Mae Adriano Celentano yn artist Eidalaidd sydd wedi ymarfer proffesiynau canwr, showman, actor, cyfarwyddwr, sgriptiwr, cyfansoddwr, cyflwynydd teledu, hiwmorwr, digrifwr, comedïwr, cynhyrchydd recordiau a dawnsiwr.
Ganwyd ar 15 Mehefin 1920 yng Nghornel, oedd Alberto Sardi yn artist Eidalaidd aml-arwrol a gweithiodd fel actor, comediant, dyblwr llais, cyfarwyddwr, canwr, cyfansoddwr, a sgriptiwr. Bu farw yng Nghornel ar 24 Chwefror 2003. Yr oedd ei yrfa dros 60 mlynedd ac fe gynhyrchodd 160 ffilm, gyda'i ddychweliad ar 18 ohonynt. Sardi, a adnabyddir fel figwr allweddol mewn *commedia all'italiana* a’r un o’r actorion pwysicaf mewn sinema Eidalaidd, yn portreadu newidiadau ym mynegi cymdeithas Eidalaidd trwy ei berfformiadau. Dechreuodd Sordi ei yrfa gyda chyfnod o 15 mlynedd o ranbau bach fel strafwr neu actor gefnog, gan ymddangos fel strafwr mewn Scipione l'Africano yn 1937. Cyhoeddodd astudiaethau cerddorol gynt, gan ganu yng nghorau Eglwys Sixtus pan oedd saith mlwydd oed a’i astudio opera am sawl mlynedd wedi newid ei llais. Er gwaith, astudiodd byth ym Mhrifysgol Fasnach Giulio Romano yn Trastevere ac yna graddiodd fel cyfrachwr i blesio ei fam, fodd bynnag, fe’i derbyniad mewn Academi Filodrammatici Milan ond cafodd ei ddefrydiau oherwydd ei iaith Romesco a diffiniad o ddiflenni. Cawsant llwyddiant gynnar fel actor llais, yn arbennig o ffrâmio Oliver Hardy dechreuol yn 1937. Mae’i profiad theatr wedi ffurfio’i galluoedd comediadol. Cynnarach y 1950au, cyfarwyddwyd Sordi i enwogrwydd fel actor arweinydd, ac fe’i nysgrifir fel un o’r dyngarwyr gorau o gomedi Eidilianaidd. Bu’n cyfateb swyddogol â Nino Manfredi, Vittorio Gassman, a Ugo Tognazzi, gan ffurfio cwarter poblogaidd. Cynnigwyd hefyd trion nodedig sy’n cynnig Aldo Fabrizi a Anna Magnani, sy’n cyfrannu i gynrychioldeb cinematig Rhufain. Ers i’w gwaith gynnar sefydlu ei ran fel rhan o gomedi, dechreuodd fe ei gyflwyno personoliaethau dramatig cymhwyllus yn y 1960au. Trwy’r cyfnod o’i yrfa, cynhyrchwyd ysbrydoliaeth ar gyfer ei gymeriadau gan gymdeithas Eidilianaidd, gan gydweithio â chyfarwyddwrion, awduron, a sgriptwyr nodedig. Enwyd ef yn derbyn pum gwobr Nastro d’argento, deg gwobr David di Donatello, a gwobr Golden Globe. Fel cydnabyddiaeth o’i gyfraniadau mawr i ffilm, cafodd ei aneddu’n Lion Aur o gyflawniad bywyd.
Ganwyd yn Rhufain fel Aldo Fabbrizi ar Chwefror 1, 1905, oedd Aldo Fabrizi, adroddwr Eidalaidd a gweithiodd fel actor, cyfarwyddwr, sgriptiwr, a chomedïan. Bu farw ei dad, Giuseppe Fabbrizi, pan oedd ef yn un ar bymtheg, a gweithiodd ei fam, Angela Petrucci, fel gwerthwr ffrutiau o Tivoli. Dechreuodd Fabrizi ei yrfa ym 1931 mewn theatr cyffredinach yng Nghronfa, gan ddod â llwyddiant lleol trwy elfennau chwedlonol a monologau wrth berfformio gyda’r cwmni ‘Reginella’. Daeth i’w ran flaengar yn y sîn revue a avanspettacolo Rhufain, gan gyfrannu i'r papur newydd dialegol 'Rugantino' a chyhoeddi llyfr o farddoniaeth Rhufain, 'Lucciche ar sole', ym 1928. Estyngodd gyrfa Fabrizi y tu alle’r llwyfan. Dewiswyd ef ar ffilm ym 1942 gyda Avanti c'è posto... ac yn ddiweddarach, cyfarwyddwyd ei enw’n arbennig am ei rhan fel officer heriol, Don Morosini, mewn Rome, Open City (1945) gan Roberto Rossellini. Cyflwynodd hefyd gynnau llais ar gyfer cymeriadau mewn ffilmiau fel Maddalena... zero in condotta (1940) a Ladri di biciclette (1948). Trwy’r ’50au a’r ’60au, gweithiodd yn aml gyda Totò a Peppino De Filippo, ar y sgrîn a’r llwyfan; roedd gan Fabrizi a Totò gyfeillgarwch gref a mwynent chwarae drama ar adhoc felly. Cyfarwyddodd y drama Immigrants ym 1948, ac enwyd ef yn Enillydd Ribon Arian am ei berfformiad mewn Prima comunione (1950) a chyfradd arall am Father's Dilemma . Cyfarwyddodd Fabrizi llwyddiant mwy ar y llwyfan gyda’r comedi gerdd Rugantino (1964). Cymesg Fabrizi a'i gyfraniadau i wyliadroedd Eidilannol yn cael eu cydnabod yn helaeth. Derbyniodd Gwobr David di Donatello arbennig ym 1988 am ei yrfa, ac ymdrothiwyd ddau Wobr Nastro d'Argento iddo, gan gynnwys un ar gyfer Roeddem Ni’n Caryl Fach Ganwn Bob Un Ohonno . Derbyniodd y cydnabyddiaeth hefyd yng Ngŵyl Ffilm Cannes 1952 am y sgript gorau ar gyfer Heddlu a Thristwr . Mae ei berfformiadau yn darlwytho sawl math o Rhu'n, fel dreigiau cart a chyfarwyddwyr tram. Mae Fabrizi wedi teithio ledion Ewrop, America Ladin, a Broadway, gan gael Alberto Sordi mewn grŵp actorion ef am gyfnod tua 1937. Bu farw’n briod â’r gantores Beatrice Rocchi (Reginella) hyd at ei farwolaeth ym 1981. Ar ôl ei farwolaeth yng Nghymru Rhufain ar Ebrill 2, 1990, rhyddhaodd Poste italiane stinc arbennig i’r cof am Aldo Fabrizi yn ddiweddarach yr un flwyddyn.
