GiggleTime GiggleTime
Menu
Ga voor Premium Dien een grap in Comedians Over Veelgestelde vragen Contact

Juridisch
Privacybeleid Gebruiksvoorwaarden Cookiebeleid Terugbetalings- en annuleringsbeleid Toeschrijvingen
Log in
Taal
Categorieën
Instellingen
Taal Nederlands, Vlaams
Veilige modus
Willekeurige grappen automatisch afspelen
Meldingen
Wereldwijde Talentengids

Comedians Directory

Bekijk profielen van komieken, biografische samenvattingen, land van herkomst en officiële links.

Comedian toevoegen
1588 Comedians
Dario Vergassola, Comedian van Italië
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Dario Vergassola

Dario Vergassola is een Italiaanse entertainer met een gevarieerde carrière op het gebied van comedy, acteren, schrijven, zingen en uitzenden. Geboren in La Spezia in 1957, begon hij zijn professionele leven als fabrieksarbeider voordat hij overstapte naar de entertainmentwereld. Hij verwierf voor het eerst erkenning in 1988 toen hij deelnam aan 'Professione Comico,' waarbij hij zowel de publieksprijs als de prijs van de critici won. Na dit succes verscheen hij in 1989 op 'Star 90' en werkte hij in 1991 als correspondent voor 'Il TG delle vacanze.' Vergassola’s komische stijl is getoond in talloze Italiaanse televisieprogramma’s. Gedurende zijn carrière is Massimo Vergassola een vaste komische verschijning geweest in programma’s zoals ‘Maurizio Costanzo Show,’ ‘Zelig,’ ‘Mai dire Gol’ en ‘Quelli che il calcio.’ Bovendien was hij meerdere malen presentator of co-presentator, met name in ‘Bulldozer,’ ‘Kilimangiaro,’ ‘Sei in un Paese meraviglioso,’ en hij leidde twee edities van het ‘Concerto del Primo Maggio’ in 2014 en 2015. Vergassola’s werk als acteur omvat herhaalde optredens als Erminio in ‘Dio vede e provvede’ en als Pippo Santi in ‘Carabinieri.’ Zijn muzikale output bestaat uit studioalbums, namelijk ‘Manovale gentiluomo’ (1992) en ‘Lunga vita ai pelandroni’ (1999), en de single “Mario (Marta),” die de overwinning behaalde op het Festival di Sanscemo in 1992. Naast televisie en muziek heeft Vergassola zich gevestigd als auteur. Hij heeft verschillende boeken uitgegeven bij gerenommeerde Italiaanse uitgeverijen zoals Mondadori, Feltrinelli en Baldini & Castoldi, waaronder een boek getiteld 'Lunga vita ai pelandroni' in 2000 en zijn eerste roman, 'La ballata delle acciughe,' in 2014. Zijn samenwerkingen omvatten het co-schrijven en de hoofdrol in de show 'Tenera è la notte' in 1996 en een tournee met 'Bimbi belli' samen met Stefano Nosei vanaf 1993. In 2013 maakte hij een YouTube-video ter ondersteuning van LGBTQ+ jongeren. Momenteel staat hij gepland om in 2026 terug te keren naar 'Zelig' voor het 30-jarig jubileum, waarmee hij zijn lange en gevarieerde carrière in het Italiaanse entertainment voortzet.

Duilio Pizzocchi, Comedian van Italië
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Duilio Pizzocchi

