Chuck - de tekenfilmkomiek van GiggleTime die moppen vertelt
GiggleTime voor Android
Gratis in Google Play
Download de app
GiggleTime - moppen, komieken en comedyshows GiggleTime
Menu
Ga voor Premium Dien een grap in Comedians Comedyshows Meest gevolgde comedians Over Veelgestelde vragen Contact Comedian toevoegen
Download de app
Volg ons

Juridisch
Privacybeleid Gebruiksvoorwaarden Cookiebeleid Terugbetalings- en annuleringsbeleid Toeschrijvingen
Log in
Taal
Categorieën
Instellingen
Taal Nederlands, Vlaams Nederlands, Vlaams
Veilige modus
Willekeurige grappen automatisch afspelen
Meldingen
Wereldwijde Talentengids

Comedians Directory

Bekijk profielen van komieken, biografische samenvattingen, land van herkomst en officiële links.

Begint met R Geverifieerd Alles wissen
49-60 van 124 comedians
Roman Szeliga, comedian (Oostenrijk) – Cabaret
Geverifieerd Onopgeëist
Oostenrijk

Roman Szeliga

1 739 volgers

Roman Szeliga is een Oostenrijkse arts, beschreven als humor expert en auteur. Oorspronkelijk gespecialiseerd in interne geneeskunde met de nadruk op gastro-enterologie en diabetologie, werkte hij eerder als Health Care Director bij Johnson & Johnson Medical Austria. Hij is nu een communicatieprofessional en expert in humor binnen de zakelijke context, en reist regelmatig van Oostenrijk om presentaties te geven. Szeliga's carrière omvatte uiteenlopende rollen. Van 2008 tot 2013 maakte hij deel uit van het redactieteam voor het tijdschrift 'Aladin'. Hij vormde samen met Kathy Tanner het eerste CliniClowns duo in Oostenrijk en is mede-oprichter van de CliniClowns vereniging, wat een vroegtijdige toewijding aan het gebruik van humor in een therapeutische setting aantoont. In 2010 creëerde hij samen met Alex Kristan het cabaretprogramma 'Ärztlich Willkommen!', dat datzelfde jaar in première ging. Het project 'Keep Smiling in Your School', dat hij in 2014 initieerde, beleefde in oktober 2014 in Hollabrunn zijn première en betrok ongeveer 800 leerlingen. Szeliga’s werk richt zich op de impact en het potentieel van humor in het bedrijfsleven, waarbij hij vaak lezingen en presentaties van 45 of 60 minuten geeft die wetenschap, infotainment en een humoristisch perspectief combineren. Hij biedt een 30-minuten “intelligent infotainment” format aan, afgestemd op gala’s. Zijn publicaties omvatten 'Aller Unfug ist schwer!' (2009), 'Erst der Spaß, dann das Vergnügen' (2011, 3e editie), 'KommUNIKATion' (co-auteurschap met Sigrid Tschiedl in 2011), 'Frustschutzmittel' (2015, 3e editie) en 'Hirn mit Herz hat Hand und Fuss' (2020). Hij adviseert om de eigen houding ten opzichte van vreugde te trainen, met praktijken zoals het opsommen van plezierige aspecten van het werk, het omringen met positieve mensen, het vermijden van ‘energiezuigers’ en het bijhouden van een ‘goed humeur dagboek’. Hij is de algemeen directeur van de communicatie agency Happy&Ness en docent aan de Steinbeis Hochschule Berlin. Szeliga heeft meerdere prijzen ontvangen voor zijn werk, waaronder de 'Top Speaker of the Year 2013' award van het TRAiNiNG magazine en de Launeus Award 2016.

