Chuck - rysunkowy komik GiggleTime opowiadający dowcipy
GiggleTime na Androida
Za darmo w Google Play
Pobierz aplikację
GiggleTime - dowcipy, komicy i występy komediowe GiggleTime
Menu
Go Premium Zgłoś żart Komicy Występy komediowe Komicy z największą liczbą obserwujących O nas Najczęściej zadawane pytania Kontakt Dodaj komika
Pobierz aplikację
Obserwuj nas

Prawne
Polityka prywatności Regulamin Polityka plików cookie Polityka zwrotów i anulowania Przypisania
Loguj się
Język
Kategorie
Ustawienia
Język polski polski
Tryb awaryjny
Losowe żarty – automatyczne odtwarzanie
Powiadomienia
Globalny Katalog Talentów

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

Zaczyna się na C Zweryfikowane Wyczyść wszystko
Wyświetlono 13-24 z 127 komików
Christopher Titus, komik (Stany Zjednoczone)
Zweryfikowane Nieodebrane
22 lis 2026 Stany Zjednoczone

Christopher Titus

825K obserwujących

Christopher Titus to amerykański komik, podcaster i aktor urodzony w Castro Valley, w Kalifornii, 1 października 1964 roku. Jego wczesne życie naznaczone było znaczącymi zmianami rodzinnymi; jego rodzice rozwiedli się, gdy był jeszcze młody, co spowodowało dzieciństwo spędzone z obojgiem rodziców, dziadkami i innymi krewnymi. Utrata matki w wyniku samobójstwa w 1994 roku głęboko go poruszyła, a to doświadczenie, wraz z innymi problemami rodzinnymi, stanowi centralny motyw w wielu jego komediowych występach. Poślubił Erin Carden w 1991 roku i mieli dwójkę dzieci przed rozwodem w 2006 roku; późniejsza batalia o opiekę nad dziećmi również odzwierciedla się w jego materiale. Talent komediowy i charyzma Titusa są często podkreślane przez krytyków. Kariera Titusa rozpoczęła się od występów komediowych na scenie, często czerpiąc materiał z doświadczeń związanych z dysfunkcyjną rodziną. Szersze uznanie zdobył, tworząc i grając w sitcomie Titus na FOX w latach 2000–2002. Jego pierwszy występ specjalny, Norman Rockwell is Bleeding , został zaprezentowany na festiwalu Just for Laughs w Montrealu w 2000 roku i później sfilmowany dla Comedy Central w 2004 roku. Kolejne występy specjalne, w tym The Fifth Annual End of the World Tour (2007), Love is Evol (2008/2009), Neverlution (2011) i Voice in My Head (2013), poruszają szeroki zakres tematów, od wychowywania dzieci po 9/11 i śmierci ojca, po rozwód, randki, politykę oraz osobiste niepowodzenia i sukcesy. Występ specjalny Voice in My Head zawiera nawet anegdotę o wczesnej pracy pod postacią Darth Vadera. Obecnie Christopher Titus nadal występował i nawiązywał kontakt z publicznością poprzez występy stand-upowe i podcast. Od 2011 roku współprowadzi podcast *Christopher Titus Podcast* ze swoją żoną Bombshell Rae. Jego ostatnie występy to m.in. *Angry Pursuit of Happiness* (2014), *Born With a Defect* (2016), *Amerigeddon* (2018) i *Zero Side Effects* (2023). *Carrying Monsters*, wydany w 2024 roku, to jego dziesiąty godzinny występ, zawierający 15 ścieżek audio i trwający do listopada 2025 roku; zawiera historie z jego dzieciństwa, takie jak włóczęga po barach z matką w wieku czterech lat i relacja z porwania z Detroit. Krytycy konsekwentnie opisują Titusa jako jednego z najlepszych opowiadaczy w komedii, chwaląc jego stonowaną pewność siebie podczas poruszania trudnych tematów oraz umiejętność bycia zarówno zabawnym, jak i przerażającym. Prowadzi konto na Instagramie i dostarcza aktualizacje e-mailowe do fanów dotyczące dat tras koncertowych, występów specjalnych i towarów za pośrednictwem newslettera.

