Chuck - de tekenfilmkomiek van GiggleTime die moppen vertelt
GiggleTime voor Android
Gratis in Google Play
Download de app
GiggleTime - moppen, komieken en comedyshows GiggleTime
Menu
Ga voor Premium Dien een grap in Comedians Comedyshows Meest gevolgde comedians Over Veelgestelde vragen Contact Comedian toevoegen
Download de app
Volg ons

Juridisch
Privacybeleid Gebruiksvoorwaarden Cookiebeleid Terugbetalings- en annuleringsbeleid Toeschrijvingen
Log in
Taal
Categorieën
Instellingen
Taal Nederlands, Vlaams Nederlands, Vlaams
Veilige modus
Willekeurige grappen automatisch afspelen
Meldingen
Wereldwijde Talentengids

Comedians Directory

Bekijk profielen van komieken, biografische samenvattingen, land van herkomst en officiële links.

Begint met C Geverifieerd Alles wissen
73-84 van 127 comedians
Charles Clews (1919–2009), comedian (Malta)
Geverifieerd Onopgeëist
Malta

Charles Clews

Charles Clews, een Maltese humorist en scenarioschrijver, maakte zijn stempel op zowel theater als televisie. In de kindertijd van Maltas radio scene, was hij een van de eerste stemmen om bij te dragen aan lokale uitzendingen. Hij vertrouwde zijn schoonmoeder vaak toe en sloeg haar voortdurend in elkaar door haar af te schilderen als een angstaanjagend monster, terwijl ze werkelijk een engelachtige aanwezigheid was. In 1943 trouwde hij en voedde acht kinderen op. Hij ging de wereld in in Senglea, Malta.

Charles Coborn (1852–1945), comedian (Verenigd Koninkrijk)
Geverifieerd Onopgeëist
Verenigd Koninkrijk

Charles Coborn

Charles Coborn, geboren als Colin Whitton McCallum in Stepney, Oost-Londen in 1852, was een Brits music hall zanger en komiek. Hij adopteerde de artiestennaam Charles Coborn, geïnspireerd door Coborn Road nabij Mile End. Zijn carrière begon in 1872 met een debuut op de Isle of Dogs. Tegen het einde van de jaren 1870 verwierf hij snel erkenning, en werd hij aangekondigd als 'De Komiek van de Dag' in het Oxford Music Hall, bekend om zijn energieke optredens die naar verluidt grote locaties zoals Spurgeon’s tabernacle of Olympia konden vullen. In 1886 herschreef hij beroemd Williams J. Scanlan's lied "My Nellie’s Blue Eyes" tot “Two Lovely Black Eyes,” een nummer dat zijn handtekeningsong werd. Hij voerde “Two Lovely Black Eyes” op in het Paragon Theatre aan de Mile End Road in Londen, zelfs met zwartgemakten ogen voor de première. Het lied bleek populair bij het publiek door heel Londen. Een ander lied waar hij zich aan herinnert is "The Man Who Broke the Bank at Monte Carlo," waarvan hij de rechten verwierf in 1891. Aanvankelijk aarzelend om het op te voeren vanwege de complexiteit, voerde Coborn uiteindelijk dit nummer uitgebreid over de hele wereld op. “De Man Die de Bank van Monte Carlo Ruïneerde” werd een bepalend element van zijn carrière; hij schatte dat hij het ongeveer 250.000 keer heeft uitgevoerd en in 14 talen heeft gezongen. Coborn toerde uitgebreid, waaronder bezoeken aan New York City en Toronto in 1900. Hij verscheen laat in zijn leven in verschillende films, met name Say It With Flowers (1934) en Variety Jubilee (1943), de laatste op de opmerkelijke leeftijd van 91 jaar. Charles Coborn overleed in 1945 in Londen en ligt begraven op Brompton Cemetery. Zijn zoon, Duncan McCallum, diende later als lid van het parlement.

