Chuck - rysunkowy komik GiggleTime opowiadający dowcipy
GiggleTime na Androida
Za darmo w Google Play
Pobierz aplikację
GiggleTime - dowcipy, komicy i występy komediowe GiggleTime
Menu
Go Premium Zgłoś żart Komicy Występy komediowe Komicy z największą liczbą obserwujących O nas Najczęściej zadawane pytania Kontakt Dodaj komika
Pobierz aplikację
Obserwuj nas

Prawne
Polityka prywatności Regulamin Polityka plików cookie Polityka zwrotów i anulowania Przypisania
Loguj się
Język
Kategorie
Ustawienia
Język polski polski
Tryb awaryjny
Losowe żarty – automatyczne odtwarzanie
Powiadomienia
Globalny Katalog Talentów

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

Zaczyna się na M Wyczyść wszystko
Wyświetlono 133-144 z 232 komików
Marina Poplavska (1970–2018), komiczka (Ukraina) – KVN
Zweryfikowane Nieodebrane
Ukraina

Marina Poplavska

Marina Popławska, urodzona Marianna Franciszowna Popławska 9 marca 1970 roku w Nowohrad-Wołyński, Ukraina, była wszechstronną artystką. Pracowała jako aktorka, producentka, komiczka i nauczycielka. W jej rodzinie występowało polskie szlachta; jej pradziadek, Vincent Lewandowski, posiadał tytuł barona. Od młodego wieku pragnęła zostać nauczycielką i pracować z dziećmi, co ukształtowało jej ścieżkę kariery. Wykształcenie Popławskiej obejmowało ukończenie Państwowego Uniwersytetu im. Iwana Franki w Żytomirzu z dyplomem z języka i literatury ukraińskiej. Następnie poświęciła ponad 20 lat nauczaniu języka i literatury ukraińskiej w szkołach nr 26 i 33 w Żytomirzu, jednocześnie rozwijając swoje talenty aktorskie odkryte podczas studiów uniwersyteckich. Jej zaangażowanie w zespół KVN „Dziewczyny z Żytomirza” rozpoczęło się w 1993 roku, a uznanie przyniosło im uczestnictwo w Premier Lidze KVN w 1997 roku. Sukces zespołu trwał dalej, zdobywając festiwal muzyczny „Głoszący KiViN” zarówno w 1997, jak i w 2011 roku. Kariera Popławskiej wykraczała poza KVN, obejmując role w kilku filmach, takich jak 'Chotyry kohannya' (Cztery miłości) w 2004 roku, 'Povernennya bludnoho cholovika' (Powrót błąkającego się męża) w 2006 roku, 'Dni nadii' (Dni nadziei) w 2007 roku i 'Kraina U' (Kraj U) w 2015 roku. Grała również dowódczynię w serialu ‘Jak hartuvalysia stail’ (Jak hartowano stal) od 2013 do 2015 roku oraz uczestniczyła w humorystycznym programie 'Diesel show' począwszy od 2016 roku. Tragicznie, jej życie zakończyło się 20 października 2018 roku w wypadku samochodowym w pobliżu wsi Mila, obwód kijowski, z udziałem autobusu z aktorami z Diesel show.

Mario Marenco (1933–2019), komik (Włochy)
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Mario Marenco

