Chuck - de tekenfilmkomiek van GiggleTime die moppen vertelt
GiggleTime voor Android
Gratis in Google Play
Download de app
GiggleTime - moppen, komieken en comedyshows GiggleTime
Menu
Ga voor Premium Dien een grap in Comedians Comedyshows Meest gevolgde comedians Over Veelgestelde vragen Contact Comedian toevoegen
Download de app
Volg ons

Juridisch
Privacybeleid Gebruiksvoorwaarden Cookiebeleid Terugbetalings- en annuleringsbeleid Toeschrijvingen
Log in
Taal
Categorieën
Instellingen
Taal Nederlands, Vlaams Nederlands, Vlaams
Veilige modus
Willekeurige grappen automatisch afspelen
Meldingen
Wereldwijde Talentengids

Comedians Directory

Bekijk profielen van komieken, biografische samenvattingen, land van herkomst en officiële links.

Begint met R Geverifieerd Alles wissen
85-96 van 120 comedians
Robin Kafaliev, comedian (Bulgarije) – Sketchcomedy
Geverifieerd Onopgeëist
Bulgarije

Robin Kafaliev

Robin Kafaliev is een Bulgaarse acteur, producent en regisseur, geboren op 2 juni 1964 in Plovdiv. Hij studeerde af aan de VITIZ "Krastyo Sarafov" in de klas van prof. Nikolai Lyutskanov, en nam al als student deel aan de film "En nu, waarheen?" van Rangel Valchanov. In de jaren 90 werkte hij in het theater, de film, de radio en de nasynchronisatie, voordat hij geleidelijk naar de televisie schoof. Hij verwierf brede bekendheid als auteur en presentator van het komische programma "De grappigste dieren en mensen op de planeet" , dat gedurende 13 seizoenen werd uitgezonden. Kafaliev is ook regisseur en producent van entertainment televisieformaten, waaronder "Zonder woorden", "Zonder kleding" en "Fort Boyard". In 2005 creëerde hij "Alaminut" - de eerste sketchshow met speelfilm in Bulgarije, waarin hij de rollen van maker, regisseur en acteur vertolkte. Kafaliev heeft tientallen optredens in Bulgaarse en buitenlandse filmproducties, evenals uitgebreide ervaring in nasynchronisatie, waarbij hij zijn stem heeft gegeven aan honderden films en televisieproducties. Hij werkt samen met tal van bekende Bulgaarse acteurs en regisseurs en vestigt zich als een van de herkenbare namen in de Bulgaarse televisiekamercomedy en entertainmentprogramma's.

Robin Paulsson, comedian (Zweden)
Geverifieerd Onopgeëist
Zweden

Robin Paulsson

Robin Paulsson is een Zweedse entertainer, werkzaam als stand-up comedian, scenarioschrijver en televisiepresentator. Hij debuteerde in de wereld van de stand-up comedy in 2001 en verwierf snel erkenning binnen Zweden. Vanaf augustus 2006 omvatte zijn professionele pad ook televisieopdrachten, met name met 'Robins,' een talkshow die hij presenteerde op Zweedse Televisie. Dit programma werd vooral bekend door zijn imitatie van voetballer Zlatan Ibrahimović. Paulsson’s komische reis is gekenmerkt door talrijke optredens en schrijfaantekeningen in verschillende Zweedse televisieprogramma’s. In 2003 ontving hij de 'Roligast i Skåne' (Grappigste van Skåne) prijs op een P3 humor festival; en tijdens 2004 werd hij erkend als 'Årets Nykomling' (Nieuwkomer van het Jaar) bij de Svenska Stand-up-galan. Voor SVT schreef hij scripts voor de komedieserie ‘Kvarteret Skatan’ en ‘Extra allt,’ en leverde ook scriptbijdragen voor ‘Time Out,’ waarin hij tevens een optreden had. Zijn deelname strekt zich uit tot programma's als 'Parlamentet' (TV4, 2010-2011), 'Extra Extra' (TV3) en 'Tack gode gud' (TV4). Sommige critici hebben zijn stijl vergeleken met die van David Letterman. Naast stand-up en schrijven heeft Paulsson ook belangrijke presentatierollen op zich genomen. Hij presenteerde de Svenska idrottsgalan (Zweedse Sportgala) in 2011 en 2012, en co-hostte Melodifestivalen in 2015 samen met Sanna Nielsen. In 2019 nam hij de rol van presentator voor 'Fråga Lund' op zich. Hij presenteerde ook 'Sommar i P1' op Sveriges Radio in juli 2015 en 'En trekant med Robin' in 2009. Hij is sinds 2013 getrouwd met Live Lausund. Paulsson ontving in 2007 nominaties voor zowel de Aftonbladet TV Award als Kristallen (Zweedse Televisie Awards), waarmee zijn positie binnen het Zweedse entertainmentlandschap verder werd versterkt.