Geverifieerd Onopgeëist
Estland

Roger Andre

364 volgers

Roger Andre is een Estische comedian die al ongeveer 10 jaar stand-up comedy doet. Hij studeerde aanvankelijk journalistiek aan de Universiteit van Tartu en was voorheen lid van de comedy troupe Comedy Estonia. Momenteel is hij lid van de Huumoriklubi (Humor Club) en wordt hij beschouwd als een van de meest bekende en bekeken Estische stand-up comedians. Zijn podiumpersoonlijkheid combineert elementen van een vriend die te veel de waarheid spreekt met een protagoniste uit een telenovela, waardoor optredens ontstaan die fris en aangenaam rauw zijn op het podium. Hij wordt omschreven als iemand die je aan je oma zou willen voorstellen, en hij zorgt vaak al voor vermaak door simpelweg naar het publiek te kijken. Andre's komische stijl doet denken aan een kind dat een mop vertelt onder een kerstboom, met een ontwapenende aanpak om onverwachte punchlines te brengen. Zijn optredens nemen het publiek mee op een reis door de wereld van een jonge persoon met een naïeve maar altijd optimistische kijk. Hij concentreert zich op storytelling, en zijn comedy bevat vaak herkenbare situaties en frustraties gebaseerd op alledaagse gebeurtenissen, ongelukken en het ermee omgaan. Fragmenten van zijn shows hebben honderdduizenden views verzameld, en zijn live shows zijn vaak uitverkocht. Hij heeft uitgebreid getoerd, met 'Roger Andre “Järgmine Probleem”' voor 29 shows in Estland, en 'Roger Andre “Pärandusepoiss”' voor 25 shows door Estland en Australië. Naast stand-up comedy neemt Roger Andre deel aan de Huumoriklubi Suvetuur van 2023 tot 2025, en deed hij eerder mee aan de Comedy Estonia’s Suvetuur van 2017 tot 2022 en Sügistuur van 2017 tot 2021. Hij heeft ook optredens gegeven in het buitenland op locaties zoals Up The Creek in Londen, Comedy Republic in Melbourne en Comedy Lounge in Perth. Hij co-host een podcast genaamd 'Päikesejänkud' met Daniel Veinbergs, die al 7 jaar loopt. In 2023 verscheen hij in de tv-show "Terevisioon," waar hij probeerde een gepocheerd ei en bacon te maken, met ingrediënten zoals Muhu kippeküpsed, bacon, Muhu blauwe bessen, kokosvlokken en cacaobonen. Hij is momenteel bezig met zijn show “Seebikas,” die ongeveer twee uur duurt inclusief een pauze en wordt aanbevolen voor kijkers vanaf 16 jaar. Roger Andre heeft een aanwezigheid op sociale media via Instagram, TikTok, Threads en X.

Geverifieerd Onopgeëist
Frankrijk

Richard Cairaschi

230 volgers

Richard Cairaschi is een Franse toneelschrijver, regisseur, humorist, schrijver en muzikant. Geboren in Nice, Frankrijk, is hij een komiek en performer die sterk verbonden is met de Nissart regio. De wortels van zijn familie in het gebied reiken terug tot de 13e eeuw, en hij put vaak inspiratie uit plaatsen als Sospel, Vieux-Nice en Berre-les-Alpes. Cairaschi begon zijn carrière als grafisch ontwerper, waarbij hij albumhoezen maakte voor Mauris Sgaravizzi. Hij trad voor het eerst op in Cagnes in 1986, aanvankelijk met de mandoline voordat hij overging naar het theater. Zijn debuut als acteur vond plaats met de groep Débi Débo, die in 1987 debuteerde en werd verwelkomd door “La Banda dou Païoun.” De radioprogramma 'Le bar des oiseaux,' gepresenteerd met Noëlle Perna van 1984 tot 1986 op Radio France Côte d'Azur, bleek een belangrijke vroege stap. Vervolgens creëerde hij de satirische komedie 'Le bar des oiseaux,' een wekelijkse serie die werd uitgezonden op FR3 region met Noëlle Perna van 1986 tot 1997; dit stuk bracht hem succes en markeerde het begin van zijn artistieke carrière. Cairaschi’s comedy richt zich op personages uit de Nissart regio, die hij met warmte portretteert en sympathiek maakt. Zijn humor wordt gekenmerkt door een gevoel van 'pantaï' en een typisch Nissarda fantasie. Hij heeft tal van toneelstukken geschreven, geregisseerd en gespeeld, waaronder 'L'accordéoniste' (1996) en mede geschreven en gespeeld in andere zoals 'Les chaises de la promenade' (1998), 'Arrête de râler' (1999), 'Le clos' (2001), 'Sur les galets' (2002), 'Festin' (2003 - een muzikale komedie), '100 ans de Gym' (2004), '3 Z'en 1' (2007) en 'Rattache-moi ou Nissa 1860' (2010). Hij regisseerde ook toneelstukken zoals 'La belle époque' (2008) en 'Une page à part' (2006). Hij heeft talloze eenmanshows gecreëerd, waaronder 'Perque non' (1984) en recentelijk 'ISSA' (2020). Cairaschi gelooft dat theater een manier is om alle kunstvormen te combineren en treedt al meer dan twintig jaar op in theaters in Nice. Hij publiceerde ook 'Le parler à Nice: petit lexique à l'attention des intéressés' in 2006, en 'La Blette et le Cougourdon' in 2013, waarmee hij zijn passie voor courgetten (courgourdons) weerspiegelt.