Duilio Pizzocchi, wiens echte naam Maurizio Pagliari is, is een Italiaanse cabaretier en entertainer geboren in Bologna in 1957. Van jongs af aan toonde hij een talent voor grappen en entertainment. Hij begon zijn carrière op twintigjarige leeftijd, met optredens in radio- en televisieprogramma's in de regio Emilia-Romagna. In deze vroege periode werden verschillende personages ontwikkeld die centraal zouden staan in zijn komische persoonlijkheid, waaronder de Ferrarese schilder "Duilio Pizzocchi," dat uiteindelijk zijn artiestennaam zou worden, en “Cactus,” een personage populair in de jaren 80, bekend om het zoeken naar leningen en illegale goederen. Pizzocchi's komische stijl wordt gekenmerkt door een divers scala aan personages, elk met duidelijke persoonlijkheden en eigenaardigheden. Naast "Duilio Pizzocchi" en "Cactus" creëerde hij "Ermete Bottazzi," een vrachtwagenchauffeur die debuteerde in de vroege jaren '90, evenals "Donna Zobeide," een parodie op een zieneres die populairiteit verwierf via radio-uitzendingen, en "La Novella," een bijtige oude vrouw die later overging naar optredens op het toneel. Andere opmerkelijke personages zijn "Eddy Collante," "Stefano Pedrazzi" en "Mefistocchi." Vanaf 1983 begon hij te verschijnen op televisie in lokale Emilia-Romagna-uitzendingen, waarmee hij deze personages verder verfijnde. Gedurende zijn carrière heeft Pizzocchi verschillende facetten van optreden verkend. Vanaf 1988 volgde hij een fulltime cabaretcarrière, waarbij hij optrad in theaters, congressen en festivals. In 1992 richtte hij de tourshow Costipanzo Show mede op met Andrea Sasdelli (Giuseppe Giacobazzi), die nog steeds draait. Hij is ook te zien geweest in tal van films, waaronder Consigli per gli acquisti (1997), Baciato dalla fortuna (2011) en Volevo nascondermi (2020). Zijn televisieoptredens omvatten programma's zoals Zelig, de Maurizio Costanzo Show en Quelli che... il calcio. Van 2005 tot 2026 presenteerde hij het radioprogramma Il mani-comico met Giacobazzi op Radio Italia Anni 60, en presenteert momenteel "Il Manicomico" op Radio Italia Anni 60 Emilia Romagna, van maandag tot zaterdag. Hij publiceerde in 2020 het boek met verhalen Fuori scena. Risate a sipario chiuso, en co-schreef Quel tesoro di mio figlio met Giuseppe Giacobazzi in 2009. Pizzocchi werkt ook als sportcommentator voor American football.

Enzo Iacchetti, Comedian van Italië
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Enzo Iacchetti

Vincenzo Iacchetti, professioneel bekend als Enzo Iacchetti, is een Italiaanse entertainer met een gevarieerde carrière die zich uitstrekt over stand-up comedy, acteren, televisiepresentatie en zingen. Hij werd geboren op 31 augustus 1952 in Castelleone en bracht zijn jeugd door in Maccagno, provincie Varese. Zijn ouders waren Antonio (1918-1975) en Maria (1926-2016). Vroege invloeden waren Adriano Celentano, Giorgio Gaber en Enzo Jannacci, wat hem inspireerde om te beginnen met optreden in het kerktheater. Iacchetti's professionele reis begon met optredens in pizzeria's en restaurants voor evenementen zoals dopen en bruiloften. Hij studeerde accountancy maar zette dit niet voort als carrière, en raakte in plaats daarvan betrokken bij politiek activisme als communist, en was zelfs gekozen gemeenteraadslid in 1971. Van 1976 tot 1978 werkte hij als grensarbeider voor de reisbureau Globus in Lugano. In 1978 nam hij de rol van programmeur en interviewer op zich voor Radio Tresa, waarbij hij alle programmatie deed. Zijn comedycarrière kreeg momentum aan het einde van 1978 toen hij begon op te treden bij de Derby Club in Milaan, samen met andere comedians zoals Francesco Salvi, Giorgio Faletti, Walter Valdi, Giobbe Covatta, Malandrino e Veronica en I Gatti di Vicolo Miracoli, een samenwerking die tot 1985 voortduurde. Iacchetti’s televisiedebuut vond plaats in 1981 bij Il Sabato dello Zecchino. Hij verwierf wijdverspreide populariteit aan het begin van de jaren ’90 door optredens in de Maurizio Costanzo Show, waar hij bekend raakte om zijn kenmerkende ‘bonsai’-lieden – korte, surrealistische en vaak nonsensicale composities. In 1991 bracht hij een album uit met deze gedichten en liederen. Van 1994 tot 2026 was hij co-host van het populaire televisieprogramma Striscia la notizia met Ezio Greggio. Zijn werk strekt zich verder uit dan televisie; hij speelde de hoofdrol in de film Come quando fuori piove in 1995 en is verschenen in tal van andere shows voor Rai, Mediaset en Telemontecarlo. Hij gaf ook zijn stem aan een amnesie-geplaagde SpongeBob SquarePants in 2009. Iacchetti’s toewijding aan zijn vak blijkt uit zijn voortdurende optredens op televisie en het toneel, waaronder het presenteren van Velone in 2010 en het ontvangen van de ‘Riccio d'argento’-prijs in 2010 voor zijn show Chiedo scusa al signor Gaber, een album met covers van Giorgio Gaber-liedjes uitgebracht in 2009.

