Chuck - rysunkowy komik GiggleTime opowiadający dowcipy
GiggleTime na Androida
Za darmo w Google Play
Pobierz aplikację
GiggleTime - dowcipy, komicy i występy komediowe GiggleTime
Menu
Go Premium Zgłoś żart Komicy Występy komediowe Komicy z największą liczbą obserwujących O nas Najczęściej zadawane pytania Kontakt Dodaj komika
Pobierz aplikację
Obserwuj nas

Prawne
Polityka prywatności Regulamin Polityka plików cookie Polityka zwrotów i anulowania Przypisania
Loguj się
Język
Kategorie
Ustawienia
Język polski polski
Tryb awaryjny
Losowe żarty – automatyczne odtwarzanie
Powiadomienia
Globalny Katalog Talentów

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

Zaczyna się na R Zweryfikowane Wyczyść wszystko
Wyświetlono 85-96 z 119 komików
Rodrigo Salinas, komik (Chile)
Zweryfikowane Nieodebrane
Chile

Rodrigo Salinas

Rodrigo Salinas, urodzony 1 lutego 1975 roku w Santiago, Chile, jest wszechstronnym chilijskim artystą znany zawodowo jako 'Guatón Salinas.' Pracuje jako rysownik, pisarz, aktor i komik. Jego rodzicami są Luis Enrique Salinas Campos i María Angélica Marambio Díaz; otrzymał imię Rodrigo na cześć Rodrigo Ambrosio, a nazwisko Salvador na cześć Salvadora Allende. Salinas uczęszczał do Colegio San Ignacio od pierwszej klasy po ukończenie 12 klasy, a następnie uzyskał dyplom artystyczny na Uniwersytecie Chilijskim. Kariera Salinasa rozpoczęła się w 1997 roku jako redaktor i wokalista dla eksperymentalnego fanzinu Kiltraza. Jest on ceniony za swoje wkład w chilijski świat sztuki, w tym współzałożenie La Nueva Gráfica Chilena w 2000 roku oraz Feroces Editores w 2005 roku. Do jego komiksowych kreacji należą Rata Galdames, Morgan Shila, Carlitos Marx, El Reino del Sí, Arturo Prat Is Not Dead i Una Novela Ecuestre. Od 2002 roku publikował Canal 76 w magazynie Wikén, wydając w 2007 roku zbiór komiksu. W 2006 roku odbyła się jego pierwsza indywidualna wystawa, Winnis. Praca Salinasa sięga także do telewizji i filmu. W latach 2003–2005 był scenarzystą i aktorem głosowym w programie dla dzieci 31 Minutos, a także wystąpił w Experimento Wayapolis. Od 2008 roku jest częścią obsady El club de la comedia, wcielając się w takie postacie jak El dostor, Cabo Salinas i El guatón. Od listopada 2011 roku prowadził program 'El mundo según Rodrigo Salinas' w programie Chilevisión 7 días. Zagrał w Fuerzas especiales (2014) i jego sequelu (2015), oraz w La mentirita blanca (2017), który otrzymał uznanie za scenariusz na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Miami. Salinas identyfikuje się jako lewicowiec i wspierał różnych polityków, w tym Eduardo Frei Ruiz-Tagle w latach 2009–2010 oraz Michelle Bachelet w 2013 roku.

Rogelio de Egusquiza (1845–1915), komik (Hiszpania)
Zweryfikowane Nieodebrane
Hiszpania