Mae Ambra Angiolini yn actores a chantores Eidilies, ganwyd yng Nghaernafon ar Ebrill 22, 1977, i Alfredo Angiolini a Doriana Comini. Mae ganddi ddau chwioryn hynaf, Barbara a Andrea. Dechreuodd ei gyrfa pan oedd hi yn 13 oed fel digrifwr yn y sioe teledu Fantastico ym 1990 a 1991. Cynhyrchodd hi gydnabyddiaeth gynnar trwy gymryd rhan mewn Bulli e pupe ym 1992, gan berfformio 'Poster' gan Claudio Baglioni, ac wedi hynny, cyflwynai Non è la RAI o 1992 i 1993, rôl sydd wedi bwriadu ei phrofil yn fawr. Yn ystod ei chyfnod ar Non è la RAI , lansiodd Ambra Angiolini gyrfa ganu, gan gyhoeddi’r sengl 'T'appartengo' yn 1994. Arweiniodd hwn i gyhoeddi ei albwm cyntaf, T'appartengo , sydd wedi bod yn llwyddiant mawr, gwerthu 800,000 o gopïau a chynyddu saith record platîn a record aur un. Parhaodd i ryddhau cerddoriaeth, gyda Angiolini (cynrywiol hefyd fel Angelitos ) yn ymddangos ym 1996, Ritmo vitale ym 1997 (gan ddilyn fersiwn Sbaeneg ym 1998), a InCanto ym 1999. Cynnigwyd ei hymdrethiadau cerddorol hefyd gan perfformio yng Ngŵyl Canu Rhyngwladol Viña del Mar yng Nghile, ym Febraeri 1997, a chyfranogaeth yn y mwsical Emozioni ym 2001. Arweiniodd nifer o raglenni teledu eraill hefyd, gan gynnwys Generazione X , Super , a Sanremo Top 1997 . Trawsieddodd Ambra Angiolini i’r gynhyrfu ffilm gyda’i ymddygiad cyntaf yngh Saturn in Opposition (2007). Dinasgwn y rhan hon yn hanfodol, gan iddi ennyn nhw’n David di Donatello am Actores Gefnog Drethiol, y Nastro d'Argento am Actores Gefnog Drethiol, y Ciak d'oro, a Globo d'oro ym 2007. Mae hi wedi ymddangos mewn sawl ffilm ers hynny, gan gynnwys Black and White (2008), The Immature (2011), Viva l’Italia (2013), Do You Remember Me? (2014), a The Choice (2015). Yn 2022, derbyniodd Nastro d'argento arall am ei gwaith mewn Le fate ignoranti . Bu farw o’i blaid â Francesco Renga rhwng dyddiad cychwyn ansonedig hyd at 2015, ac roedd ganddo ddau ferch: Jolanda (ganwyd 2004) a Leonardo (ganwyd 2006). Roedd mewn perthnes â Massimiliano Allegri rhwng 2017 a 2021.
