Chuck - rysunkowy komik GiggleTime opowiadający dowcipy
GiggleTime na Androida
Za darmo w Google Play
Pobierz aplikację
GiggleTime - dowcipy, komicy i występy komediowe GiggleTime
Menu
Go Premium Zgłoś żart Komicy Występy komediowe Komicy z największą liczbą obserwujących O nas Najczęściej zadawane pytania Kontakt Dodaj komika
Pobierz aplikację
Obserwuj nas

Prawne
Polityka prywatności Regulamin Polityka plików cookie Polityka zwrotów i anulowania Przypisania
Loguj się
Język
Kategorie
Ustawienia
Język polski polski
Tryb awaryjny
Losowe żarty – automatyczne odtwarzanie
Powiadomienia
Globalny Katalog Talentów

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

Zaczyna się na E Zweryfikowane Wyczyść wszystko
Wyświetlono 25-36 z 79 komików
Emma Knyckare, komiczka (Szwecja)
Zweryfikowane Nieodebrane
12 lut 2027 Szwecja

Emma Knyckare

43K obserwujących

Emma Knyckare to szwedzka komiczka i prowadząca programów, urodzona jako Emma Andersson 14 lipca 1987 roku. Pochodzi z Rolfstorp, wioski w Halland, choć jej parafią urodzenia jest parafia Varberg, w hrabstwie Hallands. Ugruntowała swoją pozycję jako wybitna postać w szwedzkiej komedii i radiu. Kariera Knyckare obejmuje różnorodność ról. Prowadziła kilka audycji radiowych dla Sveriges Radio, w tym Morgonpasset, Tankesmedjan i Knyckare i P3, z których ta ostatnia rozpoczęła się 4 stycznia 2014 roku. Była stałą współprowadzącą 'Tankesmedjan' do późnych lat 2013 roku. W szczególności, współprowadziła Musikhjälpen w grudniu 2013 roku u boku Sarah Dawn Finer i Kodjo Akolor, spędzając tydzień w Gothenburgu na tym wydarzeniu. Prowadziła również Morgonpasset podczas letnich miesięcy przez trzy kolejne lata oraz Vardag i P3 w 2016 roku. Jej praca rozciąga się także na występy telewizyjne w programach takich jak Telefonpiraterna i Extra! Extra!, a także występy stand-upowe w klubach, takich jak Raw Comedy Club, Bajsnödigt i Oslipat. Poza pracą w radiu i telewizji, Knyckare angażuje się w podcasting, biorąc udział od samego początku w programie Åtties Mutant Ninja Komiker! wraz z Johannesem Finnlaugssonem, Nils Lindem i Filipem Anderssonem, oraz współprowadząc Flashback forever z Iną Lundström od 2020 roku. Współpracuje również jako kolumnistka dla ETC Göteborg. W 2017 roku zorganizowała festiwal muzyczny "bez mężczyzn" dla kobiet, który w 2018 roku stał się festiwalem Statement. Festiwal ten otrzymał specjalną nagrodę od Gaffaredaktionen w 2017 roku, ale spotkał się również z krytyką za swoją początkową politykę wykluczającą. W 2023 roku została nazwana ‘Årets hallänning’ (Osobowością Roku z Hallandu), a latem 2020 roku prowadziła serię Sveriges Radio P1 o obszarach wiejskich zatytułowaną 'Byrådet'. Przyjęła nazwisko Knyckare, kiedy ona i jej ówczesny chłopak chcieli mieć wspólne nazwisko.

