Alexander Goebel
Alexander Goebel, niemiecki, pracuje jako aktor, aktor muzyczny, dyrektor teatru komicznego i radiolokatora oraz mieszka i pracuje w Austrii.
Alexander Goebel, niemiecki, pracuje jako aktor, aktor muzyczny, dyrektor teatru komicznego i radiolokatora oraz mieszka i pracuje w Austrii.
Erwin Grosche, komik i humorysta, pochodzi z Paderborn w Niemczech. Urodził się 25 listopada 1955 roku w Anröchte, Kreis Lippstadt, a jego data urodzenia jest przedmiotem drobnych sporów; jego matka twierdzi, że było to 24 listopada. Pochodzi z rodziny o korzeniach w lokalnej społeczności, ponieważ jego ojciec był piekarzem, a matka prowadziła lokalny sklep spożywczy. Wczesne lata jego życia obejmowały naukę w szkole podstawowej Volksschule w Berge, po czym przeniósł się do szkoły gramatycznej Theodorianum w Paderborn. Zainteresowanie Grosche’a występami zaczęło się wcześnie, wspierane przez jego brata Heiko Grosche, który zachęcał go do pasji dla teatru i sztuki. W czasie nauki szkolnej, przyjął główne role w Westfälische Kammerspiele w Paderborn, a także występował na scenie plenerowej Schloß Neuhaus. W tym okresie wykazał się talentem pisarskim, publikując poezje i piosenki w magazynach takich jak DOM. Początkowo występując z bratem, Grosche przeszedł na karierę solową w 1980 roku. Jego twórczość gościła w programach telewizyjnych takich jak 'Die Sendung mit der Maus' i 'Stadt, Land, Fluss,' a także utrzymuje znaczną przyjaźń z gitarzystą jazzowym Toto Blanke, nagrywając wspólnie liczne LP i CD. Przez całą swoją karierę Grosche napisał ponad siedemdziesiąt książek, w tym literaturę dziecięcą przetłumaczoną na wiele języków. Współpracował z aktorami takimi jak Doris Dörrie, Sven Severin i Margarethe von Trotta. Jego styl komediowy często odzwierciedla życie codzienne, włączając efekty dźwiękowe i obserwacje dotyczące zwykłych przedmiotów. Krytycy opisują go jako 'großartiger Beobachter' (wielki obserwator), zauważając jego szczere i przystępne dzieła. Humor Grosche’a opiera się na języku, wyobraźni i zabawnym podejściu, pielęgnując bliską więź z publicznością dzięki sympatycznemu usposobieniu. Otrzymał liczne nagrody, w tym Niemiecki Kleinkunstpreis i Sonderpreis Reif & Bekloppt Prix Pantheon w 1995 roku, a następnie Morenhovener Lupe i Wilhelmshavener Knurrhahn w 1999 roku oraz Kulturpreis der Stadt Paderborn w 2000 roku. Ponadto jest patronem UNICEF PADERBORN od 2003 roku i ambasadorem 'Stiftung Lesen' od 2009 roku. Dziedzictwo Grosche’go wciąż rośnie; jego życiowe dzieło doceniono na wystawie 'Westfälische Kabarettheroen' z 2010 roku. Niedawno opublikował książkę 'Das Lesebuch Erwin Grosche' (2024) z wprowadzeniami autorstwa Hannsa Dietera Hüsch i Waltera Göddena, oraz współautorstwo 'Die kleine Fußballschule' (2022) z Peterem Menne. Film przedstawiający jego doświadczenia z testowaniem tortów i ciast, w reżyserii Wolfganga Dreslera i z udziałem zespołu wokalnego 'Anis oder Mandel,' również należy do jego ostatnich projektów. Grosche nadal występował, co udowadnia jego pojawienie się w Unter-Haus w Bad Hönningen 19 września 2026 roku, podczas którego prezentował swój kabaretowy i estradowy program "PIPIFAX Deluxe". Uważa, że świat byłby lepszy, gdyby więcej osób patrzyło na niego jego oczami, koncentrując się na wyciąganiu wniosków z wielkich wydarzeń i ich stosowaniu do codziennych sytuacji.