Clara Henry, komiczka (Szwecja)
Zweryfikowane Nieodebrane
Szwecja

Clara Henry

769K obserwujących

Jako autorka, komik, prezenterka telewizyjna, blogerka i szwedzka aktorka, Clara Henry jest obecnie zatrudniona w 2023 roku. Urodzona 9 kwietnia 1994 roku w Partille, w okolicach Goteborga i hrabstwa Bohus, dorastała w Gökskulla, niedaleko Landvetter. Jej pochodzenie rodzinne to angielski ojciec, Graham, urodzony w Wycombe przez rodziców irlandzkich, oraz szwedzka matka, Petra. Kimberly i Christoffer to młodsze rodzeństwo Clary Henry. Od młodego wieku Clara Henry jest aktywna online, rozpoczynając swoją przygodę z blogowaniem w wieku dwunastu lat na platformach takich jak Veckorevyn i Devote, a później przechodząc na Nöjesguiden od 2015 roku. Kariera Clary Henry rozpoczęła się od blogowania i rozwinęła w różne media. Począwszy od 2011 roku, Clara Henry zaczęła udostępniać filmy na YouTube, co przyniosło jej znaczną popularność; do maja 2020 roku jej kanał osiągnął około 395 000 subskrybentów i obecnie utrzymuje w przybliżeniu 372 000. Pracowała jako reporterka młodzieżowa dla Göteborgs-Posten i uczęszczała do szkoły średniej Ingrid Segerstedt, kończąc ją w 2013 roku ze specjalizacją w dziennikarstwie. Do jej wczesnych prac należało prowadzenie talk show na Kanal 5 w 2013 roku oraz ‘Häng med Clara Henry’ wiosną 2014 roku. Zyskała uznanie za swoje treści na YouTube, zdobywając nagrodę 'Vlogger Roku' na Veckorevyn Blog Awards 2013. Uczestniczyła również w komediowym programie SVT Valfeber w 2014 roku oraz prowadziła przedprogramy i pogramy po koncercie Melodifestivalen tego samego roku. Praca Clary Henry obejmuje szeroki zakres formatów, co świadczy o jej wszechstronności. W 2015 roku prowadziła audycję 'Sommar i P1' w Sveriges Radio, a później tego samego roku współprowadziła 'Hallå i P3' z Linneą Henriksson. Książka 'Ja jag har mens, hurså?' (Mam miesiączkę, i co z tego?), wydana w 2015 roku przez Clarę Henry, analizuje menstruację i została przetłumaczona na wiele języków. Po jej publikacji wyruszyła w trasę wykładową pod tytułem 'YouTube på blodigt allvar' (YouTube poważnie). W 2017 roku współprowadziła Melodifestivalen z Davidem Lindgrenem i Hasse Anderssonem, a w maju 2018 roku rozpoczęła podcast 'Konsten att vara' z Gustafem Jernbergiem. Obecnie Clara Henry prowadzi program telewizyjny SVT 'Vem kan vad'; w 2018 roku opublikowała swoją drugą książkę 'Mot framtiden: En simpel guide till att krossa patriarkatet' (W przyszłość: prosty przewodnik po zwalczaniu patriarchatu). W 2018 roku wystąpiła również w serialu SVT 'Sjukt oklar' i pojawiła się w programie ‘Bäst i test,’ wygrywając trzeci sezon w 2019 roku.