Evelyn Mok, komiczka (Szwecja)
Zweryfikowane Nieodebrane
Szwecja

Evelyn Mok

22.9K obserwujących

Evelyn Mok to szwedzko-chińska komiczka i aktorka. Urodzona 29 listopada 1987 roku w Mariestad, Szwecja, dorastała w Hammarkullen, Gothenburg. Urodzona jako 莫悅玲 (Mok jyut ling), pochodzi z mieszanej rodziny; jej ojciec, Francis Mok, emerytowany kucharz, który przeszedł na emeryturę z brytyjskiego Hongkongu, a jej matka, chińskiego pochodzenia, spędziła dzieciństwo w Indiach. Do dziesiątego roku życia żartobliwie identyfikowała się jako Hindus. Kariera komediowa Evelyn Mok rozpoczęła się w 2008 roku podczas konkursu Bungy Comedy. Studiowała na Uniwersytecie Roehampton w Anglii w ramach programu Erasmus. W 2010 roku wzięła udział w programie szkoleniowym Standup Star Özz Nûjena i prowadziła własny humorystyczny serial 'Evelyn's Videoblogg' na SVT Humor, otrzymując nagrodę 'Tändstickan' podczas Szwedzkiego Gali Stand-upu tego samego roku. Zadebiutowała na Festiwalu Fringe w Edynburgu od 2013 do 2018 roku, początkowo występując w Big Value Showcase (2013) i The Pleasance Comedy Reserve (2014). Jej pierwszy solowy program 'Hymen Manoeuvre' miał premierę tam w 2017 roku i otrzymał recenzje czterogwiazdkowe, zdobywając nagrodę Najlepszy Debiutant na The Indies Awards. Krytycy opisują jej komedię jako "niecenzurowaną", "bezkompromisową" i "dziko orzeźwiającą", łączącą osobiste historie z tematami kulturowymi i politycznymi. Evelyn Mok zyskała uznanie zarówno w Szwecji, jak i na arenie międzynarodowej. W 2013 roku dotarła do finału Chortle Awards, a także przeszła do rund finałowych zarówno w Chortle Student Comedy Awards (2013), jak i w Leicester Square New Comedian Awards (2014). Comedy Central (Szwecja) porównało ją do Amy Schumer. Pojawiła się w brytyjskich programach telewizyjnych takich jak Mock the Week , Hypothetical , Heresy , Off Menu i Sam Delaney's News Thing , a także w szwedzkich programach telewizyjnych takich jak Telefonpiraterna , Hårdvinklat , Skitlycklig , Tror du jag ljuger? i Släng dig i brunnen . Zagrała również w filmach takich jak Spider-Man: Far From Home i będzie miała drugoplaną rolę w filmie z 2025 roku The Dance Club . Współprowadziła podcast Rice to Meet You z Nigelem Ng od kwietnia 2019 do października 2021 roku, a w 2017 roku została wpisana na listę BBC New Talent Hotlist. Obecnie koncertuje z grupą komediową TIGHT. Jej dowcipy znalazły się w dziesiątce najlepszych żartów Fringe w The Guardian w 2017 roku.

Zweryfikowane Nieodebrane
Szwecja

Eddie Meduza

15.8K obserwujących

Errol Leonard Norstedt, znany jako Eddie Meduza, urodził się 17 czerwca 1948 roku w Zgromadzeniu Örgryte w Göteborgu i zmarł 17 stycznia 2002 roku w Nöbbele, tuż za Växjö. Był szwedzkim kompozytorem, pisarzem tekstów, komikiem, wokalistą i multiinstrumentalistą, który między innymi grał na gitarze, bazie elektrycznej, bębnach, grach trakcji, grach ustnych, saksofonie, flecie blokowym i klawiach.

Enzo Jannacci (1935–2013), komik (Włochy)
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Enzo Jannacci

