GiggleTime GiggleTime
Menu
Go Premium Zgłoś żart Komicy O nas Najczęściej zadawane pytania Kontakt

Prawne
Polityka prywatności Regulamin Polityka plików cookie Polityka zwrotów i anulowania Przypisania
Loguj się
Język
Kategorie
Ustawienia
Język polski
Tryb awaryjny
Losowe żarty – automatyczne odtwarzanie
Powiadomienia
Globalny Katalog Talentów

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

Dodaj komika
1588 Komicy
Fernandel, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Fernandel

Fernand Joseph Désiré Contandin, znany zawodowo jako Fernandel, urodził się 8 maja 1903 roku w Marsylii we Francji. Jego rodzicami byli Désirée Bédouin i Denis Contandin, którzy pochodzili z Perosa Argentina we Włoszech; ojciec pracował jako księgowy i występował jako amator komik pod pseudonimem „Sined”. Miał dwóch braci, Auguste’a-Marcela (1897-1961) i Francisa (Fransined) (1914-2012), oraz siostrę, Marguerite (1910-2006). Po rozpoczęciu kariery w muzycznych halach, Fernandel przyjął pseudonim sceniczny Fernandel w 1922 roku, zaproponowany przez jego teściową. W 1925 roku poślubił Henriette Félicie Manse. Kariera Fernandela rozpoczęła się od występów w kawiarniach i na weselach, po czym zdobył zwycięstwo w dziecięcym konkursie śpiewu w Théâtre du Châtelet w Marsylii w wieku siedmiu lat. Debiut filmowy miał w 1930 roku w Le Blanc et le Noir . Jego popularność systematycznie rosła w latach 30. i 40. XX wieku, dzięki kluczowym rolom w filmach takich jak Angèle (1934), Regain (1937), Le Schpountz (1938) i La Fille du Puisatier (1940). Rozległa współpraca łączyła go z Marcel Pagnolem, występował w trzynastu jego filmach. W 1939 roku wydał popularną piosenkę „Félicie aussi”, a w 1947 roku nagrał udany utwór „La Caissière du Grand Café”. Fernandel stał się jedną z największych gwiazd francuskiego kina przez kilka dekad, występując w ponad 125 filmach między 1930 a 1969 rokiem. Był znany przede wszystkim z roli włoskiego wiejskiego księdza w serii filmów Don Camillo od 1951 do 1970 roku, co doprowadziło do spotkania z papieżem Pius XII w 1953 roku. Jego charakterystyczne rysy twarzy, które sam nazywał „gueule de cheval” (końska paszcza), stały się znakiem rozpoznawczym. Pojawił się również we włoskich i amerykańskich filmach, takich jak Wokół świata w 80 dni (1956) z Davidem Nivenem i Wakacje w Paryżu (1958) z Bobem Hope’em i Anitą Ekberg. Fernandel był zaangażowany w reżyserię lub współprodukcję wielu filmów podczas swojej kariery. Filmy Fernandela zgromadziły ponad 200 milionów widzów podczas jego kariery, a w 1968 roku generał Charles de Gaulle stwierdził, że Fernandel jest jedynym Francuzem sławniejszym od niego samego na całym świecie. Po zdiagnozowaniu raka płuc zmarł 26 lutego 1971 roku, a jego szczątki spoczywają na cmentarzu Passy w Paryżu. Jego syn Franck Fernandel został aktorem i piosenkarzem i występował u boku ojca w filmach L'Âge ingrat i En avant la musique .

Marcel Marceau, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Marcel Marceau

