Chuck - rysunkowy komik GiggleTime opowiadający dowcipy
GiggleTime na Androida
Za darmo w Google Play
Pobierz aplikację
GiggleTime - dowcipy, komicy i występy komediowe GiggleTime
Menu
Go Premium Zgłoś żart Komicy Występy komediowe Komicy z największą liczbą obserwujących O nas Najczęściej zadawane pytania Kontakt Dodaj komika
Pobierz aplikację
Obserwuj nas

Prawne
Polityka prywatności Regulamin Polityka plików cookie Polityka zwrotów i anulowania Przypisania
Loguj się
Język
Kategorie
Ustawienia
Język polski polski
Tryb awaryjny
Losowe żarty – automatyczne odtwarzanie
Powiadomienia
Globalny Katalog Talentów

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

Zaczyna się na R Zweryfikowane Wyczyść wszystko
Wyświetlono 49-60 z 119 komików
Zweryfikowane Nieodebrane
Estonia

Roger Andre

364 obserwujących

Roger Andre to estoński komik, który występuje na scenie stand-up od około 10 lat. Początkowo studiował dziennikarstwo na Uniwersytecie w Tartu i był wcześniej członkiem grupy komediowej Comedy Estonia. Obecnie jest członkiem Huumoriklubi (Klub Humoru) i uważany jest za jednego z najbardziej znanych i oglądanych estońskich komików stand-up. Jego sceniczna persona łączy elementy przyjaciela, który mówi zbyt wiele prawdy, z protagonistą telenoweli, tworząc występy, które są świeże i przyjemnie surowe na scenie. Opisywany jest jako ktoś, kogo chciałbyś przedstawić swojej babci, a często wywołuje rozbawienie samym patrzeniem na publiczność. Styl komediowy Andre’a przypomina opowiadanie żartu przez dziecko pod choinką, wykorzystując rozbrajające podejście do dostarczania nieoczekiwanych punktów kulminacyjnych. Jego występy zabierają publiczność w podróż po świecie młodego człowieka z naiwną, ale zawsze optymistyczną perspektywą. Skupia się na opowiadaniu historii, a jego komedia często zawiera sytuacje i frustracje bliskie życiu codziennemu, niefortunne zdarzenia i radzenie sobie z nimi. Fragmenty z jego występów zgromadziły setki tysięcy wyświetleń, a jego koncerty często wyprzedają się. Rozległ się z licznymi trasami koncertowymi, prezentując 'Roger Andre “Järgmine Probleem”' podczas 29 pokazów w Estonii i 'Roger Andre “Pärandusepoiss”' podczas 25 pokazów w Estonii i Australii. Poza występami na scenie stand-upowej, Roger Andre bierze udział w Huumoriklubi Suvetuur w latach 2023–2025, a wcześniej uczestniczył w Suvetuur Comedy Estonia w latach 2017–2022 oraz w Sügistuur w latach 2017–2021. Występował również międzynarodowo w miejscach takich jak Up The Creek w Londynie, Comedy Republic w Melbourne i Comedy Lounge w Perth. Współprowadzi podcast o nazwie 'Päikesejänkud' z Danielem Veinbergsem, który działa od 7 lat. W 2023 roku pojawił się w programie telewizyjnym "Terevisioon", gdzie próbował przygotować jajko pochyłe na jajku z boczkiem, wykorzystując składniki takie jak jaja z kurzych gospodarstw Muhu, boczek, borówki z Muhu, płatki kokosowe i ziarna kakaowe. Obecnie występuje ze swoim show zatytułowanym “Seebikas”, który trwa około dwie godziny, w tym przerwa, i jest rekomendowany dla osób powyżej 16 roku życia. Roger Andre utrzymuje obecność w mediach społecznościowych poprzez Instagram, TikTok, Threads i X.

Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Richard Cairaschi

230 obserwujących

Richard Cairaschi to francuski dramaturg, reżyser, humorysta, pisarz i muzyk. Urodzony w Nicei we Francji, jest komikiem i wykonawcą głęboko związanym z regionem Nissart. Korzenie jego rodziny sięgają tego obszaru XIII wieku, a on sam często czerpie inspirację z miejsc takich jak Sospel, Vieux-Nice i Berre-les-Alpes. Cairaschi rozpoczął karierę jako grafik, tworząc okładki albumów dla Maurisa Sgaravizziego. Po raz pierwszy wystąpił w Cagnes w 1986 roku, początkowo grając na mandolinie, a następnie przechodząc do teatru. Debiut aktorski miał z trupą Débi Débo, która zadebiutowała w 1987 roku i została powitana przez „La Banda dou Païoun”. Program radiowy 'Le bar des oiseaux', prowadzony wspólnie z Noëlle Perna od 1984 do 1986 roku na Radio France Côte d'Azur, okazał się znaczącym wczesnym krokiem. Następnie stworzył satyryczną komedię 'Le bar des oiseaux', cotygodniowy serial nadawany na FR3 region z Noëlle Perna od 1986 do 1997 roku; ten spektakl przyniósł mu sukces i oznaczał początek jego kariery artystycznej. Komedia Cairaschi’ego skupia się na postaciach z regionu Nissart, przedstawiając je z życzliwością i czyniąc uroczymi. Jego humor charakteryzuje się poczuciem 'pantaï' i typową nissardzką fantazją. Napisał, wyreżyserował i występował w wielu sztukach teatralnych, w tym w 'L'accordéoniste' (1996) oraz był współautorem i wystąpił w innych, takich jak 'Les chaises de la promenade' (1998), 'Arrête de râler' (1999), 'Le clos' (2001), 'Sur les galets' (2002), 'Festin' (2003 – komedia muzyczna), '100 ans de Gym' (2004), '3 Z'en 1' (2007) i 'Rattache-moi ou Nissa 1860' (2010). Wyreżyserował również sztuki takie jak 'La belle époque' (2008) i 'Une page à part' (2006). Stworzył wiele monodramów, w tym 'Perque non' (1984) oraz niedawno 'ISSA' (2020). Cairaschi wierzy, że teatr jest sposobem na połączenie wszystkich form sztuki i występuje w teatrach w Nicei od ponad dwudziestu lat. W 2006 roku wydał również 'Le parler à Nice: petit lexique à l'attention des intéressés', a w 2013 roku 'La Blette et le Cougourdon', co odzwierciedla jego pasję do dyniowatych (cougourdons).

Raffaele Pisu (1925–2019), komik (Włochy)
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Raffaele Pisu

Raffaele Pisu, znany zawodowo jako Guerrino Pisu, był włoskim aktorem i komikiem. Urodził się jako Raffaele Pisu w Bolonii 24 maja 1925 roku i zmarł 31 lipca 2019 roku w Castel San Pietro Terme. Jego rodzina pochodziła z Sardynii, a on był młodszym bratem Mario Pisu. Pisu rozpoczął swoją karierę w Radiu Boloña natychmiast po II wojnie światowej, uczestnicząc w programach radiowych dla dzieci, takich jak 'Il grillo parlante'. Zadebiutował w teatrze dramatycznym i współzałożył trupę teatralną L'attico w 1945 roku. W latach 1947-1949 pracował z trupą Memo Benassi. Współpracował również z siostrami Nava, Isą Barzizzą i Wandą Osiris w avanspettacolo. Pojawił się w spektaklach radiowych takich jak '...E la missione continua' (1950) i 'Le convivenze teatrali' (1955), zyskując popularność dzięki komediowym występom w radiu, w tym rolami w 'Zaccaria, fidanzato di Adalgisa' (1953) i 'Rosso e nero' (1955). Pojawił się również w programach telewizyjnych takich jak 'Passeggiata in città' (1954). Popularność Pisu rozciągała się na telewizję, gdzie występował w programie *L'amico del giaguaro* od 1961 do 1964 roku u boku Gino Bramieri i Marisy Del Frate. Grał w filmach takich jak *Il padrone del vapore* (1951), *I pappagalli* (1955), *Padri e figli* (1957) oraz *Quanto sei bella Roma* (1959). Zaprezentował wszechstronność, wcielając się w dramatyczną rolę w *Italiani brava gente* (1965). W latach 50. i 60. XX wieku uczestniczył w licznych odcinkach programu reklamowego telewizyjnego Carosello. Stworzył i zagrał postać Provolino, początkowo podkładaną głosem przez Oreste Lionello, a później przez Franco Latini, która zyskała dużą popularność. Pisu prowadził kilka programów rozrywkowych w telewizji, w tym *Senza rete* (1969), *La domenica è un'altra cosa* (1969), *Come quando fuori piove* (1971), *Foto di gruppo* (1974) i *Ma che scherziamo?* (1976). Kontynuował grę w serialach fabularnych w telewizji w latach 2000., w tym w *Non ho l'età*, *Una vita in regalo*, *Ma chi l'avrebbe mai detto*, *Marameo* i *Don Matteo 6*. W chwili śmierci miał 94 lata po długiej chorobie.