Carlo Pedersoli, a adnabyddir proffesiynol fel Bud Spencer, oedd actor, traethawdwr, a chwaraewr polo dŵr o'r Eidal. Cafodd ei eni ar Hydref 31, 1929, yng Nghapwl, a daeth o rieni Alessandro Pedersoli a Rosa Facchetti, a oedd yn wreiddiol o Darfo Boario Terme a Chiari, y ddau wedi'u lleoli yn nhalaith Brescia, yr Eidal. Er gwaith ei dad, cafodd symud i Rhufain ym 1940, sydd heb newid cyfnod ei blant yn sylfaenol. Y cyfnod cynnar Bud Spencer oedd mynychu’r ysgol gynradd gyda Luciano De Crescenzo, sy’n dangos cysylltiad cynnar â cylchoedd artistig. Pursiodd addysg yng Ngholeg Sapienza Rhufain, yn astudio cymeg bythyn, cyn diweddaru gradd law. Rhagfarnu enwogrwydd fel comediwr, roedd Carlo Pedersoli yn gwobrwyo’n arbennig mewn chwaraeon. Dwywaith, fe ffrindrodd i ddymuniad yr Eidal ym Mlympiau Haf; ym 1952 a 1956, cychwiryddodd i’r halbrawf yn y digwyddiad 100 metr rhydd. Bu hefyd yn cyflawni llwyddiant sylweddol mewn nofio a polo dwr, gan nofio’r 100 metr rhydd mewn llai nag chwech funud ar Medi 19, 1950, a’i ennui medal efyrion ym Gemau’r Canolbarth 1951. Mewn dangosfa bellach o’i raddfeydd chwaraeon, cipiwyd y Pencampwriaeth Eidalaidd mewn polo dwr ym 1954 a sicrhawyd medal aur ym Gemau’r Canolbarth 1955. Estynwyd ei sgiliau amlfeiniog y tu hwynt i chwaraeon; fe’i cofrestrodd sawl patent, derbyniodd ardystiadau fel pilot awyrfa masnachol a helicopter, ac efydd gweithio bythrinol mewn gwahanol swyddi yn Ne America. Dechreuodd gyrfa actorol Bud Spencer gyda Quel fantasma di mio marito (1950), gan feiciau yna ymddygiadau mewn ffilmiau fel Quo Vadis (1951) a Siluri umani (1954). Fodd bynnag, mae ef yn adnabyddus iawn am ei bartneriaeth â Terence Hill, gan ymddangos mewn 18 ffilm ynghyd â’n. Fe wnaed y llysenw 'Bud Spencer' fel dewis gweithredol, wedi’i ysbrydoli gan groested Budweiser a’r actor Spencer Tracy. Derbyniodd wobr David di Donatello am gyrfaoedd bywyd cyfan ym 2010, gan adnabod ei gyfraniad mawr i sinema Eidilwyo. Ar 27 Mehefin 2016, bu farw Bud Spencer yng Nghrom, a gofnodedd am ei gyfraniadau i’r comedi a’r chwaraeon, wedi derbyn y Caimano d'oro (Gold Caiman) gan Ffederasiwn Nhristog Eidilwyo ym 2005.
Carlo Verdone yw actor, comediant, cyfarwyddwr, a sgriptiwr Eidtiaidd, a anwyd yng Nghornel ar Chwefror 17, 1950. Mae'r cefndir teuluol yn cynnwys tad, Mario Verdone, oedd athro hanes ffilm a beirniad, a mam, Rossana Schiavina, oedd athro llenyddiaeth. Roedd ei efeiligedog, Oreste, yn ceimiciwr o Pozzuoli (Naples). Addysgodd yng Ngholeg Nazareno yng Nghornel, lle y cyfarfu â Christian De Sica, ac yna astudiodd ym Mhrifysgol Clasic Rhufain. Derbyniad Carlo Verdone graddiadau mewn Littrateg Modern gan Gymuned Rhufain rhwng 1976 a 1977, gyda thesis ar ffilmiau dial Italiaidd, a graddiad mewn Cyfarwyddo Ffilm gan Canolfan Sperimentale di Cinematografia ym 1974. Dechreuodd Verdone ei yrfa gyda'i arddull gomigol yn y 1970au. Fe’i gwelwyd mewn hysbysebion ar gyfer y sioe Carosello, a chyhoeddodd ar deledu ym 1977 yn y sioe amrywiol Non stop . Cyflwynodd ei gymeriadau ar deledu ym 1978 yn y cyfres gomedi Non Stop . Rhodd Sergio Leone iddo’i ymddygiad ffilm cyntaf, a’i hyfforddi mewn technebau ffilmio. Gwnaeth ffilmiau byr anghyfarwydd o fewn ei ieuenctid, gan gynnwys Poesia solare (1969), Allegoria di primavera (1971), a Elegia notturna (1973). Un sacco bello (1980) oedd ei ymddygiad cyfarwyddwr cyntaf, gan amlaf Fun Is Beautiful (1980) lle chwaraeodd tri chymeriad. Cyhoeddodd Journey with Papà gydag Sergio Leone, a Troppo forte â Verdone a Leone. Gwaith Verdone yn cynnwys y ffilm Bianco, rosso e Verdone (1981) sydd o werth mawr, a gynhyrchwyd gan Sergio Leone a’r Nadfa Elena Fabrizi, a’i sainlunydd a chomposodd Ennio Morricone. Cyfarwyddodd Talcum Powder (1982) a enillodd llawer o wobr David di Donatello, ac ysgrifennodd ef ar y cyd â Enrico Oldoini. Ers’r 1990au, mae ei waith wedi archwilio pynciau fwy diflas. Ysgrifennodd y llyfr Fatti Coatti ym 1999. Serennogwyd Verdone yn y cyfres ffilmiau Manual of Love (2005, 2007, 2011) a fe wnaeth ymddangos mewn The Great Beauty (2013) gan Paolo Sorrentino. Cyfarwyddodd Blessed Madness (2018), ac ysgrifennodd ef ar y cyd â Nicola Guaglianone a Menotti. Derbyniodd nifer o wobr, gan gynnwys naw wobr David di Donatello, pedwar Globi d’oro, unawdau Nastri d'argento, a dwy Premi Flaiano. Yn 2017, cafodd doethuriaeth anrhydeddus mewn Treftadaeth a Dirwasiedd Diweddron o Brifysgol Rhwng y Ddŵr Rhufain Tor Vergata. Serennogwyd ef yn ddiweddarach mewn L'Abbiamo Fatta Grossa (2016), lle mae’n chwarae Arturo Merlino, ymchwilwr preifat meddal, ynghyd â Antonio Albanese fel Yuri Pelagatti.
