Chuck - de tekenfilmkomiek van GiggleTime die moppen vertelt
GiggleTime voor Android
Gratis in Google Play
Download de app
GiggleTime - moppen, komieken en comedyshows GiggleTime
Menu
Ga voor Premium Dien een grap in Comedians Comedyshows Meest gevolgde comedians Over Veelgestelde vragen Contact Comedian toevoegen
Download de app
Volg ons

Juridisch
Privacybeleid Gebruiksvoorwaarden Cookiebeleid Terugbetalings- en annuleringsbeleid Toeschrijvingen
Log in
Taal
Categorieën
Instellingen
Taal Nederlands, Vlaams Nederlands, Vlaams
Veilige modus
Willekeurige grappen automatisch afspelen
Meldingen
Wereldwijde Talentengids

Comedians Directory

Bekijk profielen van komieken, biografische samenvattingen, land van herkomst en officiële links.

Begint met D Geverifieerd Alles wissen
61-72 van 115 comedians
Daniele Luttazzi, comedian (Italië) – Satire
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Daniele Luttazzi

Daniele Luttazzi, geboren als Daniele Fabbri op 26 januari 1961 in Santarcangelo di Romagna, is een Italiaanse komiek, acteur, schrijver en satirist. Zijn artiestennaam is een eerbetoon aan de muzikant en acteur Lelio Luttazzi. Vanaf 1988 begon Luttazzi's professionele reis met theatrale satirische monologen en het schrijven van komische boeken. Hij won een comedywedstrijd in Rome's Teatro Sistina in 1988 en de 'La Zanzara d'oro' competitie voor jonge comedians in mei 1989. Gedurende de late jaren tachtig en de jaren negentig verscheen hij in diverse Italiaanse televisieprogramma's, waaronder Fate il vostro gioco, Banane, Magazine 3, Mai Dire Gol, D.O.C., en kortstondig in de Maurizio Costanzo Show. In 1998 presenteerde Luttazzi een programma van eigen makelij, genaamd Barracuda, als late-night host. Zijn werk verwierf brede erkenning dankzij zijn optredens in RAI’s Satyricon, die hij in 2001 presenteerde. Luttazzi's carrière is getekend door controverse en juridische geschillen. Satyricon werd stopgezet na een controversieel interview over de rijkdom van Silvio Berlusconi, wat ertoe leidde dat hij in de Europese pers werd aangehaald als voorbeeld van censuur. Dit gebeurtenis, samen met de 'Bulgaarse decreet'-controversie in 2002, droeg bij aan zijn afwezigheid op televisie. Hij is betrokken geweest bij een 16-jarige juridische strijd met betrekking tot zijn vertrek bij RAI en ontving €1.200.000 aan compensatie in 2012. Sinds 2009 onderhoudt hij een satire-gymzaal op zijn blog, en hij blijft optreden door Italië met theatervoorstellingen en boekuitgaven, waaronder werken als 101 cose da evitare a un funerale (1993), Locuste (1994), Adenoidi (1995), en Va' dove ti porta il clito. Hij heeft ook een Engelstalig album uitgebracht genaamd Money for Dope (2005), beschreven als met jazz/swing invloeden.

Danny DeVito, comedian (Verenigde Staten)
Geverifieerd Onopgeëist
Verenigde Staten

Danny DeVito

Geboren in Daniel Michael DeVito Jr., draagt het Amerikaanse talent vele hoeden, acteur, stand-up comic en filmmaker. Zijn kleine frame, raspige vocale timbre, onmiskenbaar accent en levendige stripstijl maakte hem tot een huiselijke naam toen hij taxi dispatcher Louie De Palma belichaamde in de serie Taxi van 1978 tot 1983, een voorstelling die een Golden Globe en een Emmy naar huis bracht. Vanaf 2006 kreeg hij de rol van Frank Reynolds in de FX/FXX comedy It's Always Sunny in Philadelphia.