Charo, komiczka (Hiszpania) – Surrealistyczny i absurdalny
Zweryfikowane Nieodebrane
Hiszpania

Charo

733K obserwujących

María Rosario Pilar Martínez Molina Baeza, znana zawodowo jako Charo, jest hiszpańską tancerką i artystką rozrywkową. Urodzona w Murcji w Hiszpanii, twierdzi, że urodziła się 15 stycznia 1951 roku, choć oficjalne dokumenty wskazują datę urodzenia 13 marca 1941 roku. Jej rodzicami byli Luis Martinez Oliva i Carmen Molina Baeza. Charo jest uznawana za aktorkę, piosenkarkę, komik i gitarzystkę flamenco, wykazując wszechstronność w kilku dziedzinach artystycznych. Zaczęła grać na klasycznej gitarze w wieku dziewięciu lat pod kierunkiem Andrésa Segovii i studiowała Flamenco oraz gitarę klasyczną w Murcji. W latach 60. Charo zyskała szeroką międzynarodową rozpoznawalność dzięki występom w amerykańskiej telewizji, a jej kariera znacząco nabrała rozpędu po ślubie z Xavierem Cugat w 1966 roku. Cugat „odkrył” ją w 1964 roku podczas kręcenia specjalnego programu telewizyjnego i wzięli ślub 7 sierpnia 1966 roku, stając się pierwszą parą, która zawarła związek małżeński w Caesars Palace w Las Vegas. Znana jest ze swoich energicznych występów i charakterystycznego hasła „cuchi-cuchi”. Charo nagrała dyskotekowe utwory z Salsoul Records w latach 70., w tym album *Dance a Little Bit Closer* (1977), oraz inne albumy takie jak *Cuchi, cuchi* (1977) i *Olé, olé* (1978). Pojawiła się również w filmach takich jak *Tiger by the tail* (1968) i *Aeropuerto 80* (1979). Kariera Charo trwała dalej dzięki występom w programie The Hollywood Squares od 1982 do 1988 roku oraz roli w serialu Chico and The Man po śmierci Freddiego Prinze’a. Ponadto, Charo wystąpiła jako uczestniczka trzeciego sezonu The Surreal Life i miała epizod w The Simpsons, gdzie wykonała piosenkę „My name is Charo, I shake my Maracas”. Jej flamenco nagranie, Guitar Passion (1994), otrzymało nagrodę za Album Popowy Roku dla Kobiety na Billboard International Latin Music Conference w 1995 roku. Została obywatelką USA w 1977 roku i później ponownie wyszła za mąż za Kjell Rasten w 1978 roku, mając jednego syna, Shel Rasten, który jest perkusistą zespołu Treazen. Charo mieszkała na Hawajach, regularnie występując w hotelu Outrigger i prowadząc restaurację na Kauai. Uważana jest za ikonę mediów społecznościowych z obecnością na Instagramie, gdzie publikuje informacje o nadchodzących koncertach, porady dotyczące żywienia i ćwiczeń; w 2023 roku wydano płytę winylową z piosenką "Dance a Little Bit Closer", zawierającą podpisy dedykowane każdemu nabywcy.

