Globalny Katalog Talentów

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

1695 Komicy

Andreu Buenafuente

Andreu Buenafuente Moreno to hiszpański humorysta, prezenter i producent. Urodził się 24 stycznia 1965 roku w Reus. Jego rodzicami są Juan Buenafuente, który grał w piłkę nożną dla Club de Futbol Reus Deportiu i występował amatorsko, oraz Teresa Moreno, która pracowała w przemyśle tekstylnym. Jego ojciec pochodzi z Reus, a matka z Lorca. Buenafuente przez krótki czas również grał w piłkę nożną dla Reus Deportiu. Kariera Buenafuente rozpoczęła się w wieku 17 lat (1982) w Radiu Popular Reus (COPE), gdzie pracował w dziale sportowym. Dalej rozwijał swoje umiejętności komediowe, występując w kilku programach telewizyjnych w 1992 roku pod kierunkiem Mikimoto, Arús i Sardà. W 1997 roku prowadził audycję 'El Terrat' na SER Catalunya, za którą otrzymał nagrodę Onda za najlepszy lokalny program radiowy. Tego samego roku założył El Terrat, firmę produkcyjną mającą na celu zatrudnianie współpracowników. Następnie w lecie 2002 roku prezentował 'La isla de los mosquitos' na Cadena SER. Prowadził również kilka udanych programów w TV3, w tym 'Sense Títol' (1995-1998) i 'La cosa nostra' (1999–2000). Praca telewizyjna Buenafuente obejmuje prowadzenie programu 'Buenafuente' na Antena 3 w latach 2005–2007, doświadczenie, które przyniosło mu kolejną nagrodę Onda w 2006 roku. Postać 'el Neng de Castefa' była ważnym elementem tego programu, a w 2007 roku postać Rodolfo Chikilicuatre reprezentowała Hiszpanię na Eurowizji. Współpracował również przy serialu 'Pelotas'. Prowadził wręczenie nagród Goya w latach 2010 i 2011 oraz ponownie współprowadził z Silvią Abril w 2019 roku. Inne role prowadzącego to 'Com va la vida?' z Eduarzem Punsetem w 2011 roku i 'Buenas noches y Buenafuente' na Antena 3 w 2012 roku. W latach 2013–2015 prowadził program 'En el aire' na La Sexta. Od 2016 roku prowadzi program 'Late Motiv' na Movistar+, często z udziałem innych komików do późnych lat 2021. Obecnie współprowadzi również podcast 'Nadie sabe nada' z Berto Romero.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Hiszpania

Berto Romero

Alberto Romero Tomás, znany zawodowo jako Berto Romero, to hiszpański humorysta, scenarzysta, aktor i reżyser filmowy. Urodził się 17 listopada 1974 roku w Manresie, Barcelona, choć dzieciństwo spędził w Cardona, Katalonia. Jego rodzina ma korzenie w Murcji, z trzema dziadkami, którzy wyemigrowali z La Unión i Torre-Pacheco. Romero jest członkiem grupy teatralnej El Cansancio, założonej wraz z Miguelem Company, Paco Hernández i Rafelem Barceló. Kariera Romero rozpoczęła się od współpracy z audycją radiową La taverna del llop w 2002 roku. Zyskał rozpoznawalność dzięki pracy w programie Andreu Buenafuente, początkowo sporadycznie od 2007 roku, a później jako główny współpracownik i scenarzysta. W latach 2007-2011 pojawiał się w programie, tworząc segmenty takie jak 'Bertovisión', w którym analizował media, szczególnie zdjęcia. W 2008 roku przez krótki czas zastępował Andreu Buenafuente podczas jego urlopu pod tytułem 'Buenafuente ha salido un momento'. Brał również udział w programie TV3 El gran què w 2007 roku i występował z komedią stand-up w Que no surti d'aquí. We współpracy z Xavi Tribó napisał książkę Cero estrellas w kwietniu 2008 roku. Przez całą swoją karierę Romero brał udział w różnych projektach telewizyjnych i filmowych. Prowadził imprezę sylwestrową na laSexta w latach 2009 i 2010. W marcu 2009 roku prowadził krótkożyjący talk show, El programa de Berto, na laSexta. Pojawił się w Muchachada Nui w kwietniu 2009 roku i wystąpił w programie YouTube Zombis (2009-2011) z Rafelem Barceló, do którego później dołączyła Silvia Abril. Jego role filmowe to m.in. Sótano (2008), Spanish Movie (2009), 3 bodas de más (2013), Ocho apellidos catalanes (2015), Tiburon (2017) i Little Red Riding Wolf (2023). Od 2013 roku współprowadzi program radiowy Nadie sabe nada z Andreu Buenafuente, a od 2018 roku przyczynia się do Prefiero joder a que me jodan. Obecnie tworzy i reżyseruje program 'Un espectáculo de Berto Romero y El Cansancio', z udziałem scenariusza od Rafela Barceló i Tomàsa Fuentes.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Hiszpania

