Chuck - de tekenfilmkomiek van GiggleTime die moppen vertelt
GiggleTime voor Android
Gratis in Google Play
Download de app
GiggleTime - moppen, komieken en comedyshows GiggleTime
Menu
Ga voor Premium Dien een grap in Comedians Comedyshows Meest gevolgde comedians Over Veelgestelde vragen Contact Comedian toevoegen
Download de app
Volg ons

Juridisch
Privacybeleid Gebruiksvoorwaarden Cookiebeleid Terugbetalings- en annuleringsbeleid Toeschrijvingen
Log in
Taal
Categorieën
Instellingen
Taal Nederlands, Vlaams Nederlands, Vlaams
Veilige modus
Willekeurige grappen automatisch afspelen
Meldingen
Wereldwijde Talentengids

Comedians Directory

Bekijk profielen van komieken, biografische samenvattingen, land van herkomst en officiële links.

Begint met E Geverifieerd Alles wissen
25-36 van 79 comedians
Emma Knyckare, comédienne (Zweden)
Geverifieerd Onopgeëist
12 feb. 2027 Zweden

Emma Knyckare

43K volgers

Emma Knyckare is een Zweedse komiek en presentatrice, geboren als Emma Andersson op 14 juli 1987. Ze komt oorspronkelijk uit Rolfstorp, een dorp in Halland, hoewel haar geboortedistrict Varberg Parish is, in de provincie Hallands County. Ze heeft zich gevestigd als een prominente figuur in de Zweedse komedie en radio-uitzendingen. Knyckares carrière omvat een divers scala aan rollen. Ze heeft verschillende radioprogramma's gepresenteerd voor Sveriges Radio, waaronder Morgonpasset, Tankesmedjan en Knyckare i P3, waarvan de laatste op 4 januari 2014 van start ging. Ze was een vaste co-presentator van 'Tankesmedjan' tot eind 2013. Opmerkelijk was dat ze in december 2013 Musikhjälpen co-presenteerde met Sarah Dawn Finer en Kodjo Akolor, waarbij ze een week in Göteborg verbleven voor het evenement. Ze presenteerde ook drie aaneensluitende zomers Morgonpasset en Vardag i P3 in 2016. Haar werk strekt zich uit tot televisieoptredens in programma's als Telefonpiraterna en Extra! Extra!, en ze treedt op als stand-up comedian in clubs zoals Raw Comedy Club, Bajsnödigt en Oslipat. Naast haar werk op de radio en televisie is Knyckare betrokken bij podcasten, waarbij ze sinds de begindagen met Johannes Finnlaugsson, Nils Lind en Filip Andersson deelneemt aan Åtties Mutant Ninja Komiker!, en sinds 2020 co-host Flashback forever met Ina Lundström. Ze schrijft ook opiniestukken voor ETC Göteborg. In 2017 organiseerde ze een muziekfestival "zonder mannen" voor vrouwen, dat in 2018 uitgroeide tot het Statement Festival. Dit festival ontving in 2017 een speciale prijs van Gaffaredaktionen, maar kreeg ook kritiek vanwege haar aanvankelijke uitsluitende beleid. Ze werd in 2023 benoemd tot ‘Årets hallänning’ (Halland Persoon van het Jaar) en presenteerde in de zomer van 2020 'Byrådet,' een serie van Sveriges Radio P1 over landelijke gebieden. Ze nam de achternaam Knyckare aan toen zij en haar toenmalige vriend een gedeelde achternaam wilden.

