Chuck - rysunkowy komik GiggleTime opowiadający dowcipy
GiggleTime na Androida
Za darmo w Google Play
Pobierz aplikację
GiggleTime - dowcipy, komicy i występy komediowe GiggleTime
Menu
Go Premium Zgłoś żart Komicy Występy komediowe Komicy z największą liczbą obserwujących O nas Najczęściej zadawane pytania Kontakt Dodaj komika
Pobierz aplikację
Obserwuj nas

Prawne
Polityka prywatności Regulamin Polityka plików cookie Polityka zwrotów i anulowania Przypisania
Loguj się
Język
Kategorie
Ustawienia
Język polski polski
Tryb awaryjny
Losowe żarty – automatyczne odtwarzanie
Powiadomienia
Globalny Katalog Talentów

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

Zaczyna się na M Wyczyść wszystko
Wyświetlono 97-108 z 232 komików
Mike Harding, komik (Wielka Brytania)
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Mike Harding

1 540 obserwujących

Mike Harding, urodzony w 1944 roku, pochodzi z Crumpsall, Manchester. Jego wczesne życie naznaczone było śmiercią ojca, Louisa Arthura 'Curly' Hardinga, który zmarł podczas II wojny światowej przed narodzinami Hardinga. Doświadczenia związane z nadużyciami miały miejsce, gdy uczęszczał do szkoły St Anne’s w Crumpsall i St Bede’s College w Manchesterze w młodości. Następnie uzyskał dyplom z języka angielskiego i pedagogiki na Uniwersytecie w Manchesterze. To zróżnicowane wykształcenie wpływa na jego różnorodną twórczość. Zanim Harding zyskał uznanie jako wykonawca, zatrudniony był przy różnych pracach: kopaniu dróg, wywożeniu śmieci, nauczaniu, montażu konstrukcji stalowych, prowadzeniu autobusu, czyszczeniu kotłów oraz pracy w fabryce chemicznej. W latach 60. rozpoczął występować jako piosenkarz ludowy i z lokalnymi zespołami z Manchesteru. W tym okresie wydał swój pierwszy album, *A Lancashire Lad*, nakładem Topic Records w 1972 roku. Utwór dotarł do 22. miejsca na brytyjskiej liście singli, co doprowadziło do szerokiego uznania w całym kraju. Harding kontynuował wydawanie albumów przez całe lata 70. i 80., w tym *Mrs 'Ardin's Kid* (1974), *One Man Show* (1976) i *Bombers’ Moon* (1984). Wykazuje wszechstronność, komponując muzykę; obejmuje to ścieżki dźwiękowe do filmów takich jak *Danger Mouse*, *Count Duckula*, *The Reluctant Dragon* i *The Fool of the World and the Flying Ship*. Poza muzyką, Mike Harding jest płodnym pisarzem. Napisał kilka książek, w tym "Kalendarz Siedzącego Anarchisty", "Zabójcze Kanarki" oraz prace poświęcone brytyjskiemu folklorowi i historii. Prowadził BBC Radio 2 Folk Awards i program "The Mike Harding Show" na BBC Radio 2 w latach 1997–2012, docierając do publiczności liczącej około miliona słuchaczy. Następnie, w grudniu 2012 roku, uruchomił program radiowy internetowy "The Mike Harding Folk Show". Jest również twórcą dokumentów i dramaturgiem. Wystąpił w programie ‘Desert Island Discs’ w 1982 roku, wybierając utwory od Carla Reinera i Mela Brooksa po Chucka Berry, a także mapy Ordnance Survey i książki o Fells jako przedmioty luksusowe. Obecnie utrzymuje aktywną obecność dzięki swojemu programowi radiowemu internetowemu i jest dożywotnim wiceprezesem The Ramblers, co świadczy o jego zaangażowaniu w aktywności na świeżym powietrzu.