Robin Tyler, comédienne (Canada)
Geverifieerd Onopgeëist
Canada

Robin Tyler

Robin Tyler, geboren in Canada en nu een Amerikaanse komiek, brak de grond als de eerste openlijk lesbische of homo-artiest die haar oriëntatie onthulde op een nationale tv-uitzending. Als feministische activist hielp ze met het lanceren van de basiscampagne voor LGBTQ burgerlijke vrijheden en huwelijksgelijkheid in de Verenigde Staten, en werkte ook als producent. Tyler hosted and oversaw the main stage at three Washington, D.C., LGBTQ-rights marses, met name de inaugurele National March on Washington for Lesbian and Gay Rights in 1979. Ze ontstond de slogan

Rodrigo Salinas, comedian (Chili)
Geverifieerd Onopgeëist
Chili

Rodrigo Salinas

Rodrigo Salinas, geboren op 1 februari 1975 in Santiago, Chili, is een veelzijdig Chileens kunstenaar die professioneel bekend staat als 'Guatón Salinas.' Hij werkt als cartoonist, schrijver, acteur en komiek. Zijn ouders zijn Luis Enrique Salinas Campos en María Angélica Marambio Díaz; hij werd Rodrigo genoemd ter ere van Rodrigo Ambrosio en Salvador naar aanleiding van Salvador Allende. Salinas bezocht Colegio San Ignacio van de eerste tot de twaalfde klas en behaalde later een diploma in de Kunstwetenschappen aan de Universiteit van Chili. Salinas' carrière begon in 1997 als redacteur en zanger voor het experimentele fanzine Kiltraza. Hij staat bekend om zijn bijdragen aan de Chileense kunstscene, waaronder de mede-oprichting van La Nueva Gráfica Chilena in 2000 en Feroces Editores in 2005. Zijn stripcreaties omvatten Rata Galdames, Morgan Shila, Carlitos Marx, El Reino del Sí, Arturo Prat Is Not Dead, en Una Novela Ecuestre. Hij publiceerde Canal 76 vanaf 2002 in het tijdschrift Wikén, en bracht in 2007 een verzamelboek van de strip uit. In 2006 had hij zijn eerste solo-expositie, Winnis. Salinas' werk strekt zich uit tot televisie en film. Van 2003 tot 2005 was hij scenarioschrijver en stemacteur voor het kinderprogramma 31 Minutos, en verscheen hij ook in Experimento Wayapolis. Sinds 2008 is hij deel van de cast van El club de la comedia, waarin hij personages vertolkt zoals El dostor, Cabo Salinas en El guatón. Vanaf november 2011 presenteerde hij 'El mundo según Rodrigo Salinas' in het Chilevisión-programma 7 días. Hij speelde in Fuerzas especiales (2014) en de vervolgfilm (2015), en La mentirita blanca (2017), die erkenning kreeg voor zijn scenario op het Miami Film Festival. Salinas identificeert zich als links en heeft verschillende politieke figuren gesteund, waaronder Eduardo Frei Ruiz-Tagle in 2009–10 en Michelle Bachelet in 2013.