Rogelio de Egusquiza

Rogelio de Egusquiza, urodzony w El Astillero (lub Santanderze, według jednego źródła) w 1845 roku, był hiszpańskim artystą. Urodził się w zamożnej rodzinie i odbył uporządkowane kształcenie artystyczne, rozpoczynając studia w Madrycie, a następnie kontynuując je w École des Beaux-Arts w Paryżu pod kierunkiem Léona Bonnata. Pod koniec lat 60. XIX wieku mieszkał w Paryżu. Jego wczesne prace obejmowały sceny historyczne, jednak później przeszedł do scen rodzajowych i portretów. Po śmierci Marià Fortuny w 1875 roku, Egusquiza przeniósł się do Rzymu, gdzie pracował w atelier Madrazosów i uczęszczał na zajęcia w Hiszpańskiej Akademii w Rzymie. Ważnym punktem zwrotnym było 1876 rok, kiedy to odkrył muzykę Richarda Wagnera, przebywając jeszcze w Paryżu. To spotkanie zaowocowało głęboką przyjaźnią i skłoniło go do podróży do Monachium w 1879 roku, aby usłyszeć "Pierścień Nibelunga". Odwiedzał Wagnera wielokrotnie między 1880 a 1882 rokiem, podróżując do Wenecji, Berlina i Bayreuth. Egusquiza był jednym z dwóch hiszpańskich przyjaciół Wagnera; drugim był krytyk muzyczny Joaquín Marsillach. Po spotkaniu z Wagnerem jego artystyczna koncentracja przesunęła się w kierunku wagnerowskich tematów, głównie portretów postaci. Praca Egusquizy obejmowała portrety, w tym potajemne przedstawienia Arthura Schopenhauera i króla Ludwika II Bawarskiego. Współpracował również z magazynem *Bayreuther Blätter*, publikując artykuł zatytułowany „Über die Beleuchtung der Bühne” (O oświetleniu sceny). W latach 1892–1897 wystawiał swoje prace w Salons de la Rose + Croix; ponadto, w 1900 roku zaprezentował grafiki z *Parsifala* na Exposition Universelle, za co otrzymał srebrny medal. W 1911 roku został członkiem honorowym Asociación Wagneriana de Madrid, przekazując organizacji kopie oper i grafik; ponownie nazwano go członkiem honorowym w 1913 roku. Z powodu I wojny światowej powrócił do Madrytu w 1914 roku, gdzie zmarł 10 lutego 1915 roku. W latach 2013–2014 Muzeum Prado zorganizowało wystawę pod tytułem „El Mal se desvanece” (Zło przemija), prezentującą jego prace.

Rolf Braun (1929–2006), komik (Niemcy) – Satyra
Zweryfikowane Nieodebrane
Niemcy

Rolf Braun

Rolf Braun, urodzony 6 kwietnia 1929 roku w Mainz-Kastel, był niemieckim komikiem i ważną postacią w scenie karnawałowej Moguncji. Jego kariera rozpoczęła się około 1930 roku jako artysta rozrywkowy i szybko zyskał on sławę gwiazdy Fastnacht, regularnie występującej nad lewym brzegiem Renu. Zaangażowanie Brauna w Karnawał zaczęło się we wczesnym okresie; był założycielem Karneval-Club Kastel, a później współzałożycielem Atlanta-Club w 1947 roku, który ewoluował w Karneval-Club Kastel. Pełnił funkcję prezesa tego klubu przez prawie 44 lata i pozostał honorowym przewodniczącym. Styl komediowy Brauna zakorzeniony był w satyrycznym wystąpieniu, początkowo jako Büttenredner w programie telewizyjnym 'Mainz bleibt Mainz.' Uczestniczył w tym programie przez imponujące 35 lat, pełniąc funkcję jego prezydenta przez 16 lat do 1989 roku. Jego praca wykraczała poza telewizję; był autorem i gwiazdą serialu telewizyjnego 'Der Vereinsmeier' w 1971 roku. W latach 1973–1993 pracował jako mówca w Kancelarii Stanowej Nadrenii-Palatynatu, stanowisko to uzyskał dzięki byłemu premierowi Helmutowi Kohlowi. Często występował u boku Claire Schlichting, która rozpoczęła swoją karierę jako dziecko uczęszczające do szkoły baletowej w Barmen i później zasłynęła swoimi komediowymi występami, szczególnie w Wintergarten w Berlinie, często w stroju pokojówki, który stał się jej znakiem rozpoznawczym. Wkład Rolfa Brauna w niemiecką komedię i karnawał w Moguncji był szeroko uznawany. Otrzymał liczne nagrody, w tym Krzyż Zasługi Republiki Federalnej Niemiec w 1995 roku, Ehrenring der Stadt Mainz (Pierścień Honorowy Miasta Moguncji) oraz Order Zasługi Nadrenii-Palatynatu w 1997 roku. W 1999 roku uhonorowano go "Lachender Loabser," odznaczeniem przyznawanym przez CV Ulk Erbach za wkład w Hesję i hesenski humor, oraz pełnił funkcję Sitzungspräsident (prezesa sesji) dla “Mainz bleibt Mainz”. Po zawałach mózgu w 1989 roku Braun wycofał się z życia publicznego, ale pojawił się w pamiętny sposób jako gość honorowy na 50. rocznicy 'Mainz bleibt Mainz' w 2005 roku. Jego książka 'Wolle mer’n eroilosse,' wydana w 1997 roku, dokumentowała 60 lat karnawału w Moguncji, umacniając jego pozycję jako centralnej postaci w dziedzictwie kulturowym regionu.