Mårten Andersson, komik (Szwecja) – Parodia, Parodie znanych osób
Zweryfikowane Nieodebrane
Szwecja

Mårten Andersson

1 270 obserwujących

Mårten Andersson, urodzony 26 listopada 1974 roku, jest wszechstronnym artystą pochodzącym ze Sztokholmu w Szwecji. Znany jest zarówno jako komik, jak i muzyk. Początkowo inspirowany zespołami takimi jak Kiss i Iron Maiden w dzieciństwie, rozpoczął występy i nagrania z lokalnymi zespołami w wieku 16 lat. W wieku 19 lat został młodzieżowym reporterem dla programu Signal Sveriges Radio P3, co świadczyło o jego wczesnym zainteresowaniu mediami i występami. Studiował dziennikarstwo w Kalix folkhögskola i pracował jako reporter sportowy dla SR Radiosporten, a następnie przez cztery lata pełnił funkcje prowadzącego program, reportera, redaktora i producenta w ZTV. Kariera Anderssona podążyła zróżnicowaną ścieżką, obejmującą zarówno działalność muzyczną, jak i komediową. Jest on szwedzko-amerykańskim basistą, który od około 1998 roku koncertował po całym świecie z Lizzy Borden; podczas jego współpracy Lizzy Borden wydała dziewięć albumów. Grał również z Dee Sniderem, Johnem Rzeznikiem, Nancy Wilson i Dario Loriną (Black Label Society), oraz był członkiem takich zespołów jak Lita Ford, Steelheart, Lizzy Borden i George Lynch's Lynch Mob, występując w The Tonight Show z Jayem Leno z Lynch Mob. W 2001 roku wydał solowy projekt o nazwie 'Legacy'. Wspólnie założył Starwood w 2003 roku, wydając swój debiutancki CD 'If It Ain't Broke, Break It!' w 2005 roku. Zadebiutował jako komik stand-up w 2000 roku w Norra Brunn i został nazwany „Komikiem Roku – Mężczyzna” przez magazyn Café w 2001 roku. Mårten Andersson zyskał szerokie uznanie dzięki kontrowersyjnym imitacjom w radiowym programie 'Pippirull', który rozpoczął się na początku lat 2000. Założył Knakelibrak Produktion AB w 1999 roku i w 2004 roku otworzył Raw Comedy, klub stand-upowy w Sztokholmie. Jego twórczość obejmuje również pisanie piosenek; napisał 'Sean den förste Banan' dla Seana Banana, który został wykonany w Melodifestivalen w 2012 roku. Dodatkowo występował w programach: 'Extra!', 'Fredag hela veckan', 'Stockholm Live', 'Babben & Co' i 'Let’s Dance'. Jego show 'Mårten Cvetkovic,' obejrzany przez ponad 40 000 osób w latach 2023-2024, zdobył nagrodę za ‘Wydarzenie Roku’ na Szwedzkim Festiwalu Stand-upu w 2024 roku i został nabyty przez SVT. Kontynuacja, 'Mårten Cvetkovic 2,' miała premierę 24 września 2026 roku i jest to 90-minutowy spektakl, który bada zderzenia kulturowe i zawiera parodie różnych postaci. Celem Anderssona jest tworzenie ‘duchowego komediodramu’, który wywołuje fizyczne i emocjonalne reakcje u publiczności, a on sam był nominowany do Grammy i jest wielokrotnym nagrodzonym komikiem, w tym wygrał konkurs talentów w Nowym Jorku w 2018 roku.

