Chuck - de tekenfilmkomiek van GiggleTime die moppen vertelt
GiggleTime voor Android
Gratis in Google Play
Download de app
GiggleTime - moppen, komieken en comedyshows GiggleTime
Menu
Ga voor Premium Dien een grap in Comedians Comedyshows Meest gevolgde comedians Over Veelgestelde vragen Contact Comedian toevoegen
Download de app
Volg ons

Juridisch
Privacybeleid Gebruiksvoorwaarden Cookiebeleid Terugbetalings- en annuleringsbeleid Toeschrijvingen
Log in
Taal
Categorieën
Instellingen
Taal Nederlands, Vlaams Nederlands, Vlaams
Veilige modus
Willekeurige grappen automatisch afspelen
Meldingen
Wereldwijde Talentengids

Komieken uit Cuba

Overzicht van komieken uit Cuba: profielen, biografieën, foto's en sociale links.

Cuba Geverifieerd Alles wissen
1-4 van 4 comedians
Alexis Valdés, comedian (Cuba)
Geverifieerd Onopgeëist
Cuba

Alexis Valdés

652K volgers

Alexis Valdés is een Cubaanse komiek, acteur, filmmaker, monoloogkunstenaar, scenarist, producent, dichter en liedjesschrijver wiens loopbaan hem van Havana naar Spanje en verder naar Miami bracht. Hij werd op 16 augustus 1963 in Havana geboren als zoon van een lerares en de Cubaanse komische acteur Leonel Valdés. Hij studeerde af als ingenieur, maar het acteren won, en hij werkte tien jaar als acteur in Cuba, met rollen in onder meer María Antonia (1991) en El siglo de las luces (1992). In de jaren negentig vestigde hij zich in Spanje, waar hij breed bekend werd door zijn monologen in El club de la comedia (2000–2004). De Spaanse televisie hield hem in die jaren druk bezig, met optredens in El comisario en Ellas son así (1999), Humor se escribe con H, La primera noche, Casi todo a cien en La vuelta al mando (2000–2001), Un paso adelante (2003), El inquilino (2004), de sitcom Casi perfectos (2004–2005) en Aída (2005). In de bioscoop speelde hij in París-Tombuctú (1999), Salsa en Tatawo (2000), Torrente 2: Misión en Marbella, Tuno negro en Clara y Elena (2001), El oro de Moscú (2003) en 90 millas (2005), en hij sprak personages in voor de Spaanse versies van Madagascar en Surf’s Up. In 2005 speelde, regisseerde en produceerde hij zijn eerste speelfilm, Un rey en La Habana. Later verhuisde hij naar Miami, waar hij latenightshows produceert en presenteert. Tot december 2012 presenteerde hij de comedytalkshow Esta noche tu night op Mega TV, met grote muzikanten en komieken als gasten, en speelde hij Cristinito, een van de geliefdste personages uit zijn loopbaan; daarna presenteerde hij Seguro que Yes. Hij schrijft en produceert ook toneelstukken en is een professionele muziekcarrière begonnen met de single El Cariñito. In 2020 schreef hij het gedicht Esperanza, dat in de hele Spaanstalige wereld veel indruk maakte, en in 2022 publiceerde hij El miedo nos hizo fuertes, memoires over zijn zware jeugd. Tot zijn recentere werk voor film en televisie behoren Arrobá (2013), Olmos y Robles en Sopa de gansos (2015), Las Campos (2018) en White House Plumbers (2023) van HBO.