Dario Vergassola yw adroddwr Eidilianaidd â gyrfa amryloedd sy’n cynnwys comedi, actio, ysgrifennu, canu a chyflwyno. Cafodd ei eni yn La Spezia ym 1957, a dechreuodd ei fywyd gweithiol fel gweithiwr ffatri cyn ymdrechu i’r byd sy’n tystiolaeth. Derbyniodd ei adnabyddiad cyntaf ym 1988 pan gymerodd ran mewn ‘Professione Comico,’ gan ennyn gwobr y cyfryngion a’r awdienc. Ar ôl y llwyddiant hwnnw, ymddangosodd ar ‘Star 90’ ym 1989 a gweithiodd fel gohebydd i ‘Il TG delle vacanze’ ym 1991. Mae style cyfarwyddiad comedïaidd Vergassola wedi’i arddangos mewn nifer fawr o raglenni teledu Eidilianaidd. Trwy’r helaeth o’i yrfa, mae Massimo Vergassola wedi bod yn bresenoldeb comediaidd rheolaidd mewn rhaglenni teledu fel 'Maurizio Costanzo Show,' 'Zelig,' 'Mai dire Gol,' a 'Quelli che il calcio.' Hefyd, gwasanaethodd fel cyflwynydd neu-gyflwynydd cyfarwydd ar sawl sioe, yn arbennig 'Bulldozer,' 'Kilimangiaro,' 'Sei in un Paese meraviglioso,' ac efwn gyfarwyddai ddau fersiwn o 'Concerto del Primo Maggio' yn 2014 a 2015. Mae’r gwaith o Vergassola fel actor yn cynnwys ymddygiadau aml-adroddol fel Erminio mewn 'Dio vede e provvede' a Pippo Santi mewn 'Carabinieri.' Mae’r gynhyrfannau cerddorol yn cynnwys albwmau studio, sef 'Manovale gentiluomo' (1992) a 'Lunga vita ai pelandroni' (1999), a’r sengl “Mario (Marta),” sydd wedi sicrhau buddiant yng nghystadleuaeth Festival di Sanscemo ym 1992. Y tuol television a chyfansoddiad cerddorol, mae Vergassola wedi sefydlu ei hun fel awdur. Mae wedi cyhoeddi sawl llyfr gydag argraffwyr prifedol yr Eidal, megis Mondadori, Feltrinelli, a Baldini & Castoldi, gan gynnwys llyfr yn denodi 'Lunga vita ai pelandroni' ym 2000 a'i nofel cyntaf, 'La ballata delle acciughe,' ym 2014. Mae ei chydweithiadau yn cynnig cyfarwyddo a chwarae mewn y sioe 'Tenera è la notte' ym 1996 a thyrcyn ag 'Bimbi belli' ochr yn ochr â Stefano Nosei dechreuol ym 1993. Yn 2013, creodd fideo YouTube i gefnogi ifancochion LGBTQ+. Ar hynny, mae’n cynnig canu i ‘Zelig’ ym 2026 ar gyfer ei 30eg henwyliad, yn parhau ei yrfa ddwfn a chyfeiriadol mewn adloniant yr Eidal.
Monica Vitti, a anwyd Maria Luisa Ceciarelli ar 3 Tachwedd 1931, yng Nghornel, oedd actores a personoliaeth teledu o’r Eidal. Roedd ei riant yn Adele Vittiglia o Bologna a Angelo Ceciarelli, gyda’i llysenw wedi’i ethol o enw breifat ei mam, Vitti. Treuliasodd rhan o’i bersoniant bach yn Messina a Naples, gan brofi digwyddiadau rhyfel sydd wedi hyrwyddo breuddwydiad am theatr. Gelwid hi'n 'setti vistini' pan oedd yn blentyn oherwydd ei deimplau llawer. Dechreuodd hyfforddiant ffurfiol Vitti yng Nghadair Academi Dramatig Cenedlaethol, lle graddiodd yn 1953, gan astudio gyda phroffiadwyr fel Silvio D’Amico a Sergio Tofano. Felly bu hefyd yn mynychu Coleg Pittman a thyredodd Ewrop gyda grŵp actorion Eidilies. Daeth ei ymddygiad cyntaf ar llynges i'r hollol ddull mewn Laugh! Laugh! Laugh! yn 1954, heb gredyd. Yn La Mandragola gan Niccolò Machiavelli, a chwaraeodd Mariana mewn L’avaro gan Molière yn 1955. Trwy'r holl oes, bron deg ar bymtheg mlynedd, cysylltid â hi â llais crwgan a phresenolwch bywiog. Cystigodd Vitti adnabyddiaeth ryngwladol trwy ei rholiau mewn ffilmiau Michelangelo Antonioni, yn enwedig L'Avventura (1960), a gwelwyd delwedd hi ar stimpl Eidtiaidd. Chwaraeodd efelythrol yn y ffilmiau canlynol o’r hyn a adwaithwyd fel ‘tetra’ Antonioni o ancommunication: La Notte (1961) gyda Jeanne Moreau a Marcello Mastroianni, L'Eclisse (1962) gyda Alain Delon, a Il deserto rosso (1964). Cytfuodd â gweithredwyr fel Marcello Mastroianni, Alain Delon, Richard Harris, Terence Stamp, a Dirk Bogarde. Y tu allan i’r rholau dramatig hyn, dangosodd Vitti hefyd talent comedi mewn ffilmiau fel La ragazza con la pistola a Io so che tu sai che io so , a chyfarwyddodd sawl comedi ynghyd â Carlo Di Palma, dechreuol gyda Teresa the Thief (1973). Rhoddpwyd pum Gwobr David di Donatello gorau actores ar gyfer ei pherfformiadau, ynghyd â chwech o gydnabyddiad arbennig. Derbwethodd hefyd saith Gwobr Golden Globe Eidtiaidd am Actores Gorau, ynghyd â Gwobr Golden Globe am Gariad a’r Gwobr Lion Aur y Festival Ffilm Fenis am Gariad. Ystyried y partneriaeth artistig rhwng Vitti a’r cyfarwyddwr Michelangelo Antonioni i’w gwblhau, sefydliadwyd perthynas rhamantus. Il grido oedd y ffilm lle gafodd hi ei llais fel Dorian Gray. Ar ôl gyrfa hir, bu farw Monica Vitti yng Nghornel ar Chwefar 2, 2022, gan adael treftadaeth mawr mewn sinema Eidil.