Urodzony jako Marcel Mangel w Strasburgu we Francji 22 marca 1923 roku, Marcel Marceau stał się światowej sławy francuskim aktorem i pantomimą. Jego imię pochodziło od nazwisk jego rodziców, Charlesa Mangela, rzeźnika, i Anny Werzberg. Rodzina przeniosła się do Lille w 1926 roku z powodów zawodowych, a później do Anglii. Już we wczesnym dzieciństwie Marcel był pod wpływem filmów Charliego Chaplina, co zainspirowało go do marzenia o zostaniu pantomimą, i uczęszczał do liceum Fustel-de-Coulanges w Strasburgu do 1938 roku. Podczas II wojny światowej rodzina Marceaua ewakuowała się i początkowo osiedliła w Chancelade i Périgueux. W wieku 17 lat uciekł z rodziną do Limoges i w 1941 roku studiował w liceum Gay-Lussac oraz École des arts décoratifs de Limoges. Aktywnie uczestniczył we francuskim żydowskim ruchu oporu, pomagając ratować żydowskie dzieci, w tym około trzydziestu, które uciekły do Szwajcarii z jego kuzynem Georgesem Loingerem. Podczas niemieckiej okupacji przyjął nazwisko 'Marceau', nawiązując do François Séverina Marceau-Desgraviers. Ze względu na biegłość w językach angielskim, francuskim i niemieckim, służył jako łącznik dla III Armii gen. George'a Pattona podczas wojny. Tragicznie, jego ojciec został aresztowany i deportowany do Auschwitz w 1944 roku, gdzie został zamordowany. Po konflikcie Marceau rozpoczął naukę w Szkole Sztuki Dramatycznej Charlesa Dullina w 1945 roku, otrzymując wskazówki od Joshua Smitha, Étienne Decrouxa i Jean-Louisa Barraulta. W sierpniu 1944 roku zaprezentował swój pierwszy znaczący występ przed publicznością liczącą 3000 żołnierzy w Paryżu. W 1947 roku stworzył postać 'Bipa, klauna', debiutując z nim 22 marca w Théâtre de Poche Montparnasse, inspirowanego Pipem z powieści Charlesa Dickensa *Wielkie Nadzieje*. W 1949 roku otrzymał nagrodę Deburau za swój mimodramat *Śmierć przed świtem*, a tego samego roku założył Compagnie de Mime Marcel Marceau. Przez ponad 60 lat Marceau bawił publiczność na całym świecie jako profesjonalny performer, występując w filmach takich jak 'Barbarella' (1968) i 'Cichy Film' (1976), gdzie jego jedynym wypowiedzianym słowem było „Nie”. Poświęcił sześćdziesiąt lat na podniesienie pantomimy do rangi wybitnej formy sztuki, wykonując ponad 5000 przedstawień. Marcel Marceau zmarł 22 września 2007 roku w wieku 84 lat i został pochowany na cmentarzu Père Lachaise w Paryżu.

Max Linder, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Max Linder

Max Linder, urodzony jako Gabriel-Maximilien Leuvielle 16 grudnia 1883 roku w Saint-Loubès, w departamencie Garonna we Francji, był ważną postacią wczesnego kina. Jego rodzice, Jean (Marcel) Leuvielle i Suzanne Baron, byli właścicielami winnicy, co zapewniło mu komfortowe dzieciństwo, w tym studia w liceum w Talence. Początkowo podjął karierę teatralną, zapisując się w 1899 roku do Konserwatorium w Bordeaux i zdobywając nagrody zarówno za komedię, jak i tragedię. Jednak został wydalony po sprzeczkach z profesorem i przez krótki czas występował pod pseudonimem Max Lacerda, zanim w 1904 roku przyjął imię Max Linder, zainspirowany szyldem sklepu obuwniczego w Bordeaux. Kariera Lindera przeszła przełomowy etap, gdy zaczął pracować dla Pathé latem 1905 roku. Pełnił funkcję scenarzysty, reżysera i aktora, produkując imponujące tempo około jednego filmu dziennie. Do jego wczesnych prac należał 'Le Premier cigare d'un collégien' (1905). Od 1907 roku, rozpoczynając od 'The Skater's Debut,' zyskał uznanie za swoje przedstawienie 'Maxa', postaci reprezentującej zamożnego towarzysza. Jego kreacja 'Maxa', obecna w około 100 krótkich filmach z lat 1910-1914, jest uważana za jeden z najwcześniejszych przykładów konsekwentnie pojawiającej się postaci w kinie. Kreatywna współpraca Lindera z René LePrince doprowadziła do współreżyserowania jego własnych filmów, począwszy od 1911 roku. W latach 1912–1913 odbył tournée po świecie, odwiedzając Hiszpanię, Niemcy i Rosję (Petersburg). Podczas występu łyżwiarskiego w 1911 roku doznał urazu przepukliny. Z wybuchem I wojny światowej Linder zgłosił się do francuskiej armii i został ranny wielokrotnie podczas służby. Po wojnie próbował odnieść sukces w Stanach Zjednoczonych, ale ta próba okazała się bezskuteczna. Jego młodszy brat, Maurice, zyskał sławę jako zawodowy rugbysta, a siostra Marcelle wystąpiła w kilku jego filmach. Max Linder zmarł 1 listopada 1925 roku w Paryżu, pozostawiając po sobie spuściznę, która znacząco wpłynęła na powstanie postaci Charliego Chaplina „Wędrowca”.