Charo

María Rosario Pilar Martínez Molina Baeza, znana zawodowo jako Charo, jest hiszpańską tancerką i artystką rozrywkową. Urodzona w Murcji w Hiszpanii, twierdzi, że urodziła się 15 stycznia 1951 roku, choć oficjalne dokumenty wskazują datę urodzenia 13 marca 1941 roku. Jej rodzicami byli Luis Martinez Oliva i Carmen Molina Baeza. Charo jest uznawana za aktorkę, piosenkarkę, komik i gitarzystkę flamenco, wykazując wszechstronność w kilku dziedzinach artystycznych. Zaczęła grać na klasycznej gitarze w wieku dziewięciu lat pod kierunkiem Andrésa Segovii i studiowała Flamenco oraz gitarę klasyczną w Murcji. W latach 60. Charo zyskała szeroką międzynarodową rozpoznawalność dzięki występom w amerykańskiej telewizji, a jej kariera znacząco nabrała rozpędu po ślubie z Xavierem Cugat w 1966 roku. Cugat „odkrył” ją w 1964 roku podczas kręcenia specjalnego programu telewizyjnego i wzięli ślub 7 sierpnia 1966 roku, stając się pierwszą parą, która zawarła związek małżeński w Caesars Palace w Las Vegas. Znana jest ze swoich energicznych występów i charakterystycznego hasła „cuchi-cuchi”. Charo nagrała dyskotekowe utwory z Salsoul Records w latach 70., w tym album *Dance a Little Bit Closer* (1977), oraz inne albumy takie jak *Cuchi, cuchi* (1977) i *Olé, olé* (1978). Pojawiła się również w filmach takich jak *Tiger by the tail* (1968) i *Aeropuerto 80* (1979). Kariera Charo trwała dalej dzięki występom w programie The Hollywood Squares od 1982 do 1988 roku oraz roli w serialu Chico and The Man po śmierci Freddiego Prinze’a. Ponadto, Charo wystąpiła jako uczestniczka trzeciego sezonu The Surreal Life i miała epizod w The Simpsons, gdzie wykonała piosenkę „My name is Charo, I shake my Maracas”. Jej flamenco nagranie, Guitar Passion (1994), otrzymało nagrodę za Album Popowy Roku dla Kobiety na Billboard International Latin Music Conference w 1995 roku. Została obywatelką USA w 1977 roku i później ponownie wyszła za mąż za Kjell Rasten w 1978 roku, mając jednego syna, Shel Rasten, który jest perkusistą zespołu Treazen. Charo mieszkała na Hawajach, regularnie występując w hotelu Outrigger i prowadząc restaurację na Kauai. Uważana jest za ikonę mediów społecznościowych z obecnością na Instagramie, gdzie publikuje informacje o nadchodzących koncertach, porady dotyczące żywienia i ćwiczeń; w 2023 roku wydano płytę winylową z piosenką "Dance a Little Bit Closer", zawierającą podpisy dedykowane każdemu nabywcy.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Hiszpania

