Chuck - rysunkowy komik GiggleTime opowiadający dowcipy
GiggleTime na Androida
Za darmo w Google Play
Pobierz aplikację
GiggleTime - dowcipy, komicy i występy komediowe GiggleTime
Menu
Go Premium Zgłoś żart Komicy Występy komediowe Komicy z największą liczbą obserwujących O nas Najczęściej zadawane pytania Kontakt Dodaj komika
Pobierz aplikację
Obserwuj nas

Prawne
Polityka prywatności Regulamin Polityka plików cookie Polityka zwrotów i anulowania Przypisania
Loguj się
Język
Kategorie
Ustawienia
Język polski polski
Tryb awaryjny
Losowe żarty – automatyczne odtwarzanie
Powiadomienia
Globalny Katalog Talentów

Komicy: Kuba

Katalog komików: Kuba. Profile, biografie, zdjęcia i linki do mediów społecznościowych.

Kuba Zweryfikowane Wyczyść wszystko
Wyświetlono 1-4 z 4 komików
Alexis Valdés, komik (Kuba)
Zweryfikowane Nieodebrane
Kuba

Alexis Valdés

652K obserwujących

Alexis Valdés to kubański komik, aktor, filmowiec, monologista, scenarzysta, producent, poeta i autor piosenek, którego kariera zaprowadziła z Hawany do Hiszpanii, a potem do Miami. Urodził się w Hawanie 16 sierpnia 1963 roku jako syn nauczycielki i kubańskiego aktora komediowego Leonela Valdésa. Ukończył inżynierię, ale zwyciężyło aktorstwo, i przez dziesięć lat pracował jako aktor na Kubie, z rolami ekranowymi m.in. w María Antonia (1991) i El siglo de las luces (1992). W latach 90. osiadł w Hiszpanii, gdzie zdobył szeroką popularność dzięki monologom w El club de la comedia (2000–2004). Hiszpańska telewizja dawała mu wtedy dużo pracy: występował w El comisario i Ellas son así (1999), Humor se escribe con H, La primera noche, Casi todo a cien i La vuelta al mando (2000–2001), Un paso adelante (2003), El inquilino (2004), sitcomie Casi perfectos (2004–2005) i Aída (2005). W kinie zagrał w París-Tombuctú (1999), Salsa i Tatawo (2000), Torrente 2: Misión en Marbella, Tuno negro i Clara y Elena (2001), El oro de Moscú (2003) oraz 90 millas (2005), a także użyczał głosu postaciom w hiszpańskich wersjach Madagaskaru i Na fali. W 2005 roku zagrał w swoim pierwszym filmie fabularnym, Un rey en La Habana, który też wyreżyserował i wyprodukował. Później przeniósł się do Miami, gdzie produkuje i prowadzi programy nocne. Do grudnia 2012 roku prowadził w Mega TV komediowy talk-show Esta noche tu night, goszcząc wielkich muzyków i komików i grając Cristinita, jedną z najbardziej lubianych postaci w swojej karierze, a następnie prowadził Seguro que Yes. Pisze też i produkuje sztuki teatralne oraz rozpoczął zawodową karierę muzyczną singlem El Cariñito. W 2020 roku napisał wiersz Esperanza, który odbił się szerokim echem w całym świecie hiszpańskojęzycznym, a w 2022 roku wydał El miedo nos hizo fuertes, wspomnienia o trudnym dzieciństwie. Jego nowsze prace ekranowe to m.in. Arrobá (2013), Olmos y Robles i Sopa de gansos (2015), Las Campos (2018) oraz White House Plumbers (2023) HBO.