14.4K obserwujących

Vincenzo Jannacci, znany zawodowo jako Enzo Jannacci, był włoskim artystą, który pracował jako piosenkarz-autor tekstów, pianista, aktor i komik; urodził się w Mediolanie 3 czerwca 1935 roku. Zmarł w Mediolanie 29 marca 2013 roku. Jego ojciec, Giuseppe Jannacci, służył jako marszałek włoskich sił powietrznych i brał udział we włoskim ruchu oporu podczas II wojny światowej, co prawdopodobnie ukształtowało jego późniejsze wrażliwości artystyczne. Wczesna edukacja Jannacciego obejmowała uzyskanie dyplomu szkoły średniej o profilu naukowo-matematycznym w 1954 roku oraz ukończenie z wyróżnieniem Konserwatorium Giuseppe’go Verdiego w Mediolanie, gdzie studiował harmonię, kompozycję i dyrygenturę. Kariera Jannacciego rozpoczęła się w 1956 roku jako klawiszowiec w grupie 'Rocky Mountains', po czym grał na keyboardach z Rock Boys u boku Adriano Celentano, począwszy od 1957 roku. Był pionierem włoskiego rock and rolla obok Celentano, Luigi Tenco, Little Tony i Giorgio Gaber. W 1958 roku założył duet muzyczny 'I due corsari' z Giorgio Gaber. Od początku lat 60. Jannacci rozpoczął karierę solową, tworząc znane utwory takie jak ‘L’ombrello di mio fratello’ i ‘Il cane con i capelli.’ W 1962 roku odbył się jego pierwszy występ na scenie z wykonaniem ‘Milanon Milanin.’ Większą sławę przyniósł mu w 1964 roku projekt '22 canzoni' we współpracy z Dario Fo, wraz z piosenką ‘L'Armando.’ Rok 1968 oznaczał znaczące osiągnięcie dzięki utworowi ‘Vengo anch'io (no tu no)’. Pojawił się również na ekranie, występując w filmach takich jak *Człowiek i żona* (1968) Monicellego oraz *Publiczność* (1969) Ferreriego. Jannacci napisał komediową sztukę *Il poeta e il contadino* w 1973 roku, po czym została ona przerobiona na serial telewizyjny. Współpracował z licznymi osobistościami z włoskiej muzyki, rozrywki, dziennikarstwa, telewizji i komedii, w tym z Paolo Conte i Cochi e Renato. Mina nagrała dziesięć jego piosenek na swój album z 1977 roku *Mina quasi Jannacci*, a nawet wykonała z nim duet. Jannacci wydał prawie trzydzieści albumów, z których niektóre uznawane są za ważne rozdziały w historii włoskiej piosenki; zauważalnie, album ‘Quelli che…’ został sklasyfikowany na 97. miejscu na liście 100 najlepszych włoskich albumów magazynu Rolling Stone. Otrzymał cztery Targhe i jedną nagrodę Tenco od Klubu Tenco. Jannacci poślubił Giulianę Paolę Orefice w 1967 roku, a w 1972 roku urodził się ich syn, Paolo.

Emmanuel Bilodeau, komik (Kanada)
Zweryfikowane Nieodebrane
Kanada

Emmanuel Bilodeau

8 659 obserwujących

Emmanuel Bilodeau to kanadyjski aktor, komik i humorysta z Quebecu. Urodził się 29 sierpnia 1964 roku w Hull (obecnie Gatineau) i jest bratem dziennikarza Maxence Bilodeau. Obecnie ma 58 lat. Kariera Bilodeau rozpoczęła się około dziesięć lat przed napisaniem niedawnego artykułu, a on sam podróżuje służbowo. Bilodeau ma bogate doświadczenie; uzyskał tytuł prawnika na Uniwersytecie w Montrealu w 1988 roku i został przyjęty do Barreau du Québec. Studiował również w École nationale de théâtre od 1988 do 1992 roku. Jego dorobek aktorski obejmuje role w filmach takich jak Soft Shell Man (2000), Taking Lives (2004) z Angeliną Jolie i Ethanem Hawkiem oraz The Revenant (2015) u boku Leonardo DiCaprio. W 1999 roku zagrał Hamleta w Théâtre du Rideau Vert, a w 2005 roku Cosmo w TNM oraz Figara w TNM w 2009 roku. Bilodeau otrzymał również nagrodę Jutra za najlepszą rolę drugoplanową w 2002 roku za rolę w Soft Shell Man , oraz nagrodę Gémeaux za najlepszą rolę pierwszoplanową w serialu dramatycznym w 2007 roku za portretowanie René Lévesque w serialu telewizyjnym René Lévesque . Był nominowany do nagrody Jutra w latach 2005, 2008 i 2011. Bilodeau jest znany ze swojego inteligentnego poczucia humoru, dużej wrażliwości i umiejętności tworzenia przemyślanych i przystępnych interakcji. Wykonał dwa solowe komediowe pokazy sceniczne: 'One Manu Show' (2014), który spotkał się z pozytywnymi recenzjami, oraz 'Manu Bilodeux dans le pétrin' (2021), którego sam produkuje podczas tournée w samochodzie elektrycznym. Poprowadził Galę Juste Pour Rire w 2013 roku i uczestniczył w festiwalu Juste pour rire corocznie od 2011 do 2015 roku, w tym występując na festiwalu w 2011 i 2012 roku. Obecnie koncertuje z 'Dans le pétrin', poruszając tematy takie jak narodziny jego czwartego dziecka i integrując obawy środowiskowe ze swoim show. Niedawno wystąpił w Quebec City jako część 'Les Boys'. Bilodeau jest żonaty z aktorką Édith Cochrane, mają dwoje synów i córkę; ma córkę, Philomène, z poprzedniego małżeństwa z aktorką Monique Spaziani. Philomène pojawia się u boku ojca w filmie Curling i gra w serialach telewizyjnych takich jak Toute la vie . Współpracują nad serialem dokumentalnym zatytułowanym 'Suzanne', który bada więzi między pokoleniami i jest dostępny na ICI TOU.TV Extra od marca. Bilodeau unika kontrowersyjnych tematów i samocenzuruje swoje materiały, aby uniknąć obrażania kogokolwiek.