Chiquito de la Calzada

Urodzony w Maladze 28 maja 1932 roku, Gregorio Esteban Sánchez Fernández, znany na scenie jako Chiquito de la Calzada, był hiszpańskim artystą. Jego pseudonim pochodził od Calzada de la Trinidad, ulicy, na której się urodził. Początkowo podjął karierę śpiewaka flamenco i aktora, występując po raz pierwszy na scenie w wieku ośmiu lat jako członek grupy dla dzieci 'Capullitos Malagueños'. Jego ojciec był elektrykiem, a on miał dwóch braci, Francisco i Tomás. W tym okresie doskonalił swoje umiejętności śpiewu flamenco, a później odbył tournée po całym świecie, spędzając dwa lata w Japonii. W 1985 roku pojawił się w amerykańskim serialu telewizyjnym 'Vacaciones en el mar' jako palmero. Chiquito de la Calzada zyskał szeroką sławę jako komik po tym, jak w 1994 roku producent Tomás Summers dostrzegł jego talent dla telewizji. Szybko zdobył popularność w hiszpańskim programie telewizyjnym Genio y figura (1994–1995), co znacząco zwiększyło jego rozpoznawalność. Jego styl komediowy charakteryzował się surrealistycznymi i ekspresyjnymi żartami, wykorzystującymi język, gestykulację i ruch. Charakterystyczną cechą jego występów było kładzenie rąk na biodrach podczas opowiadania dowcipów, pozornie naśladując ból dolnego odcinka kręgosłupa. Sukces programu był niezwykły; w październiku 1994 roku kompilacja jego żartów przyciągnęła większą widownię niż mecz piłki nożnej Realu Madryt, a wideokompilacja, również zatytułowana 'Genio y figura,' sprzedała się w liczbie 280 000 egzemplarzy w ciągu trzech miesięcy. W 1994 roku wystąpił także na albumie 'Bolero Mix 11'. Poza Genio y figura , twórczość Chiquito de la Calzada obejmowała role w filmach takich jak Aquí llega Condemor, el pecador de la pradera (1996), Papá Piquillo (1998) i Torrente 5 (2014), a także w programach telewizyjnych takich jak Señor alcalde (1998). Frazy i wyrażenia, których używał, takie jak 'Fistro' czy 'Jarl,' stały się popularnymi memami i częścią hiszpańskiego slangu, a dowcipne porównania, na przykład „pracujesz mniej niż krawiec Tarzana”, również weszły do powszechnego użytku. Pojawiły się role takie jak Crispín Klander, Lucas Grijander i Nuñito de la Calzada, ukształtowane przez charakterystyczną grę aktorską i kreacje Chiquito de la Calzada. Współpracował z programami radiowymi takimi jak 'La mañana,' 'Hoy por hoy' i 'Protagonistas,' oraz pełnił rolę herolda Feria de Málaga w sierpniu 1996 roku. Zmarł w Maladze 11 listopada 2017 roku po okresie pogarszającego się stanu zdrowia, w tym hospitalizacjach w październiku 2017 roku. Po jego śmierci 18 lutego 2019 roku, otrzymał Medal Złoty za Zasługi w Dziedzinie Sztuk Pięknych.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Hiszpania

David Fernández Ortiz

David Fernández Ortiz, urodzony w Igualada, Barcelona 24 czerwca 1970 roku, jest hiszpańskim aktorem, aktorem głosowym i humorystą. Znany jest przede wszystkim ze swojej komediowej postaci, Rodolfo Chikilicuatre. W dorobku Fernándeza znajdują się studia z zakresu przemysłowej biżuterii oraz zaangażowanie w Teatr La Cubana od 1998 roku, co przyczyniło się do jego występów w serialu telewizyjnym 'Me lo dijo Pérez'. Jego pierwsze współprace rozpoczęły się w 2002 roku z katalońską firmą produkcyjną El Terrat, co jeszcze bardziej umocniło jego pozycję w hiszpańskim świecie rozrywki. Kariera Fernándeza zyskała znaczący rozmach dzięki współpracy z Andreu Buenafuente. Początkowo pojawiał się w programie 'Una altra cosa' (2002-2004), gdzie stworzył postacie takie jak El Gilipollas i El Extremeño que quería ser Vasco, a następnie kontynuował współpracę przy 'Buenafuente' (Antena 3 i La Sexta). To właśnie w Buenafuente po raz pierwszy przedstawił Rodolfo Chikilicuatre jako improwizowany występ. W styczniu 2008 roku Fernández zaprezentował Ricardo Rosantiego, twierdząc, że wynalazł gitarę-wibrator, a następnie powrócił jako Chikilicuatre, by wykonać 'Baila el Chiki-chiki' 5 lutego 2008 roku. Piosenka 'Baila el Chiki-chiki', napisana przez Santiago Segurę i skomponowana przez Pedro Guerrę, stała się przełomowym momentem w karierze Fernándeza. Parodiuje muzykę reggaeton za pomocą żartów i odniesień politycznych i została zgłoszona do hiszpańskich eliminacji konkursu Eurowizja 2008. Pomimo że niektórzy uważali, iż jego wybór był sztuczką, Rodolfo Chikilicuatre wygrał eliminacje z wynikiem 56,28% głosów. Fernández zmodyfikował tekst w marcu 2008 roku, aby dostosować go do zasad Eurowizji, usuwając odniesienia polityczne i wydłużając utwór. Wykonał 'Baila el Chiki-chiki' na Eurowizji 2008, 24 maja 2008 roku, osiągając najlepsze miejsce Hiszpanii od 2004 roku. Od tamtego czasu Fernández kontynuuje pracę w różnych mediach, pojawiając się w programach takich jak 'Gala Inocente, Inocente', 'Pelotas', 'Crackovia' i 'Me resbala', co demonstruje jego wszechstronność jako komika.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Hiszpania