Evelyn Mok, comédienne (Zweden)
Geverifieerd Onopgeëist
Zweden

Evelyn Mok

22.9K volgers

Evelyn Mok is een Zweeds-Chinese cabaretier en actrice. Geboren op 29 november 1987 in Mariestad, Zweden, groeide ze op in Hammarkullen, Göteborg. Geboren als 莫悅玲 (Mok jyut ling), komt ze uit een gemengd erfgoed; haar vader, Francis Mok, een voormalig kok die met pensioen ging vanuit Brits Hongkong, en haar moeder, van Chinese afkomst, bracht haar jeugd door in India. Tot haar tiende verjaardag identificeerde ze zichzelf voor de grap als Indiër. Evelyn Mok's comedycarrière begon in 2008 bij de Bungy Comedy competitie. Ze studeerde aan de University of Roehampton in Engeland via het Erasmusprogramma. In 2010 deed ze mee aan het Standup Star trainingsprogramma van Özz Nûjen en presenteerde ze haar eigen humoristische serie 'Evelyn's Videoblogg' op SVT Humor, waarna ze datzelfde jaar de 'Tändstickan' award ontving bij de Swedish Stand-up Gala. Ze debuteerde op het Edinburgh Fringe Festival van 2013 tot 2018, aanvankelijk optredend in de Big Value Showcase (2013) en The Pleasance Comedy Reserve (2014). Haar eerste solo show, 'Hymen Manoeuvre,' ging daar in 2017 in première en ontving viersterrenrecensies, waarmee ze Best Newcomer won bij The Indies Awards. Critici hebben haar comedy omschreven als "ongecensureerd," "onaapologetisch" en "wild verfrissend," waarbij ze persoonlijke verhalen combineert met culturele en politieke thema's. Evelyn Mok heeft zowel in Zweden als internationaal erkenning gekregen. In 2013 bereikte ze de finale van de Chortle Awards, en ook de finalerondes van zowel de Chortle Student Comedy Awards (2013) als de Leicester Square New Comedian Awards (2014). Comedy Central (Zweden) vergeleek haar met Amy Schumer. Ze is verschenen in Britse televisieprogramma's zoals Mock the Week , Hypothetical , Heresy , Off Menu en Sam Delaney's News Thing , evenals Zweedse tv-programma's zoals Telefonpiraterna , Hårdvinklat , Skitlycklig , Tror du jag ljuger? en Släng dig i brunnen . Ze heeft ook meegespeeld in films als Spider-Man: Far From Home en zal een bijrol spelen in de film The Dance Club uit 2025. Ze was van april 2019 tot oktober 2021 co-host van de podcast Rice to Meet You met Nigel Ng, en werd in 2017 opgenomen in de BBC New Talent Hotlist. Ze toert momenteel met de comedy collective TIGHT. Haar grappen stonden in 2017 in de Top Tien Grappen van de Fringe in The Guardian.

Geverifieerd Onopgeëist
Zweden

Eddie Meduza

15.8K volgers

Errol Leonard Norstedt, bekend als Eddie Meduza, werd geboren op 17 juni 1948 in de Örgryte Assembly in Göteborg en overleed op 17 januari 2002 in Nöbbele, net buiten Växjö. Hij was een Zweedse componist, tekstschrijver, komiek, zanger en multi-instrumentalist die onder andere gitaar, elektrische basis, drums, tractiespelletjes, mondspellen, saxofoon, blokfluit en klavaturen speelde.

Enzo Jannacci (1935–2013), comedian (Italië)
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Enzo Jannacci