Guido Cantz, urodzony 19 sierpnia 1971 roku w Porz am Rhein, jest niemieckim prowadzącym programy telewizyjne i komikiem. Uczęszczał do gimnazjum Maximilian-Kolbe w Kolonii-Wahn i zdał maturę. Cantz rozpoczął występy komediowe na Karnawale w Kolonii w 1991 roku, czasami występując nawet do 250 razy w sezonie. W latach 1991–1994 podążał ścieżką łączącą studia Zarządzania Przedsiębiorstwem na Uniwersytecie w Kolonii z praktycznym szkoleniem mającym na celu uzyskanie kwalifikacji asystenta handlowego z uprawnieniami państwowymi. To szkolenie zakończyło się w 1996 roku w Szkole Zawodowej Joseph-DuMont. Od 1998 roku pracuje dla niemieckich nadawców, pojawiając się w programach komediowych takich jak Quatsch Comedy Club i TV Total, a także w innych programach, takich jak Ottis Schlachthof i Genial daneben. Ponadto jego kariera telewizyjna obejmuje prowadzenie teleturniejów, takich jak Deal or No Deal, oraz różnorodnych programów rozrywkowych, w tym Karnevalissimo, Kenn ich?, Die Edgar-Wallace-Show i Wie geil ist das denn? Guido Cantz regularnie występował ze swoimi solowymi programami na scenie w całej Niemczech od 2006 roku. W 2017 roku świętował swoje 25-lecie na scenie, nazwane "Blondiläum". Jego styl komediowy charakteryzuje się naturalnym poczuciem humoru i celnymi żartami, poruszając tematy takie jak zmiany klimatyczne, sztuczna inteligencja i poprawność polityczna. Wplata również osobiste doświadczenia rodzinne w swoje występy i porusza problemy takie jak kryzysy wieku średniego. W 2022 roku wygrał drugi sezon programu Der König der Kindsköpfe oraz prowadził reaktywowane programy 7 Tage, 7 Köpfe i Ich setz auf Dich. Od 2024 roku będzie prowadził reaktywację programu Glücksrad. Od 2024 roku bawi fanów już 34 lata i jest uważany za jednego z najbardziej znanych komików w Niemczech.
Günter Christian Ludwig Neumann był kabaretystą pracującym w Niemczech, autorem tekstów, kompozytorem i pianistą. Często myli się on ze swoim zawodowym kolegą Klausem Günterem Neumannem.
Günther Lüders, urodzony 5 marca 1905 roku w Lubece, był niemieckim aktorem, którego kariera trwała ponad cztery dekady. Pochodził z rodziny związanej z żeglugą; jego dziadek, Johannes Meno Wilhelm Lüders, współzałożył firmę żeglugową Lüders & Stange w 1865 roku, a jego ojciec, Carl, kontynuował działalność jako armator i kupiec. Po ukończeniu Katharineum do osiągnięcia pełnoletności oraz odbyciu praktyki handlowej w latach 1921–1923, podjął studia aktorskie u Karla Heidmanna. Na początku kariery Lüders dołączył do Wanderbühne (wędrownego teatru) Städtebund-Theater w 1923 roku, występując w miastach takich jak Lubeck, Dessau i Frankfurt nad Menem w latach 20. XX wieku. Od 1934 roku występował w teatrach berlińskich, a jego debiut filmowy miał miejsce tego samego roku w "Die Insel". W jego dorobku znalazły się role w takich znanych filmach jak "Drei Männer im Schnee" (1951), "Das sündige Dorf" (1954) i "Das Wirtshaus im Spessart" (1958). Spróbował również sił jako reżyser, tworząc filmy takie jak "Wenn wir alle Engel wären" (1956) i "Ihr 106. Geburtstag" (1958). Krótkotrwałe uwięzienie w obozie koncentracyjnym Esterwegen w 1935 roku było wynikiem jego krytycznych poglądów na reżim nazistowski. Po II wojnie światowej Lüders kontynuował intensywną pracę w teatrze, obejmującą występy w teatrach w Flensburgu, Lbecku i Hamburgu. W latach 1947–1954 był znanym członkiem Schauspielhaus Düsseldorf pod kierownictwem Gustafa Gründgensa. Uznawany był za jednego z najbardziej poszukiwanych aktorów teatralnych swoich czasów. Oprócz pracy na scenie i w filmie, od 1946 roku uczestniczył w ponad stu spektaklach radiowych, często wcielając się w role główne. Lüders również dostarczał teksty do "Die Rückblende" w latach 60. i był znany ze swoich interpretacji utworów poetów takich jak Joachim Ringelnatz, Christian Morgenstern i Wilhelm Busch. Mieszkał w Urfeld am Walchensee od 1954 roku aż do śmierci 1 marca 1975 roku w Düsseldorfie, tuż przed swoimi 70. urodzinami. Jego wkład w niemiecką rozrywkę został uhonorowany nagrodą German Kleinkunstpreis w 1974 roku.