Raffaele Pisu (1925–2019), comedian (Italië)
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Raffaele Pisu

Raffaele Pisu, ook professioneel bekend als Guerrino Pisu, was een Italiaanse acteur en komiek. Geboren als Raffaele Pisu in Bologna op 24 mei 1925, overleed hij op 31 juli 2019 in Castel San Pietro Terme. Zijn familie had Sardijnse afkomst, en hij was de jongere broer van Mario Pisu. Pisu begon zijn carrière bij Radio Bologna direct na de Tweede Wereldoorlog, waarbij hij deelnam aan kinderprogramma's zoals 'Il grillo parlante'. Hij maakte zijn debuut in het drama theater en was in 1945 medeoprichter van het toneelgezelschap L'attico. Van 1947 tot 1949 werkte hij samen met Memo Benassi’s gezelschap. Hij werkte ook samen met de Nava Sisters, Isa Barzizza en Wanda Osiris in avanspettacolo. Hij verscheen in hoorspelen zoals '...E la missione continua' (1950) en 'Le convivenze teatrali' (1955), en verwierf populariteit door humoristische optredens op de radio, waaronder rollen in 'Zaccaria, fidanzato di Adalgisa' (1953) en 'Rosso e nero' (1955). Hij verscheen ook in televisieprogramma’s zoals 'Passeggiata in città' (1954). Pisu’s populariteit strekte zich uit tot de televisie, waar hij van 1961 tot 1964 verscheen in de show *L'amico del giaguaro* samen met Gino Bramieri en Marisa Del Frate. Hij speelde in films zoals *Il padrone del vapore* (1951), *I pappagalli* (1955), *Padri e figli* (1957) en *Quanto sei bella Roma* (1959). Hij toonde veelzijdigheid door een dramatische rol te vertolken in *Italiani brava gente* (1965). Gedurende de jaren 50 en 60 deed hij mee aan talloze afleveringen van het televisie reclameprogramma Carosello. Hij creëerde en speelde het personage Provolino, aanvankelijk nagesynchroniseerd door Oreste Lionello en later door Franco Latini, dat zeer populair werd. Pisu presenteerde verschillende televisie variétéshows waaronder *Senza rete* (1969), *La domenica è un'altra cosa* (1969), *Come quando fuori piove* (1971), *Foto di gruppo* (1974) en *Ma che scherziamo?* (1976). Hij bleef in de jaren 2000 acteren in televisiefictiereeksen, waaronder *Non ho l'età*, *Una vita in regalo*, *Ma chi l'avrebbe mai detto*, *Marameo* en *Don Matteo 6*. Hij was 94 jaar oud op het moment van zijn overlijden na een langdurige ziekte.

Raimondo Vianello (1922–2010), comedian (Italië) – Satire, Sketchcomedy
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Raimondo Vianello

Een Italiaanse filmacteur, komiek en televisiepresentator, Raimondo Vianello werd geboren in Rome op 7 mei 1922. Hij bracht zijn jeugd door in Pula en overleed in Milaan op 15 april 2010, op de leeftijd van 87 jaar, als gevolg van nierfalen. Zijn artistieke carrière omvatte zestig jaar, waardoor hij zich vestigde als een van de grondleggers van de Italiaanse televisie, samen met Mike Bongiorno en Corrado. Vianello werd in Rome geboren, maar bracht decennia door in Dalmatië voordat hij naar Milaan verhuisde, waar hij woonde en overleed. Vianello's carrière begon aan het einde van de jaren '40, aanvankelijk werkend in de film als komische acteur en scenarioschrijver. Hij diende kort als onderofficier bij de Bersaglieri tijdens de Italiaanse Sociale Republiek, waarbij hij zich in 1943 op ongeveer 20-21-jarige leeftijd aansloot, en werd gevangen genomen door Amerikaanse troepen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hij bracht tijd door in een krijgsgevangenenkamp nabij Pisa, een ervaring die mogelijk zijn beslissing heeft beïnvloed om acteur te worden in plaats van een militaire of juridische carrière, zoals gewenst door zijn ouders. Gedurende deze periode deelde hij het kamp met toekomstige prominente figuren zoals Dario Fo, Enrico Maria Salerno en Walter Chiari. Van 1954 tot 1959 was hij co-host van de satirische show Un due tre met Ugo Tognazzi, een programma dat in 1959 werd stopgezet na een sketch over president Giovanni Gronchi. Gedurende zijn carrière verscheen Vianello in 79 films tussen 1947 en 1968 en presenteerde hij talloze televisieprogramma's. Daaronder behoorden verschillende zaterdagshows op RAI in de jaren 70, quizshows zoals Zig Zag en Il gioco del 9 , en de sporttalkshow Pressing van 1991 tot 1999. Vianello was ook gastheer van het Sanremo Muziekfestival in 1998. Misschien wel zijn bekendste werk was de sitcom Casa Vianello , waarin hij en zijn vrouw, actrice Sandra Mondaini, die hij in 1962 huwde, speelden. De show werd uitgezonden van 1988 tot 2008 op Canale 5 en later Rete 4, waarbij Vianello en Mondaini zichzelf speelden. Hun laatste gezamenlijke optreden was in de tv-film Crociera Vianello in 2008.