Dario Vergassola, comedian (Italië)
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Dario Vergassola

Dario Vergassola is een Italiaanse entertainer met een gevarieerde carrière op het gebied van comedy, acteren, schrijven, zingen en uitzenden. Geboren in La Spezia in 1957, begon hij zijn professionele leven als fabrieksarbeider voordat hij overstapte naar de entertainmentwereld. Hij verwierf voor het eerst erkenning in 1988 toen hij deelnam aan 'Professione Comico,' waarbij hij zowel de publieksprijs als de prijs van de critici won. Na dit succes verscheen hij in 1989 op 'Star 90' en werkte hij in 1991 als correspondent voor 'Il TG delle vacanze.' Vergassola’s komische stijl is getoond in talloze Italiaanse televisieprogramma’s. Gedurende zijn carrière is Massimo Vergassola een vaste komische verschijning geweest in programma’s zoals ‘Maurizio Costanzo Show,’ ‘Zelig,’ ‘Mai dire Gol’ en ‘Quelli che il calcio.’ Bovendien was hij meerdere malen presentator of co-presentator, met name in ‘Bulldozer,’ ‘Kilimangiaro,’ ‘Sei in un Paese meraviglioso,’ en hij leidde twee edities van het ‘Concerto del Primo Maggio’ in 2014 en 2015. Vergassola’s werk als acteur omvat herhaalde optredens als Erminio in ‘Dio vede e provvede’ en als Pippo Santi in ‘Carabinieri.’ Zijn muzikale output bestaat uit studioalbums, namelijk ‘Manovale gentiluomo’ (1992) en ‘Lunga vita ai pelandroni’ (1999), en de single “Mario (Marta),” die de overwinning behaalde op het Festival di Sanscemo in 1992. Naast televisie en muziek heeft Vergassola zich gevestigd als auteur. Hij heeft verschillende boeken uitgegeven bij gerenommeerde Italiaanse uitgeverijen zoals Mondadori, Feltrinelli en Baldini & Castoldi, waaronder een boek getiteld 'Lunga vita ai pelandroni' in 2000 en zijn eerste roman, 'La ballata delle acciughe,' in 2014. Zijn samenwerkingen omvatten het co-schrijven en de hoofdrol in de show 'Tenera è la notte' in 1996 en een tournee met 'Bimbi belli' samen met Stefano Nosei vanaf 1993. In 2013 maakte hij een YouTube-video ter ondersteuning van LGBTQ+ jongeren. Momenteel staat hij gepland om in 2026 terug te keren naar 'Zelig' voor het 30-jarig jubileum, waarmee hij zijn lange en gevarieerde carrière in het Italiaanse entertainment voortzet.

Darry Cowl (1925–2006), comedian (Frankrijk) – Sketchcomedy
Geverifieerd Onopgeëist
Frankrijk

Darry Cowl

Darry Cowl, geboren als André Pierre Darricau op 27 augustus 1925 in Vittel, Vosges, Frankrijk, was een Franse komiek, acteur en muzikant. Hij overleed op 14 februari 2006 in Neuilly-sur-Seine, Hauts-de-Seine, op de leeftijd van 80 jaar, als gevolg van complicaties door longkanker. Aanvankelijk wilde hij een carrière volgen als muzikant, componist en auteur, en studeerde piano en klassieke muziek aan het Conservatoire de Paris, hoewel hij uiteindelijk werd afgewezen. Hij begon zijn komische carrière als pianist-begeleider in cabarets, waarbij hij de pseudoniem ‘Darry Cowl’ aannam, die hij omschreef als 'à l'américaine'. Cowl verwierf bekendheid nadat hij werd gecast in *Assassins et voleurs* (1956) van Sacha Guitry. Hij verscheen regelmatig in films geregisseerd door Sacha Guitry, waaronder *Les trois font la paire* in 1957. Zijn vroege sketches op het toneel en de televisie brachten hem in de vroege jaren vijftig erkenning. Hij creëerde een personage van een onhandige, verbijsterde persoon met een spraakstoornis en de neiging om zijn haar over zijn mond te laten vallen, waarbij hij deze stottering integreerde in zijn komische persona; hij besprak de oorzaken en gevolgen ervan in de show *Aujourd'hui la vie* in 1984. Zijn eerste hoofdrol was in *Le Triporteur* (1957), die bijna vijf miljoen kijkers trok. Hij speelde in ongeveer vijf films per jaar gedurende drie decennia, en verscheen in titels zoals *Naughty Girl* (1956), *Paris Palace Hotel* (1956), *Three Make A Pair* (1957), *The Magnificent Tramp* (1962) en vele andere. Gedurende zijn carrière verscheen Darry Cowl in een breed scala aan films, waaronder Don't Touch the White Woman! (1974) als Major Archibald, Arrete ton Char Bidasse (1978), en Une Nuit a l'assemblee nationale (1988). Hij werkte vaak samen met Francis Blanche (22 keer) en Michel Galabru (20 keer).