Enzo Maggio, Comedian van Italië
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Enzo Maggio

Enzo Maggio, geboren als Vincenzo Maggio op 10 oktober 1902 in Napels, Italië, was een Italiaanse acteur en komiek. Hij kwam uit een grote familie van artiesten; hij had twaalf broers en zussen, en ook zijn ouders waren betrokken bij de kunst. Zijn vader, Domenico Maggio, was een acteur, zanger en theaterregisseur die bekend stond om het pionieren van Neapolitse sceneggiata-voorstellingen. Enzo Maggio overleed in Napels op 13 juli 1978, op de leeftijd van 75 jaar. Maggio’s carrière begon in het theater, met een opleiding via een leerlingplaats in avanspettacolo-theaters voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hij specialiseerde zich in macchiette-optredens, met de nadruk op mime, karakterwerk en komische timing. Hij stond bekend om zijn imitaties, met name die van de komiek Larry Semon (Ridolini). Hij trad vaak op het toneel op met zijn broers en zussen Dante, Beniamino, Pupella en Rosalia Maggio, vaak in Neapolietaanse komische producties. Zijn artistieke opleiding vond voornamelijk plaats op het toneel. Na de oorlog verplaatste Maggio zijn focus naar een productieve filmcarrière, vaak in karakterrollen. Hij maakte zijn filmdebuut in 1950 met à arrivato il cavaliere! en Vita da cani . Hij verscheen in meer dan 40 films, waaronder Lo sceicco bianco (1952) geregisseerd door Federico Fellini, Totò a colori (1952), en Ulisse (1954). Hij werkte ook samen met Totò in La banda degli onesti (1956), en deed mee aan toneelproducties zoals Napoletani a Napoli (1955-1956) en La Venere coi baffi (1956-1957). Critici beschreven zijn komische stijl als spontaan en karikaturaal, typerend voor goede Napolitaanse acteurs. Hij verscheen in films geregisseerd door Mario Monicelli, Steno, Aldo Fabrizi, Giuseppe De Santis, Mario Mattoli, en Renato Rascel. Zijn laatste film was Dino Risi's Primo amore (1978), die postuum werd uitgebracht.

Enzo Salvi, Comedian van Italië
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Enzo Salvi

Enzo Salvi is een veelzijdige en briljante Italiaanse acteur, scenarioschrijver en komiek. Geboren als Vincenzo Salvi op 16 augustus 1963 in Rome, Italië, groeide hij op in de wijk Ostia. Zijn ouders zijn Antonio Salvi (Tony) en Bruna Brunori. Hij behaalde een diploma als tuinbouwexpert van een landbouwinstituut en werkte aanvankelijk als gemeentelijke tuinier. Salvi begon zijn carrière als cabaretier en entertainer. Collega's moedigden hem aan om deze weg te volgen vanwege zijn snelle geestigheid. Hij debuteerde in 1990 in het theater met Plauto's Miles gloriosus . In 1991 richtte hij samen met Mariano D’Angelo de comedy duo “MAMMAMIA CHE IMPRESSIONE” op, dat sindsdien talloze uitverkochte shows heeft gegeven en in 1993 de prijs voor zowel de critici als het publiek won op het Comic Festival Nazionale. Hij staat bekend om het personage bijgenaamd 'Er Cipolla' (De Ui), geïnspireerd door een verslaafde die hij tegenkwam terwijl hij op zijn vriendin wachtte. Hij heeft komedies opgevoerd zoals Balle di Natale , Fiumi di forfora en A qualcuno piace Carlo . Salvi's filmcarrière begon in 1999 met Vacanze di Natale 2000 , gevolgd door optredens in Body Guards (2000), Merry Christmas (2001), Natale sul Nilo (2002), Natale in India (2003), Le barzellette (2004) en Il ritorno del Monnezza (2005). Hij verscheen ook in de televisieserie Domani è un'altra truffa (2006) en nam deel aan Notti sul ghiaccio (2006). Salvi’s werk omvatte samenwerkingen met Biagio Izzo en Massimo Boldi, en hij speelde in komische films onder regie van Carlo Vanzina. Hij treedt regelmatig op bij evenementen en bijeenkomsten en werkt samen met Christian De Sica en Massimo Boldi in jaarlijkse kerstblockbusters. Hij is populair door heel Italië, zowel bij volwassenen als kinderen. Hij blijft actief in de film- en televisie-industrie, met optredens in Il diavolo è Dragan Cygan (2024) en Alberto Sordi secret (2024).

