Chuck - de tekenfilmkomiek van GiggleTime die moppen vertelt
GiggleTime voor Android
Gratis in Google Play
Download de app
GiggleTime - moppen, komieken en comedyshows GiggleTime
Menu
Ga voor Premium Dien een grap in Comedians Comedyshows Meest gevolgde comedians Over Veelgestelde vragen Contact Comedian toevoegen
Download de app
Volg ons

Juridisch
Privacybeleid Gebruiksvoorwaarden Cookiebeleid Terugbetalings- en annuleringsbeleid Toeschrijvingen
Log in
Taal
Categorieën
Instellingen
Taal Nederlands, Vlaams Nederlands, Vlaams
Veilige modus
Willekeurige grappen automatisch afspelen
Meldingen
Wereldwijde Talentengids

Comedians Directory

Bekijk profielen van komieken, biografische samenvattingen, land van herkomst en officiële links.

Begint met S Geverifieerd Alles wissen
73-84 van 150 comedians
Sam Campbell, comedian (Australië)
Geverifieerd Onopgeëist
Australië

Sam Campbell

De Australische comedian en acteur Sam Campbell staat bekend om zijn werk in beide vakgebieden. Geboren in 1991 of 1992, bracht hij zijn vroege jaren door in de regio's Yungaburra en Atherton, Queensland, en volgde hij de middelbare school in Bundaberg. Hij studeerde animatie aan de Queensland University of Technology, en woonde van 17 tot 21 jaar in Brisbane. In 2011 begon Campbell's carrière met een finaleplaats in de Raw Comedy competitie voor Queensland. Tegen 2015 was Campbell naar Sydney verhuisd en bleef hij zijn komische stijl verder ontwikkelen. Hij verwierf erkenning door optredens met de YouTube-groep Skills in Time, samen met Greg Larsen en Henry Stone, tijdens de jaren 2010. Zijn talent werd verder erkend toen hij in 2018 de Melbourne International Comedy Festival Award won, en tevens de Barry Award voor Beste Voorstelling in ontvangst nam. Dit succes zette zich voort in 2022, toen hij de Edinburgh Comedy Award voor Beste Voorstelling won met zijn productie 'Comedy Show'. Campbell’s werk is verder uitgebreid dan stand-up comedy, inclusief optredens in televisieprogramma's zoals ‘Would I Lie to You?’, ‘Never Mind The Buzzcocks’, ‘8 Out of 10 Cats Does Countdown’, ‘Guessable’, ‘The Russell Howard Hour’, ‘Friday Night Live’ en ‘QI’, naast optredens bij 'Live at the Moth Club'. Campbell heeft de afgelopen jaren een aanzienlijke groei in zijn profiel gezien. In 2023 kwam hij naar voren als kampioen van Channel 4's Taskmaster Serie 16. Vanaf maart 2024 vormden Sam Campbell en Lucy Beaumont een duo om de podcast ‘Lucy & Sam’s Perfect Brains’ te presenteren, die in 2025 werd hervat. Gedurende juni en juli 2024 toert Sam Campbell momenteel door het Verenigd Koninkrijk met zijn stand-upshow 'Wobservations'. In maart 2024 is hij bezig met de pilotaflevering van een Channel 4-serie genaamd ‘Make That Movie’, en zal hij in de Britse komedieserie met dezelfde naam spelen, die in mei 2026 uitkomt. Hij verschijnt ook als schrijver en performer in Channel 4's blap “Get Real Dude” en de serie 'Don’t Hug Me I’m Scared'. Vanaf oktober 2023 is hij al drie jaar vegetariër, en was hij in augustus 2025 het gezicht van een Project Slingshot-campagne. Hij verscheen begin 2026 in TVNZ 2’s Spy, en werd runner-up in LOL: Last One Laughing UK in maart 2026.

Sam Richardson, comedian (Verenigde Staten) – Satire, Politieke comedy
Geverifieerd Onopgeëist
Verenigde Staten

Sam Richardson

Sam Richardson, een Amerikaanse performer en stripverhaal, kreeg erkenning voor de co-leider van de Comedy Central sitcom Detroiters (2017-2018) met Tim Robinson, die Richard Splett speelde op HBO. Hij speelde ook Aniq Adjaye in Apple TV+ Zijn beurt als Edwin Akufo op Ted Lasso verdiende hem Primetime Emmy nominaties voor Outstanding Guest Actor in een Comedy Series in zowel 2022 en 2023, het winnen van de prijs in 2023.