Charles Firth, comedian (Australië) – Satire, Parodie
Geverifieerd Onopgeëist
Australië

Charles Firth

Charles Henry Burgmann Firth, van nationaliteit Australiër, is een komiek, schrijver, regisseur en producent. Geboren in Sydney, Australië in 1975, komt hij uit een politiek betrokken familie; zijn ouders namen hem in de jaren '80 mee naar vreedemonstraties. Verity Firth, die tussen 2007 en 2011 een positie bekleedde als minister van New South Wales voor de Labour Party, is zijn oudere zus. Tijdens zijn studie aan de Sydney Grammar School ontwikkelde Firth een vroege fascinatie voor satire; hij beheerde het satirische tijdschrift van de school, 'The Tiger,' en werkte samen met Dominic Knight en Chas Licciardello aan een studentenkrant. Van 1994 tot 1998 studeerde Firth aan de Universiteit van Sydney en behaalde uiteindelijk een Bachelor of Arts-diploma. Gedurende die tijd redigeerde hij in 1995 de Honi Soit studentenkrant en regisseerde hij de Arts Revue van 1996. Een documentaire genaamd 'Uni' toonde hem in 1996 als student aan de Universiteit van Sydney. The Chaser werd door hem opgericht als een van de oprichters; aanvankelijk een satirische krant aan de University of New South Wales, heeft het sindsdien zijn scope uitgebreid om televisieprogramma's, podcasts en live optredens te omvatten die commentaar leveren op politieke en sociale kwesties. Firth droeg bij aan verschillende Chaser-programma's, waaronder CNNNN, The Election Chaser en The Chaser's War on Everything, die meerdere Logie Awards wonnen. Hij was van 2003 tot 2004 gastheer van 'The Firth Factor' op CNNNN, waarbij hij Bill O'Reilly parodieerde. Firth’s betrokkenheid bij The Chaser heeft af en toe debat uitgelokt, waaronder incidenten zoals de vervalste presidentiële motorcade tijdens de APEC-top in 2007, wat leidde tot arrestaties en negatieve reacties van het publiek, en diverse praktische grappen gericht op radiopersoonlijkheid Alan Jones. Hij co-host ook de Radio Chaser podcast. Firth schreef American Hoax, gepubliceerd in november 2006, met fictieve Amerikaanse personages, en het wordt beschouwd als een bestseller. Naast zijn werk met The Chaser heeft Firth verschillende komische paden verkend. In juli 2007 presenteerde hij op het Festival of Ideas in Adelaide samen met Julian Morrow, waarbij interactie met het publiek en bewerkingen van Wikipedia betrokken waren. Hij lanceerde in augustus 2007 een printmagazine en nieuwssite genaamd The Manic Times. In 2008 maakte hij 'Firth Goes To Washington' voor SBS, en co-hostte hij in november 2006 een aflevering van de podcast 'Radio Ha Ha'. In 2023 presenteerde hij met James Schloeffel de komedieshow 'Wankernomics' op verschillende festivals, met als doel mensen te helpen navigeren in de moderne werkomgeving. Firth en Schloeffel staan bekend om hun bijtende satire en observatiehumor. Momenteel, in 2025, is Firth bezig met de ontwikkeling van een nieuwe komische televisieserie genaamd 'Optics' voor ABC TV, die hij gezamenlijk heeft gecreëerd. Hij speelt ook cricket voor het amateurteam 'The Mighty Dicks'. Hij is getrouwd met Amanda Tattersall, die betrokken is bij gemeenschapsorganisatie en auteurschap.

Charles Prince (1872–1933), comedian (Frankrijk)
Geverifieerd Onopgeëist
Frankrijk