El Gran Wyoming

José Miguel Monzón Navarro, znany zawodowo jako El Gran Wyoming lub po prostu Wyoming, jest hiszpańskim komikiem, muzykiem, pisarzem i prowadzącym programy telewizyjne. Urodził się w Madrycie 15 maja 1955 roku i pochodzi z rodziny farmaceutów z korzeniami w Cuenca. Wczesne lata obejmowały naukę w OJE i Opus Dei. Studiował medycynę, ukończył ją, zanim porzucił ją, aby poświęcić się rozrywce; przez krótki czas pracował jako lekarz podczas odbywania służby wojskowej. Różnorodna kariera Wyoming rozpoczęła się od działalności muzycznej, występując w grupie Paracelso i realizując komediowo-muzyczne pokazy z pianiście Ángel Muñoz Alonso w okresie madryckiego Movida. Praca telewizyjna Wyominga obejmuje kilka programów, w tym Silencio se juega (1984), La noche se mueve (1992-1993) i El peor programa de la semana (1993). Ten ostatni został zawieszony przed rozmową z Quim Monzó ze względu na obawy dotyczące potencjalnie obraźliwych żartów. Współprowadził również hiszpańską wersję programu Caiga quien caiga (1996-2003) wraz z Juanjo de la Iglesia i Javier Martín, program ten zdobył około trzydziestu nagród, w tym Ondas i TP de Oro. W twórczości pisarskiej Wyominga znajdują się kilka książek, począwszy od Un vago, dos vagos, tres vagos w 1990 roku, a następnie Te quiero personalmente (1993), Las aventuras del mapache (1997) – książka dla dzieci – i Janos, el niño que soñaba despierto (2000). W 1999 roku współzałożył wytwórnię płytową 18 Chulos wraz z kilkoma innymi artystami. Od 2006 roku Wyoming prowadzi program El Intermedio na La Sexta. Program mierzył się z wyzwaniami prawnymi; w 2016 roku nakazano mu wypłacić 35 380 € odszkodowania za wyświetlenie zdjęcia kobiety bez jej zgody. Pisał również felieton o nazwie Asuntos & Cuestiones dla gazety Público. Książki Wyominga, No estamos locos (2013) i No estamos solos (2014), odniosły duży sukces, a pierwsza z nich sprzedała się w ponad 100 000 egzemplarzy w ponad ośmiu wydaniach. Współpracował przy filmie dokumentalnym Hay motivo (2004). Do komediowych inspiracji Wyominga należy angielski komik Benny Hill, o czym poinformował Santiago Segura i Álex de la Iglesia. W 2024 roku ukazał się komiks, El Gran Wyoming. Mil palos y ninguno al agua .