Mark Britton, komik (Niemcy) – Improwizacja, Komedia fizyczna
Zweryfikowane Nieodebrane
Niemcy

Mark Britton

794 obserwujących

Mark Britton, urodzony 17 września 1958 roku w Rinteln, Dolna Saksonia, jest brytyjskim komikiem i aktorem, który obecnie mieszka w wieku 68 lat. Spędził lata formowania się w Basingstoke, w Anglii, jako syn angielskiego psychoanalityka i amerykańskiej aktorki. Po ukończeniu szkoły początkowo podjął pracę aktorską, pracując przez dwa lata w Brighton Theatre Royal. To wczesne doświadczenie, połączone z późniejszymi studiami z zakresu aktorstwa, pantomimy i klaunady w Londynie i Paryżu, położyło fundamenty pod jego przyszłą karierę komediową. Spędził również rok ucząc angielskiego w Sudanie, co świadczy o szerokim wachlarzu zajęć zawodowych przed pełnym zaangażowaniem się w sztukę. Komiczna podróż Brittona nabrała rozpędu w 1984 roku, kiedy to współzałożył duet komediowy Nickelodeon z Krissie Illing. Nickelodeon odbywał trasy koncertowe po całym świecie, zanim osiadł w Niemczech na początku lat 90., podczas których Britton napisał takie utwory jak 'Kolacja świąteczna dla dwojga' i 'Wielcy kochankowie w historii'. W 1995 roku przeszedł na solowe trasy stand-up comedy w Niemczech, rozpoczynając swój pierwszy program, 'Comedy Solo.' Jego późniejsze programy, takie jak 'Apachen à Go-Go' (1998) i 'Wildlife' (2005–2008), łączyły stand-up z elementami teatru i teatru wizualnego. Prezentował również 'Ein Englishman in Köln' (2005-2006), program łączący czytanie i stand-up, oraz koncertował z '3 Gentlemen' (2006) u boku Steve’a Rawlingsa i Kena Bardowicksa. W twórczości Brittona znalazło się napisanie sztuki 'Heaven,' która miała premierę w 2000 roku, oraz współtworzenie i reżyseria 'Ein Feierabend für Eltern' w 2008 roku. Obecna praca Brittona koncentruje się na połączeniu stylu kabaretowego z brytyjskim stand-upem, czego przykładem jest jego trwający program 'Zuhause bei Britton' (od 2009 roku). Znany jest również ze swojego solowego spektaklu "Apatschen á Go-Go - A Comedy über Sex, Drugs und Staubsauger," w którym występują postacie Marka, Gary’ego i Janis, którzy dorastali w Basingstoke. Ten spektakl, wystawiany w Renaissance Theater, przedstawia sceny z ich życia między s szóstym a trzydziestym szóstym rokiem życia i zawiera elementy pantomimy. Britton odgrywa wszystkie trzy główne postacie i wykorzystuje minimalną ilość rekwizytów, polegając na naśladowaniu, gestach, efektach dźwiękowych i improwizacji. Po karierze trwającej ponad 30 lat w teatrze i telewizji, Britton obecnie pracuje w GHS w Zülpich jako MPT, opracowując i prowadząc kursy warsztatowe łączące psychologię, warsztaty teatralne i techniki aktorskie. Publikacje obejmują 'Ein Englishman in Köln' (2004) i 'Forever Jungs' (2014), co świadczy o jego wszechstronności jako pisarza i komika.