Dave Allen (1936–2005), comedian (Ierland) – Satire, Observerende comedy
Geverifieerd Onopgeëist
Ierland

Dave Allen

Dave Allen, geboren als David Tynan O'Mahony op 6 juli 1936 in Dublin, Ierland, was een komiek wiens carrière zich over meerdere decennia uitstrekte. Zijn vader, Cullen 'Pussy' O'Mahony, bekleedde een positie als hoofdredacteur van The Irish Times, terwijl zijn moeder, Jean Archer, een huisvrouw was. Een belangrijk moment vroeg in Allen’s leven was de ongeveer 18 maanden die hij doorbracht in Keenagh, County Longford, vanwege bombardementen in Dublin; hij bezocht verschillende scholen, waaronder Newbridge College, Terenure College en de Catholic University School. Het verlies van zijn vader op 12-jarige leeftijd vormde zijn jeugd. Na zijn opleiding begon Allen te werken als copyboy voor de Drogheda Argus voordat hij naar Fleet Street verhuisde. Allen's weg naar de comedy omvatte een periode waarin hij optrad in verschillende entertainmentlocaties. Hij kreeg aanvankelijk ervaring als Butlins Redcoat in Skegness en trad vervolgens op in nachtclubs en arbeidersverenigingsclubs. Zijn agent stelde voor dat hij zijn artiestennaam van O'Mahony naar Allen zou veranderen. Een kenmerkend element van zijn act was de humoristische uitleg over het verlies van de top van zijn linkerwijsvinger. Hij begon aan het einde van de jaren zestig op televisie in het VK te verschijnen en verwierf bekendheid door The Dave Allen Show , die van 1971 tot 1986 op de BBC werd uitgezonden en verspreid over Europa. Hij toerde ook met Sophie Tucker door Zuid-Afrika in 1962 en werkte samen met Digby Wolfe op Australische televisie. Zijn shows werden uitgezonden in tal van landen, waaronder de VS, Canada, Denemarken, Zweden, Noorwegen, Nederland, België, Joegoslavië, Australië en Nieuw-Zeeland. Allen's komische stijl werd gekenmerkt door verhalen en anekdotes, vaak met de focus op het absurde van het leven. Hij behandelde een breed scala aan onderwerpen, van alledaagse gebeurtenissen en statistieken tot serieuzere thema's zoals sterfelijkheid. De uitgebreide reizen die hij maakte, breidden de reikwijdte van zijn materiaal uit. Een opmerkelijke prestatie was zijn tweemaandse seizoen in Londens Albery Theatre, met een minimalistisch podiumopstelling bestaande uit een wit tapijt en een zwarte kruk, dat tweeënhalf uur duurde. Hij stopte met roken vijf jaar vóór een interview dat werd afgenomen toen hij 50 jaar oud was. Allen ging in 1998 met pensioen en woonde in Kensington, Londen, omringd door een aanzienlijke boekencollectie, waaronder werken van auteurs zoals Dickens, Thurber, Trotsky, Hemingway, Joyce, Wilde en Shaw. Hij was 19 jaar getrouwd met actrice Judith Scott voordat ze scheidde; de zelfdoding van zijn broer vond plaats in 2005.

Dave Foley, comedian (Canada) – Sketchcomedy, Improvisatie
Geverifieerd Onopgeëist
Canada