Romain Bouteille (1937–2021), komik (Francja)
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Romain Bouteille

Romain Bouteille, urodzony w Paryżu 24 marca 1937 roku, był wszechstronnym francuskim artystą. Określał się jako dramaturg, aktor, komik i piosenkarz, a jego kariera trwała kilka dekad. Od młodego wieku wykazywał chęć artystycznej wolności, wyrażając, że jego powołaniem jest znalezienie pracy umożliwiającej mu działanie o dowolnej porze bez potrzeby dyplomu czy prawdziwej pracy. Wczesne życie Bouteille’a obejmowało udział w harcerstwie. Jego droga do występów rozpoczęła się od pierwszego solowego pokazu w Théâtre de la Vieille-Grille w 1966 roku. Kluczowym momentem w karierze Bouteille'a było 1968 rok, kiedy to współzałożył trupę Café de la Gare. To przedsięwzięcie, wraz z innymi, pomogło zaistnieć wielu artystom, a on sam jest uważany za pioniera café-théâtre. Początkowa grupa obejmowała Coluche'a, Sothę, Henri Guybeta, Patricka Dewaere'a i Miou-Miou. Rozstanie z partnerką Sothą nastąpiło w 1968 roku, kiedy ta poślubiła Patricka Dewaere'a. Prace Bouteille'a często poruszały tematykę anarchistyczną; napisał prawie trzydzieści sztuk inspirowanych ideami libertarianizmu, a łącznie około trzydziestu sztuk. Do jego dorobku aktorskiego należą role w filmach takich jak Le Feu follet i The Distrait , oraz rola Simona w filmie Romana Polańskiego Dziennik Spaczonego (1976). Prace Bouteille'a są udokumentowane na IMDb. Później w życiu Bouteille kontynuował działalność artystyczną. W 1988 roku poślubił aktorkę Saïda Churchill i w 1997 roku urodził się ich syn o imieniu Shams w Marsylii. Rodzina przeniosła się do Étampes, Beauce, w 1997 roku. W grudniu 2014 roku Bouteille i Churchill założyli 50-osobowy teatr o nazwie Les Grands Solistes w Étampes. To miejsce gościło około pięćdziesięciu artystów, w tym François Rollin, Albert Meslay, Clair Jaz, Didier Porte, Marc Gélas, Fred Saurel, Paul Adam, Vincent Roca, Christophe Guybet, Jean Vocat, Frédéric Hulné i Prune Lichtlé. Romain Bouteille zmarł w Corbeil-Essonnes 31 maja 2021 roku w wieku 84 lat na skutek niewydolności oddechowej.

Roman Frayssinet, komik (Francja)
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Roman Frayssinet