Hans Süper, niemiecki muzyk i komik, urodził się 15 marca 1936 roku w Kolonii jako Johannes 'Hans' Süper junior. Zmarł w Kolonii 3 grudnia 2022 roku w wieku 86 lat na raka wątroby. Jego ojciec, Hans Süper senior, był członkiem Kölner Gesangsquartet De Vier Botze, co ustanowiło wczesne połączenie z muzyką w rodzinie. Süper rozpoczął swoją karierę artystyczną około 1950 roku z starszym bratem Paulem 'Charly' Süper jako 'Zwei Schnürreme,' grając na akordeonie. W tym czasie poznał Hansa Zimmermanna, który został jego przyszłym partnerem w Colonia Duett. Od 1974 do 1990 roku Süper i Zimmermann tworzyli Colonia Duett, bawiąc publiczność głównie podczas karnawału. Ich występy charakteryzowały się improwizowanymi dowcipami i kompozycjami w stylu Moritaten opartymi na frazie 'Du Ei,' która później zyskała ogólnokrajową sławę dzięki występom telewizyjnym w WDR, ARD i ZDF. Duet osiągnął szczyt 250-300 występów rocznie. Po odejściu Zimmermanna, Süper połączył siły z Wernerem Keppelem od 1991 do 2002 roku jako Süper-Duett, kontynuując ten sam styl widowisk scenicznych. Süper-Duett oficjalnie pożegnał się w styczniu 2002 roku w Kolonii, w Gürzenich. Süper coraz częściej używał wysokiego niemieckiego w swoich późniejszych występach, co stanowiło kontrast z dialektem jego partnera. W 2004 roku na krótko zaprzestał występów, ale powrócił w latach 2011 i 2012 z programem „Mein Leben mit der Flitsch”. Program ten, wraz z jego autobiografią o tym samym tytule, opublikowaną w marcu 2011 roku przez Helmuta Frangenberga, podkreślał jego związek z charakterystycznym instrumentem, czyli mandoliną wykonaną przez jego ojca podczas wojennego uwięzienia, zdrobnieniem „Flitsch”. Wystąpił na wydarzeniach takich jak 'Coelner Giganten' w 2012 roku i ogłoszeniu Dreigestirn w Kolonii w styczniu 2013 roku. W październiku 2016 roku wystąpił na 'Kölle singt' w Lanxess Arena dla około 12 000 widzów. W lutym 2020 roku otrzymał Dürener Papiermacherorden i był uważany za Karnevalslegende (legendę karnawału) z Kolonii. W 2024 roku planowany jest pomnik w Kolonii-Sülz, a lalka Süpera znajduje się w Hänneschen-Theater.
Helmut Hoffmann jest komikiem i kabaretykiem pracującym w Niemczech, który dzięki swojemu wizerunkowi pracownika pocztowego i typowego obywatela Hans-Hermann Thielke stał się znany.