Mario Marenco, urodzony 9 września 1933 roku w Foggii, był włoską postacią znaną z różnorodnych talentów. Był komikiem, humorystą, aktorem, autorem telewizyjnym, architektem i projektantem. Po ukończeniu studiów architektonicznych na Uniwersytecie w Neapolu w 1957 roku, kontynuował naukę dzięki stażom badawczym w Sztokholmie i Chicago. Ten pobyt w Sztokholmie znacząco wpłynął na jego podejście do projektowania. Kariera Marenco obejmowała zarówno dziedziny twórcze, jak i techniczne, co świadczyło o niezwykłej szerokości umiejętności. Życie zawodowe Marenco obejmowało założenie w 1960 roku w Rzymie studia architektonicznego i projektowego DEGW. Projektował takie elementy jak lampa aluminiowa Cynthia w 1960 roku oraz sofa Marenco w 1970 roku. Jego praca architektoniczna rozszerzała się również na współpracę z włoskimi producentami samochodów przy projektowaniu ich stoisk wystawienniczych. Jako komik i osobowość radiowa zyskał popularność dzięki programowi radiowemu *Alto gradimento*, napisanemu wspólnie z Giorgio Bracardi, który debiutował w 1970 roku. Stworzył i kreował niezapomniane postacie, takie jak pułkownik Buttiglione, Sgarambona, Riccardino i Raimundo Navarro, często współpracując z Renzo Arbore i Gianni Boncompagni przy różnych programach telewizyjnych. Pojawił się w programach takich jak *Odeon* i *L'uovo e il cubo*, a później uczestniczył w showach takich jak *Sotto le stelle* i *Indietro tutta!*. Przez całą swoją karierę Marenco nadal wnosił wkład do włoskiego świata rozrywki. W latach 2006–2008 występował z Nicolą Vicidomini, a w 2013 roku zagrał w spektaklu teatralnym *A Rotta di Collo*. Od 2011 do 2014 roku był stałym gościem w programie *Meno Male che c'è Radio 2*. Marenco sporadycznie pracował w filmie, nawet przeszedł casting do filmu Federico Felliniego *La città delle donne*. Napisał humorystyczne książki dla Rizzoli, w tym *Lo scarafo nella brodazza*. Mario Marenco zmarł 17 marca 2019 roku w Poliklinice Gemelli w Rzymie w wieku 85 lat. Jego odejście oznaczało koniec wieloaspektowej kariery, która obejmowała architekturę, design i rozrywkę.

Marion Petric (1966–2021), komiczka (Austria) – Parodia, Komedia muzyczna
Zweryfikowane Nieodebrane
Austria

Marion Petric

Marion Petric, urodzona w Grazu w Austrii, była wszechstronną austriacką artystką rozrywkową. Pracowała jako komiczka, naśladowczyni głosów, piosenkarka, aktorka głosowa, prezenterka, artystka kabaretowa i aktorka. Jej kariera trwała około dwudziestu lat, rozpoczynając się około 2001 roku jako członkini założycielki grupy 'Comedyhirten' obok Gernota Kulisa. Stacja radiowa Ö3 dostrzegła jej talent, szczególnie umiejętność naśladowania głosów, co doprowadziło do jej odkrycia jako parodystki głosowej dla Hitradio Ö3 w 2002 roku. Była de facto pierwszą austriacką naśladowniczką głosów, potrafiącą imitować ponad trzydziesto znanych osobistości, w tym parodie Gerdy Rogers, Ingrid Thurnher, Elisabeth Gehrer i Benity Ferrero-Waldner. Petric zyskała znaczną rozpoznawalność dzięki swojej pracy z 'Ö3 Comedyhirten', szczególnie w programie 'Mörderisch', który osiągnął widownię 300 000 widzów w Austrii. Po tym okresie rozpoczęła karierę solową, rozpoczynając od 'Ladies an die Leine' (2009-2012). Dalej rozwijała swój komediowy styl poprzez tworzenie programów muzycznych komediowych, takich jak 'Die Froschkönigin' (2012-2015) i 'Fisch Grete und das Kammerl des Schreckens' (2015-2017). Dużą część jej publicznego wizerunku stanowiło rozrywianie milionowej widowni w Ö3-Wecker jako sprzątaczka Margarethe Fisch, znana jako 'Fisch Grete'. Pracowała również sporadycznie w segmencie komediowym radia Hitradio Ö3. Jej ostatni program solowy, 'Fisch Grete am falschen Dampfer' (z 2018 roku), kontynuował jej popularną postać 'Fisch Grete' i zawierał występy wokalne. Program ten prezentował parodie około dwudziestu osobowości, w tym Niki Lauda, Vera Russwurm, Andreas Gabalier, Helene Fischer i Herbert Grönemeyer. Oprócz komedii, Petric pracowała również jako lektorka, prowadząca – na przykład podczas pierwszego Graz Schlossbergball – oraz jako piosenkarka jazzowa. W 2006 roku zdiagnozowano u niej raka, a niestety zmarła w maju 2021 roku w wyniku tej choroby w wieku 54 lat. Przez całą karierę Petric była opisywana jako osoba kreatywna i zmotywowana, która konsekwentnie dawała z siebie wszystko na scenie.