Fabio De Luigi, Comedian van Italië
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Fabio De Luigi

Fabio De Luigi, geboren op 11 oktober 1967 in Santarcangelo di Romagna, is een Italiaanse acteur, komiek, filmregisseur, televisiepresentator en voormalig honkballer. Hij is een overgrootneef van de dichter Tonino Guerra. Van jongs af aan toonde hij veelzijdigheid, aanvankelijk de honkbalkunstSerie A1 met Santarcangelo en Rimini beoefenend voordat hij zich naar de kunst bekeerde. Hij studeerde af aan een middelbare school voor beeldende kunsten en vervolgde zijn studies aan de Academie voor Beeldende Kunsten in Bologna, waar hij een diploma in schilderkunst behaalde met een scriptie over comedy in de hedendaagse kunstkritiek. Deze artistieke achtergrond vormt de basis van zijn veelzijdige carrière. De Luigi begon zijn komische reis in 1990 door deel te nemen aan de wedstrijd 'La Zanzara d'oro', waarbij hij vierde werd. Hij verwierf snel erkenning door zijn werk met Gialappa’s Band in het televisieprogramma Mai Dire... , zowel als comedian als presentator, en werkte later samen met Paola Cortellesi en Mago Forest aan 'Mai dire Grande Fratello 2'. Zijn komische stijl wordt beschreven als zowel fysiek als intellectueel, maar toch bescheiden, en hij creëerde talloze memorabele personages, waaronder Olmo, Fabius, Luigio Guastardo della Radica, Cologno, Baraldi, Medioman, L'Ingegner Cane, Bum Bum Picozza en Petunio. Hij imiteerde ook verschillende televisiepersoonlijkheden en politici. Hij bracht in 2002 een album uit getiteld Olmo & Friends . Gedurende de late jaren negentig en de jaren 2000 verscheen De Luigi in talrijke films, waaronder Marriages (1998), All the Moron's Men (1999), Johnny the Partisan (2000), Commediasexi (2006), Natale a New York (2006), Natale in crociera (2007), As God Commands (2008) en Many Kisses Later (2009). Hij speelde ook in de sitcom 'Love Bugs' (2005) en was co-host van 'Apocalypse Show' (Rai 1) en 'Le Iene'. Hij heeft samengewerkt met regisseurs zoals Marco Ferreri, Alessandro D’Alatri, Alessandro Genovesi, Fausto Brizzi en Giovanni Veronesi. Hij bleef acteren in films zoals Gli amici del bar Margherita (2009), Happy Family (2010) en Maschi contro femmine (2010). Hij regisseerde, co-schreef en speelde in 'La peggior settimana della mia vita' (2011) en heeft sindsdien films geregisseerd zoals Tiramisù (2016) en 50 km per Hour (2024). Hij is momenteel bezig met het filmen van 'La befana vien di notte 2 - Le origini'. Na 25 jaar afwezigheid van het toneel keert hij terug naar live optredens met de "BIOL- In Carne e Ossa Tour."