Zweryfikowane Nieodebrane
Niemcy

Cossu

674K obserwujących

Lukas Nils Staier, znany zawodowo jako Cossu, jest niemieckim artystą rozrywkowym. Urodził się 2 czerwca 1989 roku w Zell am Harmersbach i spędził dzieciństwo w Haslach im Kinzigtal (Baden). Jego matka jest Niemką, a ojciec, którego nigdy nie poznał, pochodzi z Konga. Cossu identyfikuje się z dialektem Schwarzwald (Czarny Las) i używa go szeroko w swojej pracy, przyjmując go jako część swojego poczucia przynależności. Artystyczna droga Cossu rozpoczęła się w wieku 13 lat, kiedy nagrał utwór hip-hopowy. Cossu początkowo podjął karierę rapera pod pseudonimem Cossu, wydając utwory takie jak 'Schwarzwaldvibe,' 'Magnet' i 'Ich bin George Floyd.' Ten ostatni krytycznie poruszał temat rasizmu, odzwierciedlając doświadczenia z dzieciństwa, kiedy to na boisku piłkarskim spotkał się z rasistowskimi obelgami i doznał złamania szczęki w wieku 13 lat w wyniku ataku ze strony neonazistów. Studiował sport, niemiecki i geografię dla celów pedagogicznych na Uniwersytecie w Heidelbergu, uzyskując dyplom. Następnie przez kilka lat pracował jako nauczyciel i wychowawca w szkole podstawowej w Stuttgarcie, kontynuując nauczanie nawet po zdobyciu rozgłosu medialnego, obecnie pracując tylko jeden dzień w tygodniu. Zdobył znaczną popularność dzięki krótkim komediowym klipom na TikToku i Instagramie, szczególnie dzięki formatowi 'In Germany we don’t say'. Jako komik i twórca treści, Cossu poszerzył swój zasięg poza media społecznościowe. Jego twórczość porusza tematy związane z pochodzeniem, stereotypami, ojczyzną, rasizmem i integracją. Tworzy wirusowe parodie niemieckich osobliwości i dialektów, włączając różne dialekty niemieckie, takie jak swabski, saski i berliński, do swoich występów scenicznych, które łączą komedię, muzykę i język. (2022–2024), oraz SAT.1 Comedy Märchenstunde (2021), i brał udział w programach takich jak Darf er das? i Verstehen Sie Spaß?. W 2024 roku wydał książkę „Jesteśmy Niemcami”, która stała się bestsellerem Spiegela, i uruchomił solowy program stand-upowy oparty na jej tytule. Cossu obecnie mieszka we Fryburgu, powróciwszy do Badenii pod koniec 2024 roku, i jest fanem klubu piłkarskiego SC Freiburg. Uważany jest za jednego z najbardziej poszukiwanych twórców treści w Niemczech.

Chicandier, komik (Francja) – Komedia skeczowa
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Chicandier

658K obserwujących

Laurent Regairaz, zawodowo znany jako Chicandier lub Jason Chicandier, jest francuskim humorystą, producentem i aktorem. Urodził się 9 września 1978 roku w Bron (Rhône), a miastem macierzystym uważa Saint-Étienne, ponieważ jego rodzina przeniosła się tam zaledwie sześć dni po jego urodzeniu i mieszkał tam do 2014 roku. Jego wczesne prace obejmowały internetowe skecze z bezpośrednią rozmową, rytuałami społecznymi i przesadną autoprezentacją. Profesjonalna kariera Chicandiera rozpoczęła się w połowie lat 2000. Po ukończeniu studiów prawniczych i uzyskaniu uprawnień notarialnych w 2006 roku, Regairaz przez pewien czas pracował jako prawnik korporacyjny. W listopadzie 2018 roku został zwolniony ze stanowiska sekretarza generalnego po opublikowaniu filmu zatytułowanego 'Banker *****'. To wydarzenie okazało się przełomowe, prowadząc do wydania w grudniu 2018 roku 'Friday Blue Metal', który zgromadził miliony wyświetleń i umocnił przyjęcie pseudonimu Chicandier. "On est métal !" stało się następnie jednym z jego znanych haseł. Styl komediowy Chicandiera charakteryzuje się siłą głosu, ruchem ciała i wyraźnie zarysowanymi postaciami, często łączącymi smakoszyzm (rozkoszowanie się jedzeniem), autoironię i poczucie humoru. Występował w przedstawieniach takich jak 'Bons vivants' w Le Grand Point-Virgule, począwszy od marca 2019 roku, oraz 'Un jour sans faim', która miała premierę w Comédie de Paris w styczniu 2020 roku we współpracy ze współautorem Mathi asem Cannariato (Mathou Cann). Pojawił się również w dziewięciu filmach, w tym w "Music Hole" (2022), gdzie grał Camarona, i "Asterix et Obélix : L'Empire du Milieu" (2023) jako Ordralfabetix. Kontynuuje tworzenie treści, w tym kulinarnego serialu internetowego o nazwie "L'Addiction s'il vous plaît ?!", i obecnie pisze książkę zatytułowaną "Accro", której premiera jest planowana na rok 2026, a także planuje serial dokumentalny o nazwie "Le Banquet" poświęcony francuskiej gastronomii. Jego kanał YouTube zgromadził 185 000 subskrybentów w kwietniu 2026 roku.