Raimondo Vianello (1922–2010), komik (Włochy) – Satyra, Komedia skeczowa
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Raimondo Vianello

Włoski aktor filmowy, komik i prowadzący programy telewizyjne, Raimondo Vianello urodził się w Rzymie 7 maja 1922 roku. Młodzieńcze lata spędził w Pulii, a zmarł w Mediolanie 15 kwietnia 2010 roku w wieku 87 lat na skutek niewydolności nerek. Jego kariera artystyczna trwała sześćdziesiąt lat, co ugruntowało jego pozycję jako jednego z ojców założycieli włoskiej telewizji obok Mike’a Bongiorno i Corrado. Vianello urodził się w Rzymie, ale przez dziesięciolecia mieszkał w Dalmacji, zanim przeniósł się do Mediolanu, gdzie żył i zmarł. Kariera Vianello rozpoczęła się pod koniec lat 40. XX wieku, początkowo pracując w filmie jako aktor komediowy i scenarzysta. Krótko służył jako oficer rezerwy w Bersaglieri podczas Włoskiej Republiki Społecznej, wstępując w 1943 roku w wieku około 20-21 lat i został schwytany przez amerykańskie wojska podczas II wojny światowej. Spędził czas w obozie jenieckim niedaleko Pisy, doświadczenie, które mogło wpłynąć na jego decyzję o podjęciu kariery aktorskiej zamiast wojskowej lub prawniczej, jak tego oczekiwali jego rodzice. W tym okresie dzielił obóz z przyszłymi znanymi postaciami, takimi jak Dario Fo, Enrico Maria Salerno i Walter Chiari. Od 1954 do 1959 roku współprowadził satyryczny program Un due tre z Ugo Tognazzim, program przerwany w 1959 roku po skeczu o prezydencie Giovanni Gronchi. W trakcie swojej kariery Vianello wystąpił w 79 filmach między 1947 a 1968 rokiem i prowadził liczne programy telewizyjne. Należały do nich kilka sobotnich programów w RAI w latach 70., teleturnieje takie jak Zig Zag i Il gioco del 9 , oraz talk-show sportowy Pressing od 1991 do 1999 roku. Vianello był również gospodarzem Festiwalu Piosenki w San Remo w 1998 roku. Być może najbardziej znana była jego rola w sitcomie Casa Vianello , w którym wystąpił on i jego żona, aktorka Sandra Mondaini, którą poślubił w 1962 roku. Serial nadawany był od 1988 do 2008 roku i emitowany był na Canale 5, a później na Rete 4, z Vianello i Mondaini grającymi samych siebie. Ich ostatni wspólny występ miał miejsce w filmie telewizyjnym Crociera Vianello w 2008 roku.