Matt Hill, komik (Kanada)
Zweryfikowane Nieodebrane
Kanada

Matt Hill

636 obserwujących

Matt Hill, urodzony jako Matthew Hill 19 stycznia 1968 roku w North Vancouver w Kanadzie, jest kanadyjskim aktorem specjalizującym się w aktorstwie głosowym dla seriali animowanych, a także występującym w rolach aktorskich. Jego rodzicami są Therese Rochford i David Hill. Definiuje się zarówno jako aktor, jak i mówca, określając siebie jako „Planet Runner” (Biegacz Planetarny) z misją inspirowania poprzez swoją energię. Strona internetowa związana z nim zawiera kamienie milowe z jego życia osobistego i zawodowego, odzwierciedlające marzenia, które osiągnął i nadal realizuje. Hill jest najlepiej znany z podkładu głosowego pod postać Ed w animowanym serialu *Ed, Edd n Eddy* (1999-2009), rolę którą dzieli z Samuelem Vincentem, który również użycza głosu Eddowi. Poza tym użyczył głosu Kevinowi Keene’owi/Kapitanowi N w *Captain N: The Game Master* (1989-1991), Kirze Yamato w serii *Mobile Suit Gundam SEED* (i *Mobile Suit Gundam Seed Destiny*) (2002-2005) oraz Rafaelowi zarówno w filmie *Ninja Turtles 3* (1993) – wcielając się w niego jako aktor kostiumowy – jak i w serialu *Ninja Turtles: The New Generation* (1997-1998). Jego młody głos często prowadzi do obsadzania go w rolach nastolatków, a użyczył głosu również postaciom takim jak Ryo Sanada w *Ronin Warriors*, Carlos w *Transformers: Armada* i *Transformers: Energon* oraz Soarin' w *My Little Pony: Friendship Is Magic*. Pracuje dla Ocean Productions i jest często obsadzany u boku Samuela Vincenta. Poza animacją, Hill zagrał w kilku filmach fabularnych, m.in. w 21 Jump Street (1990), Titanic (1996), La Reine des vampires (1996), The X-Files (1995) oraz Shanghai Knights , gdzie wcielił się w rolę zastępcy. Pojawił się również jako Reggie w La Reine des vampires . Jest aktywnym sportowcem i zapalonym biegaczem maratońskim, biorąc udział w Run for One Planet od maja 2008 do maja 2009 roku. W 2013 roku przeniósł się do Kalifornii, aby realizować więcej prac głosowych, ale głównie pracuje w Vancouver. Podkładał głosy pod szeroką gamę postaci w swojej karierze, w tym Jab w Street Sharks , Stanley w Dinos Junior , Havok w X-Men: Evolution oraz Bass.EXE w MegaMan NT Warrior and Teppen (2019).

Michael Legge, komik (Wielka Brytania) – Improwizacja
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Michael Legge

Michael Legge to londyński komik i prezenter telewizyjny pochodzący z Irlandii Północnej. Urodził się 12 sierpnia 1968 roku i rozpoczął występy w 1991 roku, początkowo wspólnie ze Stellą Duffy i Johnem Gordillo w Theatresports London. Szybko poszerzył swoje doświadczenie, pisząc dla BBC, ITV, Channel 4, MTV i VH1. Wczesna kariera Legge’a obejmowała również występy w reklamach telewizyjnych przed skupieniem się głównie na występach komediowych. Od tamtego czasu występował w lokalizacjach na terenie Wielkiej Brytanii i międzynarodowo, w tym w Australii, Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Singapurze, Holandii, Niemczech i Dubaju. Styl komediowy Legge’a obejmuje zarówno występy stand-upowe, jak i improwizację, a krytycy często chwalą go jako jednego z najlepszych konferansjerów. W 1995 roku pełnił funkcję Artystycznego Dyrektora London Theatresports i brał udział w przedstawieniach na Festiwalu Edynburskim, takich jak The Conversation (2004), The Vagina Monologues (2005), The Clock Hour (2008) oraz King of Everything (2009). Był również współzałożycielem i wystąpił w The Real Daniel O'Donnell Show (2007–2008), który sam z kolei dał początek przedstawieniu na Festiwalu Edynburskim, The Clock Hour. Jego twórczość została doceniona; otrzymał nominację do nagrody BAFTA za swoją pracę nad stroną internetową The Osbournes MTV, a w 2009 roku zdobył nagrodę Chortle za Najlepszy Wkład Pozasceniczny, a później kolejną nagrodę Chortle za swój blog. Występował również jako rozgrzewający publiczność komik przed programami takimi jak 8 Out of 10 Cats i Would I Lie to You? Legge nadal jest aktywny w środowisku komediowym. Nagrał Pointless Anger, Righteous Ire z Robinem Ince, a obecnie jest kapitanem drużyny w podkaście Do the Right Thing, za co otrzymał nagrodę Sony Silver Award za swoje wkład. Współprowadził również Absolute Radio Sunday z Dave Gormanem u boku Danielle Ward i od czasu do czasu zastępuje Richarda Herringa na BBC 6 Music. Jego pierwszy solowy występ, Curse Sir Walter Raleigh, miał premierę na Festiwalu Edynburskim w 2011 roku. W marcu 2013 roku napisał bloga dla Comic Relief, dzięki któremu zebrano ponad 2500 funtów. Pojawił się również w drugim sezonie serialu The Alternative Comedy Experience (2014) i w 2015 roku rozpoczął podcast Vitriola Music z Robinem Ince. Legge jest weganinem i głośno wycofał się z występu na Vegfest w 2015 roku z powodu obecności przedstawiciela UKIP.

