Chuck - rysunkowy komik GiggleTime opowiadający dowcipy
GiggleTime na Androida
Za darmo w Google Play
Pobierz aplikację
GiggleTime - dowcipy, komicy i występy komediowe GiggleTime
Menu
Go Premium Zgłoś żart Komicy Występy komediowe Komicy z największą liczbą obserwujących O nas Najczęściej zadawane pytania Kontakt Dodaj komika
Pobierz aplikację
Obserwuj nas

Prawne
Polityka prywatności Regulamin Polityka plików cookie Polityka zwrotów i anulowania Przypisania
Loguj się
Język
Kategorie
Ustawienia
Język polski polski
Tryb awaryjny
Losowe żarty – automatyczne odtwarzanie
Powiadomienia
Globalny Katalog Talentów

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

Zaczyna się na M Wyczyść wszystko
Wyświetlono 109-120 z 232 komików
Mamukkoya (1946–2023), komik (Indie)
Zweryfikowane Nieodebrane
Indie

Mamukkoya

Mamukkoya, aktor i komik z Malajalamu, urodził się 5 lipca 1946 roku w Kozhikode, w stanie Kerala, jako syn Chalikandiyila Muhammeda i Imbachi Ayishy. Miał starszego brata o imieniu Koyakutty. Edukację wczesną odbył w MM High School w Calicut. Po ukończeniu szkoły pracował na tartaku w Kallayi. Od czasów szkolnych Mamukkoya brał udział w przedstawieniach teatralnych i po ukończeniu edukacji kontynuował występy w amatorskich sztukach, co oznaczało początek jego kariery jako aktora teatralnego. Kariera filmowa Mamukkoyy rozpoczęła się w 1979 roku od filmu Anyarude Bhoomi . Następnie wystąpił w Surumaitta Kannukal , po rekomendacji Vaikoma Muhammada Bashira. W trakcie swojej kariery zagrał w ponad 450 filmach malajalam, współpracując z aktorami takimi jak Mammootty, Jayaram i Mohanlal, oraz często pracując u boku reżysera Sathyan Anthikkad. Jego rola Gafoora w Nadodikkattu (1987) jest uważana za jedną z jego najbardziej znanych, cieszącą się kultowym statusem, a na podstawie tej postaci powstał serial animowany. Często grał role zwykłych mężczyzn o charakterystycznym stylu, często wplatając dialogi w dialekcie Malabari i slangu Kozhikode języka malajalam. Mamukkoya otrzymał liczne nagrody w trakcie swojej kariery, w tym pierwsze państwowe wyróżnienie za najlepszego komika w malajalam filmów, oraz specjalną wzmiankę na Kerala State Film Award za Perumazhakkalam (2004). W 2008 roku zdobył również Kerala State Film Award za najlepszą rolę komediową za udział w Innathe Chintha Vishesham . Jego kariera aktorska trwała ponad cztery dekady, a pewne frazy z jego dialogów stały się popularne. Suhara była żoną Mamukkoiyi, a razem byli rodzicami Muhammeda Nisar, Shahity, Nadii i Abduła Rasheeda. Mamukkoya zmarł 26 kwietnia 2023 roku w Kozhikode, Kerala, w wieku 76 lat, w wyniku krwotoku mózgowego i zatrzymania akcji serca. Ocalała żona i czwórka dzieci, a tysiące osób złożyło swoje kondolencje przed tym, jak został pochowany z państwowymi honorami.

Mandy Nolan, komiczka (Australia) – Improwizacja
Zweryfikowane Nieodebrane
Australia