Élise Larnicol, komiczka (Francja)
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Élise Larnicol

4 396 obserwujących

Élise Larnicol to francuska aktorka i komiczka, urodzona 11 kwietnia 1968 roku w Cenon, w regionie Gironde. Rozpoczęła swoje studia aktorskie w Konserwatorium Dramatycznym w Tuluzie w latach 1985–1988, a następnie studiowała w Cours Florent w Paryżu do 1991 roku. Ten okres był dla niej przełomowy, ponieważ podczas pobytu w Cours Florent poznała przyszłych członków Les Robins des Bois. Larnicol jest założycielem grupy komediowej Les Robins des Bois, która powstała w 1996 roku. Początkowo występując na deskach teatralnych, grupa zadebiutowała sztuką „Robin des Bois d’à peu près Alexandre Dumas” w Théâtre des Sablons de Fontainebleau w październiku 1996 roku. Następnie wystawiali sztukę ponad 250 razy w różnych teatrach. Grupa zyskała publiczne uznanie u boku Mariny Foïs i Jean-Paula Rouve, a ich prace początkowo produkowane były przez Dominique Farrugia, pojawiając się w programach takich jak Comédie dans La Grosse Émission , Canal+ Nulle Part Ailleurs oraz La Cape et l’Épée (2000-2001). Ich wspólna podróż zakończyła się w 2004 roku filmem RRRrrrr!!! , prehistoryczną komedią, którą współtworzyła i w której wystąpiła, grając rolę żony wodza. Po rozwiązaniu zespołu Les Robins des Bois, Élise Larnicol podjęła karierę solową w filmie i telewizji. Pojawiła się w filmach byłych współpracowników, w tym Casablanca Driver (2004), Essaye-moi (2006) i Les Ex (2017). Jej filmografia obejmuje również role w 15 ans et demi (2008), Lolo (2015), Taxi 5 (2018) i Sexygénaire . W 2006 roku wyreżyserowała krótki film Jalouse . Od 2019 roku jest częścią głównej obsady serialu Sam i gra Madame Legault w Scènes de ménages , sąsiadkę znaną z narzekania na hałas. W grudniu 2013 roku pełniła funkcję prezydenta 13. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Brukseli. Obecnie planuje wystąpić w Les Tuche 5 , którego premiera jest zaplanowana na 5 lutego, i podczas jego kręcenia zjednoczyła się ponownie z Jean-Paulem Rouve.

Enzo Salvi, komik (Włochy) – Kabaret
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Enzo Salvi