Mark Dolan, komik (Wielka Brytania) – Improwizacja
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Mark Dolan

Mark Dolan to angielski prezenter i komik, który pracuje w swojej branży od ponad 25 lat. Urodził się 17 marca 1974 roku i dorastał w Kentish Town w Londynie, nad pubem ze swoim ojcem Seamus, matką Diane, bratem oraz dwiema siostrami. Uczęszczał do University College School w Hampstead w Londynie, a następnie uzyskał tytuł MA z polityki na Uniwersytecie Edynburskim. Kariera Dolana rozpoczęła się w 2000 roku od występów komediowych na scenie stand-upowej i obejmowała występy z improwizowaną grupą komediową The Improverts podczas studiów. Prowadził program 'Balls of Steel' na Channel 4 w latach 2005–2008 oraz prezentował 'The Richard Taylor Interviews' w 2002 roku, zyskując uznanie dzięki roli w programie z ukrytą kamerą, obserwującym rozmowy kwalifikacyjne. W latach 2019–lipiec 2021 pracował w Talkradio, prowadząc program Drivetime, wieczory sobotnie i niedziele. Znany jest ze stylu komediowego, który obejmuje humor na tematy bieżące, interakcję z publicznością oraz dopracowaną prezentację. Prezentował trzy seriale dokumentalne, 'Świat… i Ja', składające się z dwunastu godzinnych filmów, oraz wydał książkę opartą na tym serialu, 'Najwyjątkowsi Ludzie Świata i Ja' w 2010 roku. Dolan prowadził wiele innych programów, w tym 'Mark Dolan Tonight' i 'Friday Night Live with Mark Dolan' dla GB News od 2021 do 2024 roku. Odbierał trasy koncertowe po Wielkiej Brytanii i na całym świecie ze swoimi występami stand-upowymi i regularnie występuje na londyńskiej scenie stand-upowej. W 2025 roku dołączył do TalkTV i obecnie prowadzi 'The Mark Dolan Show' od niedzieli do czwartku o godzinie 16:00, współprowadzi podcast 'Daily Expresso' w poniedziałki o godzinie 17:00 oraz regularnie pojawia się w programie 'The Paul Murray Show' na Sky News Australia. Od ponad 20 lat prowadzi wydarzenia firmowe, współpracując z wiodącymi markami globalnymi, takimi jak Sony, AB InBev, Samsung i FT.

Martin Cloutier, komik (Kanada)
Zweryfikowane Nieodebrane
Kanada

Martin Cloutier

Martin Cloutier to wszechstronny kanadyjski artysta, znany zarówno jako komik, jak i autor. Rozpoczął karierę w 1993 roku po ukończeniu École nationale de l’humour. Początkowo zyskał rozgłos jako jedna z połówek duetu komediowego Dominic et Martin, występując razem w sześciu programach i pojawiając się szeroko w galach, programach telewizyjnych i audycjach radiowych. Przez prawie 25 lat współpracował z Dominikiem Sillonem, obecnie koncertując po Quebecu z SIX, ich szóstym programem jako duet. Ich występy kładą nacisk na dowcipy i rytm, a teksty do ich programów współtworzyli z Simonem Delisle, natomiast reżyserowali je Daniel Laurin. Obok pracy z Dominic et Martin, Cloutier prowadzi karierę solową charakteryzującą się błyskotliwością i krytycznym spojrzeniem. Przez dziesięć lat prowadził program Debout les comiques na CKOI i reżyseruje występy dla innych komików, w tym Stéphane Fallu, Galas Juste pour rire, Les 5 prochains, 2Frères i Roxane Bruneau. Ostatnie prace Cloutiera wykraczają poza komedię i obejmują pisanie; jest autorem i spędza dużo czasu pisząc. Obecnie mieszka w Brooklynie, NY, a jego menadżerem jest Patricia Blais z Pomme Grenade. Powieść Cloutiera, Czekając na Coś Innego , wydana przez Heliotrope Books w 2025 roku, spotkała się z dużym uznaniem. Film jest klasyfikowany jako "niekonwencjonalna komedia o niespełnionym seksie", która bada miłość, seksualność, wiarę i jedzenie, obok kontrastu między wyrafinowaną gastronomią a podstawowymi działaniami. Recenzenci chwalili książkę; Steve Almond nazwał ją błyskotliwą komedią obyczajową, Joshua Henkin uznał ją za wspaniałą i urzekającą, a Andre Dubus III pochwalił jego inteligentną, dowcipną i współczującą prozę. Powieść została nominowana do Lambda Literary Award. Wyraził zdziwienie brakiem humorystycznych powieści literackich i treści seksualnych we współczesnej fikcji, zachowując mocne przekonania dotyczące ograniczeń narzucanych przez atrakcyjne postacie i powszechność niewyrafinowanego pisania. Na College of Staten Island Cloutier pracuje jako wykładowca pomocniczy, prowadząc zajęcia z pisania dla studentów licencjackich, a wcześniej współpracował z Emily Sohmer Tai w ramach CUNY Academy for the Humanities & Sciences. Zaplanowane jest jego wystąpienie z Edwardem Cahillem w Greenlight Bookstore 16 czerwca 2025 roku i pozostaje aktywny na Instagramie.