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Hiszpania

Enrique San Francisco

Quique San Francisco, znany również jako Rogelio Enrique San Francisco Cobo, był hiszpańskim aktorem i komikiem. Urodził się w Madrycie 10 marca 1955 roku i zmarł tam 1 marca 2021 roku na zapalenie płuc po okresie hospitalizacji z powodu ciężkiego obustronnego zapalenia płuc. Jego rodzicami byli aktorzy Vicente Haro i Enriqueta Cobo (Queta Ariel), a bratem Vicente Haro Vidal. Dzieciństwo spędził w Barcelonie z matką. San Francisco rozpoczął karierę aktorską w młodym wieku, występując w reklamach jako sześcioletni i następnie w programie Televisión Española Santi, botones de hotel w wieku dziesięciu lat w 1965 roku. Debiutował na scenie teatralnej dwa lata później w Sen nocy letniej , a następnie wystąpił w Frankie i wesele (1965). Od 1975 roku poświęcił się aktorstwu, krótko dołączając do Madryckiego Studia Aktorskiego, zanim przeniósł się do Madrytu tego samego roku. Wystąpił w dwóch odcinkach El pícaro w reżyserii Fernando Fernán Gómez w 1975 roku. W latach 70. i na początku lat 80. był aktywny w kinie, szczególnie w gatunku 'cine quinqui', występując w filmach w reżyserii Eloy de la Iglesia, takich jak Navajeros (1980), Colegas (1982) i El pico (1983). Pojawił się również w filmach takich jak Ernesto (1979) i Maravillas (1981). Kariera San Francisco obejmowała film, telewizję, teatr i radio. Pożyczył swój głos nagraniom Loquillo y Trogloditas i La Fuga, a także wystąpił w teledyskach Rosario Flores i innych artystów. W latach 2001–2008 grał rolę Tinína w popularnym serialu telewizyjnym Cuéntame cómo pasó . Brał również udział w programach takich jak El club de la comedia i No somos nadie . Otrzymał dwie nominacje do nagrody Goya za najlepszą rolę drugoplanową, w 1990 roku za Orquesta Club Virginia i w 1993 roku za El baile del pato . Jego ostatnie role filmowe to 4 latas (2017) i Sin rodeos (2018). Był członkiem Akademii Filmowej i miał talent do śmiania się z samego siebie. Pamiętany jest za swoje wkład w hiszpański humor i aktorstwo, a Mariano Barroso opisał go jako 'grandísimo actor, vulnerable, brillante y querido por todos'.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Hiszpania

Enrique Serrano

Serrano rozpoczął swoją karierę w wieku jedenastu lat około 1902 roku, występując w trupie Humberto Zurlo w 'Tranquera'. Pracował również jako scenograf i mistrz rekwizytów dla zespołu Pepe Podestá, oraz występował w cyrkach pod pseudonimami Tony Tranquerita i Pierrot Saltarín. Uczęszczał do Teatru Dziecięcego Labardén, co świadczyło o jego wczesnym zaangażowaniu w aktorstwo. Kariera filmowa Serrana rozpoczęła się w 1910 roku od filmu "La batalla de Maipú", a następnie w 1916 roku pojawił się w kolejnym filmie niemym, "Hasta después de muerta". W latach 1935–1964 wystąpił w około 40 filmach, grając główne role w takich produkcjach jak "Muchachas que estudian" (1939) i "Así es la vida" (1939). Na przestrzeni całej kariery zagrał w ponad 80 filmach, w tym w "El alma del bandoneón" w 1935 roku. Często grał postacie "chantas" lub oszustów, co przyczyniło się do jego komediowego wizerunku. Podczas Złotej Ery argentyńskiego kina zagrał w ponad 30 filmach między 1940 a 1955 rokiem. Pojawił się w popularnym filmie "Los martes, orquídeas" z Mirthą Legrand w 1941 roku i często współpracował z reżyserem Manuelem Romero oraz komikiem Niní Marshall. Serrano był uważany za jednego z najwybitniejszych aktorów komediowych w klasycznym argentyńskim kinie i znany ze swoich komicznych kreacji. Pracował intensywnie dla wytwórni Lumiton i wystąpił w licznych filmach w latach 40. i 50., w tym w Un hombre solo no vale nada (1949). Jego ostatni występ filmowy miał miejsce w Cuidado con las colas w 1964 roku. Był częścią zespołu Florencio Parravicini, obok Roberto Casaux i Guillermo Battaglia. Zmarł w Buenos Aires 20 grudnia 1965 roku w wieku 74 lat. Pamiętany jest za swój wkład w argentyńskie kino i pozostawił po sobie córkę, aktorkę Tinę Serrano.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Hiszpania