Roman Frayssinet to francuski aktor i komik, urodzony 6 maja 1994 roku w Chevilly-Larue. Jego rodzice mają wykształcenie zawodowe; ojciec jest inżynierem, a matka urzędnikiem. Początkowo zamierzał zostać lekarzem weterynarii po ukończeniu szkoły średniej, ostatecznie zdał egzamin dojrzałości z zakresu nauk w 2012 roku. Następnie wyjechał do Kanady, aby studiować scenariusz na Uniwersytecie w Montrealu. Komiczna podróż Frayssineta rozpoczęła się wcześnie. W wieku 16 lat zgłosił się na ochotnika do festiwalu Juste pour rire. W 2013 roku poznał wuja Fofiego, co doprowadziło do jego debiutu na scenie podczas programu Couscous Comedy Show i Zoofest. Zdobył również doświadczenie, trenując w l'École nationale de l'humour oraz uczestnicząc w 11 vies au Club Soda w 2015 roku. Od stycznia do sierpnia 2015 roku La Comédie des Trottoirs zaangażowało go jako wykonawcę w Teatrze Sainte-Catherine. Wczesna faza jego kariery obejmowała otwieranie koncertów dla różnych uznanych komików, takich jak Louis T., Adib Alkhalidey, François Bellefeuille, Sugar Sammy, Kyan Khojandi i Blanche Gardin. Od 2018 roku Frayssinet stał się rozpoznawalną twarzą we francuskiej telewizji. Prowadzi rubrykę Les Dernières Minutes w programie Clique sur Canal+ od stycznia 2018 roku. W 2018 roku zaprezentował swój spektakl Alors w Théâtre de l'Œuvre w Paryżu; następnie Jamel Debbouze zaprosił go do Marrakech du rire również w 2018 roku. Jego występy obejmują Migraine (2015), Là (2016) i Au II là. W 2023 roku wydano nagranie jego spektaklu Ô dedans z Olympia na Canal+. Obecnie, w 2024 roku, pracuje jako współautor nowego programu Gada Elmaleha. Kariera Frayssineta świadczy o zaangażowaniu w sztukę komedii i występowania. Debiutował w radiu w programie Malika Mehniego (CHOQFM) i odmówił podpisania kontraktu z Juste pour rire w 2017 roku z powodu zarzutów wobec Gilberta Rozona, co ilustruje rozważania etyczne w jego wyborach zawodowych. Kontynuuje rozwój swojego stylu komediowego poprzez pisanie i występy, przyczyniając się zarówno do produkcji teatralnych, jak i programów telewizyjnych.

Ronald Golias (1929–2005), komik (Brazylia)
Zweryfikowane Nieodebrane
Brazylia

Ronald Golias

José Ronald Golias, znany zawodowo jako Ronald Golias, był brazylijskim komikiem i aktorem. Urodził się 4 maja 1929 roku w São Carlos, w stanie São Paulo, w Brazylii, jako syn Arlindo Goliasa i Conceição Bragato, imigrantów z Portugalii i Włoch odpowiednio. Już od ósmego roku życia występował na scenie w Escola Dante Alighieri w São Carlos. W 1940 roku Golias przeniósł się do São Paulo i pracował jako krawiec oraz mechanik, jednocześnie rozwijając swoje zainteresowanie pływaniem; dołączył nawet do grupy wystepów wodnych 'Acqua Loucos' i uczestniczył w programie radiowym 'Calouros em Cena'. Zanim zyskał sławę jako komik, Golias pracował na różnych stanowiskach, m.in. jako pomocnik krawca i agent ubezpieczeniowy. W latach 50. Manoel de Nóbrega dostrzegł jego talent i zatrudnił go do pracy w telewizji i radiu. Jego pierwszą postacią był 'Pacífico,' który zyskał szeroką popularność dzięki chwytliwemu hasłu 'Ô Cride!'. Ta rola otworzyła mu drogę do kariery filmowej, obejmującej dziesięć filmów, w tym 'Um Marido Barra-Limpa' (1967), 'Os Três Cangaceiros' (1959) i 'Golias contra o Homem das Bolinhas' (1969). W latach 1967–1971 grał 'Bronco' w 'A Família Trapo,' postać żyjącą kosztem szwagra i wyrażającą prowokacyjne opinie; rolę siostry Bronco zagrała Renata Fronzi. Golias wciąż rozwijał swoją komediową personę, występując w 'Bronco Total' (1972-1973) i 'Golias em 5 Tempos' (1975). W 1979 roku zaadaptował amerykański serial 'Mork & Mindy' jako 'Superbronco'. Od początku lat 90. do śmierci był stałym członkiem obsady programu 'A Praça é Nossa,' grając takie postacie jak Pacífico, 'The Master,' 'Isolda' i 'Professor Bartolomeu Guimarães.' Wystąpił również we własnym programie telewizyjnym, 'Meu Cunhado,' od 2004 roku z Moacyrem Franco, choć 22 odcinki nigdy nie zostały wyemitowane na wniosek jego rodziny. Golias był przyjacielem Renato Aragão i przeszedł operację serca w kwietniu 2004 roku, a miesiąc później został hospitalizowany z powodu zakrzepicy mózgu. Zmarł 27 września 2005 roku w São Paulo na skutek niewydolności wielonarządowej po infekcji płuc.