Roberto Salerno, sy’n adnabyddus proffesiynol fel Nini Salerno, yw actor, cyfarwyddwr, canwr, comediant, a pherfformiwr cabareto Eidilianaidd. Cafodd ei eni yn Verona ar Hydref 8, 1948, ac mae’n cysylltiedig â’r newyddiadur radio Paolo Salerno, ac mae ganddo brawd, Nicola Salerno, sy’n rhan o RADAR a NAD. Mae wedi priodi Patrizia, a’i heffaith yn ysbrydoli can Francesco De Gregori 'Rimmel'. Dechreuodd gyrfa Salerno ym 1971 pan ddewiswyd ef i fod yn aelod cyfundeur a chyfrannydd o’r act comedi a gerddiadol Eidilianaidd I Gatti di Vicolo Miracoli. Ffurfiwyd I Gatti di Vicolo Miracoli yng Verona ym 1971, a bu Salerno’n â’r grŵp o’r flwyddyn honno hyd at eu datganu yn 1985. Cawsant bri cyflym, gan berfformio yng nghlub Derby ym Milan dechreuol yn 1971 a chyfranegyd rheolaidd mewn sioeau amrywiol RAI o 1975. Rhyddhawyd eu hoffryn gyntaf, 'I Gatti di Vicolo Miracoli', ym 1972, ac efelynwyd y grŵp gan Arturo Corso mewn sioeau cyfeiriadwy a cerddorol. Serennogodd Salerno hefyd yn y ffilmiau comedi Arrivano i gatti a Una vacanza bestiale ym 1980. Cyrhaeddodd y grŵp llwyddiant mawr gyda’r cân hit “Capito?” ym 1979, sydd wedi cyrraedd safle pedwar ar restr fideos yr Eidal. Ar ôl i aelod ddychwelyd yn 1981, parhaodd y grŵp fel trion. Ar ôl i I Gatti di Vicolo Miracoli ddiofyniad mewn 1985, gweithiodd Salerno'n helaeth mewn ffilmiau, teledu a theatr fel actor, cyfarwyddwr a sgriptiwr. Cyfarwyddodd y ffilm Arrivano i miei yn 1983 ac ymddangosodd mewn ffilmiau fel Un ufficiale non si arrende mai nemmeno di fronte all'evidenza (1973) a Secondo Ponzio Pilato (1987). Mae Salerno hefyd wedi ymddangos mewn nifer o gyfres teledu, gan gynnwys I ragazzi del muretto (1991), Il commissario Corso (1991) a Un medico in famiglia (1999-2000). Cyflwynodd neu ymddangosodd mewn gwahanol sioeau teledu ledled ei yrfa, gan gynnwys Quo vadiz? (1984), Un fantastico tragico venerdì (1986), Amici mostri (1993-1994), a oedd yn gwesteion rheolaidd ar Buona Domenica (1998-1999). Ailunoedd Salerno â I Gatti di Vicolo Miracoli o’r amgylch ar gyfer ymddangosiaethau ffilm, teledu a stagio dechreuol yn 1997. Ar hynny, mae Salerno'n perfformio'r rhan o'r Archfynnydd Gordon mewn adaptiad theatr o'r cyfres deledu Colombo. Mae gyrfa Salerno yn ymestyn y tu hwnt i'r perfformiad; mae hefyd wedi gweithio mewn hysbysebion masnachol, gan ymddangos mewn campau ar gyfer Fiat 500X (2015) a Fiat 124 Spider (2016). Yn 1978, cafodd ei fab, Garvey Salerno, yn dwy flynedd oed, o Martinica. Mae ei waith amryloedd yn dangos ei flinedd fel adroddwr a'i bresiad parhaol mewn adloniant Eiddol.