Charles Prince

Een in Frankrijk geboren filmacteur en komiek, Charles Prince, oorspronkelijk genaamd Charles Ernest René Petitdemange, werd geboren in Maisons-Laffitte op 27 april 1872. Hij begon zijn carrière op het toneel en won een eerste prijs voor komedie. Zijn gezicht, gekenmerkt door een opgetrokken neus, was uitstekend geschikt om komische rollen te vertolken. Prince trad aanvankelijk op het toneel op en werd later in 1908 aangesteld door Pathé Frères. Gedurende zijn carrière werkte hij als acteur, regisseur en scenarioschrijver. Prins verwierf internationale faam door het personage 'Rigadin', dat hij creëerde in talrijke korte films geregisseerd door Georges Monca tussen 1910 en 1920. Hij speelde in meer dan 200 ‘Rigadin’-films tussen 1909 en 1920, waarin hij een personage vertolkte dat leek op Max Linders 'Max', beiden beeldden ze leden van de hogere klasse die voortdurend in de problemen kwamen. Deze populariteit maakte hem tot de tweede grootste filmster ter wereld vóór de Eerste Wereldoorlog, na Max Linder, en hij werd beschouwd als een rivaal van Linder. De performer bekend als Rigadin had verschillende internationale bijnamen, waaronder Moritz in Duitsland, Whiffles in Engeland en de VS, en Tartufini in Italië. Films met Prince bevatten Rigadin Directeur de Cinéma (1912), Rigadin et le Chien de la Baronne (1912), Rigadin Peintre Cubiste (1912), Rigadin aux Balkans (1912), en Rigadin, Winetaster (1913). Hoewel zijn populariteit tegen 1920 afnam, verscheen Prins nog steeds in films, vaak in bijrollen. Hij regisseerde films zoals Le Contrôleur des wagons-lits (1913) en La Mariée récalcitrante (1916), en co-regisseerde verschillende films met Georges Monca. Hij schreef ook het scenario voor Rigadin reçoit deux jeunes mariés (1914). Zijn latere filmoptredens omvatten A Royal Family (1915), Kiss Me (1929), Departure (1931), His Highness Love (1931), Buridan's Donkey (1932) en His Best Client (1932). Prins trouwde in 1900 met Aimée Campton, waarmee hij een dochter kreeg, Renée Petitdemange (1901-1993); ze scheidden in april 1905. Hij trouwde vervolgens in 1908 met Emily Straham Cager, van wie hij in 1909 scheidde, en daarna met Gabrielle Marchou in 1909. Charles Prince overleed op 17 juli 1933 in Saint-Maur-des-Fossés, en liet een nalatenschap achter die zijn achterkleinzoon, filmregisseur Cris Ubermann, en de bewaring van twee ‘Rigadin’ korte films in 2010 omvat.

Charlie Chester (1914–1997), comedian (Verenigd Koninkrijk)
Geverifieerd Onopgeëist
Verenigd Koninkrijk

Charlie Chester

Cecil Victor Manser werd geboren in 1913 in Eastbourne en was een Engels komiek, schrijver en televisie- en radiopresentator die regelmatig verscheen in uitzendingen tussen de jaren 40 en de jaren 90. Zijn vroege leven omvatte werk als boodschapper voor een groenteboer en later als reizend verkoper. Voordat hij als tiener een professionele performancecarrière begon, behaalde Cecil Victor Manser succes in 82 talentenjachten, waaronder een zevenjarige overwinning bij een kinderwedstrijd in de Eastbourne Winter Gardens. Hij ontwikkelde aanvankelijk een aantrekkelijk jodel in zijn tienerjaren en trad op als Duke Daly tegen de leeftijd van zeventien. Deze vroege ervaringen hielpen hem zijn talent voor spreken te realiseren, waardoor hij een professionele komiek werd. Vergelijkingen tussen de komische stijl van Charlie Chester en die van Max Miller veroorzaakten aanvankelijk wrijving; zo was Max Miller eens aanwezig bij een show van Chester vergezeld door zijn advocaat. Hij werd bekend als 'Vrolijke' Charlie Chester en verwierf bekendheid dankzij de BBC-radioshow Stand Easy , die hij schreef en uitvoerde als Studio Stand Easy . Deze serie werd in 1949 bewerkt tot The Charlie Chester Show op televisie, een langlopend programma met vaste castleden zoals Edwina Carroll, Henry Lytton Jr., Eric ‘Jeeves’ Grier, Len Lowe, Deryck Guyler, Len Marten, Arthur Haynes en Frederick Ferrari. De show bevatte een terugkerende minireeks genaamd 'Whippit Kwik de Kattenpief' en kende signature tunes zoals “Shoot the Khaki To Me” en sound effect liedjes. Chester schreef ook "When Love Descended like an Angel" voor tenor St Clair, later uitgevoerd door Frederick Ferrari. Gedurende zijn 65-jarige carrière presenteerde Charlie Chester tal van radioprogramma's, waaronder A Proper Charlie , That Man Chester , Pot Luck en Sunday Soapbox van 1972 tot 1995. Hij presenteerde ook een plaatshow op BBC Radio 2 van 1970 tot 1995. Zijn optredens reikten verder dan radio en televisie, inclusief de hoofdrol in Charlie Chester On Laughter Service (1961), dat militaire bases bezocht, en optredens in films zoals Holiday Camp (1947), Top of the Bill (1971) waarin hij Max Miller speelde, en Can I Come Too (1979). Tijdens de Tweede Wereldoorlog was Chester sergeant in de Royal Irish Fusiliers en bood hij entertainment voor soldaten via het Stars in Battledress legerprogramma. Chester ontving in 1990 een MBE voor zijn charitatieve werk en schreef in 1974 een autobiografie, The World Is Full of Charlies . Hij verscheen in 'This Is Your Life' in 1961, een verrassing georganiseerd met de hulp van Eric Maschwitz en zijn vrouw, Dorita, en overleed in 1997.