14.4K volgers

Vincenzo Jannacci, professioneel bekend als Enzo Jannacci, was een Italiaanse entertainer die werkte als singer-songwriter, pianist, acteur en komiek; hij werd geboren in Milaan op 3 juni 1935. Hij overleed in Milaan op 29 maart 2013. Zijn vader, Giuseppe Jannacci, diende als Italiaans luchtmachtmaarschalk en nam deel aan de Italiaanse verzetsbeweging tijdens de Tweede Wereldoorlog, een achtergrond die waarschijnlijk zijn latere artistieke gevoeligheden vorm gaf. Jannacci’s vroege opleiding omvatte het behalen van een diploma middelbare school in de wetenschap in 1954 en het afstuderen met lof aan het Giuseppe Verdi Conservatorium van Milaan, waar hij harmonie, compositie en dirigeerkunst studeerde. Jannacci's carrière begon in 1956 als keyboardspeler voor de groep 'Rocky Mountains', gevolgd door het spelen van keyboards voor de Rock Boys samen met Adriano Celentano vanaf 1957. Hij was een pionier van Italiaanse rock and roll naast Celentano, Luigi Tenco, Little Tony en Giorgio Gaber. In 1958 vormde hij het muzikale duo 'I due corsari' met Giorgio Gaber. Vanaf begin jaren '60 begon Jannacci aan een carrière als solo muzikant, waarbij hij bekende stukken produceerde zoals ‘L’ombrello di mio fratello’ en ‘Il cane con i capelli.’ In 1962 vond zijn eerste optreden op het podium plaats met ‘Milanon Milanin.’ Grotere bekendheid volgde in 1964 met ‘22 canzoni,’ een project in samenwerking met Dario Fo, samen met het nummer ‘L'Armando.’ Het jaar 1968 markeerde een aanzienlijke prestatie via ‘Vengo anch'io (no tu no).’ Ook op het scherm was hij te zien in films zoals Monicelli's *Man and Wife* (1968) en Ferreri’s *The Audience* (1969). Jannacci schreef het komische toneelstuk *Il poeta e il contadino* in 1973, waarna het een televisieserie werd. Hij werkte samen met talloze persoonlijkheden uit de Italiaanse muziek, entertainment, journalistiek, televisie en comedy, waaronder Paolo Conte en Cochi e Renato. Mina nam tien van zijn liedjes op op haar album *Mina quasi Jannacci* uit 1977, en zong zelfs een duet met hem. Jannacci bracht bijna dertig albums uit, waarvan sommige worden beschouwd als belangrijke hoofdstukken in de Italiaanse muziekgeschiedenis; ‘Quelli che…’ werd bijvoorbeeld gerangschikt op nummer 97 in de lijst van de 100 beste Italiaanse albums van Rolling Stone. Hij ontving vier Targhe en één Tenco Award van de Club Tenco. Jannacci trouwde in 1967 met Giuliana Paola Orefice, en ze kregen één zoon, Paolo, geboren in 1972.

Emmanuel Bilodeau, comedian (Canada)
Geverifieerd Onopgeëist
Canada

Emmanuel Bilodeau

8 659 volgers

Emmanuel Bilodeau is een Canadese acteur, komiek en humorist uit Quebec. Geboren op 29 augustus 1964 in Hull (nu Gatineau), is hij de broer van journalist Maxence Bilodeau. Hij is momenteel 58 jaar oud. Bilodeaus carrière begon ongeveer tien jaar voordat een recent artikel werd geschreven, en hij reist voor zijn werk. Bilodeau's achtergrond is divers; hij behaalde een rechtenstudie aan de Universiteit van Montreal in 1988 en werd toegelaten tot de Barreau du Québec. Hij studeerde ook aan de École nationale de théâtre van 1988 tot 1992. Zijn acteerkredieten omvatten rollen in films zoals Soft Shell Man (2000), Taking Lives (2004) met Angelina Jolie en Ethan Hawke, en The Revenant (2015) naast Leonardo DiCaprio. Hij speelde Hamlet bij het Théâtre du Rideau Vert in 1999 en portretteerde Cosmo bij de TNM in 2005, en Figaro bij de TNM in 2009. Bilodeau won ook een Jutra Award voor Beste Acteur in een Bijrol in 2002 voor zijn rol in Soft Shell Man , en een Gémeaux Award voor Beste Hoofdrolspeler in een Dramaserie in 2007 voor de vertolking van René Lévesque in de televisieserie René Lévesque . Hij werd genomineerd voor Jutra Awards in 2005, 2008 en 2011. Bilodeau staat bekend om zijn intelligente gevoel voor humor, grote gevoeligheid en vermogen om doordachte en toegankelijke gesprekken te creëren. Hij heeft twee eenmanshows opgevoerd: 'One Manu Show' (2014), die positieve recensies ontving, en 'Manu Bilodeux dans le pétrin' (2021), die hij zelf produceert terwijl hij er in een elektrische auto mee toert. Hij presenteerde een Gala Juste Pour Rire in 2013 en nam van 2011 tot 2015 jaarlijks deel aan het Juste pour rire festival, waaronder optredens op het festival in 2011 en 2012. Momenteel toert hij met 'Dans le pétrin', waarin hij onderwerpen verkent zoals de geboorte van zijn vierde kind en milieuproblemen integreert in zijn show. Hij trad onlangs op in Quebec City als onderdeel van 'Les Boys'. Bilodeau is getrouwd met actrice Édith Cochrane, en ze hebben twee zonen en een dochter; hij heeft een dochter, Philomène, uit een eerdere huwelijk met actrice Monique Spaziani. Philomène verschijnt samen met haar vader in de film Curling en speelt in televisieseries zoals Toute la vie . Ze werken samen aan een documentaireserie genaamd 'Suzanne', die intergenerationele banden onderzoekt en sinds maart beschikbaar is op ICI TOU.TV Extra. Bilodeau vermijdt controversiële onderwerpen en censureert zijn materiaal om aanstoot te voorkomen.