Jan Böhmermann to niemiecki lewicowy satyryk, dziennikarz i prezenter telewizyjny. Urodził się 23 lutego 1981 roku w Bremie i dorastał w dzielnicy Vegesack. Rodzina jego matki emigrowała z Polski do Niemiec we wczesnych latach 70. XX wieku; jego ojciec, policjant, zmarł na białaczkę, gdy Böhmermann miał siedemnaście lat. Uczęszczał do Schulzentrum Bördestraße i zdał egzamin maturalny (Abitur). Po krótkim studiowaniu historii, socjologii, teatru, filmu i nauk o telewizji na Uniwersytecie w Kolonii, bez ukończenia studiów, rozpoczął karierę dziennikarską. Wczesne prace Böhmermanna obejmowały krótki staż w gazecie Die Norddeutsche w 1997 roku, a następnie pięcioletnią pracę jako moderator i reporter dla Radia Bremen od 1999 do 2004 roku. Następnie dołączył do 1Live na WDR, gdzie stworzył satyryczny program 'Dziennik Lukasza' parodiujący piłkarza Lukasza Podolskiego. Ta praca doprowadziła do pozwu ze strony Podolskiego. W 2008 roku uruchomił podcast 'Pod-Olski – Podcast Mistrzostw Europy Lukasza'. W 2007 roku poprowadził sześciodziałowy program komediowy 'Echt Böhmermann', a w 2009 roku wziął udział w satyrycznej akcji dla programu RTL 'TV-Helden', zakładając 'Ersten Türkischen Karnevalsverein Deutschlands (1. TKVD)'. Program telewizyjny 'TV-Helden' otrzymał Niemiecką Nagrodę Telewizyjną w 2009 roku. Przez całą swoją karierę Böhmermann był zaangażowany w różne projekty. Od 2011 do 2016 współprowadził program 'Sanft & Sorgfältig' z Klaasem Heufer-Umlaufem, a później z Olli Schultzem. Wspólnie z Charlotte Roche prowadził również talk show 'Roche & Böhmermann' od marca 2012 do października 2012 roku. W latach 2012 i 2013 odbył tournée z Lateline, a w 2013 roku nagrał słuchowisko 'Förderschulklassenfahrt' oraz jego kontynuację w 2014 roku. Böhmermann pisał również kolumnę 'Gott fragt, Böhmermann antwortet' dla młodzieżowej edycji Süddeutsche Zeitung i wyprodukował film dokumentalny '16 × Deutschland' o Bremer Antikolonialdenkmal. Obecnie prowadzi program ZDF Magazin Royale oraz podcast Fest & Flauschig, a także działa jako ławnik (Schöffe) w Amtsgericht Köln.
John Friedmann, urodzony 16 sierpnia 1971 roku we Frankfurcie nad Menem, jest niemieckim aktorem i komikiem. Jest również lektorem i członkiem Bundesverband Schauspiel e.V. (BFFS). Jako dziecko przeniósł się do Bad Tölz i brał udział w Tölzer Knabenchor. Później podjął studia z architektury na Uniwersytecie Monachijskim, wierząc, że korzystają one z jego umiejętności filmowych. Friedmann zyskał początkowo uznanie jako część komediowego duetu Erkan und Stefan, występując pod pseudonimem Erkan Maria Moosleitner u boku Floriana Simbecka. Nazwa 'Erkan Maria Moosleitner' była inspirowana aktorem Charles Muhamed Huber i nawiązuje do społeczeństwa wielokulturowego. Rozpoczęli swoją karierę występując w programach radiowych, a Michael ‘Bully’ Herbig wyreżyserował ich pierwszy film, *Erkan und Stefan* (2000), który otrzymał Bawarską Nagrodę Filmową. Kolejne filmy to *Erkan & Stefan – Gegen die Mächte der Finsternis* (2002), do którego współtworzył scenariusz i zagrał w nim, oraz *Erkan & Stefan in Der Tod kommt krass* (2006). Pojawił się również w *Ich Chef, du nix* (2007) i współtworzył scenariusz tego filmu. Poza pracą z Erkanem und Stefanem, Friedmann ma bardzo różnorodne doświadczenie zawodowe. Grał w filmach takich jak Lucky Fritz (2009), Shoot the Duke (2009), WUNDERKINDER (2011) i GIRL ON A BICYCLE (2010). Zagrał również SS Sturmbannführera w dramacie o Holokauście Wunderkinder (2011). Od 2017 roku pojawia się w różnych produkcjach telewizyjnych, w tym w odcinkach Die Rosenheim-Cops , SOKO München i GENIAL DANEBEN . Friedmann jest również autorem książek, wydał Flaschendrehen Furioso w 2012 roku i Das Blaue vom Himmel w 2015 roku. On i Florian Simbeck prowadzą kanał ErkanUndStefan na Twitchu, który ma ponad 60 000 obserwujących (stan na lipiec 2023). Obecnie bierze udział w programie reality show 'Forsthaus Rampensau Deutschland' (2023) i jest zaangażowany w ruch Pulse of Europe od 2017 roku.