Rogelio de Egusquiza (1845–1915), comedian (Spanje)
Geverifieerd Onopgeëist
Spanje

Rogelio de Egusquiza

Rogelio de Egusquiza, geboren in El Astillero (of Santander, volgens een bron) in 1845, was een Spaanse kunstenaar. Geboren in een welgestelde familie, onderging hij een gestructureerde artistieke opleiding, waarbij hij zijn studies begon in Madrid en deze voortzette aan de École des Beaux-Arts in Parijs onder Léon Bonnat. Rond het einde van de jaren 1860 verbleef hij in Parijs. Zijn vroege werk omvatte historische taferelen, maar hij verplaatste vervolgens zijn focus naar genretaferelen en portretten. Na de dood van Marià Fortuny in 1875 verhuisde Egusquiza naar Rome, waar hij werkte in het atelier van de Madrazos en ook cursussen volgde aan de Spaanse Academie in Rome. Een belangrijk keerpunt kwam in 1876 toen hij Richard Wagner's muziek ontdekte, nog steeds in Parijs. Deze ontmoeting ontketende een diepe vriendschap en leidde ertoe dat hij in 1879 naar München reisde om *De Ring des Nibelungen* te beluisteren. Hij bezocht Wagner meerdere keren tussen 1880 en 1882, waarbij hij onder meer Venetië, Berlijn en Bayreuth aandeed. Egusquiza was een van de slechts twee Spaanse vrienden die Wagner had; de andere was muziekcriticus Joaquín Marsillach. Na de ontmoeting met Wagner verschoof zijn artistieke focus naar wagneriaanse thema's, voornamelijk portretten van personages. Egusquizas werk omvatte portretten, waaronder postuum beeltenissen van Arthur Schopenhauer en koning Lodewijk II van Beieren. Hij droeg ook bij aan het tijdschrift *Bayreuther Blätter* met een artikel getiteld “Über die Beleuchtung der Bühne” (Over podiumverlichting). Tussen 1892 en 1897 exposeerde hij in de Salons de la Rose + Croix; bovendien toonde hij in 1900 prints uit *Parsifal* op de Wereldtentoonstelling, waarvoor hij een zilveren medaille ontving. In 1911 werd hij ere-lid van de Asociación Wagneriana de Madrid, waarbij hij exemplaren van opera's en etsen aan de organisatie doneerde; hij werd in 1913 opnieuw benoemd tot ere-lid. Vanwege de Eerste Wereldoorlog keerde hij in 1914 terug naar Madrid, waar hij op 10 februari 1915 overleed. Een tentoonstelling in het Prado Museum, “El Mal se desvanece” (Het kwaad verdwijnt), toonde zijn werk in 2013-2014.

Rolf Braun (1929–2006), comedian (Duitsland) – Satire
Geverifieerd Onopgeëist
Duitsland

Rolf Braun

Rolf Braun, geboren op 6 april 1929 in Mainz-Kastel, was een Duitse cabaretier en een prominente figuur in de Mainzer carnavalsscene. Zijn carrière begon rond 1930 als entertainer, en hij werd al snel bekend als een Fastnacht-ster die regelmatig aan de linkeroever van de Rijn verscheen. Braun was vroeg betrokken bij carnaval; hij was een oprichter van de Karneval-Club Kastel en later medeoprichter van de Atlanta-Club in 1947, die evolueerde naar de Karneval-Club Kastel. Hij was bijna 44 jaar lang president van deze club en bleef erevoorzitter. Braun's komische stijl was geworteld in satirisch spreken, aanvankelijk als Büttenredner in de televisieshow 'Mainz bleibt Mainz.' Hij deed 35 jaar mee aan dit programma en was er 16 jaar president tot 1989. Zijn werk reikte verder dan televisie; hij schreef en speelde in de televisieserie 'Der Vereinsmeier' in 1971. Van 1973 tot 1993 werkte hij als spreker bij het ministerie van de deelstaat Rijnland-Palts, een positie die hij verkreeg dankzij voormalig minister-president Helmut Kohl. Hij trad vaak op met Claire Schlichting, die haar carrière begon als kind in een ballet school in Barmen en later bekendheid verwierf door haar komische optredens, met name in de Wintergarten in Berlijn, vaak in een dienstmeisjeskostuum dat haar handelsmerk werd. Rolf Brauns bijdragen aan de Duitse komedie en het Mainz carnaval werden algemeen erkend. Hij ontving talloze onderscheidingen, waaronder de Orde van Verdienste van de Bondsrepubliek Duitsland in 1995, de Ehrenring der Stadt Mainz (Ereteken van de Stad Mainz), en de Orde van Verdienste van Rijnland-Palts in 1997. In 1999 werd hij geëerd met de "Lachender Loabser," een orde die door CV Ulk Erbach wordt toegekend voor bijdragen aan Hessen en Hessische humor, en was hij Sitzungspräsident (sessiepresident) voor “Mainz bleibt Mainz.” Na een beroerte in 1989 trok Braun zich terug uit het openbare leven, maar maakte hij een memorabele gastoptreden tijdens het 50-jarig jubileum van 'Mainz bleibt Mainz' in 2005. Zijn boek, 'Wolle mer’n eroilosse,' uitgegeven in 1997, documenteerde 60 jaar Mainz carnaval en bevestigde zo zijn nalatenschap als een centrale figuur in het culturele erfgoed van de regio.