3 030 obserwujących

Enzo Salvi to wszechstronny i błyskotliwy włoski aktor, scenarzysta i komik. Urodził się jako Vincenzo Salvi 16 sierpnia 1963 roku w Rzymie we Włoszech, dorastał w dzielnicy Ostia. Jego rodzicami są Antonio Salvi (Tony) i Bruna Brunori. Ukończył studia jako specjalista ogrodnictwa w instytucie rolniczym i początkowo pracował jako miejski ogrodnik. Salvi rozpoczął karierę jako wykonawca i artysta kabaretowy. Koledzy zachęcali go do podążania tą ścieżką ze względu na jego błyskotliwość. Debiutował w teatrze w 1990 roku rolą w Miles gloriosus Plauta. W 1991 roku założył duet komediowy “MAMMAMIA CHE IMPRESSIONE” z Mariano D’Angelo, który od tego czasu wystąpił z wieloma koncertami, które cieszyły się wyprzedanymi biletami i zdobył nagrodę krytyków i publiczności na Comic Festival Nazionale w 1993 roku. Znany jest z postaci zwanej 'Er Cipolla' (Cebula), zainspirowanej narkomanem, którego spotkał podczas czekania na swoją dziewczynę. Występował w komediach takich jak Balle di Natale , Fiumi di forfora i A qualcuno piace Carlo . Kariera filmowa Salvi rozpoczęła się w 1999 roku od filmu Vacanze di Natale 2000 , po którym nastąpiły role w Body Guards (2000), Merry Christmas (2001), Natale sul Nilo (2002), Natale in India (2003), Le barzellette (2004) i Il ritorno del Monnezza (2005). Pojawił się również w serialu telewizyjnym Domani è un'altra truffa (2006) i wziął udział w Notti sul ghiaccio (2006). Praca Salvi obejmowała współpracę z Biagio Izzo i Massimo Boldi, a także występy w komediach pod reżyserią Carlo Vanziny. Często występował na imprezach i spotkaniach oraz współpracował z Christian De Sica i Massimo Boldi przy corocznych świątecznych filmach kasowych. Jest popularny w całej Italii zarówno wśród dorosłych, jak i dzieci. Kontynuuje swoją aktywność w branży filmowej i telewizyjnej, występując w Il diavolo è Dragan Cygan (2024) i Alberto Sordi secret (2024).

Elf Lyons, komiczka (Wielka Brytania) – Komedia fizyczna
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Elf Lyons

811 obserwujących

Urodzona w 1991 roku, Elf Lyons to brytyjska komiczka, która pracuje również jako pisarka i aktorka. Jej ojciec, Gerard Lyons, jest ekonomistą, a matka, Annette, malarką. Uniwersytet Bristolu przyznał Lyons BA w dziedzinie dramaturgii, a Uniwersytet Queen Mary w Londynie – MA w zakresie teatru i spektaklu. Kontynuując szkolenie, studiowała w École Philippe Gaulier we Francji, koncentrując się na technikach klaunady. Po ponad dekadzie pracy zawodowej, Elf Lyons zyskała uznanie za szeroki zakres umiejętności, w tym klaunada, stand-up, teatr verbatim i sztuka na żywo, obok komedii i bouffon. Początkowo w swojej karierze Elf Lyons zyskała rozgłos, zauważalnie zajmując drugie miejsce w nagrodach Funny Women w 2013 roku. Wspólnie założyła 'The Secret Comedians,' grupę komediową we wschodnim Londynie i regularnie pełniła rolę prowadzącej w Camden Comedy Club. Jej spektakl 'Being Barbarella' zdobył nagrodę IdeasTap na Vault Festival w 2015 roku i został następnie wystawiony na Adelaide Fringe Festival. W uznaniu jej talentu, Vogue umieściła Lyons wśród pięciu najlepszych debiutujących brytyjskich komiczek. Jej twórczość często porusza różnorodne tematy; pisała dla publikacji takich jak The Guardian i The Scotsman, poruszając zagadnienia takie jak poliamoria i znaczenie zabawy. Traktuje swoje występy jak albumy koncepcyjne i wyciąga porównania do filmów A24. Krytycy często chwalili występy Lyons; szczególnie jej przedstawienie zatytułowane 'Łabędź' z 2017 roku otrzymało nominację do nagrody za Najlepszy Pokaz na Edinburgh Comedy Awards. Pokaz z 2018 roku 'ChiffChaff' został pochwalony przez Bruce’a Dessau w The Evening Standard. W 2024 roku '(ISH)' zdobył zarówno nagrodę ISH Comedy Award, jak i nagrodę Comedians’ Choice Award na Edinburgh Fringe, a 'Bird Trilogy' otrzymał recenzje pięciogwiazdkowe i rozeszły się jak ciepłe bułeczki. Lyons otrzymała również nagrodę za Najlepszy Pokaz na Reykjavik Fringe w 2024 roku, wraz z Adelaide Fringe Best Comedy & Pick of the Fringe. Jej najnowszy pokaz, 'Kobieta na Krawędzi,' który miał premierę w Nowym Jorku w Soho Playhouse od 24 września do 12 listopada, bada rozpad jej zaręczyn i łączy operę, stand-up comedy oraz teatralne elementy z dmuchanym zamkiem. Pokaz spotkał się z szerokim uznaniem, często wymieniany jako najlepiej oceniany na Edinburgh Fringe. Obecnie prowadzi warsztaty z zakresu clowningu i technik bouffon w Upright Citizens Brigade Theatre. Osiągnięcia Lyons obejmują liczne nagrody, w tym Spirit of the Fringe Award (2026), The Heart Award od The Besties (2026), nagrodę Comedian’s Comedian (2026), Best International Act na New Zealand International Comedy Festival (2026) oraz nagrodę Sky Arts Award za Komedię (2025). W lipcu 2026 roku otrzymała tytuł doctora honoris causa od Queen Mary, University of London. Ranking 50 Najzabawniejszych Komików XXI wieku z 2023 roku w The Telegraph zawiera Lyons, co świadczy o jej zaangażowaniu w zawód.