Nino Manfredi, a anwyd Saturnino Manfredi ar 22 Mawrth 1921, yng Castro dei Volsci, Frosinone, oedd adroddwr Eidalaidd aml-arwrol. Trwy’i fywyd gweithiol, bu mewn llawer o swyddi: actor, actor llais, cyfarwyddwr, sgriptysgrifennwr, dramategydd, comediant, canwr, awdur, personoliaeth radio, a chyflwynydd teledu. Mae’n cael ei ystyried fel enw pwysig ym maes y *commedia all'italiana*. Rhwng rhieni Nino Manfredi oedd Romeo Manfredi a Antonina Perfili, ac ef wedi pasio ei blantyniad yng nghyfungsiedd San Giovanni yn Rhufain ar ôl mynychu Collegio Santa Maria fel *semiconvittore*. Roedd ei gyfnod cynnar o fywyd Manfredi’n arwyddocledig gan achlysiad; cafodd sifil mewn 1937 ac roedd yn dreulio amser mewn ysbyty gwaith. Yng nghyfnod hwnnw, dysgodd chwarae’r banjo a chyfeiriwyd i orchestra’r ysbyty, gan ddangos diddordeb gynnar mewn perfformio. Yn 1941, dechreuodd ei astudiau prifysgol yng Nghadlywydd y Ddoriad; fodd bynnag, fe adlewyrchodd ei ddyliad yn rhyngrifol i’r dramg. Gwnaeth ei ymddangosiad cyntaf fel cyflwynydd a gêmwr mewn theatr bach ei eglwys yr un flwyddyn honno, ac raddiodd mewn Doriad ym Medi 1945 gyda thesis ar hunllefnid. Graddiodd o’r Academi Cenedlaethol Celf Dramatig yn fuan wedi’i ddychwelyd i’r gwaith, a chyhoeddodd ei ymddangosiad cyntaf ar llynges yr un flwyddyn. Yng nghyfnod 1948, perfformiodd mewn drama gan gynnwys Romeo a Juliet a’r Storm yng nghanol Piccolo Teatro di Milano, a dechreuodd ei yrfa radio yn gyfarwydd fel comediant a pharodiwr. Mae gyrfao Manfredi wedi bod yn ffliwr trwy’r 1950au a’n drosodd. Bu i’w ymddangos gyntaf mewn ffilm ym 1949 gyda Torna a Napoli , ac fe wnaeth ei ran arweinyddol gyda Eduardo De Filippo, gan ddangos tair drama un act yng nghadarnau Teatro Eliseo rhwng 1952 a 1953. O 1951, ffurfiodd trion gomedi â Paolo Ferrari a Gianni Bonagura, gan ennyn mwy o enwogrwydd trwy raglenni amrywiol radio a’r sawl. Fe arweiniodd Canzonissima ynghyd â Delia Scala a Paolo Panelli dechrau 1959, gan godi ei boblogaeth yn fawr. Bu i’w fuddugoliaethu mewn comediau cerddorol fel Un trapezio per Lisistrata (1958) a Rugantino (1962). Trwy gyd ag efo’r gyrfao, derbyniad Manfredi nifer o anrhydeddau, gan gynnwys chwech o wobrau David di Donatello a chwech o wobrau Nastro d’Argento. Bu hefyd yn ennyn y Prix de la première oeuvre yng nghyfres Ffilm Cannes 1971 am Between Miracles . Bu farw Nino Manfredi yng Nghornôg ar Chwefar 4, 2004.
Actor Eiddoled, comediwr, cyfarwyddwr ffilm a awdur o’r Eidal, Paolo Villaggio, yna’i aniadau i’r byd ar Rhagfyr 30, 1932, yng Nghenova. Roedd ei riantau yn Ettore Villaggio, mesurydd o Palermo, a Maria Faraci, athrawes iaith Almaeneg o Fenesia. Piero, brawd gemini i Paolo Villaggio, bu’n gwasanaethu fel proffesor ym Mhrifysgol Pisa. Ymroddodd bywyd gynnar Villaggio gan amlaf â profiadau amryddol; gweithiodd fel gwas neidr, siaradwr BBC a chwaraewr ar longau Costa Cruises, ac yn ddiweddarach yng Nghosider, lle bu’r tîm yn trefnu digwyddiadau corfforol, gan rhoi ysbrydoliaeth i’w gymeriad Ugo Fantozzi. Mae gyrfao Villaggio wedi cynnwys ymosodiadau creadigol amrywiol. Bu’n creu cymeriadau cofadwy fel Professor Kranz, Giandomenico Fracchia, a’r enwocaf o'i gymharion, Ugo Fantozzi. Roedd ei ddychmygu yn arloesol ac arswydol, gan ddwbio dosbarth o’r *commedia dell'arte*, a defnyddiodd technegau fel newyddiadau, adieithiadau cyfunol, camau morfol, a thermau swyddfaol mewn ei ysgrifennu. Sefydlodd nifer o lyfrau sbêtig sy’n cynnig Ugo Fantozzi, gan gynnwys Fantozzi (1971) sydd wedi gwerthu dros filiwn copi a chynorthwyo’r Gwobr Gogol ym Moscfa. Daeth y cymeriad Ugo Fantozzi i fod yn saga cinematig llwyddiannus, gan fynegi Villaggio yng ngŵm y ffilm Fantozzi (1975), dan ddychweliad Luciano Salce. Bu hefyd yn cydweithio â Federico Fellini, Lina Wertmüller, Ermanno Olmi, Mario Monicelli, a Gabriele Salvatores mewn ffilmiau, felly’n ymddangos yn rheolaidd mewn rholau dramatig. Mewnosod ei yrfa, derbyniad niferus o anrhydeddau gan Villaggio. Rhoddwyd y David di Donatello iddo ym 1990; derbyniodd hefyd Nastro d'Argento ym 1992 a’r Llew Aur yng Ngŵyl Ffilm Fenis yr un flwyddyn, gan nodi ei gyflawniadau bywydol. Derbyniodd hefyd anrhydedd Pardo Anrhydeddol yng Ngŵyl Ffilm Locarno ym 2000. Estynnodd gynhyrfannau creadigol Villaggio y tuâlân ffilm a llyfrau; ysgrifennodd cân gyda Fabrizio De André, gan gynnwys 'Carlo Martello torna dalla battaglia di Poitiers' a 'Il fannullone,' ac fe’i gwyliadwyd mewn drama arloesol, gan chwarae Arpagone yn L'Avare gan Molière ym 1996. Hefyd, cyflwynodd newyddiadau dieithiol Striscia la notizia ym 1996, ac yn gynharach, cyflwynodd rhaglennau teledu arbrofol a’r blaenllaw yn y sawl ugain o’r un ganrif. Cyfraddwyd beirniadwyr fel Goffredo Fofi, Michele Serra, Enrico Giacovelli, a Beppe Grillo ag ef i Buster Keaton, Charlie Chaplin, Stan Laurel, a Oliver Hardy. Bu farw Paolo Villaggio yng Nghornel ar 3 Gorffennaf 2017, o’i adfeilio diwrth siocraidd.