M.C. Gainey, komik (Stany Zjednoczone)
Zweryfikowane Nieodebrane
Stany Zjednoczone

M.C. Gainey

Michael Connor Gainey urodził się w Stanach Zjednoczonych jako aktor postaciowy, najbardziej uosabiając Toma Friendly 'ego podczas biegu Lost 2005-2008. Jego kredyty filmowe obejmują również The Mighty Ducks (1992), Con Air (1997), The Dukes of Hazzard (2005), Wild Hogs (2007) i Love Ranch (2010).

Maciej Stuhr, komik (Polska) – Parodie znanych osób, Kabaret
Zweryfikowane Nieodebrane
Polska

Maciej Stuhr

Maciej Stuhr, polski aktor, komik i czasami reżyser filmowy, urodził się w Krakowie w 1975 roku. Jego rodzina ma silne artystyczne korzenie; ojciec to aktor Jerzy Stuhr, a matka skrzypaczka Barbara Kóska, a młodsza siostra Marianna urodziła się w 1982 roku. Jego przodkowie przybyli do Krakowa z Dolnej Austrii w 1879 roku. Początkowo zdobył uznanie dzięki inteligentnym i artystycznym występom kabaretowym. Formalne wykształcenie Stuhra obejmuje tytuł psychologa Uniwersytetu Jagiellońskiego z 1999 roku oraz studia na Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Krakowie, ukończone w 2003 roku. Ukończył również studia doktoranckie na Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie w 2019 roku. Debiutował jako aktor w 1988 roku w Dekalogu X Krzysztofa Kieślowskiego, wcielając się w rolę Piotra. We wczesnej fazie swojej kariery zawodowej Stuhr brał udział w programach kabaretowych, m.in. z Kabaretem Artura I, a także współtworzył kabaret Po Żarcie, dla którego głównie tworzył treść. Znany jest z imitacji polskich aktorów, takich jak Gustaw Holoubek. Filmografia Stuhra jest obszerna i obejmuje role w filmach takich jak Chłopaki nie płaczą , Poranek kojota , 33 sceny z życia , Listy do M. , Pokłosie , Obława , Planeta singli , Czerwony kapitan i Sala samobójców . Pojawia się również w serialach telewizyjnych takich jak Glina , Bez tajemnic , Belfer , Diagnoza i Szadź . Od 2008 roku jest członkiem Nowego Teatru, współpracując z reżyserem Krzysztofem Warlikowskim przy produkcjach takich jak Anioły w Ameryce i (A)pollonia . Zdobył liczne nagrody w trakcie swojej kariery, w tym Polską Akademię Filmową za najlepszą rolę aktorską w 2022 roku, Polską Nagrodę Filmową za najlepszą rolę aktorską w 2013 roku za Pokłosie , oraz dwie nagrody Eagles za role główne w Pokłosie i Powrót do tamtych dni . Otrzymał nagrodę Zbigniewa Cybulskiego w 2008 roku i ponownie za rolę w 33 sceny z życia . Przyznano mu również tytuł Mistrza Polskiego Języka, Złoty Krzyż Zasługi oraz Srebrny Medal. Poza aktorstwem, Stuhr jest znany z ról głosowych, w tym Kuzco w Emperor's New Groove , Hector Rivera w Coco i Timon w Król Lew . Otrzymał nagrodę KÅAP za najlepszy głos w filmach Disneya w 2005 roku za swoją pracę nad Kaczorek .