Raju Srivastav (1963–2022), comedian (India)
Geverifieerd Onopgeëist
India

Raju Srivastav

Raju Srivastav, geboren als Satya Prakash Srivastav op 25 december 1963 in Kanpur, Uttar Pradesh, was een Indiase comedian, acteur en politicus. Hij zette aanvankelijk een carrière na in de Hindi filmindustrie, waarbij hij in de jaren '80 naar Mumbai verhuisde. Gedurende die tijd verscheen hij in films zoals , en . Srivastav verwierf aanzienlijke erkenning door zijn deelname aan The Great Indian Laughter Challenge in 2005, waar hij tweede werd. Na zijn eerste optreden kreeg hij de titel 'De Koning van de Komedie' tijdens de spin-off The Great Indian Laughter Challenge – Champions. Bekend om zijn begaafd nadoen, heeft hij tegen 2009 meer dan 2.800 live shows opgevoerd. Zijn komische stijl bracht hem er in datzelfde jaar toe bezorgdheid te uiten over grofheid in humoristische programma's en zelfregulering te steunen. Hij werd aanvankelijk door de Samajwadi Party (SP) genomineerd om in 2014 de Lok Sabha-verkiezingen te betwisten vanuit Kanpur, maar trok zich terug vanwege gebrek aan steun. Op 19 maart 2014 werd hij lid van de Bharatiya Janata Party (BJP); bovendien fungeerde hij in 2014 als merkambassadeur voor de Swachh Bharat Abhiyan. Hij bekleedde de positie van voorzitter van de Uttar Pradesh Film Development Council vanaf maart 2019. Hij deed ook mee aan Nach Baliye seizoen 6 met zijn vrouw in 2013. In 2010 ontving hij bedreigende telefoontjes uit Pakistan vanwege grappen over Dawood Ibrahim en Pakistan. Raju Srivastav was getrouwd met Shikha sinds 1 juli 1993, en ze hadden twee kinderen. Hij overleed op 21 september 2022, nadat hij een hartaanval had gekregen tijdens het sporten in de sportschool op 10 augustus 2022, waarna hij een dotterende coronaire angioplastie onderging en werd beademd.

Ralph Waite (1928–2014), comedian (Verenigde Staten)
Geverifieerd Onopgeëist
Verenigde Staten