Sam Simmons, comedian (Australië) – Surrealistisch en absurd
Geverifieerd Onopgeëist
Australië

Sam Simmons

Sam Simmons is een Australische komiek, acteur en radio-/televisiepresentator. Hij groeide op in Adelaide, Zuid-Australië, en bracht daar zijn jeugd door met een alleenstaande werkende moeder. Zijn geboortejaar is ofwel 1977 of 1978. Australische critici beschrijven hem vaak als een uitzonderlijk gedurfde en unieke komiek, die talloze prijzen heeft gewonnen en wordt beschouwd als een geliefde, niche-persoonlijkheid binnen de Australische comedy. In zijn jonge jaren, op 13-jarige leeftijd, probeerde hij zelfmoord te plegen; deze ervaring zou later zijn werk hebben geïnformeerd, zoals te zien is in zijn show uit 2015, Spaghetti for Breakfast, die er een verwijzing naar bevatte. Simmons begon zijn komische reis in 2001 met een optreden tijdens een benefietshow. Hij presenteerde 'The Steve Promise Story' op het Melbourne International Comedy Festival (MICF) in 2003. Zijn komische stijl combineert realiteit met absurditeit, beïnvloed door performers zoals The Goodies, Monkey, Benny Hill en John Cleese. Gedurende zijn carrière heeft Simmons talloze onderscheidingen ontvangen, waaronder een Helpmann Award voor Beste Komische Act in 2014, en de Directors Choice op het Sydney Comedy Festival voor "Death of a Sailsman." Hij won ook de Piece Of Wood Award (2010) en de Golden Gibbo Award (2010), en ontving de Best Comedy Show award op het Adelaide Fringe Festival in 2011. Zijn show Tales of the Erotic Cat werd in 2006 genomineerd voor de Barry Award, terwijl Where Can I Win A Bear Around Here? in 2008 de Festival Director’s Choice Award won. Simmons' werk reikt verder dan stand-up. Hij is verschenen in diverse televisieprogramma's, waaronder Squinters, NBC, BBC, Channel 4, Comedy Central, ABC, Adam Devine's House Party en 8 Out of 10 Cats. Tussen 2005 en 2009 presenteerde hij regelmatig programma's op Triple J radio; met name presenteerde hij zowel de dagelijkse Breakfast als Drive Shows in 2008 en 2009, en hij blijft een veelvoorkomende gast. Hij presenteerde ook 'The Urban Monkey' met Murray Foote in 2009. In 2012 creëerde hij Problems (ABC1), een vierdelige serie die in het VK werd uitgezonden. Hij maakte zijn Amerikaanse televisie debuut op Conan in 2013 en heeft optredens gegeven op festivals, waaronder het Montreal Just For Laughs Comedy Festival, JFL festivals in Chicago en Toronto, en tweemaal op de Edinburgh Fringe Festival. Hij heeft ook opgetreden in de Sydney Opera House. Momenteel treedt hij nog steeds op voor uitverkochte zalen over de hele wereld, zoals blijkt uit zijn recente optreden van 'Man With A Fork In A World Full Of Soup' tijdens de Adelaide Fringe in maart 2024, en heeft hij gewerkt aan dierlijk verrijking in de Melbourne Zoo.