Tosca D’Aquino, actores, comediant a chyflwynydd teledu o’r Eidal, ystumodd i’r byd yng Nghaerdydd Newydd ar 10 Mehefin 1966. Claudio a Adele D’Aquino oedd ei rhieni. Dechreuodd ei gyrfa pan oedd yn 15 oed gyda chydweithiadau mewn sioeau teledu lleol, gan ddangos diddordeb wrth ymdrechu. Pan oedd hi’n 19 oed, symudodd i Rhufain i ddilyn actio, sy’n awgryfrir ymrwydd i datblygu ei sgiliau. Daeth D'Aquino yn ffrindiau â’r Accademia Nazionale di Arte Drammatica Silvio D'Amico a graddiodd o’r Academi Celf Dramatig Silvio d'Amico. Ymhlith ei rholiau cychwarchol, ceir ymgysgodiadau mewn Fantastico (1986) a Fantastico 7 (1986). Gwnaeth ei ymddygiad ffilm cyntaf mewn Rimini Rimini - Un anno dopo (1988), gan feiciau rhannau mewn Street Kids (1989) a Paganini (1989), sy’n adnabyddus hefyd fel Kinski Paganini (1989). Trwy’r 1990au, ymddangosodd yn aml mewn rhannau comedi ffilm, gan ddod â phopularity trwy ymddygiadau teledu. Chwaraisodd rhan flaenrol mewn Captain Fracassa's Journey (1990) a Black Holes (1995), ac fe wnaeth gyfraniad i ffilmiau fel The Graduates (1995) a The Cyclone (1996), gan weithio’n arbennig gyda Leonardo Pieraccioni. O fewn i'r flwyddyn 2000 a’n dilyn, parodd D'Aquino i weithio mewn teledu, gan ymddangos mewn gwahanol raglenni a sioeau ficsean. Cy-arwainiodd y sioe Torno Sabato ar RAI gyda Giorgio Panariello yn yr hŷn cychwynt y 2000au. Yn 2005, cy-arwainiodd y 48fed argrafiad o’r Zecchino d'Oro. Cyrnododd mewn Notti sul ghiaccio yn 2007 a’r drydedd argrafiad o’r Premio Città dei Cavalieri di Malta yn 2009. Arolyswyd hefyd elfennau bwyd gan D'Aquino, gan weithio fel assistent coginwr ar La terra dei cuochi yn 2013 a chyrnoddi mewn MasterChef yn 2012. Enwyd hi’n fuddudwraig yr ail argrafiad o Bake Off Italia Celebrity Edition yn 2017 gyda Francesca Piccolo. Rhwng 2019 a 2020, gwasanaethodd fel cyfarwyddwr artistig a chy-arweinydd y Sabaudia Studios Festival. Mae hi wedi bod yn briod ddwywaith; cyntaf i’r peiriannydd Mauro Gabrielli â phriodas iddo fab o’r enw Edoardo (ganwyd 1999), ac yna i’r cynhyrddwr Massimo Martino yn 2013, â phriodas iddo fab o’r enw Francesco (ganwyd 2005).
Albania
1
Armenia
1
Yr Ariannin
24
Awstria
28
Awstralia
22
Aserbaijan
1
Gwlad Belg
13
Bwlgaria
31
Benin
2
Bolifia
1
Brasil
12
Canada
48
Y Swistir
17
Chile
8
Camerŵn
1
Tsieina
7
Colombia
2
Tsiecia
7
Yr Almaen
188
Denmarc
17
Gweriniaeth Dominica
1
Algeria
2
Estonia
5
Yr Aifft
4
Sbaen
74
Y Ffindir
15
Ffrainc
211
Y Deyrnas Unedig
148
Ghana
3
Gwlad Groeg
18
Guatemala
1
Hwngari
7
Indonesia
8
Iwerddon
20
Israel
9
India
11
Irac
3
Iran
6
Jamaica
1
Japan
35
Kenya
3
De Corea
20
Kazakhstan
1
Libanus
5
Latfia
1
Moroco
17
Myanmar (Burma)
1
Malta
1
Malawi
2
Mecsico
28
Malaysia
7
Nigeria
19
Nicaragua
2
Yr Iseldiroedd
2
Norwy
12
Nepal
3
Seland Newydd
9
Periw
2
Y Philipinau
35
Pacistan
7
Gwlad Pwyl
8
Portiwgal
7
Qatar
1
Rwmania
1
Serbia
3
Rwsia
9
Saudi Arabia
4
Sweden
101
Slofenia
4
Slofacia
2
Gwlad Thai
2
Tiwnisia
4
Twrci
5
Taiwan
1
Wcráin
1
Uganda
7
Yr Unol Daleithiau
213
Uruguay
1
Uzbekistan
1
Fietnam
1
De Affrica
2
Mae gan yr Eidal ddylwythog o draddodiad o gymeriad sy'n ymestyn dros theatr, ffilm, teledu, perfformiad byw a sefydlog modern. Mae cwerinwyr yr Eidal wedi datblygu llawer o ffurfiau gwahanol o humor dros y blynyddoedd, o gymeriad theatr a chabaret i sefydlog gweithredol, safar a chymeriad.