Mandy Nolan

Mandy Nolan to australijska komiczka i pisarka, urodzona 18 stycznia 1967 roku w Wondai, Queensland. Spędziła lata formowania się w tym wiejskim otoczeniu, opuszczając je po kilku latach od piętnastych urodzin. Po ukończeniu Kingaroy State High School w 1984 roku podjęła studia wyższe na Uniwersytecie Queensland, uzyskując tytuł licencjata sztuki z kierunku dramat, literatura i dziennikarstwo. W tym czasie zdobyła również doświadczenie w branży modelingowej. Podczas studiów regularnie uczestniczyła w demonstracjach przeciwko Joh Bjelke-Petersenowi, co świadczyło o jej wczesnym zaangażowaniu w działalność na rzecz społeczności. Kariera komediowa Nolan rozpoczęła się w 1985 roku, kiedy to wystąpiła ze swoim pierwszym show na Uniwersytecie Queensland. Jej styl opisywany jest jako ostry, szczery, autoironiczny, momentami wyuzdany, ale nigdy okrutny czy pretensjonalny, często zawierający błyskawiczne obserwacje dotyczące relacji i zachowań ludzkich. Współpracowała z innymi komikami, takimi jak Ellen Briggs, Akmal, Austen Tayshus oraz muzykiem Áine Tyrrell. Ponad 28 lat doświadczenia pozwoliło jej występować w miejscach takich jak Last Laugh w Melbourne, Comedy in the Basement na Gold Coast i Sit Down Comedy Club w Brisbane, a także pojawiać się na galach Laugh Your Pants Off w Jupiter Casino dla publiczności przekraczającej 2000 osób. Publiczność VIEW clubu raz uznała ją za najzabawniejszego prelegenta, jakiego kiedykolwiek gościli. Stworzyła i wystąpiła w 'The Candidate' po wyborach w 2022 roku oraz współzałożyła The Byron Bay Comedy Festival z Ellen Briggs i Glennem Wrightem. Poza występami na scenie stand-upowej, Nolan jest płodnym pisarką i osobą zaangażowaną w życie społeczności. Od 2002 roku jest redaktorem rozrywki w Byron Shire Echo, pisząc cotygodniowy felieton o nazwie 'Pulpit Mandy Nolan'. Pisała również dla publikacji internetowych takich jak Mamamia, The Hoopla, Lunchlady i ABC. Jest trzykrotną autorką wydawnictw Finch, napisała Co bym zrobiła, gdybym Tobą (2011), Chłopaki, których wszystkie miałyśmy (i nie powinnyśmy mieć) (2014), Prawda o domu (2015), Kobiety takie jak my (2018) z Ellen Briggs oraz Cała Mandy (2020). Prowadzi również podcasty, w tym Women Like Us - Mandy Nolan i Ellen Briggs, oraz Authentic You's The Daily Dose. Jest matką pięciorga dzieci od trzech różnych ojców, a jej rodzina wspólnie obchodzi Boże Narodzenie. Nolan wykazała się zaangażowaniem w sprawy społeczne, opowiadając się za przystępnym cenowo mieszkaniem, dostępną opieką zdrowotną i ochroną środowiska, oraz odrzucając darowizny korporacyjne. Startuje jako kandydatka Zielonych na Ballina w wyborach stanowych NSW w 2027 roku, wcześniej kandydowała za Australijskich Zielonych w okręgu Richmond podczas wyborów federalnych w 2022 roku. W 2007 roku opracowała również 'Stand Up for Dementia', program wykorzystujący improwizowaną sztukę performatywną i teatr sportowy, a jej praca nad tą inicjatywą została opisana w międzynarodowych recenzowanych czasopismach medycznych.

Mani Liaqat, komik (Wielka Brytania)
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Mani Liaqat