Romain Bouteille (1937–2021), comedian (Frankrijk)
Geverifieerd Onopgeëist
Frankrijk

Romain Bouteille

Romain Bouteille, geboren in Parijs op 24 maart 1937, was een veelzijdig Frans kunstenaar. Hij identificeerde zich als toneelschrijver, acteur, komiek en zanger, en zijn carrière omspande meerdere decennia. Van jongs af aan toonde hij een verlangen naar artistieke vrijheid, stellend dat zijn roeping was om werk te vinden waarmee hij op elk uur kon opereren zonder diploma of echt werk. Bouteille’s vroege leven omvatte deelname aan scouting. Zijn reis naar optreden begon met zijn eerste solo-voorstelling in 1966 in het Théâtre de la Vieille-Grille. Een cruciaal moment in Bouteille's carrière vond plaats in 1968 toen hij de Café de la Gare troupe mede-oprichtte. Deze gelegenheid, samen met anderen, hielp de carrières van veel artiesten op gang te brengen en hij wordt beschouwd als een pionier van het café-théâtre. De oorspronkelijke groep omvatte Coluche, Sotha, Henri Guybet, Patrick Dewaere en Miou-Miou. Een scheiding van zijn partner Sotha vond plaats in 1968 toen zij met Patrick Dewaere trouwde. Bouteille's werk verkende vaak anarchistische thema's; hij schreef bijna dertig toneelstukken geïnspireerd door libertarische ideeën, en ongeveer dertig toneelstukken in totaal. Zijn acteerkredieten omvatten optredens in films zoals Le Feu follet en The Distrait , en een rol als Simon in Roman Polanski’s The Tenant (1976). Bouteille's werk is gedocumenteerd op IMDb. Later in life, Bouteille bleef bijdragen aan de kunstwereld. Hij trouwde met actrice Saïda Churchill in 1988, en ze kregen een zoon genaamd Shams, geboren in Marseille in 1997. Het gezin verhuisde in 1997 naar Étampes, Beauce. In december 2014 richtten Bouteille en Churchill een theater met 50 zitplaatsen op, genaamd Les Grands Solistes, in Étampes. Deze locatie verwelkomde ongeveer vijftig kunstenaars, waaronder François Rollin, Albert Meslay, Clair Jaz, Didier Porte, Marc Gélas, Fred Saurel, Paul Adam, Vincent Roca, Christophe Guybet, Jean Vocat, Frédéric Hulné en Prune Lichtlé. Romain Bouteille overleed op 31 mei 2021 in Corbeil-Essonnes op de leeftijd van 84 jaar als gevolg van ademhalingsfalen.