Markus Krebs to niemiecki komik, urodzony 26 lipca 1970 roku w Duisburgu. Pochodzi z Duisburg-Neudorf i identyfikuje się jako kibic oraz członek klubu piłkarskiego MSV Duisburg, mając wcześniej przez lata doświadczenie związane z pseudokibicowaniem. Wczesne lata jego życia obejmowały operację oczu z powodu ospy wietrznej, co doprowadziło do ślepoty w prawym oku. Przed rozpoczęciem kariery komika, Krebs pracował na różnych stanowiskach, m.in. jako handlowiec hurtowy i zagraniczny, zastępca kierownika sklepu z artykułami budowlanymi, kierowca autobusu oraz w branży gastronomicznej. Znany jest z włączania do swoich występów „Ruhrpott-Humor”, czyli humoru z regionu Ruhr. Krebs rozpoczął karierę komediową nieoczekiwanie; po raz pierwszy stanął na scenie w 2008 roku, zaproszony przez swojego brata do Dinslaken, aby uzupełnić nagłą lukę. Szybko zyskał uznanie, zdobywając Niederrheinischer Comedy-Preis w 2008 roku i RTL Comedy Grand Prix w 2013 roku. Jego styl komediowy opiera się na historiach z ulubionego pubu i anegdotach z codziennego życia, często serwowanych z improwizowaną nutą humoru oraz charakterystyczną osobowością sceniczną, która obejmuje noszenie okularów przeciwsłonecznych i wełnianej czapki z napisem "Ruhrpott". Pojawił się w wielu programach telewizyjnych i radiowych, takich jak Kaya Yanar, Bülent Ceylan, TV total, Cindy aus Marzahn, Sträters Männerhaushalt, Tietjen und Hirschhausen oraz Genial daneben. Markus Krebs zbudował solidną karierę dzięki programom solowym i koncertowym. Jego pierwsa trasa, 'Literatur unter Betäubung,' rozpoczęła się w styczniu 2014 roku, a następnie 'Hocker-Rocker' od 2014 do 2016 roku. Program 'Permanent Panne' zadebiutował na RTL we wrześniu 2017 roku i był w dużej mierze wyprzedany podczas trasy koncertowej 2017/18. Prowadził 'Die Show' w lutym 2018 roku oraz 'Witzearena' na RTL od września 2018 do stycznia 2019 roku. Jego kolejne trasy, w tym 'Pass auf … kennste den?!' (rozpoczęta w lutym 2019) i 'Comedy alle wegen mir?' (2023/24), również były wyprzedane. Obecnie koncertuje z programem 'Bierschaum ist mein Lippenstift' w 2025 roku. Świętuje 15 lat kariery z programem '15 Jahre Markus Krebs - Das Beste aus 6 Live-Programmen,' który odbędzie się w wielu terminach i lokalizacjach w Niemczech w 2026 roku. Ponadto prowadzi podcast 'Comedykation mit Markus Krebs' (od marca 2020) oraz 'Der Theken-Talk Podcast' z gośćmi, takimi jak Matze Knop i Atze Schröder, dostępny na różnych platformach streamingowych. Wydał również kilka kompilacji 'Best Of Witze' i produkuje serial o nazwie 'Backstage Talk'. Jego kanał YouTube zawiera podcasty i skecze komediowe.