Mani Liaqat to brytyjsko-azjatycki komik i artysta rozrywkowy z Wielkiej Brytanii, obecnie mieszkający w Manchesterze. Urodził się w Pakistanie, a jego rodzina przeniosła się do Wielkiej Brytanii w nieokreślonym czasie. W czasie nauki szkolnej wykazywał cechy przywódcze, pełniąc funkcję kapitana sportowego i kapitana domu, oraz uczestniczył w zajęciach takich jak krykiet i ping-pong. Po ukończeniu szkoły Mani Liaqat pracował na różnych dorywczych etatach, m.in. w lokalach z jedzeniem na wynos i fabrykach, zanim podjął formalne studia aktorskie, uzyskując dyplomy. To podstawy aktorskie wydają się wpłynąć na jego późniejsze poczynania komediowe. Kariera komediowa Liaqata rozpoczęła się w 2006 roku od występu w brytyjsko-pakistańskim programie telewizyjnym 'Sard Aag', w którym ponownie pojawił się w tym samym roku jako część 'SARD AGG' na HUM TV. Szersze uznanie zdobył po wygranej w 'The Great Indian Laughter Challenge UK' w 2010 roku. Jego styl komediowy charakteryzuje się dziwnymi tiradami, dowcipnym głosem i unikalnym połączeniem punjabińskiego/urdu/hindi z brytyjskim poczuciem humoru. Zdobył reputację dzięki włączaniu tych elementów do swoich występów, które zabrały go krajowo i międzynarodowo. Pojawił się również w rolach filmowych, m.in. jako policjant w 'Pusher' (2010) u boku Mahimy Choudhory oraz grając w urdu krótkim metrażu ‘Alone’ (2013). Biegle posługuje się językami angielskim, urdu, hindi i pendżabskim, co przyczynia się do jego różnorodnego zakresu komediowego. Przez całą swoją karierę Mani Liaqat konsekwentnie poszerzał swój zasięg. Pojawił się w serialach telewizyjnych takich jak 'Citizen Khan' (2012), 'Muslims Like Us' (2017) i 'First Dates' (2022), oraz wystąpił w programie BBC Two, który zdobył nagrodę BAFTA, 'Muslim Like Us'. Zorganizował trasy komediowe, w tym 'Comedy Takeaway' i 'Oh Twadi', oraz prowadził wydarzenia takie jak Miss Bollywood UK (2009 i 2020) u boku znanych postaci, takich jak Shah Rukh Khan, oraz wręczenie nagród IPPA w 2017 roku z artystą z Bollywood. W styczniu 2018 roku uruchomił Pioneer Sports, markę odzieży sportowej. Otrzymał liczne wyróżnienia, w tym tytuł najzabawniejszego azjatyckiego komika w Wielkiej Brytanii, nagrodę Pakistan Press Club za wkład w rozrywkę oraz tytuł najbardziej modnej celebryty roku w 2017 roku. Najnowszym osiągnięciem jest wygrana w 2024 roku w kategorii Najlepszy Komik na Pakistańskich Muzycznych i Medialnych Nagrodach oraz udział w pakistańskim reality show 'Tamasha Season 3'. Zagrał również rolę londyńskiego taksówkarza w serialu internetowym ‘United Kacche’ (2023).

Manoj Joshi, komik (Indie)
Zweryfikowane Nieodebrane
Indie

Manoj Joshi

Manoj Joshi to indyjski aktor o zróżnicowanej karierze obejmującej filmy, teatr i telewizję. Jego ojcem był Navneet Joshi. Joshi ukończył Sir J. School of Arts, co świadczyło o jego wczesnym zamiłowaniu do sztuki. Debiutował na ekranie w filmie *Sarfarosh*, wcielając się w rolę inspektora Bajju. Od 1998 roku zagrał w ponad 70 filmach, wiele z nich to role komediowe. Kariera Joshi wykracza poza filmy i obejmuje liczne seriale telewizyjne. Pojawił się w dramatach takich jak , , (język marathi), , oraz (język marathi). W szczególności, zagrał Chanakyę w . Jest szeroko rozpoznawany ze względu na rolę Kachra Seth w (2006), co znacząco zwiększyło jego popularność. Jego filmografia obejmuje tytuły takie jak , , , , , oraz . Otrzymał Indian Telly Award za najlepszego prowadzącego w serialu . Został uhonorowany Narodową Nagrodą Filmową i w 2018 roku prestiżowym Padma Shri. Po udarze podczas kręcenia filmu "Devdas", doznał utraty wzroku i wymagał półtora roku odpoczynku w łóżku. Obecnie pełni funkcję wiceprezesa Bombay Art Society. W 2024 roku Joshi był członkiem jury fabularnego na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Indiach. Jego młodszy brat, Rajesh Joshi, również był aktorem i zmarł w 1998 roku. Manoj Joshi pozostaje aktywną postacią w filmach hindi.