Mack Sennett (1880–1960), komik (Kanada) – Parodia, Komedia fizyczna
Zweryfikowane Nieodebrane
Kanada

Mack Sennett

Mack Sennett, urodzony jako Michael Sinnott 17 stycznia 1880 roku w Danville, Quebec, był ważną postacią w rozwoju amerykańskiej komedii. Jego rodzicami byli John Sinnott i Catherine Foy. Rodzina Sinnottów wyemigrowała do Stanów Zjednoczonych w 1894 roku, gdy miał czternaście lat. Początkowo podjął karierę śpiewaka operowego, mieszkając w Northampton, Massachusetts, po przeprowadzce do Connecticut w wieku siedemnastu lat. Przed rozpoczęciem pracy w filmie pracował na różnych stanowiskach, m.in. w hucie stali i jako trener boksu, co świadczy o zróżnicowanym życiu młodzieńczym. Sennett rozpoczął swoją karierę filmową w 1908 roku w American Mutoscope and Biograph Company, początkowo występując jako aktor, śpiewak i tancerz. Griffith powierzył mu reżyserię komedii w Biograph. Zdobył uznanie dzięki roli Sherlocka Holmesa w serii jedenastu parodii z lat 1911–1913. W 1912 roku współzałożył Keystone Studios w Edendale, w Kalifornii, wraz z Adamem Kesselem i Charlesem O. Baumanem; studio to posiadało pierwszy całkowicie zamknięty plan filmowy. Oznaczało to przełomowy moment, ponieważ Keystone Studios stało się znane ze slapstickowych scen, takich jak rzucanie ciastami i pościgami samochodowymi, które były wyraźnie widoczne w popularnych filmach „Keystone Cops”. Studio przyczyniło się również do rozpoczęcia karier wielu aktorów, w tym Charliego Chaplina, Mabel Normand, Harry’ego Langdona, Roscoe Arbuckle’a, Haralda Lloyda i Glorii Swanson. Praca Sennetta w Keystone Studios, które w 1915 roku stały się częścią Triangle Film Corporation, ugruntowała jego pozycję jako „Króla Komedii”. Tworzył również krótkie filmy ze swoimi „Pięknościami z Plaży”. We wczesnych latach 30. XX wieku miał poważne problemy, takie jak utrata wszystkich pieniędzy i trudności z przystosowaniem się do filmów dźwiękowych. Pomimo tych niepowodzeń Sennett kontynuował tworzenie komedii, koncentrując się na rodzinie Smith oraz historiach skierowanych do rodzin po 1926 roku. W 1938 roku otrzymał honorowego Oscara za wkład w techniki filmowej komedii, a później zdobył Oscara za "Wrestling Swordfish" (1932) i otrzymał nominację za "The Loud Mouth" (1932). Mack Sennett został obywatelem USA 24 marca 1932 roku. Jego ostatni występ filmowy miał miejsce w 1949 roku w filmie "Down Memory Lane". Zmarł 5 listopada 1960 roku w Woodland Hills, Kalifornia, a pośmiertnie otrzymał gwiazdę na Hollywood Walk of Fame tego samego roku.

Mackenzie Crook, komik (Wielka Brytania)
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Mackenzie Crook