Carlo Amleto, komik (Włochy) – Komedia skeczowa
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Carlo Amleto

600K obserwujących

Jego drugie imię upamiętnia pasję dziadka na rzecz teatru szekspirowskiego. Dorastał w Caltanissetta i ukończył Liceo classico Ruggero Settimo. Od młodego wieku specjalizował się jako pianista jazzowy i kompozytor, studiując jazz fortepianowy. Kontynuował szkolenie aktorskie, uczęszczając do Europejskiej Akademii Teatru i Kina w Cinecittà, Rzym, oraz do Państwowej Szkoły Teatralnej Paolo Grassi w Mediolanie. Komedia Amleto łączy muzykę, teatr i komedię, często wplatając elementy ze swojego muzycznego doświadczenia. Wspólnie z absolwentami akademii założył kolektyw komediowy Contenuti Zero i od kilku lat rozwija projekt programu rozrywkowego o nazwie 'Contenuti Zero'. Jego kariera nabrała tempa w 2022 roku dzięki występom na Zelig, gdzie wykonał TGzero, który stał się viralowym fenomenem z milionami wyświetleń. Brał również udział w Bar Stella na Rai 2, zarówno z Contenuti Zero, jak i solo z TGzero. Projekt #DottorAmleto, wykorzystujący muzykę do „leczenia” pacjentów, spotkał się z uznaniem artystów takich jak Negramaro i Brunori Sas. Od 2022 roku Carlo Amleto zyskał uznanie na poziomie krajowym dzięki występom w Rai 2 i GialappaShow. W marcu 2023 roku wydał singiel "Con senza picanto", a w maju 2023 roku swój debiutancki album "Facciamo che io ero". Jego pierwsza trasa teatralna, "Scherzo N°1, Opera Prima", miała premierę w 2024 roku i rozeszła się na ponad 30 koncertach, łącząc komedię i muzykę ze szkicami i piosenkami z jego albumu. Pojawił się w programach telewizyjnych takich jak "Splendida Cornice", "Che tempo che fa", "LOL Talent", "Comedy Match" oraz "Stasera tutto è possibile". 28 stycznia 2025 roku wydał książkę zatytułowaną "Księga wierszy miłosnych", wydaną przez De Agostini, i przedstawi ją w Neapolu 29 stycznia 2025 roku. Obecnie bierze udział w programie radiowym "Radio 2 Social Club" i współprowadzi cotygodniowy program o nazwie "Il gelo è sempre più blu". Zajął drugie miejsce w szóstym sezonie "LOL - Chi ride è fuori" w kwietniu 2026 roku i zagra w filmie "Un tranquillo funerale di famiglia" (2026).

Carl Barron, komik (Australia) – Komedia obserwacyjna
Zweryfikowane Nieodebrane
17 lis 2026 Australia