Élise Larnicol, comédienne (Frankrijk)
Geverifieerd Onopgeëist
Frankrijk

Élise Larnicol

4 396 volgers

Élise Larnicol is een Franse actrice en humoriste, geboren op 11 april 1968 in Cenon, Gironde. Ze begon haar opleiding tot uitvoerende kunstenaar aan het Conservatorium voor Dramatische Kunst van Toulouse van 1985 tot 1988, gevolgd door studies aan Cours Florent in Parijs tot 1991. Deze periode was vormend, aangezien ze tijdens haar tijd bij Cours Florent toekomstige leden van Les Robins des Bois ontmoette. Larnicol is een oprichterslid van de komische groep Les Robins des Bois, die in 1996 werd opgericht. De groep begon aanvankelijk met optredens in theaters en debuteerde met "Robin des Bois d'à peu près Alexandre Dumas" in oktober 1996 in het Théâtre des Sablons de Fontainebleau. Ze voerden de voorstelling vervolgens meer dan 250 keer op in verschillende theaters. De groep verwierf publieke erkenning samen met Marina Foïs en Jean-Paul Rouve, en hun werk werd aanvankelijk geproduceerd door Dominique Farrugia, die optraden in programma's zoals Comédie dans La Grosse Émission , Canal+ Nulle Part Ailleurs en La Cape et l’Épée (2000-2001). Hun gezamenlijke reis eindigde in 2004 met de film RRRrrrr!!! , een prehistorische komedie waarin ze meeschreef en speelde als de vrouw van het opperhoofd. Na de ontbinding van Les Robins des Bois heeft Élise Larnicol een solocarrière gevolgd in film en televisie. Ze is verschenen in films van voormalige collega's, waaronder Casablanca Driver (2004), Essaye-moi (2006) en Les Ex (2017). Haar filmografie omvat ook optredens in 15 ans et demi (2008), Lolo (2015), Taxi 5 (2018) en Sexygénaire . Ze regisseerde de korte film Jalouse in 2006. Sinds 2019 maakt ze deel uit van de hoofdcast van de serie Sam en speelt ze Madame Legault in Scènes de ménages , een buurvrouw die bekend staat om haar klachten over lawaai. In december 2013 was ze president van het 13e Mediterrane Filmfestival in Brussel. Ze staat momenteel gepland om te verschijnen in Les Tuche 5 , gepland voor release op 5 februari, en heeft zich herenigd met Jean-Paul Rouve tijdens de opnames ervan.

Enzo Salvi, comedian (Italië) – Cabaret
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Enzo Salvi

3 030 volgers

Enzo Salvi is een veelzijdige en briljante Italiaanse acteur, scenarioschrijver en komiek. Geboren als Vincenzo Salvi op 16 augustus 1963 in Rome, Italië, groeide hij op in de wijk Ostia. Zijn ouders zijn Antonio Salvi (Tony) en Bruna Brunori. Hij behaalde een diploma als tuinbouwexpert van een landbouwinstituut en werkte aanvankelijk als gemeentelijke tuinier. Salvi begon zijn carrière als cabaretier en entertainer. Collega's moedigden hem aan om deze weg te volgen vanwege zijn snelle geestigheid. Hij debuteerde in 1990 in het theater met Plauto's Miles gloriosus . In 1991 richtte hij samen met Mariano D’Angelo de comedy duo “MAMMAMIA CHE IMPRESSIONE” op, dat sindsdien talloze uitverkochte shows heeft gegeven en in 1993 de prijs voor zowel de critici als het publiek won op het Comic Festival Nazionale. Hij staat bekend om het personage bijgenaamd 'Er Cipolla' (De Ui), geïnspireerd door een verslaafde die hij tegenkwam terwijl hij op zijn vriendin wachtte. Hij heeft komedies opgevoerd zoals Balle di Natale , Fiumi di forfora en A qualcuno piace Carlo . Salvi's filmcarrière begon in 1999 met Vacanze di Natale 2000 , gevolgd door optredens in Body Guards (2000), Merry Christmas (2001), Natale sul Nilo (2002), Natale in India (2003), Le barzellette (2004) en Il ritorno del Monnezza (2005). Hij verscheen ook in de televisieserie Domani è un'altra truffa (2006) en nam deel aan Notti sul ghiaccio (2006). Salvi’s werk omvatte samenwerkingen met Biagio Izzo en Massimo Boldi, en hij speelde in komische films onder regie van Carlo Vanzina. Hij treedt regelmatig op bij evenementen en bijeenkomsten en werkt samen met Christian De Sica en Massimo Boldi in jaarlijkse kerstblockbusters. Hij is populair door heel Italië, zowel bij volwassenen als kinderen. Hij blijft actief in de film- en televisie-industrie, met optredens in Il diavolo è Dragan Cygan (2024) en Alberto Sordi secret (2024).

