feu follet en The Distrait , en een rol als Simon in Roman Polanski’s The Tenant (1976). Bouteille's werk is gedocumenteerd op IMDb. Later in life, Bouteille bleef bijdragen aan de kunstwereld. Hij trouwde met actrice Saïda Churchill in 1988, en ze kregen een zoon genaamd Shams, geboren in Marseille in 1997. Het gezin verhuisde in 1997 naar Étampes, Beauce. In december 2014 richtten Bouteille en Churchill een theater met 50 zitplaatsen op, genaamd Les Grands Solistes, in Étampes. Deze locatie verwelkomde ongeveer vijftig kunstenaars, waaronder François Rollin, Albert Meslay, Clair Jaz, Didier Porte, Marc Gélas, Fred Saurel, Paul Adam, Vincent Roca, Christophe Guybet, Jean Vocat, Frédéric Hulné en Prune Lichtlé. Romain Bouteille overleed op 31 mei 2021 in Corbeil-Essonnes op de leeftijd van 84 jaar als gevolg van ademhalingsfalen.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Régis Laspalès

Régis Laspalès is een Franse komiek en acteur, geboren op 25 februari 1957 in het 14e arrondissement van Parijs. Zijn familie komt oorspronkelijk uit de Bourgogne, specifiek Nuits-Saint-Georges (Côte-d'Or). Na het Lycée Montaigne te hebben bezocht, vervolgde hij zijn opleiding aan de École des Beaux-Arts in Parijs, waar hij een diploma in beeldende kunst behaalde, gespecialiseerd in beeldhouwkunst. Daarna volgde hij acteerstudies aan Cours Simon, wat hij beschouwde als zijn ware roeping. Voordat hij zijn komische carrière begon, diende Laspalès in de Marine Nationale als assistent van de kantine. Laspalès' professionele reis begon in 1981 toen hij en Philippe Chevallier hun eerste show creëerden, 'Pas de fantaisie dans l'orangeade'. Later vond Philippe Bouvard hen, en ze verschenen voor het eerst op televisie in 1982 als onderdeel van ‘Le Théâtre de Bouvard’, uitgezonden op Antenne 2. Het komische duo, Chevallier et Laspalès, werd bekend om hun unieke formulering, vaak nagevolgd door andere performers. Ze beheren samen het productiebedrijf 'Pipo et Mario'. In 1999 ontvingen ze de SACEM Humor Award. Hij heeft ook solo rollen op zich genomen, onder meer als Landru in Laurent Ruquier's gelijknamige toneelstuk in 2005 en in ‘À droite, à gauche’ van 2016 tot 2018. Laspalès woont hoofdzakelijk in Parijs, nabij Montparnasse, en bezit een huis in Premeaux-Prissey. Hij heeft ook wijngaarden in Premeaux-Prissey en produceert wijn, waarmee hij verbonden is met de Bourgondische wortels van zijn familie. Zijn vader was een uitvinder en fotograaf die een medaille won bij de Lépine-competitie voor een ‘sneeuwloze ski’, en zijn moeder was schilder. In 2026 keert hij solo terug naar het podium met 'Régis Laspalès spreekt eindelijk', wat een verschuiving in zijn carrière markeert. Hij staat bekend als een toegewijde fan van David Bowie en geniet van de autosport, met in het verleden sportauto's zoals Lotussen en Engelse auto's, en beweert nooit een Formule 1 Wereldkampioenschap gemist te hebben.

Bekijk profiel

Comedians per land bekijken

Albanië 1

Armenië 1

Argentinië 24

Oostenrijk 28

Australië 22

Azerbeidzjan 1

België 13

Bulgarije 31

Benin 2

Bolivia 1

Brazilië 12

Canada 48

Zwitserland 17

Chili 8

Kameroen 1

China 7

Colombia 2

Tsjechië 7

Duitsland 188

Denemarken 17

Dominicaanse Republiek 1

Algerije 2

Estland 5

Egypte 4

Spanje 74

Finland 15

Verenigd Koninkrijk 148

Ghana 3

Griekenland 18

Guatemala 1

Hongarije 7

Indonesië 8

Ierland 20

Israël 9

India 11

Irak 3

Iran 6

Italië 136

Jamaica 1

Japan 35

Kenia 3

Korea, Zuid 20

Kazachstan 1

Libanon 5

Letland 1

Marokko 17

Myanmar 1

Malta 1

Malawi 2

Mexico 28

Maleisië 7

Nigeria 19

Nicaragua 2

Nederland 2

Noorwegen 12

Nepal 3

Nieuw-Zeeland 9

Peru 2

Filipijnen 35

Pakistan 7

Polen 8

Portugal 7

Qatar 1

Roemenië 1

Servië 3

Rusland 9

Saudi-Arabië 4

Zweden 101

Slovenië 4

Slowakije 2

Thailand 2

Tunesië 4

Turkije 5

Taiwan 1

Oekraïne 1

Oeganda 7

Verenigde Staten 213

Uruguay 1

Oezbekistan 1

Vietnam 1

Zuid-Afrika 2

Ken je een comedian die op GiggleTime hoort?

Vertel ons over die persoon, of over jezelf als je comedian bent. We bekijken elk voorstel met de hand en vertalen goedgekeurde profielen in alle 26 talen.

Comedian toevoegen

Menu

Taal

Categorieën

Instellingen

Komieken uit Frankrijk

De comediandirectory van Frankrijk — Profielen, biografieën, foto's en sociale links voor comedians van Frankrijk.

Dany Boon

Georges Bernier

Patrick Timsit

Philippe Meyer

Philippe Val

Pierre Levassor

Pierre Repp

Ramzy Bedia

Richard Cairaschi

Robert Castel

Romain Bouteille

Régis Laspalès

Comedians per land bekijken

Franse komieken en de wereld van de Franse komedie

Stand-up en live comedy in Frankrijk

De Franse traditie van de "One-Man Show"

Franse komieken in film en televisie

Een Gevarieerd Frans Comedy-landschap

Ontdek Franse Komieken op GiggleTime

Ken je een comedian die op GiggleTime hoort?