Brytyjski aktor, reżyser, komik i pisarz, Mackenzie Crook – Paul James Crook z pochodzenia – przyszedł na świat w 1971 roku. Dzieciństwo spędził w Dartford, w hrabstwie Kent, po tym jak urodził się początkowo w Maidstone, w hrabstwie Kent. Z powodu niedoboru hormonu wzrostu, Mackenzie Crook przeszedł trzyletnią terapię hormonalną w dzieciństwie. Jego edukacja obejmowała naukę w Sutton-at-Hone Primary School i Wilmington Grammar School for Boys, choć ostatecznie nie zdał egzaminów A-level. Szukając możliwości wykraczających poza ograniczone zasoby szkoły, dołączył do lokalnego teatru młodzieżowego. Początkowo pracował w Pizza Hut i Halfords, co świadczy o zróżnicowanym zakresie doświadczeń przed znalezieniem swojego miejsca w komedii. Crook rozpoczął występować jako postacie Mr. Bagshaw i Charlie Cheese na londyńskiej scenie komediowej, a te persony pojawiły się w serialu Channel 4 "Barking" (1998) oraz krótko w "The Eleven O'Clock Show" (1998). Prowadził również krótkotrwały program ITV1 "Comedy Café" jako Charlie Cheese w 1999 roku. Jego praca rozszerzyła się o rolę Garetha Keena w "The Office" (2001–2003), za którą otrzymał nominację do British Comedy Award. Był częścią obsady "TV to Go" (2001) i później zagrał Ragettiego w serii filmów "Piraci z Karaibów" (2003–2007). Jego dorobek aktorski obejmuje również role w "Grze o Tron" oraz rolę Orella. Jeszcze bardziej zademonstrował swoją wszechstronność, wcielając się w role w "Skazaniu kupca weneckiego" (2004) jako Launcelot Gobbo, "Three and Out" (2008) i "Christopher Robin". Dostarczył głos i ruchy dla postaci w "Przygody Tintina: Jednorożec" (2011). Talent reżyserski i pisarski Crooka jest szczególnie widoczny w serialu Detectorists , który stworzył, napisał i wyreżyserował. Serial ten zdobył znaczące uznanie, w tym nagrodę BAFTA dla Najlepszej Komedii Scenariuszy i Scenarzysty w 2015 roku, a także nagrodę Gildii Scenarzystów za Najlepszą Komedię Sytuacyjną w 2019 roku oraz nagrodę Rose D’Or za Najlepszą Komedię Sytuacyjną w 2018 roku. W 2011 roku otrzymał również nominację do Tony Award za swoją rolę w Jerusalem , a w 2010 roku do nagrody Olivier Award za tę samą produkcję. Jego poczucie humoru opisywane jest jako "delikatna komedia". Obecnie reżyseruje swój pierwszy film fabularny w Leeds, Yorkshire. Niedawno stworzył i występuje w serialu Small Prophets na Apple TV, który łączy żałobę i stratę z przedmieściami pełnymi dziwności, prezentując małe, prawdomównie duchy zwane homunkulami. Wiele rekwizytów do Small Prophets zostało wykonanych ręcznie w warsztatowej szopie na jego terenie. Serial początkowo był emitowany na BBC Two w lutym, a następnie kontynuowany w drugim sezonie na BBC One.

Mago Forest, komik (Włochy) – Surrealistyczny i absurdalny, Kabaret
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Mago Forest