Charlie Hall (1899–1959), comedian (Verenigd Koninkrijk) – Sketchcomedy, Parodie
Geverifieerd Onopgeëist
Verenigd Koninkrijk

Charlie Hall

Charlie Hall, geboren op 19 augustus 1899 in Ward End, Birmingham, Warwickshire, was een Engels filmacteur en een veelzijdig komiek. Hij groeide op in Providence, Rhode Island, en voltooide zijn opleiding aan de Rhode Island School of Design. Aanvankelijk leerde hij timmeren als vak, maar hij betrad de entertainmentwereld als tiener door lid te worden van de Fred Karno groep toneelkomieken. Deze vroege ervaring leidde tot werk als klusjesman in New York City en uiteindelijk, midden jaren '20, tot een baan bij Hal Roach. Halls carrière omvatte diverse rollen, waaronder samenwerkingen met Buster Keaton en Charley Chase, wat zijn veelzijdigheid binnen het komische landschap aantoont. Hij verwierf aanzienlijke erkenning voor zijn optredens in bijna 50 films met Laurel en Hardy, vaak gecast als een norse verhuurder of tegenstander. Deze associatie maakte hem het best bekend als een nemesis van het iconische duo. Zijn filmwerk strekte zich verder uit dan dit partnerschap, inclusief een rol in Charlie Chaplins "Limelight" (1952) en een film met Frank Faylen in 1941. Hij wordt erkend als lid van de Rhode Island Comedy Hall of Fame, wat zijn substantiële bijdrage aan de wereld van de komedie weerspiegelt. Hall's komische focus lag vaak op Rhode Island, waarbij onderwerpen zoals het lokale accent, figuren als Buddy Cianci en bekende bezienswaardigheden in zijn optredens verwerkt werden. Hij creëerde de cabaret comedy show "Ocean State Follies," die prijzen won voor zijn parodieën over Rhode Island. Bovendien wordt hij gecrediteerd met het schrijven van "Rhode Island’s It for Me," dat dient als het officiële lied van de staat. Verder werkte hij samen aan sketches voor NBC-10 met Joe Rocco en bekleedde hij meerdere rollen – mede-eigenaar, performer en boeker – bij Periwinkle's, Rhode Island's eerste comedy club, een locatie die optredens van Louis C.K., Dave Chappelle en Joe Rogan trok. Hij co-creëerde ook Comedy Connection, dat in 1989 opende in East Providence. Hij overleed op 7 december 1959 in North Hollywood, Californië, aan darmkanker, maar zijn nalatenschap leeft voort door zijn werk en huidige samenwerkingen met Doreen Collins aan de comedy-skets show "Aging Disgracefully."

Chen Peisi, comedian (China)
Geverifieerd Onopgeëist
China

Chen Peisi

Chen Pess. Ik weet het niet. Mannen 1954 Jaar Twee. Maand Een. Dag Uit Ventilator. Nee. Nee... Het spijt me. Van Hebei. Ningjin. Eruit. Fan. Yugilin Province, Zambia China Beroemd. Comediaan, actief. Het is op het gebied van kleine items en theater. China Broadcasting Arts Group klasse I acteur, en masker! Ren, pas. China Film Familie verenigingen Ja. Bestuurslid. Reform Open Initial Tachtig. Hij was in veel komedies. Videovorm Ja. Twee zonen Afbeelding Open Gene. Ja. National First individual Two Sons series. 1984 Jaar Hem. en Zhu Xiaomu's partner speelden een klein stuk op het centrale TV voorjaarsfeest. Noodles. Eén. Til rood op.