Roman Frayssinet, comedian (Frankrijk)
Geverifieerd Onopgeëist
Frankrijk

Roman Frayssinet

Roman Frayssinet is een Franse acteur en komiek, geboren op 6 mei 1994 in Chevilly-Larue. Zijn ouders hebben een professionele achtergrond; zijn vader is ingenieur en zijn moeder ambtenaar. Aanvankelijk met de intentie om na de middelbare school dierenarts te worden, koos hij uiteindelijk voor een wetenschappelijk baccalauréat in 2012. Daarna reisde hij naar Canada om scenario schrijven te studeren aan de Universiteit van Montreal. Frayssinet's komische reis begon vroeg. Op 16-jarige leeftijd meldde hij zich aan voor het Juste pour rire festival. Hij ontmoette Uncle Fofi in 2013, wat leidde tot zijn debuut op het podium met optredens in de Couscous Comedy Show en bij Zoofest. Hij verwierf ook ervaring door te trainen bij l'École nationale de l'humour en deel te nemen aan 11 vies au Club Soda in 2015. Van januari tot augustus 2015 nam La Comédie des Trottoirs hem op als performer in het Sainte-Catherine Theatre. Zijn vroege carrière omvatte het voorprogramma van verschillende gevestigde comedians, zoals Louis T., Adib Alkhalidey, François Bellefeuille, Sugar Sammy, Kyan Khojandi en Blanche Gardin. Sinds 2018 is Frayssinet een herkenbaar gezicht op de Franse televisie geworden. Hij presenteert het segment Les Dernières Minutes op Clique sur Canal+ vanaf januari 2018. In 2018 presenteerde hij zijn show Alors in het Théâtre de l'Œuvre in Parijs; Jamel Debbouze nodigde hem vervolgens uit voor Marrakech du rire, ook al in 2018. Zijn shows omvatten Migraine (2015), Là (2016) en Au II là. In 2023 werd een opname van zijn show Ô dedans vanuit het Olympia uitgebracht op Canal+. Momenteel, in 2024, werkt hij als co-schrijver voor de nieuwe show van Gad Elmaleh. De carrière van Frayssinet toont een toewijding aan het vak van komedie en optreden. Hij maakte zijn radio debuut in de show van Malik Mehni (CHOQFM) en weigerde in 2017 een contract met Juste pour rire vanwege beschuldigingen tegen Gilbert Rozon, waarmee hij ethische overwegingen binnen zijn professionele keuzes aantoont. Hij blijft zijn komische stijl ontwikkelen door te schrijven en op te treden, en draagt bij aan zowel toneelproducties als televisieprogramma's.

Ronald Golias (1929–2005), comedian (Brazilië)
Geverifieerd Onopgeëist
Brazilië

Ronald Golias

José Ronald Golias, professioneel bekend als Ronald Golias, was een Braziliaanse komiek en acteur. Hij werd geboren op 4 mei 1929 in São Carlos, São Paulo, Brazilië, als zoon van Arlindo Golias en Conceição Bragato, immigranten uit Portugal en Italië respectievelijk. Vanaf de leeftijd van acht trad hij op het podium op in de Escola Dante Alighieri in São Carlos. In 1940 verhuisde Golias naar São Paulo en werkte hij als kleermaker en monteur terwijl hij zijn interesse in zwemmen bleef volgen; hij sloot zich zelfs aan bij de aquatische performancegroep 'Acqua Loucos' en nam deel aan het radio-programma 'Calouros em Cena'. Voordat hij beroemd werd als komediant, had Golias diverse banen, waaronder het werken als assistent van een kleermaker en verzekeringsagent. In de jaren 50 herkende Manoel de Nóbrega zijn talent en huurde hem in voor werk op televisie en radio. Zijn eerste personage was 'Pacífico,' die wijdverspreid bekend raakte vanwege de catchphrase 'Ô Cride!'. Deze rol leidde tot een filmcarrière van tien films, waaronder 'Um Marido Barra-Limpa' (1967), 'Os Três Cangaceiros' (1959) en 'Golias contra o Homem das Bolinhas' (1969). Van 1967 tot 1971 speelde hij 'Bronco' in 'A Família Trapo,' een personage dat leefde van zijn zwager en provocatieve meningen uitte; Renata Fronzi speelde Bronco’s zus. Golias bleef zijn komische persona verder ontwikkelen en speelde in 'Bronco Total' (1972-1973) en 'Golias em 5 Tempos' (1975). Hij adapteerde de Amerikaanse serie 'Mork & Mindy' als 'Superbronco' in 1979. Van begin jaren ’90 tot aan zijn dood was hij een vaste castlid van 'A Praça é Nossa,' en speelde personages zoals Pacífico, 'The Master,' 'Isolda,' en 'Professor Bartolomeu Guimarães.' Hij speelde ook in zijn eigen tv-show, 'Meu Cunhado,' vanaf 2004 met Moacyr Franco, hoewel 22 afleveringen nooit werden uitgezonden vanwege het verzoek van zijn familie. Golias was bevriend met Renato Aragão en onderging in april 2004 een hartoperatie voordat hij de volgende maand werd opgenomen in het ziekenhuis met een hersenbloedstolsel. Hij overleed op 27 september 2005 in São Paulo aan meerdere orgaanfalen als gevolg van een longinfectie.