Måns Nilsson, komik (Szwecja)
Zweryfikowane Nieodebrane
Szwecja

Måns Nilsson

Måns Nilsson to szwedzki komik i autor, urodzony 16 września 1977 roku w Lund, Skåne. Dorastał w Stora Bjällerup niedaleko Lund. Jego macocha to komik Bärra Andersson. Jest znany ze swojej różnorodnej działalności twórczej, obejmującej radio, telewizję, literaturę i występy sceniczne. Kariera Nilsson rozpoczęła się podczas studiów, gdzie prowadził audycję radiową 'Vanilj' z Andersem Johanssonem i współtworzył program dla studenckiej telewizji Steve. Wspólnie założył audycję radiową 'Wallraff', która nadawana była w latach 1998-2001. Najbardziej znany jest jako jedna z połówek komediowego duetu Anders och Måns, obok Anderse Johanssona. Razem wystąpili w programie radiowym i telewizyjnym 'Så funkar det' (stworzonym w 2001 roku), serialu telewizyjnym 'Anders och Måns' (2003-2004) oraz 'Fråga Anders och Måns' (2006). Uczestniczyli również w świątecznym kalendarzu SVT 'Skägget i brevlådan' oraz świątecznym kalendarzu SR 'Klappkampen' w 2008 roku, współtworząc scenariusze z Kalle Lind. Poza komedią, Nilsson eksplorował różne ścieżki twórcze. W 2007 roku wyreżyserował serial telewizyjny 'Centralskolan', a w 2010 roku zagrał w dramacie 'Succéduon'. Od 2009 roku napisał trzy książki o postaciach z kalendarzy adwentowych, a także współautorzył książki dla dzieci, takie jak 'Trubbelmakarna' z Isabelle Riddez. Obecnie pisze serię powieści kryminalnych o Österlen z Andersem de la Motte, począwszy od 2020 roku, w tym 'A House to Die For' (2022) i 'Death Goes Antiquing' (2022). Ta druga została nominowana do kilku nagród i trafiła na szczyt listy bestsellerów w Szwecji. Współprowadzi również popularny podcast naukowy 'Fråga Anders och Måns' z Andersem 'Ankan' Johanssonem, a przede wszystkim pisze humorystyczne książki o 'Trubbelmakarna' dla dzieci w wieku 9-12 lat. Nilsson nadal jest aktywny w różnych rolach, w tym prezentuje swoje książki dla dzieci podczas spotkań z czytelnikami i pracuje jako doświadczony moderator i konferansjer.

Mansueto Velasco, komik (Filipiny)
Zweryfikowane Nieodebrane
Filipiny

Mansueto Velasco

Mansueto "Onyok" Velasco Jr., pochodzący z Bago w Negros Occidental, jest byłym filipińskim pugilistą, który później zwrócił się do komedii i aktorstwa. Walcząc o 48 kg, zdobył najlepsze miejsce na podium podczas Igrzysk Azji 1994 i zdobył srebrny medal na Igrzyskach Olimpijskich 1996 - jedyny medal, jaki Filipiny tam zdobyły. Jego starszy brat Roel Velasco, również lekki, wziął do domu brązowy medal w Barcelonie na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1992.