Carl Barron

576K obserwujących

Spędził dzieciństwo w Longreach, w Centralnej Queensland, a później przeniósł się na Złoty Brzeg, gdzie pracował jako dachowiec, zanim przeprowadził się do Sydney. Przed osiągnięciem sukcesu w komedii, zajmował się różnymi pracami, w tym wywożeniem tłuszczu z pułapek, co przyniosło mu tytuł "Wywoźnika Roku" w 1993 roku. Jego komediowa kariera rozpoczęła się od spontanicznych występów w hotelu Harold Park, co oznaczało początek jego profesjonalnej działalności. W 1993 roku otrzymał również nagrody za "Najlepszy Nadchodzący Talent", obok tytułu Komika Roku. Styl komediowy Barrona zakorzeniony jest w humorze sytuacyjnym, czerpiąc śmiech z codziennych sytuacji i relatywnych doświadczeń. Po raz pierwszy pojawił się na antenie telewizyjnej 17 kwietnia 1997 roku jako gość w programie NRL Footy Show. Następnie stał się częstym widocznym elementem australijskiej telewizji, występując w programach takich jak Good News Week, Out of the Question, Thank God You're Here i Rove. Widzowie konsekwentnie preferują występy na żywo Carla Barron’a, które często wyprzedają się podczas Melbourne International Comedy Festival. Intensywnie koncertuje, występując na żywo w całej Australii i za granicą, w miejscach takich jak Nowy Jork, Los Angeles, Londyn, Republika Południowej Afryki, Auckland, Irlandia, Singapur, Norwegia, Dania, Szwecja i Edynburg. Pojawił się również ponad 50 razy w spotach telewizyjnych. Praca Barrona osiągnęła znaczący sukces komercyjny. 'Carl Barron LIVE!', DVD wydany bez konkretnej daty, uzyskał certyfikat czterokrotnego platynowego albumu i nadal jest najlepiej sprzedawanym australijskim DVD z komedii; uznawany jest również za najwyżej sprzedawane DVD ze stand-upu komediowego na rynku detalicznym w Australii. DVD 'Whatever Comes Next,' wydane na nośniku DVD, osiągnęło pierwsze miejsce na listach przebojów przez ponad 12 miesięcy i zdobyło nagrodę za najlepszy międzynarodowy występ na Festiwalu Komedii N.Z. Otrzymał również nominację do nagrody ARIA. Wydano łącznie pięć jego DVD: Carl Barron LIVE!, Carl Barron: Whatever Comes Next, Carl Barron: Walking Down The Street, Carl Barron: A One Ended Stick i Carl Barron: Drinking With A Fork. Zestaw pudełkowy 'All The Stuff I've Done So Far,' został wydany w listopadzie 2010 roku i zawierał pierwsze trzy DVD wraz z dokumentem i scenami usuniętymi. W 2015 roku był współautorem i wystąpił w filmie Manny Lewis, wcielając się w tytułową rolę opartą na sobie. Carl Barron jest obecnie uważany za wiodącego australijskiego komika stand-upowego na żywo, a pięć z jego DVD znajduje się w pierwszej dziesiątce najlepiej sprzedawanych w Australii.

Carolina Iglesias, komiczka (Hiszpania)
Zweryfikowane Nieodebrane
Hiszpania

Carolina Iglesias

571K obserwujących

Percebes y Grelos, pseudonim zawodowy Caroliny Iglesias Mosquera, to hiszpańska komiczka, scenarzystka i twórczyni treści na YouTube. Urodzona w Oleiros, rozpoczęła karierę we wczesnym wieku, stając się najmłodszą komiczką, która nagrała monolog dla programu Paramount Comedy 'Open Mike' w wieku zaledwie 18 lat w 2012 roku. Po tym początkowym debiucie w komedii przeniosła się do Madrytu, aby rozwijać karierę stand-upową i studiować język i literaturę hiszpańską na Uniwersytecie Complutense w Madrycie (UCM). Studiowała również scenariusz od 2015 do 2016 roku w różnych instytucjach, w tym Escuela de Cine y Televisión Septima Ars, Escuela Superior de Comedia (EOC), Jamming theater company i Factoría del Guion. Praca Iglesias obejmowała różne media. Współprowadziła program 'Yu: No te pierdas nada' na radiu Los 40 od 2017 roku. Do jej współprac obejmują występy w programach takich jak 'Zapeando', 'Lo siguiente', 'Operación Triunfo', 'Hora Youtuber' i 'Youtubers Live'. W 2019 roku wystąpiła w spektaklu teatralnym 'Que vuelva Fotolog' w Palacio de la Prensa u boku Esty Quesada, a także prowadziła XVII Mestre Mateo Awards z Camilą Bossą, Davidem Amorem, Xúlio Abonjo i Fernando Epelde. We wrześniu 2019 roku uruchomiła również serię na YouTube #UnaCañaCon, sponsorowaną przez Mahou, oraz opublikowała opowiadanie “Amor de mierda” w Vloggers Now! 3 w 2014 roku. Od maja 2020 roku Victoria Martín i Iglesias współprowadzą podcast 'Estirando el chicle', który zyskał dużą popularność jako wiodący niezależny podcast w Hiszpanii i otrzymał nagrodę Ondas w 2021 roku. W 2020 roku ona i Victoria Martín stworzyły i wystąpiły w serii internetowej 'Válidas'. Od 2021 roku Henar Álvarez i Iglesias współpracują nad segmentem komediowym 'Tarde lo que tarde' nadawanym w Radio Nacional de España. W 2018 roku wydała książkę El amor, qué movida . W 2021 roku otrzymała nagrodę Marcela i Elisa za wspieranie praw osób LGTBI+, stając się najmłodszym laureatem; to uznanie nastąpiło po kontrowersjach w 2022 roku związanych z gościem w 'Estirando el chicle'. Do jej innych filmowych osiągnięć należą reżyseria i scenariusz krótkometrażowego filmu Sólo pienso en ti , który był najczęściej oglądanym w swojej kategorii na Notodofilmfest, oraz rola w Prólogo a una primera cita autorstwa Jorge López Ania.