Elf Lyons, comédienne (Verenigd Koninkrijk) – Fysieke comedy
Geverifieerd Onopgeëist
Verenigd Koninkrijk

Elf Lyons

811 volgers

Geboren in 1991 is Elf Lyons een Britse komiek die ook werkt als schrijfster en actrice. Haar vader, Gerard Lyons, is econoom, terwijl haar moeder, Annette, schilder is. De Universiteit van Bristol verleende Lyons een BA in Drama, terwijl de Queen Mary Universiteit van Londen haar een MA in Toneelspel & Performance toekende. Om haar opleiding verder te zetten, studeerde ze aan de École Philippe Gaulier in Frankrijk, met de focus op clowntechnieken. Na meer dan tien jaar professioneel werk verwierf Elf Lyons erkenning voor een breed scala aan vaardigheden, waaronder clownen, stand-up comedy, verbatim theater en live art, naast comedy en bouffon. Aan het begin van haar carrière kreeg Elf Lyons aandacht, onder meer door in 2013 als tweede te eindigen bij de Funny Women awards. Ze was mede-oprichter van 'The Secret Comedians,' een comedy collectief in Oost-Londen, en trad regelmatig op als presentatrice bij de Camden Comedy Club. Haar show 'Being Barbarella' won een IdeasTap award tijdens het Vault Festival in 2015 en werd vervolgens opgevoerd op het Adelaide Fringe Festival. Als erkenning voor haar talenten nam Vogue Lyons op in de top vijf van opkomende Britse vrouwelijke comedians. Haar werk verkent vaak uiteenlopende thema’s; ze heeft geschreven voor publicaties zoals The Guardian en The Scotsman, en behandelt onderwerpen als polyamorie en het belang van spelen. Ze beschouwt haar shows als conceptalbums en trekt vergelijkingen met A24 films. Critici prezen Lyons' optredens vaak; opmerkelijk was haar voorstelling 'Swan' uit 2017, die een nominatie voor Beste Voorstelling kreeg bij de Edinburgh Comedy Awards. De voorstelling 'ChiffChaff' uit 2018 werd geprezen door Bruce Dessau in The Evening Standard. In 2024 wonnen '(ISH)' zowel de ISH Comedy Award als de Comedians’ Choice Award op de Edinburgh Fringe, terwijl 'Bird Trilogy' vijfsterrenrecensies ontving en uitverkocht was. Lyons behaalde ook de Best Show award op de Reykjavik Fringe in 2024, samen met Adelaide Fringe Best Comedy & Pick of the Fringe. Haar recente voorstelling, 'The Woman on the Edge,' die in New York debuteerde in het Soho Playhouse van 24 september tot 12 november, onderzoekt het einde van haar verloving en combineert opera, stand-up comedy en theatrale elementen met springkastelen. De voorstelling is wijdverspreid geprezen en wordt vaak genoemd als de best beoordeelde van de Edinburgh Fringe. Ze geeft momenteel workshops over clowning en bouffon technieken bij het Upright Citizens Brigade Theatre. Lyons' prestaties omvatten talrijke prijzen, waaronder de Spirit of the Fringe Award (2026), The Heart Award van The Besties (2026), de Comedian’s Comedian award (2026), Best International Act bij het New Zealand International Comedy Festival (2026) en een Sky Arts Award voor Comedy (2025). Ze ontving in juli 2026 een eredoctoraat van Queen Mary, University, London. De ranglijst van 50 Funniest Comedians of the 21st Century door The Telegraph uit 2023 vermeldde Lyons, wat haar toewijding aan haar vak aantoont.