Zweryfikowane Nieodebrane
Kuba

Alvarez Guedes

Guillermo Álvarez Guedes, znany w całej Ameryce Łacińskiej po prostu jako Álvarez Guedes, był kubańskim komikiem, aktorem, pisarzem i przedsiębiorcą, uważanym za jednego z najbardziej wpływowych hiszpańskojęzycznych komików wszech czasów i jednego z pionierów stand-upu w Ameryce Łacińskiej. Urodził się 8 czerwca 1927 roku w Unión de Reyes w prowincji Matanzas, gdzie już jako małe dziecko występował w miejscowym teatrze i bawił publiczność na festynach i jarmarkach piosenkami i tańcami. Jako nastolatek zarabiał na życie w wędrownych cyrkach. Przeniósł się do Hawany i pracował w teatrze i radiu, gdzie w 1949 roku dramatyzował uliczne przestępstwa. Komedia przyszła, gdy producent Gaspar Pumarejo ściągnął go do telewizji, nowego medium, w którym Kuba była pionierem w Ameryce Łacińskiej. Grał w farsach, przygodach, komediach i musicalach, a jego cotygodniowa rola el borracho, pijaka, w Casino de la Alegría stacji CMQ uczyniła go ikoną dla Kubańczyków. Jego styl łączył gry słów z komizmem fizycznym przypominającym Chaplina i Bustera Keatona. Tworzył duet z piosenkarką i aktorką Ritą Montaner i występował w klubach Hawany lat 50. obok gwiazd takich jak Beny Moré i Olga Guillot. Rozpoczął też karierę filmową, obejmującą ponad 14 filmów, m.in. Ladrón de seda (1953), The Big Boodle (1957), Dios te salve, psiquiatra (1966), A mí qué me importa que explote Miami (1976) i La chica del alacrán de oro (1990), z których trzy sam wyprodukował. W 1957 roku założył wraz z pianistą Ernestem Duarte Brito i bratem Rafaelem wytwórnię płytową GEMA. W 1960 roku udał się na emigrację, najpierw do Nowego Jorku, a potem do San Juan w Portoryko, gdzie z bratem kontynuował działalność Gema Records, która pomogła wypromować na świecie El Gran Combo de Puerto Rico. Jego pierwszy album komediowy ukazał się w 1973 roku, a po nim ponad trzydzieści kolejnych. Te nagrania, pełne kubańskich idiomów i ulicznego humoru podawanego z kamienną twarzą, uczyniły go międzynarodową gwiazdą hiszpańskojęzycznej komedii. Jego znakiem rozpoznawczym był kubański okrzyk ¡ñó!, a często przypisuje mu się przełamanie bariery wulgarności w hiszpańskojęzycznym stand-upie – nie po to, by szokować, lecz po prostu mówiąc tak, jak mówią Kubańczycy. Jego humor czerpał z teatro bufo, kubańskiej tradycji rewiowej z komicznymi typami z hawańskich dzielnic, oraz z tęsknoty za Kubą, którą opuścił. Napisał ponad dwadzieścia książek humorystycznych i do 2011 roku prowadził trzygodzinny program w Clásica 92.3 FM w Miami, jeden z najpopularniejszych w hiszpańskojęzycznym radiu południowej Florydy. Álvarez Guedes zmarł w swoim domu w Kendall na Florydzie 30 lipca 2013 roku w wieku 86 lat.

Zweryfikowane Nieodebrane
Kuba

Aníbal de Mar

Aníbal de Mar, właściwie Evaristo Simón Domínguez, był kubańskim aktorem komediowym, zapamiętanym przede wszystkim jako El Tremendo Juez, cierpliwy sędzia z radiowej i telewizyjnej komedii La tremenda corte, nadawanej do dziś przez rozgłośnie w całej Ameryce Łacińskiej i sprzedawanej na płytach CD, kasetach VHS i DVD. Urodził się 26 października w Yateras w prowincji Guantánamo na wschodzie Kuby. Karierę zaczął w 1934 roku w teatrach na całej wyspie. Miał talent do grania kilku postaci naraz: w przedstawieniu w Santiago de Cuba grał zarówno Don Pancracia, jak i jego syna Felipita, a numer ten trafił później na ekran w filmie Una aventura peligrosa (1939). W 1934 roku został też chińskim detektywem Chan Li Po w słuchowisku o tym samym tytule autorstwa Félixa B. Caigneta, późniejszego twórcy słynnej radiowej telenoweli El derecho de nacer. Był to jeden z pierwszych wielkich przebojów radiowych na Kubie, a w 1937 roku powstał na jego podstawie La serpiente roja, pierwszy kubański film dźwiękowy, z Pituką de Forondą i Carlosem Badíasem, w reżyserii Ernesta Caparrósa. Od 1941 roku współpracował z Leopoldem Fernándezem: De Mar grał Filomena, a Fernández Pototo w radiowym, a później telewizyjnym duecie Pototo y Filomeno. Ich najtrwalszym dziełem była La tremenda corte, nadawana od początku lat 40., w której zirytowany sędzia De Mara mierzył się z niepoprawnym José Candelariem Tres Patinesem w wykonaniu Fernándeza. Przez lata pracował dla wielu kubańskich stacji, m.in. CMKD i CMKC w Santiago de Cuba oraz CMQ, COCO i RHC w Hawanie. Wśród jego innych filmów są Romance musical, z udziałem m.in. Otta Sirga, Rosity Fornés i Rity Montaner, Hitler soy yo z Adolfem Otero i Julitem Díazem, Música, mujeres y piratas, Hotel de muchachas i ¡Olé, Cuba!. W 1947 roku w Nowym Jorku dubbingował po hiszpańsku chińską postać w filmie MGM Little Mister Jim. Aníbal de Mar zmarł w Miami 22 lutego 1980 roku.