Dave Foley

Een Canadese acteur, stand-up comedian, regisseur, producent en schrijver, Dave Foley werd geboren in Etobicoke, Ontario, op 4 januari 1963. Zijn ouders zijn Mary en Michael, een stoomfitter. Hij identificeert zich als Canadees qua nationaliteit en etniciteit. Foley's volledige naam is David Scott Foley. Om een carrière als stand-up comedian na te streven, verliet Foley de middelbare school. Hij volgde een training aan het Toronto Second City Training Centre en nam improvisatie lessen, waar hij Kevin McDonald ontmoette. The Kids in the Hall werd in 1984 gevormd door Foley en anderen. Deze comedy sketch groep werd een belangrijk onderdeel van zijn carrière, met optredens in de serie vanaf 1988 en gerelateerde projecten. Heavyfoot, Jocelyn en Lex. Hij regisseerde ook afleveringen van de tv-serie. De serie draaide van 1988 tot 1995. Buiten The Kids in the Hall heeft Foley een gevarieerde carrière gehad. Hij speelde Dave Nelson in de sitcom NewsRadio van 1995 tot 1999, en verscheen in 97 afleveringen. Hij gaf ook de stem aan Flik in A Bug's Life (1998), Toy Story 2 (1999) en Tom Sawyer (2000). Zijn filmcredits omvatten Blast from the Past (1999), Brain Candy (1996), South Park: Bigger Longer and Uncut (1999), Kids in the Hall: Brain Candy (1996), Employee of the Month (2004), Sky High (2005), Vampires Suck (2010) en The Wrong Guy (1997), waar hij mede aan werkte. Hij is verschenen in talrijke tv-series, waaronder Will & Grace, Scrubs, How to Be a Gentleman, The Middle, Hot in Cleveland, The New Adventures of Old Christine en Robson Arms. Meer recentelijk speelde hij Danish Graves in Fargo (2023) en speelt Gary O’Brien in Young Sheldon. Hij deed ook mee aan Last One Laughing - Canada in 2022, en zal verschijnen in het vijfde seizoen van Fargo. In januari 2013 werd Foley's stand-up special, Relatively Well, uitgebracht.

Dave Thomas, comedian (Canada)
Geverifieerd Onopgeëist
Canada

Dave Thomas

David William Thomas, professioneel bekend als Dave Thomas, is een Canadese acteur, scenarioschrijver, producent, komiek en regisseur. Hij werd geboren op 20 mei 1949 in St. Catharines, Ontario. Zijn ouders, Moreen Duff Muir uit Glasgow, Schotland, en John E. Thomas uit Merthyr Tydfil, Wales, waren Britse immigranten. Zijn vader, een medisch ethicus, stond aan het hoofd van de Filosofieafdeling van McMaster University; het gezin woonde kort in Durham, North Carolina, terwijl zijn vader studeerde aan Duke University. Dave Thomas heeft een jongere broer, Ian Thomas, die zanger-songwriter is. Thomas' carrière begon nadat hij met lof afstudeerde aan de McMaster University met een Bachelor of Arts-graad in Engelse literatuur. Aanvankelijk werkte hij in 1974 als copywriter bij McCann Erickson, maar binnen een jaar klom hij snel op tot hoofdschrijver voor het Canadese account van Coca-Cola. Vervolgens sloot hij zich aan bij de Second City troupe na een auditie, waarbij hij deelnam aan de productie van Godspell in Toronto samen met toekomstige comedy-sterren. Van 1976 tot 1981 speelde hij meerdere rollen, waaronder Doug McKenzie, Angus Crock en Lee Iacocca, in Second City Television ( SCTV ). Hij verscheen ook in The Rimshots (1976) en Home to Stay (1978), evenals diverse rollen in de tv-serie Bizarre (1980). Thomas verwierf wijdverspreide erkenning door zijn vertolking van Doug McKenzie in SCTV , vaak samen met Rick Moranis. Hij won een Primetime Emmy Award voor zijn werk aan de show. Als Bob en Doug McKenzie brachten ze twee albums uit, The Great White North en Strange Brew , en speelden ze in de film The Adventures of Bob & Doug McKenzie: Strange Brew (1983), die Thomas ook regisseerde. Zijn filmcredits omvatten titels als My Man Adam (1985), Coneheads (1993), Rat Race (2001) en Beethoven’s 5th (2003). Hij co-schreef ook Spies Like Us (1985) met Dan Aykroyd. Thomas heeft personages ingesproken in films zoals Sesame Street Presents: Follow that Bird (1985) en Brother Bear (2003) en Brother Bear 2 (2006), en speelde rollen in MVP: Most Valuable Primate (2000). Hij regisseerde Les Experts (1989) en The Stranger She Brought Home (2021). Naast acteren en regisseren heeft Thomas uitgebreid achter de schermen gewerkt. Hij schreef het boek SCTV: Behind the Scenes , uitgegeven in 1996, en produceerde 144 afleveringen van Family Challenge voor Family Channel. Hij verscheen ook als Russell Norton in de televisieserie Grace Under Fire van 1993 tot 1998. Gedurende zijn carrière heeft Dave Thomas veelzijdigheid getoond op verschillende humoristische platforms, en een significant stempel gedrukt op het Canadese entertainment.