Martin Rassau, komik (Niemcy) – Kabaret
Zweryfikowane Nieodebrane
Niemcy

Martin Rassau

Martin Rassau jest niemieckim artystą kabaretowym i komikiem z Franken (Frankonii), urodzonym 3 stycznia 1967 roku w Fürth. Dorastał tam i obecnie tam mieszka. Początkowo uważał się za konkurenta Volkera Heißmanna, ale później zawiązali oni udany partnerski związek. Rassau często występuje z Volkerem Heißmannem jako duet „Heißmann & Rassau”, znany ze swojego humoru zakorzenionego w życiu codziennym. Ich styl jest głównie surowy i wykorzystuje frankońskie dialekty, często charakteryzujący się szybkim humorem, zwracaniem uwagi i wyśmiewaniem samych siebie. Od 1996 roku regularnie pojawiali się w lokalnym radiu jako „Die Kaltengrubers” (Kopalnia Zimna), wykonując komediowe scenki. Są również rozpoznawalni za kreacje postaci takich jak Waltraud i Mariechen, szczególnie w programie „Fastnacht in Franken” od 1997 roku. Rassau współpracował z Bernhardem Ottingerem, eksplorując tematy takie jak kryzysy wieku średniego u mężczyzn w programie „Kerle auf Kur - Männer, Schnupfen und andere Wehwechen”, w którym badają oni problem cierpiących mężczyzn. Rassau jest przedsiębiorcą teatralnym; on i Heißmann otworzyli w 1991 roku małą scenę w Norymberdze, a niedługo potem założyli teatr Kleine Komödie Fürth (mały teatr komediowy) z 280 miejscami. W 1998 roku założyli teatr Comödie Fürth w Fürth. W 2000 roku wyprodukowali i dystrybuowali komediowy film ‘6 auf See’ (6 na morzu). Od 2006 do 2015 roku byli stałym elementem programu 'Musikantenstadl' z Andy Borgiem. Rassau otrzymał liczne wyróżnienia, w tym specjalną nagrodę podczas pierwszego Bawarskiego Festiwalu Dialektów w marcu 2017 roku oraz Order Zasługi Bawarskiej 27 czerwca 2018 roku. W 2018 roku zostali mianowani Ambasadorami Dziedzictwa Kulturowego Bawarii. W 2024 roku Rassau i Heißmann otrzymają Order Karla Valentina od Müncheńskiego Towarzystwa Karnawałowego Narrhalla.

Martin Short, komik (Kanada) – Komedia skeczowa
Zweryfikowane Nieodebrane
Kanada

Martin Short

Martin Hayter Short, urodzony 26 marca 1950 roku w Hamilton, Ontario, Kanada, jest kanadyjskim komikiem, aktorem, piosenkarzem, pisarzem, producentem, reżyserem, scenarzystą i prezenterem. Jego rodzice, Charles Patrick Short i Olive Grace Hayter, mieli zróżnicowane pochodzenie; ojciec pracował w Stelco, a matka była skrzypaczką, która pełniła funkcję koncertmistrza Hamilton Symphony Orchestra. W 1971 roku Uniwersytet McMaster przyznał mu tytuł licencjata sztuki w zakresie pracy socjalnej. Rodzina liczyła trzech braci, z których jeden, David, zmarł w 1962 roku, oraz siostrę, Norę. Short zyskał rozgłos dzięki komediom sytuacyjnym, początkowo pracując nad programami telewizyjnymi takimi jak SCTV i Saturday Night Live. Jest znany z tworzenia zapadających w pamięć postaci, takich jak Jiminy Glick i Ed Grimley. Jego kariera filmowa obejmuje role w Trzej Amigo! (1986) z Stevem Martinem i Chevy Chase’em, Wewnętrzny świat (1987), Przygoda wewnątrz (1987) oraz serię filmów Ojciec Panny Młodej , którą przerobił ze Stevem Martinem. Pożyczył również głos do filmów animowanych, takich jak Kamyk i Pingwin (1995) i Planeta Skarbów (2002). Short wykazał się wszechstronnością, pojawiając się w remake’ach francuskich filmów oraz w dramatach takich jak Mars Atakuje! , Kapitan Ron i Dziedziczne zło (2014), a także grając Jacka Mrozka w Super Święty Mikołaj 3 (2006). Przez całą swoją karierę Martin Short zyskał znaczną rozpoznawalność na scenie i przed kamerą. Grał w broadwayowskich produkcjach, takich jak The Goodbye Girl (1993) i Little Me (1998–1999), za obie role otrzymując Tony Award za najlepszą rolę aktorską w musicalu w latach 1993 i 1999. Otrzymał również nagrodę Outer Critics Circle Award w 1993 roku za The Goodbye Girl . Zdobywając dwie nagrody Primetime Emmy oraz dwie nagrody SAG za najlepszą rolę aktorską, w 2019 roku został mianowany oficerem Orderu Kanady. Od 2021 roku gra w serialu Only Murders in the Building u boku Seleny Gomez i Steve’a Martina, za co otrzymał liczne nominacje do Złotego Globu. Występuje na koncertach po całym kraju ze Stevem Martinem, a w 2018 roku wydali specjalny występ na Netflixu zatytułowany An Evening You Will Forget for the Rest of Your Life . Pojawił się również w sitcomie Mulaney (2014–2015) oraz w programie rozrywkowym Maya & Marty (2016), a także wystąpił w serialu The Morning Show (2019).