Raju Srivastav (1963–2022), komik (Indie)
Zweryfikowane Nieodebrane
Indie

Raju Srivastav

Raju Srivastav, urodzony jako Satya Prakash Srivastav 25 grudnia 1963 roku w Kanpurze, Uttar Pradesh, był indyjskim komikiem, aktorem i politykiem. Początkowo podjął karierę w hindińskim przemyśle filmowym, przenosząc się do Mumbai w latach 80. W tym czasie wystąpił w filmach takich jak , oraz . Srivastav zyskał znaczną rozpoznawalność dzięki udziałowi w programie The Great Indian Laughter Challenge w 2005 roku, gdzie został wicemistrzem. Po swoim debiucie otrzymał miano „Króla Komedii” podczas programu spin-off The Great Indian Laughter Challenge – Champions. Znany ze swojego talentu do naśladowania, do 2009 roku wystąpił ponad 2800 razy na żywo. Jego styl komediowy skłonił go do wyrażenia zaniepokojenia co do wulgarności w programach komediowych i opowiedzenia się za samoregulacją jeszcze w tym samym roku. Początkowo został nominowany przez Samajwadi Party (SP) do startu w wyborach parlamentarnych do Lok Sabha w 2014 roku z Kanpur, ale wycofał się z kandydowania z powodu braku poparcia. 19 marca 2014 roku dołączył do Bharatiya Janata Party (BJP); dodatkowo, w 2014 roku pełnił funkcję ambasadora marki kampanii Swachh Bharat Abhiyan. Od marca 2019 roku sprawował stanowisko przewodniczącego Uttar Pradesh Film Development Council. W 2013 roku wystąpił z żoną w szóstym sezonie programu Nach Baliye. W 2010 roku otrzymał groźne telefony z Pakistanu za żarty na temat Dawooda Ibrahima i Pakistanu. Raju Srivastav był mężem Shikhy od 1 lipca 1993 roku, i mieli dwójkę dzieci. Zmarł 21 września 2022 roku po zawałach serca podczas ćwiczeń na siłowni 10 sierpnia 2022 roku, po czym przeszedł angioplastykę i został podłączony do respiratora.

Ralph Waite (1928–2014), komik (Stany Zjednoczone)
Zweryfikowane Nieodebrane
Stany Zjednoczone

Ralph Waite

Ralph Waite, urodzony 22 czerwca 1928 roku w White Plains, Nowy Jork, był aktorem, reżyserem, producentem, pisarzem i współtwórcą ścieżek dźwiękowych. Zmarł 13 lutego 2014 roku w Palm Desert, Kalifornia, w wieku 85 lat. Po uzyskaniu tytułu licencjata na Bucknell University oraz magistra z teologii na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Yale, został oficjalnie uznany za pastora prezbiteriańskiego. Na początku swojej kariery pracował krótko jako pracownik socjalny i redaktor religijny w Harper & Row. Rozpoczął swoją karierę aktorską około 30 roku życia. Waite studiował aktorstwo pod kierunkiem Lee Strasberga w Actors Studio, co stanowiło znaczącą zmianę w jego ścieżce zawodowej. Jego pierwszą rolą zawodową był występ w "The Balcony" w 1960 roku, po którym nastąpił debiut na Broadwayu w "Marathon '33" w 1963 roku. Pojawił się w takich filmach jak "Cool Hand Luke" (1967) i "Five Easy Pieces" (1970). Jednak najbardziej znany jest z roli Johna Waltona Sr. w serialu "The Waltons" w latach 1972-1981, reżyserując 16 odcinków tego serialu. Obejmujący lata Wielkiego Kryzysu i II Wojny Światowej, ten serial telewizyjny przedstawiał życie rodziny Walton w Górach Blue Ridge w Wirginii. Jego interpretacja roli Johna Waltona Sr. zajęła trzecie miejsce na liście "50 Największych Telewizyjnych Ojców Wszech Czasów" magazynu "TV Guide". Waite otrzymał szerokie uznanie za swoją pracę, w tym nominacje do nagród Primetime Emmy w 1977 roku za "Korzenie" i w 1978 roku za "Rodzinę Waltonów", a także specjalną wzmiankę w 1980 roku. Oprócz udziału w "Rodzinie Waltonów", wystąpił również w "Korzeniach" (1977) i regularnie pojawiał się w NCIS, wcielając się w postać Jacksona Gibbsa, a także w serialu "Bones". Początkowo zagrał rolę Willa Kiddera w "Młodym człowieku z Atlanty" (1995). Trzykrotnie bezskutecznie kandydował do Kongresu w Kalifornii, przegrywając z Mary Bono zarówno w 1990, jak i w 1998 roku. Od 2010 roku dołączył do Spirit of the Desert Presbyterian Fellowship w Palm Desert, Kalifornia, a następnie pełnił funkcję prezydenta organizacji zajmującej się budową przystępnych cenowo mieszkań dla osób o niskich dochodach w Palm Desert. Wystąpił z Michael Learned w "Listach miłosnych" i "Prowadząc Daisy" w Victoria Playhouse Petrolia.