Zweryfikowane Nieodebrane
Kuba

Leopoldo Fernández

Leopoldo Fernández, znany na scenie jako Pototo, a milionom słuchaczy jako Tres Patines, był kubańskim aktorem, piosenkarzem i komikiem, uważanym za jednego z najbardziej wpływowych hiszpańskojęzycznych humorystów XX wieku. Urodził się jako Leopoldo Augusto Fernández Salgado 26 grudnia 1904 roku w prowincji Matanzas i dorastał w Güines w skromnej rodzinie; jego ojciec był robotnikiem tytoniowym. Wcześnie porzucił szkołę, by pomagać utrzymać rodzinę – roznosił chleb, pracował jako telegrafista, zwijacz cygar i wróżbita – aż w 1926 roku założył z przyjaciółmi własną trupę teatralną. W tym samym roku objechał Kubę z Blanquitą Gómez, a w latach 30. ugruntował swoją pozycję w teatralnym środowisku wyspy. Masowa sława przyszła na początku lat 40., gdy rozgłośnia Cadena Azul zatrudniła jego i Aníbala de Mara do nowego programu. Hiszpański pisarz Cástor Vispo stworzył scenariusze i postacie audycji La tremenda corte, nadawanej od 1941 roku, w której Fernández grał José Candelaria Tres Patinesa, drobnego cwaniaka wiecznie mającego kłopoty z sędzią granym przez De Mara. Sukces był natychmiastowy; audycji słuchano codziennie nawet w Portoryko, Wenezueli, Kolumbii, Peru, Panamie i Dominikanie, a nadawana jest do dziś. Fernández mówił, że wiele postaci wzorował na prawdziwych kubańskich typach. Na scenie on i De Mar tworzyli też duet Pototo y Filomeno, a Fernández stworzył słynną parę z aktorką Mimí Cal jako Nananiną. Wystąpił w filmach Hotel de muchachas (1951) i ¡Olé, Cuba! (1957) oraz nagrywał płyty komediowe. Po 1959 roku nadal pracował na Kubie; w marcu 1962 roku jego zespół grał od 70 tygodni z rzędu w Teatro Nacional w Hawanie. W kwietniu przerwano jedno z przedstawień, zamknięto jego teatr, a jeszcze w tym samym roku opuścił Kubę z 1170 uchodźcami na statku towarowym Shirley Lykes. Zawsze zaprzeczał popularnej opowieści, że do więzienia trafił przez żart o wieszaniu portretu. Na emigracji pracował w Meksyku, gdzie w 1968 roku nagrał z De Marem album Tres Patines y El Señor Juez, oraz w Peru, gdzie w 1969 roku zagrał z Antoniem Salimem główną rolę w serialu El Guardia Tres Patines stacji Panamericana Televisión. W Portoryko poznał aktorkę Vilmę Carbię, swoją drugą żonę. W 1971 roku osiadł w Miami. W 1976 roku uruchomił audycję radiową Los Problemas de Trespatines, z Carbią w roli żony, nadawaną przez stacje w całych Stanach Zjednoczonych; w 1977 roku jego zespół przez pięć miesięcy grał w Teatro Lecuona w Hialeah, a w 1980 roku wrócił do kina filmem Misión 3K3, współreżyserowanym z synem Politem. Jego ostatni sezon sceniczny, Pototo odia a las mujeres, trwał do października 1984 roku. Nigdy nie otrzymał tantiem za niekończące się powtórki swoich audycji. Leopoldo Fernández zmarł w Miami 11 listopada 1985 roku, a na jego trumnie złożono kubańską ziemię.