Martin Reinl, urodzony w Moguncji 15 października 1975 roku, to wszechstronny artysta z Niemiec. Rozpoczął karierę występując jako komik stand-up w 1996 roku, studiując Projektowanie Komunikacji, a następnie Media Audiowizualne w Kolonii. Do jego wczesnych prac należy debiut marionetki Wiwaldi w 1998 roku, po którym w 1999 roku ukazał się jego pierwszy CD, 'Piep! 999 wiadomości głosowych'. W 2000 roku Reinl uczęszczał do Köln Comedy Schule, a studia ukończył w 2002 roku na Kunsthochschule für Medien Köln, co świadczy o solidnych podstawach zarówno w sztukach kreatywnych, jak i występach komediowych. Kariera Reinla charakteryzuje się licznymi występami w telewizji i tworzeniem postaci kukiełkowych. Od 2002 do 2016 roku był obecny w programie 'Zimmer frei!' na antenie WDR. Używał kukieł, w tym Horst-Pferdinanda, do przeprowadzania wywiadów z celebrytami i występował w programach takich jak '5 gegen Jauch'. Odpowiada on za kukiełki Peb i Pebber na Super RTL, za co otrzymał Sonderpreis na Filmfest München w 2008 roku. Ponadto dostarczał kukiełki, w tym Kalle i Ralle, do późnowieczornego programu Olivera Pochera od 2010 do 2012 roku oraz podkłada głos Benno Benzowi w 'Auto Mobil' na VOX od 2011 roku. Wszechstronność Reinla rozciąga się na aktorstwo głosowe, obejmując role takie jak Mr. Bean i, od 2012 roku, wyłącznie podkładanie głosu Elmo w niemieckiej wersji 'Ulicy Sezamkowej', a także Grobi od 2015 roku. Obecnie Martin Reinl nadal jest aktywny w różnych przedsięwzięciach komediowych i artystycznych. W 2007 roku współtworzył widowisko sceniczne 'Zur Sache, Puppe' z Ramoną Schukraft i regularnie gościuje w NightWash oraz w Quatsch Comedy Club. Program telewizyjny 'Wiwaldi Show,' który nadawany był od 2012 do 2016 roku, wyprodukował 31 odcinków i został nominowany do nagrody Grimme Prize w 2013 roku. Od 2023 roku współprowadzi również podcast 'Puppkultur' z Julianem Schlichtingiem. Reinl koncertuje ze swoim widowiskiem na żywo o nazwie 'Unter Puppen,' gdzie ożywia przedmioty codziennego użytku, oraz występuje w spektaklu 'Puppen Gucken' z Carstenem Haffke, eksplorując 100 lat historii telewizji za pomocą marionetek, prezentując ponad 40 marionetek i improwizowane formaty telewizyjne. Bilety na ten spektakl kosztują od 12,50 € do 52,90 €.
Freshtorge, burżuazyjny Oelrich, pochodzi z Wesselburen i jest aktywny w Niemczech jako komik, aktor, muzyk i producent filmów internetowych. Stał się znany z kanału n YouTube Freshtorge, w którym r przynosi różne postacie do życia w swoich wkładach.
Albania
Armenia
Argentyna
Austria
Australia
Azerbejdżan
Belgia
Bułgaria
Benin
Brazylia
Kanada
Szwajcaria
Chile
Kamerun
Chiny
Kolumbia
Czechy
Niemcy
Dania
Dominikana
Algieria
Estonia
Egipt
Hiszpania
Finlandia
Francja
Wielka Brytania
Ghana
Grecja
Gwatemala
Węgry
Indonezja
Irlandia
Izrael
Indie
Irak
Iran
Włochy
Jamajka
Japonia
Kenia
Korea, Południe
Kazachstan
Liban
Łotwa
Maroko
Mjanma
Malta
Malawi
Meksyk
Malezja
Nigeria
Nikaragua
Holandia
Norwegia
Nepal
Nowa Zelandia
Peru
Filipiny
Pakistan
Polska
Portugalia
Katar
Rumunia
Serbia
Rosja
Arabia Saudyjska
Szwecja
Słowenia
Słowacja
Tajlandia
Tunezja
Turcja
Tajwan
Ukraina
Uganda
Stany Zjednoczone
Urugwaj
Uzbekistan
Wietnam
Republika Południowej Afryki