Camille Lellouche, komiczka (Francja)
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Camille Lellouche

496K obserwujących

Camille Lellouche to francuska aktorka, komik i piosenkarka. Urodzona w Paryżu 10 czerwca 1986 roku, dorastała w Vitry-sur-Seine, przedmieściu Paryża. Jej rodzina ma żydowskie korzenie, a dziadek był deportowanym oraz autorem 'Les Coquelicots de la liberté'. Od młodego wieku wykazywała skłonności artystyczne; rozpoczęła lekcje pianina w wieku czterech lat i później grała na wioli. W wieku dziesięciu lat wyraziła chęć zostania piosenkarką. To wczesne zainteresowanie muzyką później przyczyniło się do jej różnorodnej kariery. Lellouche rozpoczęła szkolenia aktorskie w 2000 roku, studiując w Acting International. Podczas prób castingowych pracowała w branży gastronomicznej przez dziesięć lat. Jej wytrwałość przyniosła efekty w 2012 roku, kiedy reżyserka Rebecca Zlotowski odkryła ją podczas pracy jako menedżer restauracji i zaoferowała jej rolę w filmie Grand Central . Film miał premierę na Festiwalu Filmowym w Cannes w 2013 roku. Następnie zyskała publiczne uznanie dzięki humorystycznym i muzycznym filmikom na YouTube, począwszy od 2014 roku, oraz dzięki udziałowi w czwartym sezonie programu The Voice (2015), gdzie dotarła do półfinału. To doprowadziło do tournée z Zenith Tour programu The Voice w 2015 roku. Kariera komediowa Lellouche rozwinęła się poza YouTube i telewizją. Krótko pojawiła się w programie Touche pas à mon poste! w 2016 roku, ale niedługo potem z niego odeszła. W tym samym roku stworzyła i wystąpiła z monodramem zatytułowanym Camille en vrai , który poruszał tematykę samotności. Występowała również w miejscach takich jak Casino de Paris jako aktorka otwierająca z Virginie Hocq oraz w Théâtre de la Gaîté-Montparnasse w 2017 roku. Do jej filmografii należą filmy Planetarium (2016) i Le Prix du succès (2017). W 2020 roku wydała utwór „Mais je t'aime” z Grand Corps Malade, który osiągnął dziewiąte miejsce we Francji i zapewnił jej nagrodę Victoire de la musique w 2021 roku. Wydała również inne piosenki, takie jak "Je remercie mon ex" i "N'insiste pas". Pojawiała się w humorystycznym segmencie o nazwie 'Face Cam' w programie Quotidien począwszy od 2017 roku. W 2021 roku podzieliła się doświadczeniami związanymi z przemocą domową w wywiadzie. Ogłosiła ciążę w maju 2022 roku i urodziła córkę o imieniu Alma w październiku 2022 roku.