Chespito (1929–2014), comedian (Mexico)
Geverifieerd Onopgeëist
Mexico

Chespito

Roberto Mario Gómez Bolaños, beter bekend onder de artistieke naam Chespito, was acteur, humorist, schrijver, regisseur en producent in Mexico. Zijn traject plaatst hem tot de meest invloedrijke personages Latijns-Amerikaanse televisie van de 20e eeuw, grotendeels omdat hij het leven heeft gegeven aan beroemde figuren als El Chavo del 8 en El Chapulín Colorado. De serie "Chespito" en de uitbreidingen ervan hebben het De Voorzitter. - Aan de orde is de gecombineerde beraadslaging over:

Cheuk Wan-chi, comédienne (Verenigd Koninkrijk)
Geverifieerd Onopgeëist
Verenigd Koninkrijk

Cheuk Wan-chi

Cheuk Wan-Chi, ook bekend onder verschillende artiestennamen waaronder Vincci, G en GC Goo-Bi, is een Hong Kong media persoonlijkheid geboren op 28 maart 1979. Op dit moment is ze 47 jaar oud. Ze fungeert als stand-up comedian, ceremoniemeester, scenarioschrijver, regisseur en radiodj. Haar carrière begon op 13-jarige leeftijd toen ze begon te werken als radiodj voor Commercial Radio (CRHK). Ze zette dit werk parttime voort tijdens haar middelbare schooltijd, vanaf de leeftijd van 14 jaar, en werd na het afstuderen fulltime dj. Cheuk’s vroege werk bij Commercial Radio omvatte het creëren van de radioserie 'Gee See Goo Bi Family', met populaire personages 'Fu-Wing' en 'Little Fu Sister', evenals andere programma's zoals Merry-Go-Round, Five-Star Family, Big Villager en 36 Strategems. Ze schreef ook columns voor diverse kranten en tijdschriften, waarmee ze de status van bestsellerauteur bereikte. In 2007 demonstreerde ze haar filmvaardigheden door twee korte films te regisseren, 'Lost & Found' en 'Homo Sapiens', en twee prozaboeven uit te brengen, 'Enemy of Kong Qiu' en 'Dodgy'. Ze breidde haar creatieve output verder uit in 2008 met een boek met geselecteerde proza, 'What is Apple in Chinese?', en een hedendaags kunstproject, 'Born to Be A Witness', dat werd tentoongesteld als een solo-expositie. Ze werkte ook mee aan het online spel RUNonline (HiYo Run Towards the Sky) met personages uit haar radioserie. Cheuk heeft zich verder ontwikkeld op het gebied van film, en co-schreef in 2004 20 30 40 met Sylvia Chang en in 2007 Exodus met Pang Ho-cheung. Ze speelde in de film The Midnight After van Fruit Chan uit 2014, en regisseerde de komedie Temporary Family uit 2014. Haar meest recente film, Vital Signs | 送院途中 , ging in 2023 in première op het Far East Film Festival in Udine en staat gepland voor release in Hong Kong op 1 mei 2025. De film, die als een melodrama wordt beschreven, verkent thema's van emigratie en liefde voor Hong Kong en bevat Louis Koo, Neo Yau Hawk-Sau en Angela Yuen. Ze heeft ook stand-up comedy specials 'You Look Single' en 'Come Rain or Come Shine' uitgebracht op Netflix, en gaf in 2011 haar eerste solo stand-up show in Hong Kong. Cheuk beschouwt zichzelf als een creatief persoon en een schrijfster, en blijft werken als filmmaker.