Ronnie Barker (1929–2005), komik (Wielka Brytania) – Komedia skeczowa, Surrealistyczny i absurdalny
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Ronnie Barker

Ronnie Barker, urodzony 25 września 1929 roku w Bedford, był brytyjskim aktorem, komikiem i pisarzem. Jego rodzicami byli Leonard William Barker, znany jako Tim, oraz Edith Eleanor Carter, znana jako Sis; miał dwie siostry, Verę (ur. 1926) i Eileen (ur. 1933). Rodzina przeniosła się do Oxfordu w 1933 roku, gdy miał cztery lata, z powodu zatrudnienia jego ojca w Shell-Mex. Uczęszczał do Donnington Junior School oraz City of Oxford High School for Boys, a następnie przez krótki czas studiował architekturę, porzucając tę ścieżkę po sześciu miesiącach. Przed rozpoczęciem kariery aktorskiej Barker pracował jako urzędnik bankowy w Westminster Bank, zdobywając doświadczenie w amatorskich przedstawieniach teatralnych w Oxfordzie i osiągając wczesny sukces w Oxford Playhouse. Kariera Barkera rozwijała się stopniowo, obejmując takie etapy jak dołączenie do Aylesbury Repertory Company w 1948 roku i występy w produkcjach West Endu, takich jak Prawdziwy inspektor Hound Toma Stopparda. Szersze uznanie zyskał dzięki rolom w komediowych programach radiowych i telewizyjnych BBC, takich jak The Navy Lark oraz The Frost Report Davida Frosta (1966-1967). Znaczną część swojego życia zawodowego poświęcił długotrwałemu partnerstwu komediowemu z Ronnie Corbettem, tworząc duet, który stał się centralnym punktem serialu szkiców BBC, The Two Ronnies . Ich styl komediowy obejmował kreacje postaci, werbalne nieporozumienia i rutyny muzyczne, przyczyniając się do 24 oficjalnie uznanych ról i 24 szkiców, w których grał 14 różnych postaci. Barker przyczynił się również do jednego programu. Najbardziej cenione dzieła Barkera obejmowały rolę w sitcomach Porridge (1974-1977) i Open All Hours (1976-1985), a także późniejsze role w The Magnificent Evans (1984) i Clarence (1988). Pisał komedie pod własnym nazwiskiem i pseudonimami, takimi jak Gerald Wiley. Jego poczucie humoru często charakteryzowano jako absurdalne i oparte na grach słownych, z dowcipami opartymi na nietypowych scenariuszach, takich jak statek przewożący czerwoną farbę zderzający się z statkiem przewożącym fioletową farbę lub pożar w londyńskiej siedzibie Urzędu Skarbowego. Barker otrzymał cztery nagrody BAFTA za najlepszy występ w lekkiej rozrywce i został mianowany OBE w 1978 roku. Zakończył karierę aktorską w grudniu 1987 roku, ale po 1999 roku nadal pojawiał się w mniejszych rolach filmowych. Po przejściu na emeryturę otworzył z żoną Joy antykwariat w 1988 roku. Ronnie Barker zmarł 3 października 2005 roku w wieku 76 lat w wyniku niewydolności serca.

Ronnie Schell (1931–2026), komik (Stany Zjednoczone) – Kabaret
Zweryfikowane Nieodebrane
Stany Zjednoczone