Marujita Díaz

María del Dulce Nameo Díaz Ruiz, której artystycznym imieniem była Marujita Díaz, była aktorką, komiksem, piosenkarką, cupletistą i dyrygentem telewizyjnym w Hiszpanii, osiągając sławę w kinie narodowym w latach 50 i 60. Nazywali ją Królową Hiszpańskiego Dziennika. Uczestniczył w teatrze, magazynach muzycznych, kinie i telewizji, grając style takie jak pasodolar, copa, cuplé, zarzuela, tango i charleston.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Hiszpania

Pablo Motos

Pablo Motos Burgos pracuje jako kierowca telewizyjny, radiowiec, komik i hiszpański biznesmen. Od 2006 roku prowadzi i produkuje program wywiadu The Ant. Ponadto przedsiębiorstwo to dzieli własność producenta 7 oraz działanie z producentem Jorge Salvador, przedsiębiorstwem, które obecnie zarządza El anteguero i innymi projektami.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Hiszpania

Ramón Cabrera y Griñó

Ramón Cabrera y Griñó, urodzony w Tortosie w Hiszpanii 27 grudnia 1806 roku, prowadził skomplikowane i często brutalne życie naznaczone konfliktami zbrojnymi oraz przewrotami politycznymi. Urodził się jako syn José Cabrery, marynarza-kupca. Początkowo podjął karierę duchowną, uczęszczając do seminarium, ale ostatecznie uznano go za nieodpowiedniego dla kapłaństwa z powodu braku powołania. W 1825 roku otrzymał beneficjum kościelne w spadku. Ta wczesna ambicja została porzucona, gdy coraz bardziej angażował się w spiski karlistowskie po śmierci Ferdynanda VII Hiszpanii. Wzrost znaczenia Cabrery nastąpił podczas I Wojny Karlistowskiej, która rozpoczęła się w 1833 roku. Szybko zyskał on popularność i stał się kluczowym liderem zarówno w I, jak i II Wojnie Karlistowskiej, zdobywając przydomek 'El Tigre del Maestrazgo' (Tygrys Maestrazgo). Przez całe życie nosił wiele tytułów, a konkretnie: 1. Markiza de Ter, 1. Hrabiego Morella oraz 1. Księcia Maestrazgo. Już w 1834 roku był pułkownikiem, awansowanym przez Carlosa Marię Isidro, i dowodził siłami karlistów w Katalonii, Aragonii i Walencji, wykazując się reputacją odwagi, fanatyzmu i zaciekłości. Pokonał kilku generałów królowej Izabeli w bitwach takich jak Bitwa pod Maellą i na krótko zastąpił generała Manuela Carnicera jako dowódcę po egzekucji Carnicera w 1835 roku. Działania wojskowe Cabrery często charakteryzowały się surowymi środkami. Podczas jego dowodzenia nakazał zabicie około 1110 jeńców wojennych, stu oficerów i wielu cywilów; w tym burmistrzów Torrecilla i Valdealgorfa, a także jeńców podczas uroczystości zwycięstwa w Burjassot. Egzekucja jego matki, Any Marii Griñó, przez siły liberalne w odwecie za jego działania skłoniła go do złożenia przysięgi zemsty. Choć kontynuował opór w środkowej Hiszpanii przez prawie rok po kapitulacji innych karlistów, ostatecznie został uwięziony we francuskiej twierdzy i następnie zamieszkał w Anglii. Pojawił się ponownie w Katalonii w 1848 roku, dowodząc bandami karlistów. W marcu 1875 roku opublikował manifest wzywający zwolenników do podporządkowania się Alfonsowi XII, co spowodowało, że Don Carlos uznał go za zdrajcę i pozbawił tytułów. Ramón Cabrera y Griñó zmarł w Wentworth, w Anglii, 24 maja 1877 roku.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Hiszpania