El Gran Wyoming, komik (Hiszpania)
Zweryfikowane Nieodebrane
Hiszpania

El Gran Wyoming

424 obserwujących

José Miguel Monzón Navarro, znany zawodowo jako El Gran Wyoming lub po prostu Wyoming, jest hiszpańskim komikiem, muzykiem, pisarzem i prowadzącym programy telewizyjne. Urodził się w Madrycie 15 maja 1955 roku i pochodzi z rodziny farmaceutów z korzeniami w Cuenca. Wczesne lata obejmowały naukę w OJE i Opus Dei. Studiował medycynę, ukończył ją, zanim porzucił ją, aby poświęcić się rozrywce; przez krótki czas pracował jako lekarz podczas odbywania służby wojskowej. Różnorodna kariera Wyoming rozpoczęła się od działalności muzycznej, występując w grupie Paracelso i realizując komediowo-muzyczne pokazy z pianiście Ángel Muñoz Alonso w okresie madryckiego Movida. Praca telewizyjna Wyominga obejmuje kilka programów, w tym Silencio se juega (1984), La noche se mueve (1992-1993) i El peor programa de la semana (1993). Ten ostatni został zawieszony przed rozmową z Quim Monzó ze względu na obawy dotyczące potencjalnie obraźliwych żartów. Współprowadził również hiszpańską wersję programu Caiga quien caiga (1996-2003) wraz z Juanjo de la Iglesia i Javier Martín, program ten zdobył około trzydziestu nagród, w tym Ondas i TP de Oro. W twórczości pisarskiej Wyominga znajdują się kilka książek, począwszy od Un vago, dos vagos, tres vagos w 1990 roku, a następnie Te quiero personalmente (1993), Las aventuras del mapache (1997) – książka dla dzieci – i Janos, el niño que soñaba despierto (2000). W 1999 roku współzałożył wytwórnię płytową 18 Chulos wraz z kilkoma innymi artystami. Od 2006 roku Wyoming prowadzi program El Intermedio na La Sexta. Program mierzył się z wyzwaniami prawnymi; w 2016 roku nakazano mu wypłacić 35 380 € odszkodowania za wyświetlenie zdjęcia kobiety bez jej zgody. Pisał również felieton o nazwie Asuntos & Cuestiones dla gazety Público. Książki Wyominga, No estamos locos (2013) i No estamos solos (2014), odniosły duży sukces, a pierwsza z nich sprzedała się w ponad 100 000 egzemplarzy w ponad ośmiu wydaniach. Współpracował przy filmie dokumentalnym Hay motivo (2004). Do komediowych inspiracji Wyominga należy angielski komik Benny Hill, o czym poinformował Santiago Segura i Álex de la Iglesia. W 2024 roku ukazał się komiks, El Gran Wyoming. Mil palos y ninguno al agua .

Earl Okin, komik (Wielka Brytania)
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Earl Okin