Sandi Toksvig, comédienne (Denemarken)
Geverifieerd Onopgeëist
Denemarken

Sandi Toksvig

Sandi Toksvig, wiens volledige naam Sandra Birgitte Toksvig is, is een Deens-Britse komiek, auteur, televisie- en radiopresentator. Ze werd geboren op 3 mei 1958 in Kopenhagen, Denemarken, als dochter van Claus Toksvig, een Deense journalist en buitenlandcorrespondent voor Danmarks Radio, en Julie Anne Toksvig (geboren Brett), die Brits is. Haar vader deed verslag van de Apollo 11 maanlanding in 1969. Ze groeide op in Europa, Afrika en de Verenigde Staten, en werd al vroeg beïnvloed door de Deense entertainer Birgit Overskov. Toksvigs komische carrière begon aan Girton College, Cambridge, waar ze archeologie en antropologie studeerde en afstudeerde met lofbetuigingen van de hoogste klasse. In 1982 schreef en speelde ze in de inaugurele revue uitsluitend voor vrouwen bij de Footlights, en droeg later verder schrijfwerk bij aan de Cambridge Footlights Revue die de Perrier Award won. Lid worden van de Cambridge University Light Entertainment Society, debuteerde ze op het podium in The Comedy Store in Londen tijdens de openingsavond, wat leidde tot haar opname in The Comedy Store Players. Ze begon in 1982 te schrijven voor Radio 4’s comedyprogramma Three Plus One. 73 (1982–1986), The Saturday Starship, Motormouth, Gilbert's Fridge en Island Race. Ze presenteerde The News Quiz op BBC Radio 4 van september 2006 tot juni 2015, als vervanging van Simon Hoggart, en werd opgenomen in de Radio Hall of Fame na een decennium als presentatrice. In 2016 nam ze het programma QI over, als opvolger van Stephen Fry, en co-presenteerde The Great British Bake Off van 2017 tot 2020 samen met Noel Fielding. Ze is ook te zien geweest als panellid in programma's zoals Call My Bluff, Whose Line Is It Anyway?, Mock the Week, Have I Got News for You, en was gast in I'm Sorry I Haven't a Clue. In 2014 ontving ze een Officer of the Order of the British Empire (OBE) voor haar bijdragen aan de komedie en de uitzendingen. Naast haar werk in de entertainmentindustrie heeft Toksvig een toewijding getoond aan politieke en sociale doelen. Ze kwam in 1994 uit de kast als lesbisch en co-fondeerde in maart 2015 de Women’s Equality Party, waarbij ze sterke politieke standpunten verkondigde. Van 2015 tot 2017 was ze president van de Women of the Year Lunch. Ze heeft meer dan 20 fictieve en non-fictieve boeken geschreven, waaronder Tales from the Norse's Mouth (1994), Gladys Reunited: A Personal American Journey (2003) en The End of the Sky (2017). Sinds 2019 is ze president van de Writers’ Guild of Great Britain en behoudt ze een consistente aanwezigheid als columnist in zowel Good Housekeeping als de Sunday Telegraph.

Sean Crummey (1957–2011), comedian (Verenigd Koninkrijk) – Satire, Politieke comedy
Geverifieerd Onopgeëist
Verenigd Koninkrijk

Sean Crummey

Sean Crummey, geboren in 1957, was een toneelschrijver, acteur en imitator uit Belfast. Hij groeide op in het Glen Road gebied van West-Belfast en begon zijn schoolcarrière aan de St. Kevin's Primary School en later aan de St Malachy's College. Na zijn vroege opleiding schreef hij zich in aan Queen’s University Belfast, waar hij in 1980 een BA-graad behaalde, met als hoofdvak Frans en Klassiek Grieks. Na zijn studie bracht Crummey zeventien jaar door met het lesgeven in Frans aan De La Salle College in Belfast. Gedurende die jaren trad hij aanzienlijke tijd op als after-dinner entertainer en verfijnde hij zijn vaardigheden als imitator. Tijdens de Troubles gebruikte hij een neutraal klinkende artiestennaam om te voorkomen dat hij partijdig over zou komen, waarmee hij een zorgvuldige navigatie van het politieke landschap demonstreerde. Crummey staat het best bekend om zijn werk aan 'The Folks on the Hill,' waarvoor hij zowel schreef als de voice-over deed. De show begon in maart 2001 en werd meer dan tien jaar lang uitgezonden, bestaande uit zeventien radioprogramma's en geanimeerde televisieseries op Radio Ulster. In 2011 werd het tiende jubileum gevierd en het groeide uit tot een instelling in Noord-Ierland. Hij werd vooral erkend voor accurate nadoeningen en milde politieke satire, waarbij hij talloze Noord-Ierse politici nadeed, waaronder David Ervine, Paus Johannes Paulus II en Bill McLaren. Zijn taalachtergrond droeg bij aan zijn vermogen om deze diverse stemimpersaties te creëren; hij overwoog zelfs George W. Bush na te doen als "komische goudmijn." De show kreeg positieve feedback van veel van de politici die hij nadeed, hoewel sommigen niet werden geïmiteerd vanwege de moeilijkheid om hun stemmen na te bootsen. In 2010 presenteerde Newtownabbey’s Theatre at the Mill ‘Stormont,’ een productie geschreven en vertolkt door Crummey. De voorstelling bevatte imitaties van Michael McGimpsey en Gerry Kelly. Zelfs terwijl hij een ernstige kankerdiagnose onderging, hervatte hij het werk om de laatste afleveringen van 'The Folks on the Hill' te voltooien. Sean Crummey overleed op 13 november 2011, op de leeftijd van 53 jaar. Tijdens 2012 werd een huldeprogramma ter ere van hem uitgezonden op Nieuwjaarsdag; daarna werd een herdenkingsfonds opgezet dat £60.000 opleverde ten behoeve van Queen’s Centre for Cancer Research and Cell Biology (CCRCB). Peter Johnston, directeur van BBC Northern Ireland, prees zijn “unieke talent” naast “eigenzinnig inzicht”. Fergus Keeling, hoofd radio bij BBC Northern Ireland, juichte zijn “zachtaardige charme” en “bijtende satirische humor” toe. Hij wordt warm herinnerd als een politieke satirist met aanzienlijke invloed op de Noord-Ierse komedie, vooral voor 'The Folks on the Hill,' gevierd om zijn weergave van politici uit Noord-Ierland.