Federico Basso, Comedian van Italië
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Federico Basso

Federico Basso is een Italiaanse komiek, televisie-scenarist, acteur en performer. Geboren in Turijn op 1 januari 1975, is hij oorspronkelijk afkomstig uit Italië. In 1995 voltooide hij zijn technische opleiding en behaalde hij een diploma als elektronica-technicus (Perito elettronico) aan het Giuseppe Peano Instituut voor Industriële Technologie in Turijn, met een cijfer van 49 van 60. Daarna volgde artistieke training aan de Toneelschool in Segrate en de Burgerlijke School voor Film en Televisie in Milaan. Voordat hij komiek werd, omvatte zijn professionele ervaring werken als video-editor voor nieuwsuitzendingen op Rete 4 en Italia 1, een functie die hij van 1997 tot 2004 bekleedde. Basso begon zijn artistieke carrière met theatrale improvisatieshows en nam deel aan Zelig’s laboratoria. Hij verwierf erkenning door optredens in de comedy shows Zelig en Zelig Off , zowel als performer als presentator, en verscheen op Zelig in 2006, 2011-2013, 2021 en 2026. Van 2007 tot 2011 was hij co-host van Zelig Off samen met Teresa Mannino. In 2003 sloot hij zich aan bij de Zelig workshops, en in 2004 won hij het cabaretfestival Sesto San Giovanni, waarbij hij Teresa Mannino in de finale versloeg. Zijn komische stijl wordt beïnvloed door Amerikaanse humor tradities, met stand-up comedians zoals Woody Allen, Jerry Seinfeld en Dane Cook als inspiratiebronnen. Hij bewondert ook Buster Keaton. Zelfspot vormt de basis van zijn artistieke productie. Federico Basso’s carrière omvat het schrijven voor televisieprogramma's zoals Belli dentro (2005-2012) en Crozza Italia (2006), en een gastoptreden in de miniserie Quelli dell'Intervallo Cafe - Casa Pierpiero in 2011. Hij won het vijfde seizoen van de comedy show LOL - Chi ride è fuori in 2025, waarbij hij de prijsgeld deelde met Geppi Cucciari. In november 2024 werd hij ambassadeur ter promotie van de Winterspelen en Paralympische Spelen van 2026, waarbij hij op 11 januari 2026 als estafettestokdrager deelnam in Turijn. Hij is ook verschenen in Geppi Hour (2007), Comedy Match (2024-2026), Techetechete' (2024), DopoFestival (vanaf 2026), The Band (2022) en La notte dei fiori (2026). Hij had onlangs een Comedy Central Presents special in 2026. Momenteel werkt hij aan een show die binnenkort in de theaters zal verschijnen en deelt monologen en sketches op zijn sociale media profielen, waar hij meer dan 480.000 volgers heeft. Critici beschrijven hem als een scherpzinnige, intelligente kunstenaar en een oplettende waarnemer van de moderne samenleving.

Franco Bracardi, Comedian van Italië
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Franco Bracardi

Geboren op 16 maart 1937 in Rome, was Franco Bracardi een Italiaanse entertainer met meerdere talenten, waaronder acteren, componeren, pianospelen en stand-up comedy. Hij overleed in Rome op 28 februari 2005, slechts twee weken voor zijn 70e verjaardag. Bracardi's professionele leven strekte zich uit over vele jaren, met betrokkenheid bij muziek, televisie, radio en film, wat zijn reputatie als een prominente figuur tijdens het gouden tijdperk van de Italiaanse radio en televisie verstevigde. Bracardi begon zijn professionele leven in de muziek in de eerste helft van de jaren vijftig, als jazzpianist in nachtclubs en als begeleider. In de jaren zestig sloot hij zich aan bij de beatgroep The Flippers, waar hij piano speelde naast Lucio Dalla. The Flippers, dat ook leden omvatte zoals Maurizio Catalano, Max Catalano, Benny Amoroso, Fabrizio Zampa, Romolo Forlai, behaalden aanzienlijk succes tussen 1960 en 1966, zelfs winnend de Cantagiro in 1963 met 'I Watussi'. Hij debuteerde als acteur en komiek rond midden jaren zestig in het cabaret 'Setteperotto', samen met figuren zoals Villaggio, Pippo Franco en Enzo Jannacci. Gedurende deze periode componeerde hij ook liedjes voor Mina, Mireille Mathieu en Raffaella Carrà, waaronder Mireille Mathieus “Une chanson,” die in 1968 de twaalfde plaats behaalde op Sanremo. Bracardi verwierf wijdverspreide bekendheid vanaf 1970 door zijn werk aan het radio-varietyprogramma 'Alto gradimento', gepresenteerd door Renzo Arbore en Gianni Boncompagni. In dit programma componeerde hij de muziek, schreef materiaal en creëerde gedenkwaardige personages zoals Solforio, Mortification en Pallottino. Hij werkte vaak samen met Renzo Arbore en verscheen in shows als 'Quelli della notte'. Hij bleef meer dan tien jaar lang als auteur voor RAI-televisie werken, en droeg ook bij aan Discoring. Hij speelde in verschillende films, waaronder Splendori e miserie di Madame Royale, Io la conoscevo bene, vier films met Totò, en opmerkelijk als neef van Lino Banfi in de komedie Vieni avanti cretino uit 1982. Hij was de officiële pianist voor Maurizio Costanzo in zijn langlopende televisieprogramma 'Maurizio Costanzo Show', waarbij hij improviseerde om verschillende momenten te benadrukken of te verzachten, en componeerde in 1985 de titelsong 'Se penso a te' voor de show. Hij wordt herinnerd om het creëren van surrealistische personages op de radio en het componeren van talloze succesvolle liedjes voor Raffaella Carrà tussen de jaren zeventig en tachtig, waaronder ‘A far l’amore comincia tu’, ‘Ballo ballo’ en ‘Pedro’.