Michele Foresta, znany zawodowo jako Mago Forest, jest Włochem, który pracuje jako komik, prezenter telewizyjny i aktor. Urodził się w Nicosia na Sycylii 22 lutego 1961 roku i ma za sobą długą i różnorodną karierę w show-biznesie. Ukończył studia z dyplomem księgowego i eksperta handlowego, co świadczy o wczesnym zainteresowaniu dziedzinami opartymi na strukturze, zanim podążył ścieżką twórczą. Forest rozpoczął swoją karierę artystyczną studiując aktorstwo w szkole Maurizio Nichetti 'Quelli di Grock' w Mediolanie. W 1984 roku wziął udział w programie quizowym Autostop , a następnie zaczął występować w kabaretach w Mediolanie, Londynie i Paryżu, rozwijając swoją sceniczną personę, Mago Forest (znanego również jako Mr. Forest). Debiut telewizyjny miał w 1988 roku w programie Renzo Arbore'a, Indietro tutta . We wczesnych latach 90. często współpracował z Nino Frassica, występując w programach takich jak Grazie mille , Acqua calda , La grande sfida i I cervelloni . Pojawił się również w serialu telewizyjnym Cri Cri od 1990 do 1991 roku. Mago Forest zyskał szersze uznanie pod koniec lat 90. dzięki występom w komediowym programie telewizyjnym Mediaset Zelig , gdzie był częstym gościem od 1997 do 2001 roku. Wspólnie z Nino Frassica napisał komediową książkę Come diventare maghi in 15 minuti , wydaną w 1996 roku. Od 2001 do 2009 roku prowadził program Mai dire Maik oraz inne programy z serii Mai dire , będące współpracą z Gialappa's Band. Współprowadził w 2006 roku edycję Festivalbar wraz z Cristiną Chiabotto i Ilary Blasi. Jego styl komediowy charakteryzuje się surrealizmem i absurdem. W 2022 roku wziął udział i wygrał LOL Xmas Special , co świadczy o jego ciągłej zdolności do rozrywki. Od tego czasu prowadzi program GialappaShow (od 2023 roku) i występuje w serialu Motel Forest (2024). Pojawił się również w filmach, takich jak Anni 90 - Parte II (1993), La grande prugna (1999) i Improvvisamente Natale (2022) oraz podkładał głos Dr. Neo Cortex w grach wideo Crash Bandicoot .

Mallika Dua, komiczka (Indie) – Satyra
Zweryfikowane Nieodebrane
Indie

Mallika Dua

Mallika Dua to indyjska komiczka, aktorka i pisarka. Pochodzi z Delhi i uczęszczała do szkoły The Modern School na Barakhamba Road. Jej dziedzictwo jest pół-pendżabskie, a pół-tamilskie brahmińskie, z dodatkowym związkiem z kulturą Saraiki. Przed rozpoczęciem kariery komediowej pracowała w reklamie, zaczynając jako stażystka w McCann Erickson, a później w Contract Advertising. Studiowała teatr na Franklin and Marshall College w USA i rozpoczęła lekcje muzyki w wieku czterech lat, choć nie doprowadziło to do kariery muzycznej. Wirusowy film 'Shit People Say: Edycja Sarojini Nagar' zapoczątkował rosnącą rozpoznawalność Dua. Jej filmy w mediach społecznościowych, często udostępniane na Instagramie i Snapchacie, czerpią inspirację z życia w Delhi. Znana jest z satyrycznych treści, które poruszają problemy społeczne z humorem, aktywnie podważając stereotypy płciowe w swojej pracy. W 2017 roku Dua uruchomiła własny kanał na YouTube; do października 2018 roku, kiedy All India Bakchod stanął wobec kontrowersji, współpracowała z nimi. Do jej aktorskich osiągnięć należą role w 'Why Should Hot Girls Have All the Fun?' na Girliyapa, serialu internetowym The Trip (występując w obu sezonach), Hindi Medium (2017) u boku Irrfana Khana, Namaste England (2018), Zero (2018) z Shah Rukh Khan oraz Indoo Ki Jawani (2020) z Kiara Advani. Była również mentorką w The Great Indian Laughter Challenge Sezon 5 we wrześniu 2017 roku. Poza swoimi komediowymi występami, Dua jest zagorzałą orędowniczką feminizmu i wykorzystuje swoje platformy do promowania wzmocnienia pozycji kobiet. Była jedną z pierwszych głosów w indyjskim ruchu #MeToo, dzieląc się własnym doświadczeniem molestowania seksualnego. Jej ojcem jest Vinod Dua, zasłużony dziennikarz i laureat Padma Shri, co podkreśla związek jej rodziny z mediami i życiem publicznym. Jako aktorka i humorystka, Mallika Dua nadal tworzy treści i występuje w filmach i serialach, rozwijając swój początkowy sukces dzięki 'Shit People Say' i umacniając pozycję znaczącego głosu w indyjskiej komedii.