Secun de la Rosa, comedian (Spanje)
Geverifieerd Onopgeëist
Spanje

Secun de la Rosa

Secun de la Rosa Márquez is een veelzijdige Spaanse kunstenaar, werkzaam als acteur, toneelauteur en regisseur. Geboren in Barcelona op 23 december 1969, is zijn volledige naam Secundino Benjamín Juan de la Rosa Márquez y Ailagas de Carvajal. Hij groeide op in de Verdún wijk nabij Barcelona, als zoon van een vader uit Málaga en een moeder uit Catalonië met afkomst uit Cádiz. Op 20-jarige leeftijd verhuisde hij naar Madrid om zijn passie voor Dramatische Kunst na te streven, waarbij hij studeerde aan Cristina Rota's atelier en later bij Alberto Miralles. Zijn vroege carrière omvatte deelname aan workshops onder leiding van Sanchís Sinisterra, Milagros Viñas en Joaquín Oristrell, en hij werd geregisseerd door Will Keeane in een productie van Hamlet. De theatrale inspanningen van De la Rosa zijn belangrijk voor zijn artistieke identiteit. Hij heeft samen met Pilar Castro en Aitor Merino de theatergezelschap Caracalva opgericht en heeft verschillende toneelstukken geschreven en geregisseerd, waaronder El rincón de la borracha , Radio para , A las tantas , rADIO rARA (dat in 1999 in première ging en uitgebreid op tournee is geweest), Louella Persons (2013), Los años rápidos , El disco de cristal en Las piscinas de la Barceloneta (2021). Hij wordt beschouwd als deel van de 'generatie van de jaren 90' groep jonge acteurs. In 2009 schreef hij het script voor de XII editie van de Max Awards. Secun de la Rosa's schermwerk is de afgelopen jaren gestaag toegenomen. Hij is verschenen in talrijke televisieseries zoals Los irrepetibles , Aída (2005-2014), Paco y Veva , 7 vidas , Cuéntame cómo pasó , El grupo , Policías , Compañeros , Paquita Salas en 30 monedas . Zijn filmcredits omvatten rollen in Las brujas de Zugarramurdi (2013), Pieles (2017), La pequeña Suiza (2019), El Bar (2017) en Negociador (El problema número uno) (2014). Hij maakte zijn filmdebuut in de muzikale romcom The Cover (2021), die hij ook schreef en regisseerde. Deze film leverde hem de UMA Young Jury Award voor Beste Speelfilm op tijdens het Malaga Film Festival in 2021 op. Secun de la Rosa heeft erkenning gekregen voor zijn acteerwerk, met de Premio al mejor actor de la Unión de Actores in zowel 2003 voor Días de fútbol als 2010 voor Aída .