Ronnie Barker (1929–2005), comedian (Verenigd Koninkrijk) – Sketchcomedy, Surrealistisch en absurd
Geverifieerd Onopgeëist
Verenigd Koninkrijk

Ronnie Barker

Ronnie Barker, geboren op 25 september 1929 in Bedford, was een Brits acteur, komiek en schrijver. Zijn ouders waren Leonard William Barker, bekend als Tim, en Edith Eleanor Carter, bekend als Sis; hij had twee zussen, Vera (geboren in 1926) en Eileen (geboren in 1933). De familie verhuisde in 1933 naar Oxford toen hij vier jaar oud was, vanwege de baan van zijn vader bij Shell-Mex. Hij bezocht de Donnington Junior School en de City of Oxford High School for Boys voordat hij kortstondig architectuur ging studeren, een pad dat hij na zes maanden opgaf. Voordat hij acteur werd, werkte Barker als bankmedewerker bij Westminster Bank, en deed hij ervaring op in het amateaterveld in Oxford, met vroege successen bij het Oxford Playhouse. Barker's carrière ontwikkelde zich door verschillende fasen, waaronder het lid worden van de Aylesbury Repertory Company in 1948 en optredens in West End-producties zoals Tom Stoppard's The Real Inspector Hound . Hij verwierf bredere erkenning door rollen in BBC radio- en televisiekomedie The Navy Lark en David Frost's The Frost Report (1966-1967). Een aanzienlijk deel van zijn professionele leven omvatte een langdurig komisch partnerschap met Ronnie Corbett, waarbij ze een duo vormden dat centraal stond in de BBC sketchserie The Two Ronnies . Hun komische stijl omvatte karakterwerk, verbale misverstanden en muzikale routines, wat bijdroeg aan 24 gecrediteerde rollen en 24 sketches waarin hij 14 verschillende personages speelde. Barker droeg ook bij aan één show. Barker's meest gevierde werk omvatte een rol in de sitcoms Porridge (1974-1977) en Open All Hours (1976-1985), samen met latere rollen in The Magnificent Evans (1984) en Clarence (1988). Hij schreef humor onder zijn eigen naam en pseudoniemen, zoals Gerald Wiley. Zijn humor werd vaak gekarakteriseerd als absurdistisch en woordspeling-gebaseerd, met grappen die draaiden om ongebruikelijke scenario's, zoals een schip dat rode verf vervoert dat botst met een schip dat paarse verf vervoert, of een brand in het kantoor van de Belastingdienst in Londen. Barker ontving vier BAFTA-awards voor beste licht entertainment optreden en werd benoemd tot OBE in 1978. Hij ging in december 1987 met pensioen, maar verscheen daarna nog in kleinere filmrollen na 1999. Na zijn pensioen opende hij samen met zijn vrouw, Joy, in 1988 een antiekwinkel. Ronnie Barker overleed op 3 oktober 2005, op de leeftijd van 76 jaar, als gevolg van hartfalen.