Geverifieerd Onopgeëist
Cuba

Alvarez Guedes

Guillermo Álvarez Guedes, in heel Latijns-Amerika eenvoudig bekend als Álvarez Guedes, was een Cubaanse komiek, acteur, schrijver en zakenman, die geldt als een van de invloedrijkste Spaanstalige komieken aller tijden en een van de pioniers van stand-upcomedy in Latijns-Amerika. Hij werd op 8 juni 1927 geboren in Unión de Reyes in de provincie Matanzas, waar hij als klein kind al optrad in het plaatselijke theater en het publiek op feesten en kermissen vermaakte met liedjes en dansjes. Als tiener verdiende hij de kost in rondtrekkende circussen. Hij verhuisde naar Havana en werkte in het theater en bij de radio, waar hij in 1949 straatmisdaden dramatiseerde. De comedy kwam toen producent Gaspar Pumarejo hem naar de televisie haalde, het nieuwe medium waarin Cuba in Latijns-Amerika voorop liep. Hij speelde in kluchten, avonturen, komedies en musicals, en zijn wekelijkse rol als el borracho, de dronkaard, in het Casino de la Alegría van CMQ maakte hem tot een icoon voor de Cubanen. Zijn stijl combineerde woordspelingen met fysieke komedie die deed denken aan Chaplin en Buster Keaton. Hij vormde een koppel met zangeres en actrice Rita Montaner en deelde in de clubs van het Havana van de jaren vijftig het affiche met sterren als Beny Moré en Olga Guillot. Ook begon hij een filmcarrière van meer dan 14 films, waaronder Ladrón de seda (1953), The Big Boodle (1957), Dios te salve, psiquiatra (1966), A mí qué me importa que explote Miami (1976) en La chica del alacrán de oro (1990), waarvan hij er drie produceerde. In 1957 richtte hij met pianist Ernesto Duarte Brito en zijn broer Rafael het platenlabel GEMA op. In 1960 ging hij in ballingschap, eerst naar New York en daarna naar San Juan in Puerto Rico, waar hij met zijn broer Gema Records voortzette, dat El Gran Combo de Puerto Rico internationaal hielp lanceren. Zijn eerste comedyalbum verscheen in 1973, gevolgd door meer dan dertig andere. Die opnames, vol Cubaanse uitdrukkingen en straathumor met een uitgestreken gezicht gebracht, maakten hem tot een internationale ster van de Spaanstalige comedy. Zijn handelsmerk was de Cubaanse uitroep ¡ñó!, en vaak wordt hem toegeschreven dat hij in de Spaanstalige stand-up de grens van de platheid doorbrak – niet om te choqueren, maar simpelweg door te praten zoals Cubanen praten. Zijn humor putte uit het teatro bufo, de Cubaanse variététraditie van komische types uit de wijken van Havana, en uit zijn heimwee naar het Cuba dat hij had verlaten. Hij schreef meer dan twintig humorboeken en presenteerde tot 2011 een programma van drie uur op Clásica 92.3 FM in Miami, een van de populairste programma’s van de Spaanstalige radio in Zuid-Florida. Álvarez Guedes overleed op 30 juli 2013 in zijn huis in Kendall, Florida, 86 jaar oud.

Geverifieerd Onopgeëist
Cuba

Anibal de Mar

Aníbal de Mar, geboren als Evaristo Simón Domínguez, was een Cubaanse komische acteur die vooral wordt herinnerd als El Tremendo Juez, de zwaar beproefde rechter uit de radio- en televisiekomedie La tremenda corte, die nog altijd door radiozenders in heel Latijns-Amerika wordt uitgezonden en op cd, vhs en dvd wordt verkocht. Hij werd op een 26 oktober geboren in Yateras in de provincie Guantánamo in het oosten van Cuba. Hij begon zijn loopbaan in 1934 in theaters overal op het eiland. Hij had de gave om meerdere personages tegelijk te spelen: in een show in Santiago de Cuba speelde hij zowel Don Pancracio als diens zoon Felipito, een nummer dat later op het witte doek kwam in de film Una aventura peligrosa (1939). In 1934 werd hij ook de Chinese detective Chan Li Po in het gelijknamige radiohoorspel van Félix B. Caignet, later de schrijver van de beroemde radiosoap El derecho de nacer. Het was een van de eerste grote radiohits in Cuba, en in 1937 werd het La serpiente roja, de eerste Cubaanse geluidsfilm, met Pituka de Foronda en Carlos Badías, geregisseerd door Ernesto Caparrós. Vanaf 1941 werkte hij met Leopoldo Fernández, met De Mar als Filomeno en Fernández als Pototo in het radio- en later televisieduo Pototo y Filomeno. Hun blijvendste creatie was La tremenda corte, begin jaren veertig gestart, waarin De Mars geërgerde rechter tegenover Fernández’ onverbeterlijke José Candelario Tres Patines stond. In de loop der jaren werkte hij voor veel Cubaanse zenders, waaronder CMKD en CMKC in Santiago de Cuba en CMQ, COCO en RHC in Havana. Tot zijn andere films behoren Romance musical, met onder anderen Otto Sirgo, Rosita Fornés en Rita Montaner, Hitler soy yo met Adolfo Otero en Julito Díaz, Música, mujeres y piratas, Hotel de muchachas en ¡Olé, Cuba!. In 1947 nasynchroniseerde hij in New York het Chinese personage in de MGM-film Little Mister Jim in het Spaans. Aníbal de Mar overleed op 22 februari 1980 in Miami.