Manuel Manquiña, komik (Hiszpania)
Zweryfikowane Nieodebrane
Hiszpania

Manuel Manquiña

Manuel Manquiña, znany zawodowo pod tym nazwiskiem, jest aktorem z Galicji w Hiszpanii. Urodził się 2 sierpnia 1953 roku w Vigo jako Manuel Prieto Comesaña, a jego pełne imię to Manuel Juan Francisco del Cristo de la Victoria Prieto Comesaña. Rozpoczął karierę w 1982 roku, początkowo występując w komediowych programach telewizyjnych dla Televisión de Galicia (TVG). Wczesne role obejmowały występy w filmach reżyserowanych przez Antonio Blanco i Xaviera Villaverde. Ma na swoim koncie ponad 30 filmów, w tym La matanza caníbal de los garrulos lisérgicos, Tacón i Continental. Szerszą rozpoznawalność zyskał w 1997 roku po występie w Airbag oraz Torrente, el brazo tonto de la ley. Jego rola Pazosa w Airbag zapewniła mu nominację do nagrody Goya dla Najlepszego Aktora Odkrycia. Napisał i zagrał również w Héroes i Historias de Bolsillo. Był zaangażowany w aktorstwo i reżyserię przedstawień teatralnych. Inne godne uwagi role filmowe to występy w Manolito Gafotas i Memoirs of a Man in Pajamas. Przez całą swoją karierę Manuel Manquiña konsekwentnie pracował w telewizji i na scenie. Pojawił się w serialach telewizyjnych "Moncloa ¿dígame?" i "Manolo y Benito Corporeision", oraz występował w komediowych monologach dla "El club de la comedia" między 2000 a 2002 rokiem. Zagrał na koncertach z Siniestro Total i uczestniczył w programie dla dzieci "Xabarín Club". W 2000 roku otrzymał nagrody na Międzynarodowym Festiwalu Filmów Niezależnych w Elche oraz w Krajowym Konkursie Krótkich Metraży w Antequera za film "El figurante", a następnie nagrodę na Festiwalu Krótkich Metraży w Aguilar de Campoo za swoją rolę w tym samym filmie. Obecnie regularnie występuje jako postać don Anselmo w serialu TVG "Era Visto!" i gra Martíneza el Facha na kanale YouTube "El Jueves". W 2011 roku odcisnął swoje dłonie na Alei Sławy w Sada, Galicja.

Marc Favreau (1929–2005), komik (Kanada)
Zweryfikowane Nieodebrane
Kanada

Marc Favreau

Kanadyjczyk z Quebecu o różnorodnych talentach, Marc Favreau urodził się w Montrealu, Quebec, 9 listopada 1929 roku; pracował jako aktor, komik, autor i poeta. Zmarł 17 grudnia 2005 roku w wieku 76 lat. Jego rodzicami byli Paul Favreau, architekt, oraz Esther Renaud. Początkowo planując pracę nad scenografią teatralną i telewizyjną, studiował na Collège de Victoriaville i Académie Querbes d'Outremont. Rozpoczął karierę jako komik w 1950 roku w Théâtre du Nouveau Monde, grając Pierrota w Dom Juan Moliera, a także zadebiutował w telewizji w programach Le Survenant i 14, rue de Galais około tego czasu. Favreau jest najlepiej znany z tworzenia i odgrywania postaci klauna Sola. Rozpoczął swoją karierę telewizyjną w 1958 roku w dzieciętnym programie Radio-Canada La Boîte à surprise , gdzie początkowo występował jako część trupy o nazwie Bim et Sol. Następnie pojawiał się w kilku kaskadach klaunów w La Boîte à surprises , w tym Sol et Bouton i Sol et Biscuit. Rozwinął monologi Sola w popularny solowy spektakl, występując jako ta postać przez około trzydzieści lat na scenach w Kanadzie, Francji, Belgii i innych krajach francuskojęzycznych. W latach 1963–1967 grał Berlingota w Les Croquignoles , a w latach 1968–1971 powrócił do roli Sola w serialu Sol et Gobelet , który współtworzył z Lucem Durand. Wiele dzieci z anglojęzycznej Kanady zetknęło się z językiem Quebec French dzięki jego pracy. Styl komediowy Favreau’a obejmował dowcipne dekonstrukcje języka francuskiego dla postaci Sola, często manipulując słowami i wykorzystując je do kwestionowania perspektywy publiczności. Sol opowiadał się za ochroną wody. Był autorem takich dzieł jak Les Åufs limpides , Le Fier Monde i Faut dâla fuite dans les idées . Podczas swojej kariery otrzymał wiele wyróżnień, a w 1995 roku Marc Favreau został Rycerzem Narodowego Orderu Quebecu. Otrzymał również Medal Orderu Frankofonów Ameryki w 1989 roku i został mianowany Oficerem Orderu Kanady na rok 2003. W 2012 roku w Montrealu otwarto bibliotekę noszącą jego imię, a także szkołę podstawową w Notre-Dame-De-Grâce również została nazwana jego imieniem. Jego praca pomogła uczynić zabawę językiem punktem odniesienia kultury.