Chico Anysio (1931–2012), comedian (Brazilië)
Geverifieerd Onopgeëist
Brazilië

Chico Anysio

Francisco Anysio de Oliveira Paula Filho, professioneel bekend als Chico Anysio, was een zeer gevierde Braziliaanse komiek. Geboren op 12 april 1931 in Maranguape, Ceará, verhuisde hij met zijn familie op zevenjarige leeftijd naar Rio de Janeiro. Hij had aanvankelijk de intentie om advocaat te worden en volgde kort een juridische opleiding, maar koos uiteindelijk voor een artistieke carrière. Zijn reis begon in de jaren 40 op de radio, waar hij als kind probeerde bij Rádio Guanabara te werken en later tweede werd in een test voor radiopraatstemmen, waarbij Silvio Santos eerste werd. Hij werkte ook als commentator voor voetbalwedstrijden op de radio. De carrière van Chico Anysio strekte zich uit over 65 jaar en omvatte diverse rollen: hij werkte als acteur, komiek, schrijver en componist. Hij debuteerde op televisie in 1957 met 'Noite de Gala' en maakte later de overstap naar televisie, waar hij zijn carrière opbouwde. Hij sloot zich in 1969 aan bij Rede Globo en werd een ster, mede dankzij een nauwe professionele relatie met Boni. Gedurende zijn carrière werkte hij samen met prominente Braziliaanse humoristen zoals Paulo Gracindo, Grande Otelo, Costinha en Jô Soares. Hij schreef ook dialogen en speelde in films voor Atlântida Cinematográfica in de jaren 50 en nam deel aan het programma 'Papel Carbono' van Renato Murce. Zijn beroemdste programma was 'Chico Anysio Show.' Dit werd uitgezonden van de jaren 60 tot de jaren 80. Hij kon meer dan tweehonderd grappige personages creëren en vertolken, zoals Professor Raimundo, Justo Veríssimo, Nazareno en Painho. Naast televisie droeg Chico Anysio bij aan de film, het theater en de literatuur, door boeken, scripts en kronieken te schrijven. Hij was de broer van actrice Lupe Gigliotti, regisseur Zelito Viana en componist Elano de Paula, evenals de vader van acteurs Lug de Paula, Nizo Neto en DJ Cícero Chaves. Zijn huwelijken omvatten Regina Chaves en Malga Di Paula. Chico Anysio identificeerde zich openlijk als atheïst. Hij ontving in 2009 de Ordem do Mérito Cultural, Brazilië's hoogste culturele onderscheiding. Hij uitte in 1989 ontevredenheid over Rede Globo, met het gevoel dat ze jongere artiesten bevoordeelden. Chico Anysio overleed op 23 maart 2012 in Rio de Janeiro aan meerdere orgaanfalen.

Chiquito de la Calzada (1932–2017), comedian (Spanje) – Surrealistisch en absurd
Geverifieerd Onopgeëist
Spanje

Chiquito de la Calzada

Geboren in Málaga op 28 mei 1932, Gregorio Esteban Sánchez Fernández, die de artiestennaam Chiquito de la Calzada gebruikte, was een Spaanse entertainer. Zijn artiestennaam is afgeleid van Calzada de la Trinidad, de straat waar hij werd geboren. Hij zocht aanvankelijk een carrière als flamenco-zanger en acteur, en trad voor het eerst op in 1940, op achtjarige leeftijd, als onderdeel van 'Capullitos Malagueños,' een kindergezelschap. Zijn vader was elektricien en hij had twee broers, Francisco en Tomás. Hij ontwikkelde zijn flamenco-zangkunsten tijdens deze periode en toerde later internationaal, waaronder twee jaar in Japan. In 1985 maakte hij een korte verschijning in de Amerikaanse tv-serie 'Vacaciones en el mar' als palmero. Chiquito de la Calzada verwierf wijdverspreide bekendheid als stand-up comedian nadat producent Tomás Summers hem in 1994 voor televisie had ontdekt. Hij won snel aan populariteit in het Spaanse tv-programma Genio y figura (1994–1995), wat zijn zichtbaarheid aanzienlijk verhoogde. Zijn komische stijl werd gekenmerkt door surrealistische en histrionische grappen, waarbij hij gebruik maakte van taal, gebaren en beweging. Een kenmerkend aspect van zijn optredens was het plaatsen van zijn handen op zijn taille terwijl hij grappen vertelde, schijnbaar imiterend lage rugpijn. Het succes van de show was opmerkelijk; in oktober 1994 trok een compilatie van zijn grappen een groter publiek dan een Real Madrid voetbalwedstrijd, en een videocompilatie, eveneens getiteld 'Genio y figura,' verkocht 280.000 exemplaren binnen drie maanden. Hij verscheen ook op het album 'Bolero Mix 11' in 1994. Naast Genio y figura omvatten Chiquito de la Calzada’s werk optredens in films zoals Aquí llega Condemor, el pecador de la pradera (1996), Papá Piquillo (1998) en Torrente 5 (2014), evenals televisieseries als Señor alcalde (1998). Zinnen en uitdrukkingen die hij gebruikte, zoals 'Fistro' of 'Jarl,' werden populaire memes en deel van de Spaanse straattaal, en humoristische vergelijkingen, zoals ‘je werkt minder dan de kleermaker van Tarzan,’ kwamen ook in het alledaagse gebruik voor. Rollen als Crispín Klander, Lucas Grijander en Nuñito de la Calzada ontstonden, gevormd door Chiquito de la Calzada’s kenmerkende acteren en karakterisering. Hij droeg bij aan radioprogramma’s zoals 'La mañana,' 'Hoy por hoy' en 'Protagonistas,' en was de bode voor de Feria de Málaga in augustus 1996. Hij overleed in Málaga op 11 november 2017, na een periode van achteruitgaande gezondheid, waaronder ziekenhuisopnames in oktober 2017. Na zijn overlijden op 18 februari 2019 ontving hij de Medalla de Oro al Mérito en las Bellas Artes.