El Gran Wyoming, comedian (Spanje)
Geverifieerd Onopgeëist
Spanje

El Gran Wyoming

424 volgers

José Miguel Monzón Navarro, professioneel bekend als El Gran Wyoming of simpelweg Wyoming, is een Spaanse comedian, muzikant, schrijver en televisiepresentator. Geboren in Madrid op 15 mei 1955, komt hij uit een familie van apothekers met wortels in Cuenca. Zijn vroege leven omvatte een bezoek aan de OJE en Opus Dei. Hij studeerde geneeskunde, maar behaalde zijn diploma niet voordat hij het opgaf om zich te wijden aan entertainment; hij werkte kort als arts tijdens zijn militaire dienst. Wyoming’s diverse carrière begon met muzikale inspanningen, waarbij hij speelde in de groep Paracelso en humoristisch-muzikale shows gaf met pianist Ángel Muñoz Alonso tijdens het tijdperk van de Madrid Movida. Wyoming’s televisie werk omvat verschillende programma’s, waaronder Silencio se juega (1984), La noche se mueve (1992-1993) en El peor programa de la semana (1993). Laatstgenoemde werd opgeschort voor een interview met Quim Monzó vanwege bezorgdheid over potentieel aanstootgevende grappen. Hij presenteerde ook de Spaanse versie van Caiga quien caiga (1996-2003) samen met Juanjo de la Iglesia en Javier Martín, een programma dat ongeveer dertig prijzen won, waaronder een Ondas en een TP de Oro. Wyoming’s schrijfwerk omvat verschillende boeken, beginnend met Un vago, dos vagos, tres vagos in 1990, gevolgd door Te quiero personalmente (1993), Las aventuras del mapache (1997) – een kinderboek – en Janos, el niño que soñaba despierto (2000). Hij was in 1999 medeoprichter van het platenlabel 18 Chulos met verschillende andere entertainers. Sinds 2006 is Wyoming gastheer van El Intermedio op La Sexta. Het programma heeft juridische uitdagingen gekend; in 2016 werd het bevolen €35.380 te betalen als compensatie voor het tonen van een toplessfoto van een vrouw zonder toestemming. Hij schreef ook een column genaamd Asuntos & Cuestiones voor de krant Público. Wyoming’s boeken No estamos locos (2013) en No estamos solos (2014) behaalden aanzienlijk succes, waarbij de eerste meer dan 100.000 exemplaren verkocht in meer dan acht edities. Hij droeg bij aan de documentaire film Hay motivo (2004). Wyoming’s komische invloeden omvatten de Engelse comedian Benny Hill, een waardering die hij deelde met Santiago Segura en Álex de la Iglesia. Een stripboek, El Gran Wyoming. Mil palos y ninguno al agua , werd in 2024 gepubliceerd.

Earl Okin, comedian (Verenigd Koninkrijk)
Geverifieerd Onopgeëist
Verenigd Koninkrijk