Ronnie Schell

Ronnie Schell, amerykański aktor i komik, prowadził długą i różnorodną karierę trwającą kilka dekad. Urodzony w 1931 roku, początkowo dążył do zostania zawodowym graczem baseballa, osiągając poziom półprofesjonalny przed wstąpieniem do Sił Powietrznych. Podczas służby w Siłach Powietrznych bawił publiczność jako konferansjer i komik w różnych przedstawieniach scenicznych. Uzyskał dyplom z zakresu studiów humanistycznych na Uniwersytecie Stanowym w San Francisco w 1958 roku, a także założył popularny partnerski duet komediowy podczas studiów w tej instytucji. Schell zaczął występować solo i otworzył występy dla większych artystów w Las Vegas, co przyniosło mu przydomek „Najwolniej wschodzącego młodego komika Ameryki”. Kariera Schella nabrała rozpędu dzięki występom w telewizji na początku lat 60., w tym wystąpieniu w programie 'You Bet Your Life' prowadzonym przez Groucho Marxa w 1959 roku. Jego występy stand-upowe nabierały kształtu w klubie nocnym hungry i w San Francisco, po czym pojawił się w Purple Onion. W 1962 roku przeniósł się do Los Angeles i wprowadził The Kingston Trio na ich albumie koncertowym College Concert. Debiutował w telewizji w 1964 roku w programie 'Gomer Pyle, United States M.C.' i jest być może najbardziej znany z roli szeregowego Duke'a Slatera w serialu przez trzy sezony. Jego postać służyła jako mediator między Gomerem Pylem a sierżantem Carterem. Opuścił 'Gomer Pyle – USMC' podczas czwartego sezonu, aby wystąpić w 'Good Morning World' z Goldie Hawn, ale powrócił na piąty i ostatni sezon. Poza występami na żywo i telewizją, talent Schella rozciągał się na aktorstwo głosowe i reklamy. Podkładał głosy postaciom w serialach animowanych takich jak 'Bitwa Planet' oraz w licznych kreskówkach Hanna-Barbera, w tym w rolach w 'Krasnalach Harfolku', 'Rodzinie Flintstonów' i 'Jetsonowie: Film'. Pojawiał się również w reklamach Pacific Southwest Airlines (PSA) takich jak 'Kontrola Uśmiechu' i 'Konkurs Piękności PSA Daje Ci Wsparcie'. W latach 60. XX wieku gościł w programach takich jak 'The Andy Griffith Show', 'The Patty Duke Show', ‘Happy Days’, “Good Morning, World,” “Rowan & Martin’s Laugh-In,” “That Girl” i “The Jim Nabors Hour.” Pojawił się w "The Tonight Show Starring Johnny Carson" w 1973 roku. Później w swojej karierze zagrał w produkcjach takich jak 'Miłość od pierwszego kęsa' (1979), 'Rover Dangerfield' (1991) i 'Najsilniejszy Człowiek Świata' (1975). Od połowy do późnych lat 80. pojawiał się w reklamach Shakey’s Pizza. W 2007 roku wziął udział w touringowym kabarecie '5 Star Revue' i zagrał w off-broadwayowskim spektaklu 'Don't Leave it All to Your Children!' z 2009 roku. W filmie z 2019 roku 'The Last Laugh' udzielał wskazówek komediowych Richardowi Dreyfussowi. Między 1998 a 2010 rokiem organizował wydarzenia komediowe na wsparcie Programu Stypendialnego SF State, otrzymując uznanie od San Francisco State University za swoje zaangażowanie w sport Gatorów. Ronnie Schell zmarł 12 czerwca 2026 roku w Los Angeles, CA.

Rory McGrath, komik (Wielka Brytania)
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Rory McGrath

Brytyjski komik, osobowość telewizyjna i pisarz, Rory McGrath urodził się 17 marca 1956 roku. Lata jego formowania spędził w Redruth, Kornwalia, Anglia, uczęszczając do Redruth Grammar School, a następnie kontynuował naukę w Emmanuel College, Cambridge. Studiując języki nowoczesne, uzyskał dyplom trzeciego stopnia i brał udział w Footlights, organizacji, gdzie poznał Jimmy’ego Mulville’a. Ta wczesna współpraca okazała się kluczowa dla kształtowania jego przyszłej kariery. Kariera komediowa McGratha rozpoczęła się od pisania dla programów radiowych w latach 80. On i Mulville pisali scenariusze do audycji BBC Radio prowadzonych przez Frankie Howerda i Windsora Daviesa, oraz współtworzyli 'Black Cinderella Two Goes East' dla BBC Radio 2 w 1978 roku. Ich współpraca trwała, gdy pracowali nad popularnymi programami telewizyjnymi, takimi jak 'Not the Nine O'Clock News' i 'Alas Smith and Jones', oraz byli częścią zespołu tworzącego 'Injury Time' na BBC Radio 4 od 1980 do 1982 roku. Wspólnie napisał i wystąpił w 'Tales From The Crypt' Glompusa Van De Hloeda w 1981 roku, co pokazało zarówno jego umiejętności pisarskie, jak i aktorskie. W 1986 roku współzałożył Hat Trick Productions wraz z Mulville i Denise O'Donoghue. Przez całą swoją karierę McGrath pojawiał się w różnorodnych programach telewizyjnych. Zagrał główną rolę w sitcomie "Chelmsford 123" w latach 1988 i 1990, prowadził teleturniej "Trivial Pursuit" w 1990 roku i został stałym członkiem jury programu "They Think It's All Over" od 1995 do 2006 roku, występując we wszystkich odcinkach jego 18 serii. Prezentował również programy takie jak "Rory's Commercial Breakdown" (1997), "Industrial Revelations: Best of British Engineering" (2008) i ‘Pub Dig for History’ (2011). Poza pracą w komedii, różnorodne zainteresowania McGratha są widoczne dzięki jego udziałowi w reality show ITV "Sugar Free Farm" w 2016 roku oraz poprzez jego książkę "Bearded Tit – Confessions of a Birdwatcher," opublikowaną w 2008 roku. Prowadził także liczne programy podróżnicze i dokumentalne, w tym "Three Men in a Boat" od 2006 do 2011 roku. Obecnie McGrath zbiera fundusze na kampanię charytatywną Breathlessness.