Frank Matano, Comedian van Italië
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Frank Matano

De Italiaanse entertainer, acteur en televisiepersoonlijkheid Francesco Matano staat ook bekend als Frank Matano. Hij werd geboren op 14 september 1989 in Santa Maria Capua Vetere, Italië, en bezit zowel de Italiaanse als de Amerikaanse nationaliteit. Zijn ouders zijn van Italiaanse en Amerikaanse afkomst, wat een dubbele culturele opvoeding weerspiegelt. Hij bracht zijn tienerjaren door in de Verenigde Staten en studeerde af aan Cranston High School East in Rhode Island. Matano begon zijn carrière online in 2007 met een YouTube-kanaal genaamd 'lamentecontorta,' aanvankelijk met grappige neptelefoontjes. Dit kanaal won snel aan populariteit en behaalde ongeveer 60 miljoen kijkers en één miljoen abonnees tegen 2008. Hij maakte in 2013 een tweede kanaal, 'FRANK MATANO Games,' gewijd aan videospelletjes. Matano verscheen voor het eerst op televisie in 2009 als correspondent en presentator voor 'Le Iene.' Later dat jaar, in 2010, presenteerde hij het programma 'Sky Scherzando?' en bezocht de Universiteit van Cassino en Zuid-Latium om talen te studeren, maar behaalde geen diploma. Gedurende zijn carrière heeft Matano zich op verschillende gebieden ontwikkeld. Hij verscheen in de webserie ‘Lost in Google’ in 2012 en maakte zijn acteerdebuut in 'Fuga di cervelli' in 2013, gevolgd door rollen in Paolo Ruffini’s films 'Tutto molto bello' (2014) en 'Fuga di cervelli' (2013). Hij heeft ook gewerkt als stemacteur voor verschillende geanimeerde projecten, waaronder 'Zootopia' (2016), ‘Sing 2’ (2021) en ‘Transformers: Rise of the Beasts’ (2023). In 2015 ontving hij de prijs voor Onthulling van het Jaar bij de TV Direction Awards. Hij was in 2015 jurylid bij 'Italia's Got Talent' en co-host van 'Le Iene' in 2016 en 2019. Hij deed mee aan de comedy show 'LOL – Chi ride è fuori' vanaf 2021, en speelt momenteel de hoofdrol in de Prime Video serie ‘Gigolò per caso’ vanaf 2023.

Gabriele Cirilli, Comedian van Italië
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Gabriele Cirilli