David Fernández Ortiz, comedian (Spanje) – Improvisatie, Parodie
Geverifieerd Onopgeëist
Spanje

David Fernández Ortiz

David Fernández Ortiz, geboren in Igualada, Barcelona op 24 juni 1970, is een Spaanse acteur, stemacteur en humorist. Hij staat vooral bekend om zijn komische personage, Rodolfo Chikilicuatre. Fernández’ achtergrond omvat studies in industrieel sieraden en betrokkenheid bij het theatergezelschap La Cubana vanaf 1998, wat leidde tot optredens in de tv-serie 'Me lo dijo Pérez'. Zijn vroege samenwerkingen begonnen in 2002 met het Catalaanse productiebedrijf El Terrat, waarmee hij zijn positie in het Spaanse entertainmentlandschap verder vestigde. Fernández’s carrière kreeg aanzienlijke momentum dankzij zijn werk met Andreu Buenafuente. Hij verscheen aanvankelijk in de show 'Una altra cosa' (2002-2004), waar hij personages ontwikkelde zoals El Gilipollas en El Extremeño que quería ser Vasco, gevolgd door een voortdurende samenwerking op 'Buenafuente' (Antena 3 en La Sexta). Het was op Buenafuente dat hij voor het eerst Rodolfo Chikilicuatre introduceerde als een improvisatie-optreden. In januari 2008 presenteerde Fernández Ricardo Rosanti, bewerend een vibrator-gitaar te hebben uitgevonden, voordat hij terugkeerde als Chikilicuatre om 'Baila el Chiki-chiki' op 5 februari 2008 te vertolken. Het nummer 'Baila el Chiki-chiki', geschreven door Santiago Segura en gecomponeerd door Pedro Guerra, werd een belangrijk moment in Fernández' carrière. Het parodieert reggaetonmuziek met grappen en politieke verwijzingen, en werd ingediend voor de Spaanse selectieprocedure voor het Eurovisie Songfestival 2008. Ondanks dat sommigen de selectie als een truc beschouwden, won Rodolfo Chikilicuatre de selectie met 56,28% van de stemmen. Fernández paste de tekst in maart 2008 aan om te voldoen aan de Eurovisie-regels, waarbij politieke verwijzingen werden verwijderd en de lengte van het nummer werd vergroot. Hij vertolkte 'Baila el Chiki-chiki' op het Eurovisie Songfestival 2008 op 24 mei 2008, waarmee Spanje zijn beste resultaat sinds 2004 behaalde. Sindsdien is Fernández blijven werken in verschillende media, en is hij verschenen in programma's zoals 'Gala Inocente, Inocente', 'Pelotas', 'Crackovia' en 'Me resbala', waarmee hij zijn veelzijdigheid als komediant demonstreert.

David Frost (1939–2013), comedian (Verenigd Koninkrijk) – Satire
Geverifieerd Onopgeëist
Verenigd Koninkrijk