Marty Brill (1932–2021), komik (Stany Zjednoczone)
Zweryfikowane Nieodebrane
Stany Zjednoczone

Marty Brill

Martin S. Brill, amerykański komiks, pisarz, aktor i muzyk, był regularną twarzą w telewizji w latach 60-tych i 70-tych, pojawiającą się zarówno w różnych programach jak i sitcomach. Pod koniec lat 70-tych napisał do "New Soupy Sales Show" i od czasu do czasu zaczął odgrywać role na ekranie, szczególnie po tym, jak wieloletni pomocnik serii zachorował podczas produkcji.

Mary Walsh, komiczka (Kanada) – Satyra, Komedia polityczna
Zweryfikowane Nieodebrane
Kanada

Mary Walsh

Mary Cynthia Walsh urodziła się 13 maja 1952 roku w St. John's, Nowa Fundlandia i Labrador. Jest kanadyjską aktorką, komikiem i pisarką, znaną ze swojej ostrej politycznej satyry i odważnych postaci. Dorastała jako siódme z ośmiu dzieci o irlandzkim pochodzeniu i spędziła wczesne lata życia z ciocią i wujkiem z powodu zapalenia płuc w wieku ośmiu miesięcy. W jej rodzinie panowała tradycja "złośliwego, zabawnego" humoru, co wpłynęło na jej styl komediowy. Rozpoczęła karierę w amatorskiej trupie teatralnej. Walsh studiowała dramat na Ryerson Polytechnical Institute w Toronto, ale opuściła szkołę przed ukończeniem nauki. Dołączyła do Newfoundland Travelling Theatre Company (NTTC) i występowała w spektaklu 'Cod on a Stick', który później został zarejestrowany jako program radiowy przez CBC w 1974 roku. Grupa założyła CODCO (Cod Company) i przeniosła się do Nowego Fundlandu. CODCO stworzyła serię półgodzinnych programów telewizyjnych dla CBC od 1988 do 1993 roku, zatytułowaną 'Wonderful Grand Band', a Walsh napisała wiele fragmentów użytych w serii. Współpraca z CODCO zakończyła się w 1993 roku, mniej więcej w tym samym czasie, co koniec jej walki z alkoholizmem. Następnie dołączyła do 'This Hour Has 22 Minutes' jako regularna wykonawczyni. Jej interpretacja roli Marg Delahunty, często nazywanej „Księżniczką Wojowniczką”, zyskała szczególną uwagę ze względu na satyryczne przedstawienie polityków. Wróciła do tej roli w 2007, 2011 i 2017 roku. Walsh wystąpiła również w filmach takich jak , , i , zdobywając Kanadyjską Nagrodę Ekranową za Najlepszą Aktorkę Drugoplanową za rolę w (2020). W 2017 roku wydała swój debiutancki romans, , który stał się kanadyjskim bestsellerem. Otrzymała liczne wyróżnienia, w tym 18 nagród Gemini, honorary degrees z Memorial University of Newfoundland i Trent University, oraz została mianowana Członkiem Orderu Kanady w 2000 roku.