Ramón Cabrera y Griñó (1806–1877), komik (Hiszpania)
Zweryfikowane Nieodebrane
Hiszpania

Ramón Cabrera y Griñó

Ramón Cabrera y Griñó, urodzony w Tortosie w Hiszpanii 27 grudnia 1806 roku, prowadził skomplikowane i często brutalne życie naznaczone konfliktami zbrojnymi oraz przewrotami politycznymi. Urodził się jako syn José Cabrery, marynarza-kupca. Początkowo podjął karierę duchowną, uczęszczając do seminarium, ale ostatecznie uznano go za nieodpowiedniego dla kapłaństwa z powodu braku powołania. W 1825 roku otrzymał beneficjum kościelne w spadku. Ta wczesna ambicja została porzucona, gdy coraz bardziej angażował się w spiski karlistowskie po śmierci Ferdynanda VII Hiszpanii. Wzrost znaczenia Cabrery nastąpił podczas I Wojny Karlistowskiej, która rozpoczęła się w 1833 roku. Szybko zyskał on popularność i stał się kluczowym liderem zarówno w I, jak i II Wojnie Karlistowskiej, zdobywając przydomek 'El Tigre del Maestrazgo' (Tygrys Maestrazgo). Przez całe życie nosił wiele tytułów, a konkretnie: 1. Markiza de Ter, 1. Hrabiego Morella oraz 1. Księcia Maestrazgo. Już w 1834 roku był pułkownikiem, awansowanym przez Carlosa Marię Isidro, i dowodził siłami karlistów w Katalonii, Aragonii i Walencji, wykazując się reputacją odwagi, fanatyzmu i zaciekłości. Pokonał kilku generałów królowej Izabeli w bitwach takich jak Bitwa pod Maellą i na krótko zastąpił generała Manuela Carnicera jako dowódcę po egzekucji Carnicera w 1835 roku. Działania wojskowe Cabrery często charakteryzowały się surowymi środkami. Podczas jego dowodzenia nakazał zabicie około 1110 jeńców wojennych, stu oficerów i wielu cywilów; w tym burmistrzów Torrecilla i Valdealgorfa, a także jeńców podczas uroczystości zwycięstwa w Burjassot. Egzekucja jego matki, Any Marii Griñó, przez siły liberalne w odwecie za jego działania skłoniła go do złożenia przysięgi zemsty. Choć kontynuował opór w środkowej Hiszpanii przez prawie rok po kapitulacji innych karlistów, ostatecznie został uwięziony we francuskiej twierdzy i następnie zamieszkał w Anglii. Pojawił się ponownie w Katalonii w 1848 roku, dowodząc bandami karlistów. W marcu 1875 roku opublikował manifest wzywający zwolenników do podporządkowania się Alfonsowi XII, co spowodowało, że Don Carlos uznał go za zdrajcę i pozbawił tytułów. Ramón Cabrera y Griñó zmarł w Wentworth, w Anglii, 24 maja 1877 roku.

Ramón Rivero (1909–1956), komik (Stany Zjednoczone)
Zweryfikowane Nieodebrane
Stany Zjednoczone

Ramón Rivero

Ramón Rivero, conocido artísticamente como Diploma, sobresalió como humorista, aktor y compositor en Puerto Rico. Su primera aparición en la televisión local se dio en "La Taberna India", el programa pionero de comedia y variedades del país. En el séptimo arte, encabezó los largometrajes Los Peloteros y Una Gallega en La Habana.