Corrado Guzzanti, komik (Włochy) – Satyra, Komedia polityczna
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Corrado Guzzanti

452K obserwujących

Corrado Guzzanti urodził się w Rzymie 17 maja 1965 roku. Jest włoskim aktorem, reżyserem, scenarzystą, komikiem i naśladowcą, uznawanym za jedną z czołowych postaci współczesnej włoskiej komedii. Rodowód Paolo Guzzantiego obejmuje poświęcenie służbie publicznej, co ilustruje jego ojciec, Paolo Guzzanti, który pracuje zarówno jako dziennikarz, jak i polityk; jest również wnukiem Elio Guzzantiego, byłego ministra zdrowia, oraz prapraprawnukiem sejsmologa Corrado Luigi Guzzantiego. Uczęszczał do liceum ogólnokształcącego XXXI 'Nomentano' w Rzymie, ale nie ukończył nauki, studiując filozofię na Uniwersytecie 'La Sapienza' w Rzymie, gdzie zdał jedenaście egzaminów. Guzzanti rozpoczął karierę w 1987 roku pisząc dla sztuki swojej siostry Sabiny zatytułowanej „Il tempo restringe”, a w 1988 roku kontynuował pisanie dla programów telewizyjnych. W latach 1989–1991 współpracował z Antonio Ricci w Mediaset i występował w satyrycznym teatrze Sereny Dandini. Brał udział w tworzeniu programu telewizyjnego Avanzi w latach 1991–1993, zyskując sławę w 1992 roku jako komik wcielający się w postać Rokko Smithersons. Jego komedia czerpie inspirację z Monty Python, Saturday Night Live, włoskiej commedia all'italiana, Raimondo Vianello, Carlo Verdone, La Smorfia i Renzo Arbore. W 1992 roku napisał i wydał również 'Il libro de Kipli', zbierając mądrości z Avanzi . W tym okresie pojawił się na piosence Speaker Dee Mò zatytułowanej „Questione di stile” i zadebiutował w filmie w 1992 roku u boku Stefano Masciarelli w 'Prima le donne'. Guzzanti jest znany z naśladowania włoskich postaci publicznych, takich jak politycy, dziennikarze i celebryci, w tym Vittorio Sgarbi, Gianni Minoli i Gianfranco Funari. Stworzył kilka zapadających w pamięć postaci w telewizji, takie jak Pippo Chennedy (1997), Brunello Robertetti, satyra na pseudo-intelektualistę, oraz Quelo, pseudoklerk. W 2006 roku wyreżyserował film *Fascisti su Marte* (Faszyści na Marsie). Jego twórczość obejmuje tworzenie programów takich jak *Il caso Scafroglia* (2002) i *Aniene* (2011-2012). Pojawiał się w licznych programach Sereny Dandini, w tym w 'Maddecheaò', 'Tunnel', 'Pippo Chennedy Show' i 'L'ottavo nano,' oraz występował w skeczach komediowych z Carlą Signoris w 'Avanzi.' W 2010 roku otrzymał nagrodę Forte dei Marmi za satyrę polityczną. Kontynuuje pracę jako aktor, reżyser, komik i imitator, pojawiając się w programach takich jak 'Milano-Roma' i 'L'Ottavo nano'.

Zweryfikowane Nieodebrane
Filipiny

Candy Pangilinan

438K obserwujących

Maria Carmela "Candy" Espiritu Pangilinan, filipińska artystka, która pojawia się w filmach i telewizji, a także robi stand-up, zdobyła nagrodę najlepszej aktorki na Cinefilipian 2016 i ponownie na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Los Angeles za jej pracę w filmie Star na si Van Damme.