Secun de la Rosa

Secun de la Rosa Márquez to wszechstronny hiszpański artysta, pracujący jako aktor, autor teatralny i reżyser. Urodził się w Barcelonie 23 grudnia 1969 roku, a jego pełne imię to Secundino Benjamín Juan de la Rosa Márquez y Ailagas de Carvajal. Dorastał w dzielnicy Verdún blisko Barcelony, jako syn malagskiego ojca i katalońskiej matki pochodzenia gaditańskiego. W wieku 20 lat przeniósł się do Madrytu, by realizować swoją pasję związaną z Sztuką Dramatyczną, studiując w atelier Cristiny Rota, a później u Alberta Miralles. Na początku kariery brał udział w warsztatach prowadzonych przez Sanchísa Sinisterrę, Milagros Viñas i Joaquína Oristrella, a Will Keeane wyreżyserował go w produkcji Hamleta. Zajęcia teatralne de la Rosy są istotne dla jego tożsamości artystycznej. Wspólnie z Pilar Castro i Aitor Merino założył teatr Caracalva i napisał oraz wyreżyserował kilka sztuk teatralnych, w tym El rincón de la borracha , Radio para , A las tantas , rADIO rARA (premiera w 1999 roku i szeroko tournée), Louella Persons (2013), Los años rápidos , El disco de cristal oraz Las piscinas de la Barceloneta (2021). Uznawany jest za część grupy młodych aktorów z lat 90. W 2009 roku napisał scenariusz do XII edycji nagród Max. Praca aktorska Secuna de la Rosy systematycznie rosła na przestrzeni lat. Pojawił się w licznych serialach telewizyjnych, takich jak Los irrepetibles , Aída (2005-2014), Paco y Veva , 7 vidas , Cuéntame cómo pasó , El grupo , Policías , Compañeros , Paquita Salas i 30 monedas . Jego filmy obejmują role w Las brujas de Zugarramurdi (2013), Pieles (2017), La pequeña Suiza (2019), El Bar (2017) i Negociador (El problema número uno) (2014). Debiutował na ekranie filmowym w musicalowej komedii romantycznej The Cover (2021), którą również napisał i wyreżyserował. Film ten zapewnił mu nagrodę UMA Young Jury Award za najlepszy film fabularny na Festiwalu Filmowym w Maladze w 2021 roku. Secun de la Rosa otrzymał uznanie za swoją grę aktorską, zdobywając Premio al mejor actor de la Unión de Actores zarówno w 2003 roku za Días de fútbol , jak i w 2010 roku za Aída .

Zobacz profil

Przeglądaj komików według kraju

Albania 1

Armenia 1

Argentyna 24

Austria 28

Australia 22

Azerbejdżan 1

Belgia 13

Bułgaria 31

Benin 2

Boliwia 1

Brazylia 11

Kanada 47

Szwajcaria 17

Chile 8

Kamerun 1

Chiny 7

Kolumbia 2

Czechy 7

Niemcy 188

Dania 17

Dominikana 1

Algieria 2

Estonia 5

Egipt 4

Hiszpania 74

Finlandia 15

Francja 207

Wielka Brytania 146

Ghana 3

Grecja 18

Gwatemala 1

Węgry 7

Indonezja 8

Irlandia 20

Izrael 9

Indie 11

Irak 3

Iran 6

Włochy 136

Jamajka 1

Japonia 35

Kenia 3

Korea, Południe 20

Kazachstan 1

Liban 5

Łotwa 1

Maroko 17

Mjanma 1

Malta 1

Malawi 2

Meksyk 28

Malezja 7

Nigeria 19

Nikaragua 2

Holandia 2

Norwegia 12

Nepal 3

Nowa Zelandia 9

Peru 2

Filipiny 35

Pakistan 7

Polska 8

Portugalia 7

Katar 1

Rumunia 1

Serbia 3

Rosja 9

Arabia Saudyjska 4

Szwecja 101

Słowenia 4

Słowacja 2

Tajlandia 2

Tunezja 4

Turcja 5

Tajwan 1

Ukraina 1

Uganda 7

Stany Zjednoczone 212

Urugwaj 1

Uzbekistan 1

Wietnam 1

Republika Południowej Afryki 2

Znasz komika, który powinien być w GiggleTime?

Opowiedz nam o tej osobie albo o sobie, jeśli jesteś komikiem. Każdą propozycję sprawdzamy ręcznie, a zatwierdzone profile tłumaczymy na wszystkie 26 języków.

Dodaj komika

Menu

Język

Kategorie

Ustawienia

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

Andreu Buenafuente

Berto Romero

Charo

Chiquito de la Calzada

David Fernández Ortiz

El Gran Wyoming

Enrique San Francisco

Enrique Serrano

Marujita Díaz

Pablo Motos

Ramón Cabrera y Griñó

Secun de la Rosa

Przeglądaj komików według kraju

Znasz komika, który powinien być w GiggleTime?