Mae cyfarwyddiad GiggleTime yn cyhoeddi comedïannau Eidalaidd, comedi sefydlog, actorion comedi, perfformwyr a phersoniadau eraill sydd cysylltiedig â chomedï a doethineb Eidalaidd. Edrychwch trwy'r proffiliau uwchben i ddarganfod comediwyr o gantiau gwahanol ac i ddysgu mwy am eu gyrfaoel a'u gwaith.
Mae cyfarwyddiad stand-up wedi bod yn rhan gyswellach o’r sîn syrffeddol yr Eidal, gyda pherfformwyr yn ymddangos mewn clwb gomedi, theatrau, llefaoedd diwylliannol a festifaliaid ledled y wlad.
Mae comediwyr sefydlog Eidtiaidd yn tynnu ar ystâd eang o bynciau, gan gynnwys bywyd dyddiadol, perthynasau, gwaith, teulu, diwylliant a chymdeithas faesol. Mae rhai perfformwyr yn canolbwyntio ar stori personol a chymeriad gofodol, tra mae eraill yn defnyddio safloniad, drygryn, cymeriadau neu ffurfiau arloesol o gomedi.
Mae Milan a Rhufain yn ganolfannau pwysig ar gyfer ymweliad byw a chomedï, tra bod comediaid hefyd yn perfformio ledled dinasc a ranbarthau ledion yr Eidal. Mae tywydd digitaidd wedi rhoi fforddiau ychwanegol i berfformwyr newydd adeiladu cynhadledd y tu allan i'r cylched gomedi draddodiadol.
Mae gan Gabaret lle pwysig mewn comedi Eidewch, yn cysylltu adloniad byw â cerddoriaeth, theatr, satire a chymeriad. Mae cabaret Eidewch wedi cynhyrchu perfformwyr a grwpiau comedi sydd fe wnaeth eu gwaith cyflwyno i gynflydriad trwy gynghreiriad byw a teledu.
Mae traddodiad cyngerdd comedi'r wlad hefyd yn parhau i ddylanwad ar berfformwyr modern. Gall comediwyr Eidilchion gyrsio deunydd ysgrifenedig, personoliaethau, comedi corfforol, improvisiad a rhyngweithiad â'r gynhadledd, mwy na chyfeirio'n eshus ar fformat sefydlog y cyflwyno.
Mae'r gymies o dulliau theatr a chyfoesryw hwn yn rhoi ymdrothiad eang o arddulliadau a ffurfio perfformiad i gomedi Eidewch.
Mae ffilmiau sinema a’r teledu wedi chwarae rhan enfys yn cyflwyno comediwyr yr Eidal i gynhadledd fwy eang. Mae gan yr Eidal hanes hir o ffilmiau comedi a cherddorion comig, gyda perfformwyr sy’n symud yn aml rhwng y llwyfan, y teledu a’r sinema.
Mae teledu Eidewl hefyd wedi cynnig rhaglen gerddfedol, rhaglenni amrywiol, cyfres comedi a fformatau adloniant sydd i’w gweld wedi helpu i lansio ac poblogaethu comediwyr. Mae rhai perfformwyr yn adnabyddus prifol fel actorion, tra mae eraill wedi cysylltu comedi â ysgrifennu, cyfarwyddo, cyflwyno neu gynhyrchu.
Mae'r cysylltiad rhwng cyfarwyddiad comediol yr Eidal a ffilm yn arbennig o gryf, gan mai perfformiadau comediol yw rhan pwysig o draddodiad ffilm y wlad.
Mae'r sîn gomediwidd yr Eidal yn parhau i newid wrth i perfformwyr newydd drosio ar fformatiau a ffyrdd gwahanol o gyrraedd poblogaeth.
Ynghyd â’r clwb gomedi a’r theatros, mae còmegaidion bellach yn defnyddio podiadau, YouTube, cyfryngau cymdeithasol a platfformau stremio i gyhoeddi sgetiau, clipiau stand-up a chyfraniadau gwreiddiol eraill. Mae’r platfformau hyn wedi’i wneud posib i gomedaidion Eidil newydd ddatblygu cynflydriadau annibynnol a chysylltu â spectyrion y tu allan i’w hardaloedd lleol.
Mae cyfarwyddiadau comedi a fformatiau digitaidd newydd bellach yn cyd-gwmldaro, gan greu cyflefydd i ymgorwyr a dechniebau amlreadig.
Yn chwilio am gomedïaidd yr Eidal, comediaidd sy’n gweld stondin o’r Eidal neu berfformwyr cyfarwyddiadol o’r Eidal? Archwilig y cyfeiriad GiggleTime uwch i ddarganfod comediaid a phersoniadau comig o rannebau gwahanol o wasanaeth ydyfeddol yr Eidal.
Defnyddiwch y gwasanaeth chwilio i ganfod comediwr penodol neu ddefnyddiwch y proffiliau i ddarganfyddwch enwau newydd. Gallai'r proffiliau unigol gynnig gwybodaeth bywgraffig, manylion yrfa, perfformiadau, cyfarwyddiadau a ffaithau diddanol eraill.
Sut i chi’n ymdrechu mewn gomedïa sefydlog Eidalaidd, cabare Eidalaidd, actorion comedi, comediwyr teledu Eidalaidd neu gomediwyr Eidalaidd enwog, mae GiggleTime yn gwneud y peth yn haws i ddarganfod y pobl sy’n gyfris am humor Eidalaidd.
Mae'r cyfeiriaduron yn parhau i dyfu wrth ychwanegwyd cômig a phersoniadau comedi newydd o'r Eidal.