Geverifieerd Onopgeëist
Cuba

Leopoldo Fernández

Leopoldo Fernández, op het toneel bekend als Pototo en bij miljoenen luisteraars als Tres Patines, was een Cubaanse acteur, zanger en komiek die geldt als een van de invloedrijkste Spaanstalige humoristen van de twintigste eeuw. Hij werd op 26 december 1904 geboren als Leopoldo Augusto Fernández Salgado in de provincie Matanzas en groeide op in Güines in een eenvoudig gezin; zijn vader was tabaksarbeider. Hij verliet jong de school om het gezin te helpen onderhouden, bezorgde brood en werkte als telegrafist, sigarenmaker en waarzegger, tot hij in 1926 met vrienden een eigen theatergezelschap oprichtte. Dat jaar toerde hij ook door Cuba met Blanquita Gómez, en in de jaren dertig vestigde hij zich in het theatercircuit van het eiland. De grote roem kwam begin jaren veertig, toen de radiozender Cadena Azul hem en Aníbal de Mar aannam voor een nieuw programma. De Spaanse schrijver Cástor Vispo bedacht de teksten en personages van La tremenda corte, gestart in 1941, waarin Fernández José Candelario Tres Patines speelde, een kruimeldief die altijd in de problemen zat met de rechter van De Mar. Het succes was meteen daar: het programma was dagelijks te horen tot in Puerto Rico, Venezuela, Colombia, Peru, Panama en de Dominicaanse Republiek, en wordt nog steeds uitgezonden. Fernández zei dat veel personages waren gebaseerd op echte Cubaanse types. Op het toneel vormden hij en De Mar ook het duo Pototo y Filomeno, en Fernández vormde een beroemd koppel met actrice Mimí Cal als Nananina. Hij speelde in de films Hotel de muchachas (1951) en ¡Olé, Cuba! (1957) en nam comedyalbums op. Na 1959 bleef hij in Cuba werken; in maart 1962 speelde zijn gezelschap al 70 weken achter elkaar in het Teatro Nacional in Havana. Die april werd een voorstelling stilgelegd, zijn theater gesloten, en later dat jaar verliet hij Cuba met 1.170 vluchtelingen op het vrachtschip Shirley Lykes. Het populaire verhaal dat een grap over het ophangen van een portret hem in de gevangenis had gebracht, heeft hij altijd ontkend. In ballingschap werkte hij in Mexico, waar hij in 1968 met De Mar het album Tres Patines y El Señor Juez opnam, en in Peru, waar hij in 1969 met Antonio Salim de hoofdrol speelde in de serie El Guardia Tres Patines van Panamericana Televisión. In Puerto Rico leerde hij actrice Vilma Carbia kennen, zijn tweede vrouw. In 1971 vestigde hij zich in Miami. In 1976 startte hij het radioprogramma Los Problemas de Trespatines, met Carbia als zijn vrouw, dat op zenders in de hele Verenigde Staten te horen was; in 1977 speelde zijn gezelschap vijf maanden in het Teatro Lecuona in Hialeah; en in 1980 keerde hij terug naar de film met Misión 3K3, dat hij samen met zijn zoon Polito regisseerde. Zijn laatste toneelseizoen, Pototo odia a las mujeres, liep tot oktober 1984. Voor de eindeloze herhalingen van zijn werk kreeg hij nooit royalty’s. Leopoldo Fernández overleed op 11 november 1985 in Miami, en op zijn kist werd Cubaanse aarde gelegd.