Shaolin (1971–2016), comedian (Brazilië) – Parodie
Geverifieerd Onopgeëist
Brazilië

Shaolin

Francisco Jozenilton Veloso, professioneel bekend als Shaolin, was een Braziliaanse entertainer die op 8 mei 1971 werd geboren in Coremas, Paraíba. Hij identificeerde zich als cartoonist, karikaturist, humorist, komediant en presentator voor de media. Zijn carrière begon bij het Severino Cabral StadsTheater in Campina Grande, waar hij aanvankelijk werkte. Shaolin verwierf ook ervaring als radio persoonlijkheid op Rádio Campina Grande en droeg politieke cartoons bij aan kranten zoals 'A Palavra,' 'Jornal da Paraíba' en het tijdschrift 'Revista Nordeste'. Hij nam de artiestennaam Shaolin aan, die hij consequent door zijn hele carrière gebruikte. Shaolin's komische stijl omvatte het bespotten van Braziliaanse beroemdheden. Hij staat vooral bekend om zijn optredens in populaire televisieprogramma's, waaronder Domingão do Faustão en Show do Tom. Zijn werk omvatte ook optredens in A Praça É Nossa. In 2011 verscheen hij in Tudo é Possível met Ana Hickmann, waar hij figuren zoals Leonardo, Joelma en Zezé di Camargo parodieerde. Shaolin's humor bereikte een breed publiek via deze prominente televisieplatforms. Een belangrijk moment in Shaolins leven vond plaats in januari 2011 toen hij ernstig gewond raakte bij een verkeersongeval op BR-230. De botsing met een vrachtwagen resulteerde in een traumatisch hersenletsel en een open breuk van zijn linkerarm, wat leidde tot een kunstmatige coma. Hij bleef tot mei 2011 bewusteloos en begon in september 2012 weer te communiceren met oogbewegingen, ondersteund door een apparaat uit Zweden. Shaolin trouwde in december 1994 met Laudiceia Veloso, en ze kregen twee kinderen. Helaas overleed hij op 14 januari 2016 in Campina Grande, na een luchtweginfectie en hartstilstand. Zijn laatste optreden was bij Tudo é Possível.

Sharon Horgan, comédienne (Ierland)
Geverifieerd Onopgeëist
Ierland

Sharon Horgan

Sharon Lorencia Horgan, geboren in Ierland, bouwt een carrière op als actrice, scenarioschrijver, regisseur, producent en stand-upstripverhaal. Ze kreeg brede erkenning voor het concipiëren en leiden van de televisiekomedies Pulling (2006 Daarnaast is ze de geest achter Scheiding (2016

Sig Arno (1895–1975), comedian (Duitsland)
Geverifieerd Onopgeëist
Duitsland

Sig Arno

Sig Arno, geboren Siegfried Aron op 27 december 1895 in Hamburg, Duitsland, was een Duits-Joodse filmacteur en toneelkomiek. Zijn ouders waren Louis Aron en Emilie Elise Adele Amanda Bez. Hij bezocht de Talmud-Tora School in Hamburg en werd opgeleid als modeontwerper aan de Hamburger Kunstgewerbeschule. Arno werd lid van de Hamburger Theaterverein en trad op in het Harburger Stadttheater vanaf 1913/14, gevolgd door het Hamburger Neuen Operetten-Theater van 1914 tot 1916. Hij diende als soldaat aan de Westfront vanaf eind 1916. Arno's carrière begon serieus vóór 1920, toen hij al een bekende toneelkomiek was in Duitsland. Na de Eerste Wereldoorlog trad hij op in het Flora-Theater in Altona (1918-1920) en werkte vervolgens in 1920/21 bij het Neues Deutsches Theater in Praag. Eind 1921 verhuisde hij naar Berlijn, waar hij optrad in het Thalia-Theater en later in het Metropol-Theater. Hij maakte zijn filmdebuut in Die rote Katze in 1921 en verscheen regelmatig in komedies vanaf midden jaren twintig, vaak als komisch duo met Kurt Gerron. Tussen 1923 en 1929 nam hij Schlager-, operette- en filmmuziek op voor Homocord, Electrola en Orchestrola. Hij staat het best bekend om zijn rol als Toto in The Palm Beach Story (1942), hoewel hij in ongeveer 90 films in Duitsland en meer dan 50 in Hollywood verscheen. Vanwege de opkomst van Adolf Hitler emigreerde Arno in 1933 uit Duitsland en werkte hij in Europa tot 1939 voordat hij naar Hollywood verhuisde. Hij verscheen in films zoals Pardon My Sarong en The Mummy's Hand , en speelde belangrijke rollen in The Bells of Notre Dame (1939), The Great Dictator (1940) en A Guy Named Joe (1942). Hij speelde vaak obers of maîtres d'hôtel. Arno stond drie keer op Broadway, waaronder in Song of Norway (1944-46) en Time Remembered , waarvoor hij in 1958 werd genomineerd voor een Tony Award. Hij werd in 1945 Amerikaans staatsburger en ontving in 1966 de Filmband in Goud op het Duitse Filmprijsfestival. Sig Arno overleed op 17 augustus 1975 in Woodland Hills, Californië, aan de gevolgen van Parkinson; zijn as werd over zee verspreid.