David Frost

David Frost, geboren als David Paradine Frost op 7 april 1939 in Tenterden, Kent, was een Engels televisiepresentator, journalist, komiek, schrijver en mediapersoonlijkheid. Hij studeerde aan Gonville and Caius College, Cambridge, waar hij in 1958 afstudeerde met een Third in Engelse literatuur. Daar was hij ook redacteur van *Varsity* en *Granta*, en secretaris van de Footlights Drama Society. Aanvankelijk studeerde hij voor de geestelijkheid en volgde hij kortstondig een opleiding tot Methodist predikant, beïnvloed door zijn vader, die een Methodistische minister van Hugenotenafkomst was. Tijdens zijn schooljaren deed hij mee aan voetbal en cricket, en kreeg zelfs een contractaanbod van Nottingham Forest F.C. Frosts carrière kreeg bekendheid in 1962 toen hij het satirische programma *That Was the Week That Was* (TW3) presenteerde op de BBC. Hij bleef televisieprogramma's presenteren zoals *The Frost Report* (1966) en *The Frost Programme* (1966-1968). Ook deed hij in de jaren zestig optredens als stand-up comedian in locaties als Quaglinos en The Blue Angel in Londen. Gedurende zijn carrière interviewde hij talloze prominente figuren, waaronder alle acht Britse premiers van 1964 tot 2013 en alle zeven Amerikaanse presidenten van 1969 tot 2008. Een bijzonder opmerkelijk interview was met Richard Nixon in 1977; dit resulteerde in een toneelstuk en filmbewerking, *Frost/Nixon*. In 1983 nam Frost deel aan de oprichting van de ITV-zender TV-am; later presenteerde hij Breakfast with Frost op de BBC tussen 1993 en 2005, en was hij twintig jaar lang gastheer van Through the Keyhole. Van 2006 tot 2012 presenteerde hij Frost Over the World op Al Jazeera English, en The Frost Interview in 2012. Hij werd in 2005 geëerd met de BAFTA Fellowship en in 2009 met een Lifetime Achievement Award bij de Emmy Awards. De zinnen “Hello, good evening and welcome” en “Seriously, though, he's doing a grand job!” waren kenmerkend voor zijn carrière; David Frost overleed op 31 augustus 2013, op 74-jarige leeftijd, tijdens een reis aan boord van de MS Queen Elizabeth. In maart 2014 werd een gedenksteen ter ere van hem onthuld in Poets' Corner bij Westminster Abbey; na zijn dood bracht de Britse premier David Cameron een hommage waarin hij zijn waardering uitte.

David Lander (1947–2020), comedian (Verenigde Staten)
Geverifieerd Onopgeëist
Verenigde Staten

David Lander

Een Amerikaanse acteur, komiek, muzikant en honkbalscout, David Lander, die bij de geboorte David Leonard Landau heette, arriveerde op 22 juni 1947 in Brooklyn, New York. Zijn ouders waren Joodse schoolleraren, Stella (Goldman) en Saul Landau. Hij adopteerde de artiestennaam David Lander wettelijk tijdens de middelbare school, en werd uiteindelijk professioneel bekend als David (L.) Lander. Met een interesse in de uitvoerende kunsten vanaf jonge leeftijd, besloot Lander op 10-jarige leeftijd acteur te worden. Landers opleiding omvatte Carnegie Tech/Carnegie Mellon University, New York University, en de High School for the Performing Arts. Lander's carrière omvatte diverse rollen en samenwerkingen. Hij werkte samen met Michael McKean bij het ontwikkelen van de personages Lenny en Squiggy tijdens toneerlessen aan de Carnegie Mellon University. Samen waren ze deel van de comedy-groep The Credibility Gap, die ook Harry Shearer omvatte. Hij staat het best bekend om zijn vertolking van Andrew 'Squiggy' Squiggman in de sitcom *Laverne & Shirley* van 1976 tot 1982, waarin hij in 156 afleveringen verscheen. In 1979 werkten Lander en McKean samen aan een album als Lenny and the Squigtones, met bijdragen van Christopher Guest onder de naam Nigel Tufnel. Zijn filmcredits omvatten rollen in *1941* (1979), waarin hij Joe speelde, en *Used Cars* (1980) als Freddie Paris, onder andere. Naast acteren toonde Lander een passie voor honkbal, waarbij hij in 1997 talentenscout was voor de Anaheim Angels en later voor de Seattle Mariners. Bovendien was David Lander lid van de Society for American Baseball Research. Hij gaf stem aan personages in geanimeerde series zoals  Oswald  (2001-2003) en  Tom & Jerry Kids  (1991-1993), en was hij de stem van Milo de Venus in  Galaxy High School  (1986). Hij schreef een autobiografie,  Fall Down Laughing: How Squiggy Caught Multiple Sclerosis and Didn't Tell Nobody , die in 2002 werd gepubliceerd. Na in 1984 gediagnosticeerd te zijn met multiple sclerose, maakte hij zijn diagnose in 1999 publiekelijk bekend. David Lander overleed op 4 december 2020 in het Cedars-Sinai Medical Center, op de leeftijd van 73 jaar.