Earl Okin, urodzony 31 stycznia 1947 roku w Carshalton, Surrey, jest angielskim piosenkarzem, songwriterem, muzykiem i komikiem. Jego rodzina przeniosła się do Notting Hill w 1952 roku, a później uczęszczał do żydowskiej szkoły podstawowej Solomon Woolfson. Studiował filozofię na Uniwersytecie w Kencie w Canterbury, ukończywszy studia w 1968 roku. Wczesna kariera Okina obejmowała nagranie singla w Abbey Road w 1967 roku oraz występy jako zespół otwierający dla znanych artystów, takich jak Ralph McTell, Fairport Convention, Jean-Luc Ponty i Van Morrison w latach 70. XX wieku, przechodząc w tym czasie z klubów folkowych do klubów komediowych. W latach 70. zaczął również występować na festiwalach jazzowych. Humor Okin’a jest przede wszystkim muzyczny, styl inspirowany Tomem Lehrerem, i nigdy nie występował jako komik stand-upowy. Popularne utwory w jego programie to 'Mango,' 'Bessie' i 'My Room.' Zdobył szersze uznanie po występie w programie Parkinson w 1981 roku oraz występach w The Comic Strip, gdzie zaczynał obok takich postaci jak Rik Mayall, French & Saunders i Nigel Planer. Od 1983 do 2000 roku poprowadził ponad 500 przedstawień na Festiwalu Fringe w Edynburgu, często pod tytułami takimi jak Nothing To Do With Sex Whatsoever . Jego twórczość była chwalona przez komików takich jak Billy Connolly, Sacha Baron Cohen, Eddie Izzard, Emo Philips i Rick Overton. Przez całą swoją karierę Earl Okin występował w różnorodnych miejscach, takich jak Birdland, The Apollo, Ronnie Scott's Jazz Club, Royal Albert Hall, Royal Festival Hall, The Palladium i Wembley Arena. Wydał kilka albumów, takie jak 'Bossa Britanica' (1999) i 'Songs From A Garden Shed' (2006), a jego piosenki zostały zaadaptowane przez artystów takich jak Cilla Black, Georgie Fame i Helen Shapiro. Intensywnie koncertował na całym świecie, występując w miejscach takich jak Brazylia i biorąc udział w festiwalach takich jak Juste Pour Rire (Montreal), Adelaide Fringe (Australia) i Humorologie (Belgia). W 2017 roku ukazał się film dokumentalny biograficzny, Who is Earl Okin? , który następnie zdobył nagrodę na festiwalu filmowym w Brooklynie. Obecnie regularnie występuje w klubie jazzowym 606 Jazz Club w Londynie i nadal rozwija nowe materiały, w tym musical zatytułowany 'A Harlem Story,' którego czytanie próbne odbyło się w Jermyn St. Theatre w 2016 roku, oraz nową symfonię.

E. J. Lonnen (1860–1901), komik (Wielka Brytania)
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

E. J. Lonnen

Edwin Jesse Lonnen, często znany jako E. J., urodzony w Kingston upon Hull, Yorkshire, w 1860 roku, często nazywany „Teddy”, był wszechstronnym artystą, który pracował jako angielski aktor, komik i śpiewak. Pochodzący z rodziny związanej z teatrem, ojciec Edwina, William Rooles Lonnen, zarządzał przedstawieniami używając pseudonimu Champion, a jego brat, Victor, profesjonalnie prowadził orkiestry jako Victor Champion. Kariera aktorska Edwina rozpoczęła się w dzieciństwie rolami w pantomimach i innych przedstawieniach teatralnych w prowincjach Wielkiej Brytanii, i często występował w produkcjach reżyserowanych przez jego ojca. Debiutował w Londynie w 1885 roku, wcielając się w postać Tancreda w Falka, co stanowiło znaczący krok w jego karierze. Lonnen ugruntował swoją pozycję jako wybitnej postaci w londyńskiej scenie musicalowej, często występując w teatrze Gaiety. Od 1887 do 1891 roku brał udział w wielu burleskach Gaiety i był dowcipny. W latach 1892–1893 praca teatralna Edwina zabrała go za granicę; odbył tournée po Australii z London Gaiety Burlesque Company, występując w Melbourne i Sydney. Podczas całej swojej kariery Lonnen grał w znaczących produkcjach, takich jak "Mały Krzysztof Kolumb" (1893), "Baron Golosh" (1895) i "Posłaniec" (1900). Zyskał również popularność dzięki wykonaniu piosenki 'Killaloe' w "Pani Esmeralda" w 1887 roku, która uważana była za jedną z jego najbardziej znanych piosenek. Poślubił Emily Inman i mieli córkę, Jessie Lonnen, która również podjęła karierę aktorską. Niestety, jego syn, Edwin John Leslie Lonnen, zginął podczas działań wojennych I wojny światowej w 1916 roku. E. J. Lonnen zmarł 31 października 1901 roku w wieku 41 lat z powodu gruźlicy.