Marc Herman, komik (Belgia)
Zweryfikowane Nieodebrane
Belgia

Marc Herman

Urodzony w Leuven w 1947 roku, Marc Herman, znany również jako Marc Maloens, jest belgijskim humorystą. Rozpoczął karierę występując jako Luc Dierrieckx w telewizji TV Tor, a następnie dołączył do RTBF. Początkowo występował pod imieniem Luc Dierrieckx, a później przeszedł na używanie imienia Marc Herman. Od 1981 roku napisał i wystąpił w obszernej twórczości, obejmującej 35 programów i trzy sztuki teatralne. Styl komediowy Hermana często charakteryzuje się sympatycznym, choć niezgrabnym persona Fleminga, przedstawianym pod pseudonimem Luc Dierrieckx od 1997 roku. Jego występy zaludniają powracające postacie, w tym jego żona Madeleine (Wolleke), szwagier Raoul i jego żona Roseline. Stworzył kilka programów, rozpoczynając od 'La Comiquaudiovisuelitérapie' w 1981 roku, a następnie 'Pain Perdu' (1989), 'Tout terrain' (1991), 'Un Carton' (1995) i 'Flash Back' (2001). Dziesięć jego programów było nadawanych przez RTBF, a 18 na RTL-TVI. Pojawił się również w programach telewizyjnych takich jak "Le festival international du rire de Rochefort," "Zygomaticorama,” “La Classe,” “Y en aura pour tout le monde” i “Bon week-end,” począwszy od 1981 roku. Poza telewizją, praca Hermana rozciąga się na film; wystąpił w 'Pom le Poulain' (2007) i 'Les oiseaux de Passage' (2015). Otrzymał uznanie za swoje wkład w humor, w tym tytuł Kawalera Orderu Korony w 2002 roku oraz miano Obywatela Honorowego Rochefort w 2006 roku. Jego pomysłowość jest również widoczna; zdobył złoty medal na salonie wynalazców w 2009 roku za grę 'SPIKIT'. Wziął udział w singlu "Le Bal des gueux" w 1998 roku, aby wesprzeć akcję Operation Thermos. Powróciwszy do RTL-TVI w 2010 roku, Herman kontynuuje produkcję nowych dzieł, wydając dziesięć nowych Stuuût i trzy programy typu best-of w ciągu trzech lat.

Marc Laurendeau, komik (Kanada) – Komedia skeczowa, Kabaret
Zweryfikowane Nieodebrane
Kanada

Marc Laurendeau

Marc Laurendeau, quebecki humorysta i dziennikarz, urodził się 24 sierpnia 1939 roku w Montrealu, w Quebecu. Jego publiczna kariera rozpoczęła się z grupą komediową Les Cyniques, którą założył we wczesnych latach 60. XX wieku wraz z Serge Grenier, André Dubois i Marcel Saint-Germain. Grupa wywodziła się z występów szkiców, które tworzyli podczas studiów w Collège Sainte-Marie i Université de Montréal, początkowo wyśmiewając nauczycieli i kolegów. Les Cyniques szybko zyskały popularność, przyciągając na swoje występy publiczności liczące nawet 25 000 osób i znacząco kształtując humor w Quebecu w latach 60. i na początku lat 70. XX wieku. Kariera Les Cyniques trwała dziesięć lat, od ich powstania w 1962 roku do rozpadu w 1972 roku. W tym czasie występowali w miejscach takich jak kabaret Casa Loma w Montrealu podczas miesięcznego kontraktu w 1965 roku i wydali osiem udanych albumów między 1966 a 1972 rokiem. Ich komedia często wywoływała kontrowersje wśród urzędników publicznych i polityków. Laurendeau, będąc z Les Cyniques, uzyskał tytuł prawnika oraz magisterium z nauk politycznych na Université de Montréal i brał udział w zajęciach teatralnych po godzinach w Collège Sainte-Marie, dołączając nawet do zespołu Revue Bleu et Or podczas studiów prawniczych. Po opuszczeniu sceny na szczycie sławy, Laurendeau podjął karierę dziennikarską. Zaczął jako główny felietonista w Montr’eal-Matin w 1973 roku, a później współtworzył jako kolumnista polityczny i analityk dla La Presse. W latach 1988–2010 prowadził codzienny program przeglądu prasy w Radio-Canada. Od 1995 roku uczy również dziennikarstwa na Université de Montréal. W 2022 roku wydał swoje wspomnienia, Du rire cynique au regard journalistique . W 2023 roku Éditions La Presse wydało książkę liczącą 280 stron, napisaną i opowiadaną przez Marca Laurendeau; audiobook ma czas trwania 7 godzin i 58 minut i jest odpowiedni dla wszystkich odbiorców. Obecnie koncentruje się na tworzeniu i pisaniu dokumentów, co świadczy o jego pasji do informacji i historii. Bawi publiczność od 60 lat i w 2015 roku został mianowany Kawalerem Orderu Narodowego Qu’éc. Jego siostra, Huguette Laurendeau, jest znana jako aktorka Amulette Garneau.