Ralph Waite

Ralph Waite, geboren op 22 juni 1928 in White Plains, New York, was een acteur, regisseur, producent, schrijver en soundtrack-bijdrager. Hij overleed op 13 februari 2014 in Palm Desert, Californië, op de leeftijd van 85 jaar. Na het behalen van zijn bachelorgraad aan de Bucknell University en een mastergraad aan de Divinity School van Yale University, werd hij officieel erkend als predikant van de Presbyterian Church. Zijn vroege carrière omvatte kort werk als maatschappelijk werker en religieus redacteur bij Harper & Row. Hij begon zijn acteercarrière rond de leeftijd van 30 jaar. Waite studeerde toneelspel onder Lee Strasberg aan de Actors Studio, wat een belangrijke verschuiving in zijn professionele pad betekende. Zijn eerste professionele rol was in *The Balcony* in 1960, gevolgd door zijn Broadway debuut in *Marathon '33* in 1963. Hij verscheen in opmerkelijke films zoals *Cool Hand Luke* (1967) en *Five Easy Pieces* (1970). Hij staat echter het best bekend om de rol van John Walton Sr. in *The Waltons* van 1972 tot 1981, waarbij hij 16 afleveringen van de serie regisseerde. Deze televisieserie, die zich afspeelt tijdens de jaren van de Grote Depressie en de Tweede Wereldoorlog, toonde het leven van de Walton familie in de Blue Ridge bergen van Virginia. Zijn vertolking van John Walton Sr. werd gerangschikt als derde op de lijst “50 Grootste TV Vaders Aller Tijden” van *TV Guide*. Waite kreeg aanzienlijke erkenning voor zijn werk, waaronder nominaties voor Primetime Emmy Awards in 1977 voor *Roots* en in 1978 voor *The Waltons*, evenals een Special Mention award in 1980. Naast zijn betrokkenheid bij *The Waltons* was hij ook te zien in *Roots* (1977) en speelde hij herhaaldelijk de rol van Jackson Gibbs in NCIS, alsmede in *Bones*. Hij speelde aanvankelijk de rol van Will Kidder in *The Young Man from Atlanta* (1995). Hij deed drie keer onsuccesvol poging om voor het Congres te worden gekozen in Californië, waarbij hij beide keren verloor van Mary Bono in 1990 en 1998. Vanaf 2010 sloot hij zich aan bij de Spirit of the Desert Presbyterian Fellowship in Palm Desert, Californië, en diende vervolgens als president van een organisatie die zich toelegde op het bouwen van betaalbare woningen voor mensen met een laag inkomen in Palm Desert. Hij verscheen samen met Michael Learned in *Love Letters* en *Driving Miss Daisy* bij Victoria Playhouse Petrolia.

Ramón Cabrera y Griñó (1806–1877), comedian (Spanje)
Geverifieerd Onopgeëist
Spanje

Ramón Cabrera y Griñó

Ramón Cabrera y Griñó, geboren in Tortosa, Spanje op 27 december 1806, leidde een complex en vaak brutaal leven gekenmerkt door militaire conflicten en politieke omwentelingen. Geboren uit José Cabrera, een koopvaardijzeeman, volgde hij aanvankelijk een religieuze carrière, bezocht hij een seminarie maar werd uiteindelijk ongeschikt bevonden voor het priesterschap vanwege een gebrek aan roeping. Hij ontving in 1825 een kerkelijke dotatie door overerving. Deze vroege ambitie werd verlaten toen hij steeds meer betrokken raakte bij Carlistische complotten na de dood van Ferdinand VII van Spanje. Cabrera’s opkomst begon tijdens de Eerste Karlistenoorlog, die in 1833 uitbrak. Hij steeg snel op en werd een sleutelfiguur in zowel de Eerste als de Tweede Karlistenoorlog, en verwierf de bijnaam 'El Tigre del Maestrazgo' (De Tijger van Maestrazgo). Gedurende zijn leven droeg hij meerdere titels, namelijk die van 1e Markies van Ter, 1e Graaf van Morella en 1e Hertog van Maestrazgo. Als luitenant-kolonel in 1834, gepromoveerd door Carlos María Isidro, commandeerde hij Karlisten troepen in Catalonië, Aragón en Valencia, en toonde hij een reputatie van durf, fanatisme en wreedheid. Hij versloeg verschillende generaals van Koningin Isabella in veldslagen zoals de Slag bij Maella en verving kortstondig Generaal Manuel Carnicer als commandant na Carnicers executie in 1835. Cabrera's militaire acties werden vaak gekenmerkt door harde maatregelen. Tijdens zijn bevel gaf hij de opdracht tot het doden van ongeveer 1110 krijgsgevangenen, honderd officieren en talrijke burgers; dit omvatte de burgemeesters van Torrecilla en Valdealgorfa, evenals gevangenen tijdens een overwinningsevenement in Burjassot. De executie van zijn moeder, Ana María Griñó, door liberale troepen als vergelding voor zijn daden, bracht hem ertoe wraak te zweren. Hoewel hij bijna een jaar lang weerstand bleef bieden in Centraal Spanje na de overgave van andere Carlisten, werd hij uiteindelijk opgesloten in een Frans fort en vervolgens in Engeland woonde. Hij verscheen in 1848 opnieuw in Catalonië, leidend Carlistische bendes. In maart 1875 publiceerde hij een manifest waarin hij volgelingen verzocht zich te onderwerpen aan Alfonso XII, een actie die ertoe leidde dat Don Carlos hem als verrader verklaarde en hem van zijn titels beroofde. Ramón Cabrera y Griñó overleed in Wentworth, Engeland op 24 mei 1877.