Rose Sydell (1865–1941), komiczka (Stany Zjednoczone)
Zweryfikowane Nieodebrane
Stany Zjednoczone

Rose Sydell

Rose Sydell była amerykańską burleską artystką, która przez dwadzieścia sześć lat prowadziła własną produkcję, Rose Sydell i London Belles. Jej zwyczaj pokrywania się bogatymi, kosztownymi klejnotami i bogatymi strusimi piórami zasłużył na wyróżnienie jako pierwszej amerykańskiej Królowej Burlesque.

Ruben Aguirre (1934–2016), komik (Meksyk)
Zweryfikowane Nieodebrane
Meksyk

Ruben Aguirre

Rubén Aguirre Fuentes, urodzony 15 czerwca 1934 roku w Santa Anita, Saltillo, Coahuila, Meksyk, był meksykańskim aktorem i komikiem. Pamiętany jest za swoją rozległą karierę w telewizji i sztuce performatywnej. Wczesne lata życia Aguirre’a obejmowały edukację; studiował inżynierię rolną w Escuela Superior de Agricultura Hermanos Escobar w Ciudad Juárez, Chihuahua, a później ukończył studia z dodatkowym kierunkiem systemów mechanizowanych. Aby się utrzymać podczas studiów, pracował jako ogrodnik w El Paso, Teksas. Zanim zasłynął w mediach, rozpoczął karierę w Ciudad Juárez jako nieoficjalny gospodarz radiowy i komentator walk byków. Podróż aktorska Aguirre'a rozpoczęła się w Monterrey, Nuevo León, gdzie występował jako klaun o imieniu Pipo. Przeniósł się do Meksyku z zamiarem uzyskania licencji radiowej. Jego kariera telewizyjna rozpoczęła się w Monterrey przed przeprowadzką do stolicy. Współpracował z Roberto Gómez Bolaños (Chespirito) przy różnych programach, w tym Los supergenios de la Mesa Cuadrada i Chespirotadas w latach 1968-1969, a później wystąpił w Los supergenios de la Mesa Cuadrada (1970-1971) i Chespirito (1972-1973). Postać Profesora Jirafalesa zadebiutowała w programie Sábados de la fortuna. Aguirre jest najbardziej znany z roli Profesora Jirafalesa w ‘El Chavo del Ocho’ w latach 1973-1980, a także z gry Rufino Rufiána w 'El Chapulín Colorado' (1970-1992), Lucasa Tañedy w Los Chifladitos (1971-1972 i 1980-1995) oraz sierżanta Refugio Pazguato w Los Caquitos (1980-1995). Wrócił do roli Profesora Jirafalesa w El Chavo del 8 aż do 1992. Praca Aguirrea wykraczała poza telewizję. Objeżdżał świat z obsadami „El Chavo” i „El Chapulín Colorado”, odwiedzając Portoryko, Wenezuelę i Brazylię. Po udziale w tych programach przeniósł się do Argentyny i założył cyrk o nazwie „El Circo del Profesor Jirafales”, którym kierował do 2008 roku. Pełnił również stanowisko kierownicze w Televisión Independiente de México, a później pracował jako narrator w programie Atínale al Precio od 2000 roku, zanim zastąpił go Héctor Sandarti. Aguirre poślubił Consuelo de los Reyes w 1959 roku i miał siedmiu dzieci. Ogłosił swoją emeryturę w 2013 roku po 46-letniej karierze artystycznej. Rubén Aguirre Fuentes zmarł 17 czerwca 2016 roku w Puerto Vallarta, Meksyk, w wieku 82 lat, w wyniku powikłań zapalenia płuc.