Ramón Valdés (1924–1988), komik (Meksyk)
Zweryfikowane Nieodebrane
Meksyk

Ramón Valdés

Ramón Valdés był meksykańskim aktorem i komikiem, urodzonym 2 września 1924 roku w Meksyku jako Ramón Esteban Gómez-Valdés y Castillo. Jego rodzina przeniosła się do Ciudad Juárez, gdy miał dwa lata. Pochodził z dużej rodziny; miał dziewięciu rodzeństwa, w tym braci Germána Valdésa, Manuela ‘El Loco Valdés,’ Antonio ‘El Ratón Valdés’ i Rafaela Gómez-Valdésa y Angelliniego, którzy również podjęli kariery aktorskie i komediowe. We wczesnych latach życia Valdés doświadczył trudności ekonomicznych i pracował na różnych stanowiskach. Jego brat, Germán Valdés, znany jako ‘Tin Tan,’ pomógł mu, zapewniając drobne role i pracę statystów. Valdés rozpoczął swoją karierę filmową w 1949 roku rolą w Calabacitas tiernas . W Złotej Ery meksykańskiego kina wystąpił w ponad 50 filmach. Współpracował z Roberto Gómez Bolaños, znanym jako Chespirito, począwszy od 1968 roku, pracując nad programami takimi jak Los supergenios de la mesa cuadrada , Chespirito i El Chapulín Colorado . Najbardziej znany jest z roli Dona Ramona w sitcomie El Chavo del Ocho , która przyniosła mu międzynarodową sławę począwszy od 1971 roku. Chociaż opuścił program w 1979 roku, na krótko powrócił w 1981 roku, co oznaczało jego ostatnią współpracę z Bolañosem. Poza El Chavo del Ocho , kariera Valdésa obejmowała występy w Federrico (1982), wenezuelskim sitcomie, oraz ¡Ah qué Kiko! (1987). W 1984 roku zagrał główną rolę w programie muzycznym o nazwie Aprendiz de Pirata , z udziałem Luisa Miguela. Posiadał również cyrk. Valdés był katolikiem, pochodzenia hiszpańskiego i włoskiego, i miał trzy żony oraz dziesięć dzieci. Krytycy, tacy jak Emilio García Riera, nie pozytywnie ocenili jego występ w filmie z 1952 roku Las locuras de Tin Tan . Ramón Valdés zmarł 9 sierpnia 1988 roku w Meksyku, w wieku 63 lat.

Raul Cremona, komik (Włochy) – Kabaret
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Raul Cremona

Raul Cremona, urodzony w Mediolanie 10 listopada 1956 roku, jest włoskim komikiem, iluzjonistą i aktorem. Jego rodzina ma głęboko zakorzenowane związki z cyrkowym światem; jego pradziadek był klaunem, a dziadek został udokumentowany w projekcie o Mediolanie. Wczesne zainteresowanie magią rozwinął dzięki ojcu, który występował z trikami na placach publicznych. Cremona rozpoczął karierę jako iluzjonista, zdobywając nagrody i uznanie za swoje umiejętności. Uczęszczał do Clam, klubu sztuki magicznej, i obecnie pełni funkcję jego prezesa. To zakorzenienie w iluzjonizmie znacząco ukształtowało jego dalszą artystyczną drogę. W latach 80. Cremona przeszedł do kabaretu w Mediolanie, zdobywając pozycję czołowego przedstawiciela włoskiej sceny komediowej. Występował w klubie Derby Club u boku Paolo Rossiego, Claudio Bisio, Aldo Baglio, Giovanni Storti, Enzo Iacchetti i Francesco Salvi. Później był mentorem w klubie Ca' Bianca pod okiem artystów takich jak Nanni Svampa, Walter Valdi, Bruno Lauzi i Umberto Bindi. Cremona jest uważany za pierwszego i głównego włoskiego przedstawiciela „magicznego kabaretu”, zręcznie łączącego humor i iluzjonizm. Zdobył szeroką popularność dzięki występom w programach telewizyjnych takich jak Mai dire Gol (gdzie wprowadził postać Mago Oronzo w 1997 roku) i Zelig , występując również jako Silvano. Jego styl komediowy obejmuje różne postacie, w tym Jerry Manipolini, hołd dla Jerry’ego Lewisa, a także Giorgian i Normal Hamilton. Działalność Cremony wciąż ewoluuje. W 2021 roku wziął udział w programie Voglio essere un mago! , wcielając się w rolę nauczyciela szkoły magii i powrócił do Zelig . Od 2022 roku jest częścią obsady programu Only Fun – Comico Show na stacji Nove. Jest żonaty i ma dwóch synów: Giordano Cremona (Kremont), DJ-a i producenta muzycznego, który jest członkiem duetu Merk & Kremont, oraz Leonardo Cremona. Jego bratanek, Eddy Veerus, jest członkiem grupy Il Pagante. Cremona ma pojawić się w programie LOL - Chi ride è fuori na Prime Video w 2025 roku i niedawno dołączył do obsady programu Che tempo che fa - Il tavolo jako Mago Oronzo, co świadczy o jego ciągłej obecności i wszechstronności we włoskim show-biznesie.