Earl Okin

Earl Okin, geboren op 31 januari 1947 in Carshalton, Surrey, is een Engels singer-songwriter, muzikant en komiek. Zijn familie verhuisde in 1952 naar Notting Hill en hij bezocht later de Solomon Woolfson Joodse basisschool. Hij studeerde filosofie aan de University of Kent in Canterbury en behaalde daar zijn diploma in 1968. In Okin’s vroege carrière was het opnemen van een single in Abbey Road in 1967 en optreden als voorprogramma voor prominente artiesten zoals Ralph McTell, Fairport Convention, Jean-Luc Ponty en Van Morrison tijdens de jaren zeventig. Hij maakte rond deze tijd de overgang van folkclubs naar comedyclubs. Ook begon hij in de jaren zeventig op jazzfestivals te verschijnen. Okin’s komedie is primair muzikaal, een stijl beïnvloed door Tom Lehrer, en hij heeft nooit stand-up comedy gedaan. Populaire nummers in zijn act omvatten 'Mango,' 'Bessie' en 'My Room.' Hij verwierf bredere erkenning na een optreden in Parkinson in 1981 en een performance bij The Comic Strip, waar hij begon samen met figuren als Rik Mayall, French & Saunders en Nigel Planer. Van 1983 tot 2000 presenteerde hij meer dan 500 shows op de Edinburgh Festival Fringe, vaak onder titels zoals Nothing To Do With Sex Whatsoever . Zijn werk is bewonderd door comedians als Billy Connolly, Sacha Baron Cohen, Eddie Izzard, Emo Philips en Rick Overton. Gedurende zijn carrière heeft Earl Okin op een divers scala aan locaties opgetreden, waaronder Birdland, The Apollo, Ronnie Scott's Jazz Club, de Royal Albert Hall, Royal Festival Hall, The Palladium en Wembley Arena. Hij heeft verschillende albums uitgebracht, zoals 'Bossa Britanica' (1999) en 'Songs From A Garden Shed' (2006), en zijn nummers zijn gecoverd door artiesten waaronder Cilla Black, Georgie Fame en Helen Shapiro. Hij heeft uitgebreid wereldwijd getoerd, met optredens in locaties zoals Brazilië en deelname aan festivals zoals Juste Pour Rire (Montreal), Adelaide Fringe (Australië) en Humorologie (België). In 2017 werd een biografische documentaire, Who is Earl Okin? , uitgebracht en won vervolgens een prijs op een filmfestival in Brooklyn. Momenteel treedt hij regelmatig op in de 606 Jazz Club in Londen en blijft hij nieuw materiaal ontwikkelen, waaronder een musical genaamd 'A Harlem Story,' met een gesproken lezing gepresenteerd in het Jermyn St. Theatre in 2016, en een nieuwe symfonie.

E. J. Lonnen (1860–1901), comedian (Verenigd Koninkrijk)
Geverifieerd Onopgeëist
Verenigd Koninkrijk

E. J. Lonnen

Edwin Jesse Lonnen, vaak bekend als E. J., vaak 'Teddy' genoemd, werd in 1860 geboren in Kingston upon Hull, Yorkshire, en was een veelzijdig entertainer die werkte als Engels acteur, komiek en zanger. Afkomstig uit een familie die betrokken was bij het theater, runde Edwin’s vader, William Rooles Lonnen, optredens terwijl hij de artiestennaam Champion gebruikte, en zijn broer, Victor, dirigeerde orkesten professioneel als Victor Champion. Edwin's acteercarrière begon tijdens de kindertijd met rollen in pantomimes en andere theatervoorstellingen in de provincies van Groot-Brittannië, en hij verscheen vaak in producties onder regie van zijn vader. Hij maakte zijn debuut in Londen in 1885, waarin hij Tancred speelde in Falka, wat een belangrijke stap in zijn carrière betekende. Lonnen vestigde zich als een prominente figuur in het Londense musicaltheaterlandschap en trad er vaak op in het Gaiety Theatre. Van 1887 tot 1891 speelde hij in vele Gaiety burlesques, en hij was grappig. Tussen 1892 en 1893 bracht Edwins theaterwerk hem naar overzee; hij toerde door Australië met de London Gaiety Burlesque Company en trad op in Melbourne en Sydney. Gedurende zijn carrière speelde Lonnen in opmerkelijke producties, waaronder *Little Christopher Columbus* (1893), *Baron Golosh* (1895) en *The Messenger Boy* (1900). Hij verwierf ook populariteit door 'Killaloe' te zingen in *Miss Esmeralda* in 1887, dat als een van zijn meest bekende liederen werd beschouwd. Hij trouwde met Emily Inman en zij kregen een dochter, Jessie Lonnen, die eveneens een acteercarrière volgde. Helaas overleed zijn zoon, Edwin John Leslie Lonnen, in 1916 tijdens de Eerste Wereldoorlog. E. J. Lonnen overleed op 31 oktober 1901, op de leeftijd van 41 jaar, aan tuberculose.