Gabriele Cirilli, geboren in Sulmona op 12 juni 1967, is een Italiaanse entertainer met een gevarieerde carrière. Hij identificeert zich als komiek, cabaretier, acteur, humorist en schrijver. Momenteel 56 jaar oud, begon Cirilli's professionele reis in 1986 als deelnemer aan 'Il gioco delle coppie'. Hij studeerde vervolgens aan het Laboratorium voor Scèneoefeningen onder leiding van Gigi Proietti, wat hem een fundamentele theatertraining opleverde. Cirilli verwierf aanzienlijke erkenning door zijn optredens in verschillende edities van 'Zelig', met name door de rol van de Romeinse buitenstedeling Kruska. Dit personage inspireerde de memorabele catchphrase 'Wie is Tatiana?!?...', die vervolgens leidde tot een boek, een toneelvoorstelling en de film 'Chi è Tatiana?' uit 2001, geregisseerd door Roberto Campili. Zijn acteerkredieten omvatten rollen in televisiefictiereeksen zoals 'Scoop' (1991), 'Assunta Spina' (1992) en 'Chiara e Francesco' (2007), en films als 'Un bugiardo in paradiso' (1998) en 'Matrimonio al sud'. Hij nam ook deel aan de toneelvoorstelling 'Donna Gabriella e i suoi figli' van 2006 tot 2007, en speelde de toneelvoorstelling 'Cirque du Cirill' in 2010. Sinds 2009 is Cirilli castlid van 'Un medico in famiglia', waarin hij Dante Piccione speelt. Hij demonstreerde zijn veelzijdigheid door deel te nemen aan 'Ballando con le stelle' in 2007 en 'Tale e quale show' van 2012 tot 2017, waarbij hij verschillende artiesten nadocht en meer dan 75 imitaties verzamelde. In 2013 vertolkte hij Claudio Villa in 'Volare - La grande storia di Domenico Modugno'. Hij presenteerde de comedy talent show 'Eccezionale veramente' op LA7 in 2016 en speelde Gomez Addams in de musical 'La famiglia Addams' in 2018 en 2019. Cirilli treedt nog steeds op, waaronder optredens op 'Tale e Quale Show', waar hij in 2020 terugkeerde als vaste gast, en via zijn comedy show 'Gabriele Cirilli LIVE'. Hij is beschikbaar voor evenementen door heel Italië en staat bekend om zijn improvisatievaardigheden.

Ghemon, Comedian van Italië
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Ghemon

Giovanni Luca Picariello, professioneel bekend als Ghemon, is een Italiaanse kunstenaar geboren in Avellino op 1 april 1982. Hij opereert onder verschillende namen, waaronder Ghemon Scienz en Gilmar. Ghemon fungeert als rapper, singer-songwriter en comedian. Zijn artiestennaam is afgeleid van Ishikawa Goemon XIII, een personage uit de Lupin the Third serie. Vroege artistieke inspanningen omvatten graffiti kunst van 1995 tot 2001, aanvankelijk onder de tag 'Kal,' die hij later veranderde in 'Esi' vanwege overeenkomsten met een andere kunstenaar genaamd Kaf. Ghemon’s muzikale reis begon in 1993 toen hij hip hop ontdekte via Articolo 31 en OTR, en hij kopieerde kortstondig de teksten van J-Ax. Hij was ook fan van Litfiba en Ligabue vanaf 1993. Gedurende de late jaren ’90 en vroege jaren 2000 deed hij mee aan diverse collectieven en projecten, waaronder Blue Nox, Unlimited Struggle, 15 barrato (opgericht in 1996 met Mobie), en Sangamaro (opgericht in 1997 met Domenico, ook bekend als Domey Blanco). Sangamaro bracht een demo uit, *Bloodstains*, in 2000. Hij volgde een formele opleiding, studeerde rechten aan de LUISS Universiteit in Rome en behaalde zijn diploma in 2002. Van 2005 tot 2006 maakte hij deel uit van het Soulville project, dat zijn debuut EP, *Ufficio immaginazione*, als gratis download publiceerde in 2006; deze release ontving positieve recensies en genereerde meer dan 3.000 downloads. Ghemon’s carrière omvat optredens op het San Remo Muziekfestival in 2019 met 'Rose viola' en opnieuw in 2021 met 'Momento perfetto,' die als 21e eindigde. Hij droeg ook bij aan de soundtrack van NBA 2K17 in 2017 met zijn single 'Adesso sono qui.' Momenteel is hij stand-up comedian. Zijn show, "La Prima Volta. L’Ultima Volta. L’Unica Volta," gaat in april in première, na zijn vorige show, “Una cosetta così,” die van 2023 tot 2024 draaide met meer dan 70 voorstellingen en eindigde met een speciaal evenement in het Teatro Arcimboldi in Milaan. Deze show, mede geschreven door Carmine Del Grosso, wordt beschreven als een combinatie van concert, monoloog en comedy, vaak met onuitgebrachte nummers. Hij plant zijn volgende show, getiteld "Varietà," met als doel een optreden in het Forum di Assago.