Chris Barrie, comedian (Verenigd Koninkrijk) – Sketchcomedy, Imitaties
Geverifieerd Onopgeëist
Verenigd Koninkrijk

Chris Barrie

Chris Barrie, geboren als Christopher Jonathan Brown op 28 maart 1960, begon zijn leven in Hanover, Nedersaksen, West-Duitsland. Zijn vader diende in het Britse leger, wat zijn vroege jaren beïnvloedde. Later bezocht hij Methodist College in Belfast, Noord-Ierland. Na het verlaten van een Combined Studies cursus aan Brighton Polytechnic en kort als grafschenker te hebben gewerkt, begon hij een carrière in de entertainmentindustrie. Om verwarring met een bestaande Chris Brown op Equity lijsten te voorkomen, nam hij de achternaam 'Barrie' aan. Barrie's televisiecarrière begon in 1982 met imitaties van sportfiguren in The David Essex Showcase. Hij verwierf snel erkenning als vaste performer op Saturday Live en verscheen tussen 1983 en 1984 in Carrott's Lib. Zijn komische talenten strekten zich uit tot stemacteren, waarbij hij in 1984 de stem van Ronald Reagan leverde voor Frankie Goes to Hollywood’s 'Two Tribes'. Van 1984 tot 1985 speelde hij de hoofdrol in zijn eigen sketchprogramma, aanvankelijk getiteld *Pushing Up Daisies* en later *Coming Next*. Hij staat echter wellicht het best bekend om zijn rol als Arnold Rimmer in Red Dwarf, een rol die hij van 1988 tot 2020 vertolkte en waarin hij in bijna elke aflevering verscheen. Bovendien verzorgde hij de vertelling voor de eerste twee delen van de *Red Dwarf* boekenserie: *Infinity Welcomes Careful Drivers* (1992) en *Better Than Life* (1995). Naast Red Dwarf omvatte Barrie's carrière diverse rollen, waaronder het personage Gordon Brittas in The Brittas Empire van 1991 tot 1997. In 2014 keerde hij terug naar dat personage in de videoclip bij Little Mix's nummer 'Word Up!'. Televisieprogramma's zoals *Britain's Greatest Machines* (2009-2010), *Chris Barrie’s Massive Engines*, en *Chris Barrie’s Massive Machines* op Discovery Channel tonen zijn enthousiasme voor mechanische apparaten. Hij documenteerde zijn passie voor oldtimers in Chris Barrie's Motoring Wheel Nuts (1995) en onderhoudt een collectie, waaronder een Triumph TR2, MGB-GT, Wolseley 1500 en Jaguar XJ6 per 2022. Momenteel neemt hij deel aan een 'Comic-Con tour', met optredens gepland op Exeter Comic-Con, XCON Dudley, Milton Keynes Comic-Con, Southampton Comic-Con, Southend Comic-Con en MEGACON Live Birmingham in 2026. Barrie’s toewijding reikt verder dan entertainment. Hij was getrouwd met Monica De Meo vanaf 1987, en hij nam onlangs in juni 2026 deel aan de opname van 'Red Dwarf Titan' (boek en luisterboek), waarbij hij het project humoristisch vond en trots uitsprak om deel uit te maken van Rob Grants laatste werk. Sinds 2022 is hij ook ambassadeur voor Nature’s Haven, ter ondersteuning van hun doel om gemeenschapsvoorzieningen te bieden voor therapeutisch tuinieren en de natuur. Bovendien steunt hij actief kleine lokale goede doelen, met name die welke veteranen helpen, omdat hij vindt dat de behandeling van veteranen door de staat schokkend is geweest.