Marcel Marceau (1923–2007), komik (Francja) – Komedia fizyczna
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Marcel Marceau

Urodzony jako Marcel Mangel w Strasburgu we Francji 22 marca 1923 roku, Marcel Marceau stał się światowej sławy francuskim aktorem i pantomimą. Jego imię pochodziło od nazwisk jego rodziców, Charlesa Mangela, rzeźnika, i Anny Werzberg. Rodzina przeniosła się do Lille w 1926 roku z powodów zawodowych, a później do Anglii. Już we wczesnym dzieciństwie Marcel był pod wpływem filmów Charliego Chaplina, co zainspirowało go do marzenia o zostaniu pantomimą, i uczęszczał do liceum Fustel-de-Coulanges w Strasburgu do 1938 roku. Podczas II wojny światowej rodzina Marceaua ewakuowała się i początkowo osiedliła w Chancelade i Périgueux. W wieku 17 lat uciekł z rodziną do Limoges i w 1941 roku studiował w liceum Gay-Lussac oraz École des arts décoratifs de Limoges. Aktywnie uczestniczył we francuskim żydowskim ruchu oporu, pomagając ratować żydowskie dzieci, w tym około trzydziestu, które uciekły do Szwajcarii z jego kuzynem Georgesem Loingerem. Podczas niemieckiej okupacji przyjął nazwisko 'Marceau', nawiązując do François Séverina Marceau-Desgraviers. Ze względu na biegłość w językach angielskim, francuskim i niemieckim, służył jako łącznik dla III Armii gen. George'a Pattona podczas wojny. Tragicznie, jego ojciec został aresztowany i deportowany do Auschwitz w 1944 roku, gdzie został zamordowany. Po konflikcie Marceau rozpoczął naukę w Szkole Sztuki Dramatycznej Charlesa Dullina w 1945 roku, otrzymując wskazówki od Joshua Smitha, Étienne Decrouxa i Jean-Louisa Barraulta. W sierpniu 1944 roku zaprezentował swój pierwszy znaczący występ przed publicznością liczącą 3000 żołnierzy w Paryżu. W 1947 roku stworzył postać 'Bipa, klauna', debiutując z nim 22 marca w Théâtre de Poche Montparnasse, inspirowanego Pipem z powieści Charlesa Dickensa *Wielkie Nadzieje*. W 1949 roku otrzymał nagrodę Deburau za swój mimodramat *Śmierć przed świtem*, a tego samego roku założył Compagnie de Mime Marcel Marceau. Przez ponad 60 lat Marceau bawił publiczność na całym świecie jako profesjonalny performer, występując w filmach takich jak 'Barbarella' (1968) i 'Cichy Film' (1976), gdzie jego jedynym wypowiedzianym słowem było „Nie”. Poświęcił sześćdziesiąt lat na podniesienie pantomimy do rangi wybitnej formy sztuki, wykonując ponad 5000 przedstawień. Marcel Marceau zmarł 22 września 2007 roku w wieku 84 lat i został pochowany na cmentarzu Père Lachaise w Paryżu.