Silvestre Alegrim (1881–1946), comedian (Portugal)
Geverifieerd Onopgeëist
Portugal

Silvestre Alegrim

Silvestre Augusto Alegrim was een Portugese komiek, geboren in Setúbal op 10 maart 1881. Hij was de buitenechtelijke zoon van Carlos Jacob Alegrim en Augusta Carolina. Zijn vroege leven kreeg een theatrale wending toen hij op tienjarige leeftijd, in 1891, lid werd van het José Rodrigues Chaves Kindergezelschap. Hij maakte zijn debuut door op te treden in 'Intrigas do Bairro' en verscheen ook in 'As glândulas de macaco'. Naast zijn opleiding als acteur werkte Alegrim als zetter voor kranten zoals Diário de Notícias, O Século en Correio da Noite. Alegrim’s formele opleiding omvatte een inschrijving aan het Nationaal Conservatorium van Lissabon in 1901, waar hij een eerste prijs voor komedie won. Zijn professionele acteercarrière begon op 1 oktober 1904 bij het Gymnasio Theater. António de Sousa Bastos erkende hem in 1908 als 'een veelbelovende nieuwkomer'. Hij trouwde met Luísa do Rosário Mateus op 13 juni 1909, en ze kregen drie kinderen: Fernando, Maria Augusta en Natália. In 1909 begon hij aan een tournee door Brazilië. Hij bleef meer dan twintig jaar bij het Gymnasio Theater, waarbij hij kort Actor Vale verving na Vale's dood in 1912. Alegrim verwierf aanzienlijke erkenning met zijn optreden in de revue ‘Ao Deus Dará’ in 1918. Zijn werk strekte zich uit tot film, waaronder optredens in ‘A Severa’ (1931), waar hij 'Fado do Timpanas' zong, en de operette 'O Timpanas' (1933), gebaseerd op zijn personage uit ‘A Severa’. Hij speelde ook de hoofdrol in de komische film ‘A Vizinha do Lado’ uit 1945, met een lengte van 115 minuten. Opmerkelijk is dat hij verscheen in 'A Canção de Lisboa’ (1933), beschouwd als Portugal's eerste grote populistische komedie. Deze cultfilm, geregisseerd en geschreven door Cottinelli Telmo en geproduceerd door João Ortigão Ramos, combineerde tradities van de Revista en kostuumkomedie, met muziek gecomponeerd door Raul Portela en Raul Ferrão. Andere acteurs waren Vasco Santana, Beatriz Costa, António Silva, Teresa Gomes, Sofia Santos, Manoel de Oliveira en Manuel Santos Carvalho. Zijn laatste optreden op het toneel was in 'A Madrinha de Charley' in het Apolo Theater van 7 februari tot 5 maart 1946. Silvestre Alegrim overleed op 16 oktober 1946 in Lissabon, als gevolg van maagkanker. Zijn carrière omvatte meerdere decennia en bestreek theater, film en muziek, waardoor hij een nalatenschap achterliet als een prominente figuur in de Portugese komedie.