Sandi Toksvig, a której pełne imię to Sandra Birgitte Toksvig, jest duńsko-brytyjską komikiem, autorką, prowadzącą programy telewizyjne i radiowe. Urodziła się 3 maja 1958 roku w Kopenhadze, w Danii, jako córka Clausa Toksviga, duńskiego dziennikarza i korespondenta zagranicznego Danmarks Radio, oraz Julie Anne Toksvig (z domu Brett), która jest Brytyjką. Jej ojciec relacjonował lądowanie Apollo 11 na Księżycu w 1969 roku. Wychowywała się w Europie, Afryce i Stanach Zjednoczonych, a we wczesnych latach była pod wpływem duńskiej artystki Birgit Overskov. Kariera komediowa Toksvig rozpoczęła się na Girton College w Cambridge, gdzie studiowała archeologię i antropologię, uzyskując wyróżniający się stopień. W 1982 roku napisała i wystąpiła w inauguracyjnym rewui składającym się wyłącznie z kobiet w Footlights, a następnie przyczyniła się do dalszego pisania dla Cambridge Footlights Revue, który otrzymał nagrodę Perrier. Dołączając do Cambridge University Light Entertainment Society, zadebiutowała na scenie w The Comedy Store w Londynie podczas jego otwarcia, co doprowadziło do jej uwzględnienia w The Comedy Store Players. W 1982 roku zaczęła pisać dla komediowego programu Radia 4, Three Plus One. 73 (1982–1986), The Saturday Starship, Motormouth, Gilbert's Fridge i Island Race. Prowadziła program The News Quiz w BBC Radio 4 od września 2006 do czerwca 2015 roku, zastępując Simona Hoggarta, a po dziesięciu latach pełnienia funkcji przewodniczącej została wpisana do Radio Hall of Fame. W 2016 roku przejęła rolę gospodyni programu QI, zastępując Stephena Fry’a, i współprowadziła The Great British Bake Off od 2017 do 2020 roku u boku Noela Fieldinga. Pojawiała się również jako członkini jury w programach takich jak Call My Bluff, Whose Line Is It Anyway?, Mock the Week, Have I Got News for You i była gościem w I'm Sorry I Haven't a Clue. W 2014 roku otrzymała Order of the British Empire (OBE) za zasługi dla komedii i nadawstwa. Poza swoją działalnością w dziedzinie rozrywki, Toksvig wykazała się zaangażowaniem w sprawy polityczne i społeczne. Otwarcie przyznała się do bycia lesbijką w 1994 roku i współzałożyła Partię Równouprawnienia Kobiet w marcu 2015 roku, wyrażając silne poglądy polityczne. Od 2015 do 2017 roku pełniła funkcję prezydenta Lunchu Kobiet Roku. Napisała ponad 20 książek fikcyjnych i non-fiction, w tym *Opowieści z ust Norse’a* (1994), *Gladys Zjednoczona: Osobista Amerykańska Podróż* (2003) i *Koniec Nieba* (2017). Od 2019 roku jest prezydentem Gildii Pisarzy Wielkiej Brytanii i regularnie publikuje jako kolumnistka w magazynach Good Housekeeping i Sunday Telegraph.
