GiggleTime GiggleTime
Menu
Ga voor Premium Dien een grap in Comedians Over Veelgestelde vragen Contact

Juridisch
Privacybeleid Gebruiksvoorwaarden Cookiebeleid Terugbetalings- en annuleringsbeleid Toeschrijvingen
Log in
Taal
Categorieën
Instellingen
Taal Nederlands, Vlaams
Veilige modus
Willekeurige grappen automatisch afspelen
Meldingen
Wereldwijde Talentengids

Comedians Directory

Bekijk profielen van komieken, biografische samenvattingen, land van herkomst en officiële links.

Comedian toevoegen
1810 Comedians
Arévalo, Comedian van Spanje
Geverifieerd Onopgeëist
Spanje

Arévalo

Francisco Rodríguez Iglesias, professioneel bekend als Arévalo of Paco Arévalo, was een Spaanse komiek en acteur. Geboren op 2 september 1947 in Madrid, bracht hij zijn jeugd door in Catarroja, Valencia, waar hij opgroeide. Hij overleed op 3 januari 2024 in zijn huis in Valencia, en laat een carrière van meerdere decennia achter zich. Bij zijn overlijden was hij 76 jaar oud. Arévalo begon in 1970 met optreden, aanvankelijk als een komische stierenvechter in ‘El Bombero Torero,’ een rol die bijdroeg aan het ontstaan van zijn bijnaam, afgeleid van de achternaam van zijn vader, die eveneens een komische stierenvechter was. Hij verwierf bekendheid aan het eind van de jaren zeventig en begin jaren tachtig met grappen over personen die hij ‘gangosos y mariquitas’ noemde, die hij op ongeveer dertig cassettebandjes verkocht. Zijn populariteit nam aanzienlijk toe vanaf 1983 toen hij een vaste gast werd op ‘Un, dos, tres... responda otra vez,’ en verscheen in elke editie van ‘Un, dos, tres... La Subasta’ tot 2004. Hij speelde ook in verschillende komische films geregisseerd door Mariano Ozores tussen 1983 en 1985. Gedurende zijn carrière verscheen Arévalo in tal van films en televisieseries, waaronder Moscow Gold (2003) en Isi & Disi: High Voltage (2006). Hij presenteerde ‘Arévalo y Cía’ op Antena 3 in 1997 en deed mee aan de realityshow 'La Granja' in 2005. Van 2007 tot 2009 verscheen hij regelmatig in ‘La tarde con María’ op Canal Sur. Hij speelde ook in toneelstukken zoals 'Dos Mellizos' met Bertín Osborne in 2011 en werkte mee aan het televisieprogramma ‘Sábado Deluxe’ vanaf 21 april 2018. Zijn humor, aanvankelijk geprezen, werd later door critici omschreven als 'grotesk en afgezaagd,' waardoor de uitdrukking 'eruitzien als een Arévalo-grap' een beschrijving werd voor die stijl van komedie.

Consuelo Guerrero de Luna, Comedian van Spanje
Geverifieerd Onopgeëist
Spanje

Consuelo Guerrero de Luna

Consuelo Guerrero de Luna, geboren als Consuelo Texidor Mendo in Madrid op 9 maart 1905, was een Spaanse actrice en komediante. Ze begon haar carrière in 1924 op het toneel bij het Teatro de la Zarzuela in Madrid, en trad vervolgens toe aan de dramatische compagnie van Ricardo Calvo Agostí. Haar zus, Irene Guerrero de Luna, volgde eveneens een acteercarrière, gespecialiseerd in stemacteren. Na de Spaanse Burgeroorlog emigreerde Consuelo Guerrero de Luna eind jaren dertig naar Mexico nadat ze verbannen was. Ze vestigde zich snel in het Mexicaanse cinema, en verscheen in meer dan vijftig films gedurende haar carrière. Haar filmdebuut vond plaats in 1941 met Oh, What Times, Don Simon! , en ze speelde datzelfde jaar ook in The Unknown Policeman . Gedurende de vroege jaren '40 speelde ze in verschillende films, waaronder When the Stars Travel (1942), I Danced with Don Porfirio (1942) en Arriba las mujeres (1943). Ze speelde ook in Resurrection (1943) en Summer Hotel (1944), evenals The Daughter of the Regiment (1944) en The Lieutenant Nun (1944). Opmerkelijke films uit haar latere carrière zijn onder meer The White Monk (1945), The Thief (1947), Spurs of Gold (1948), In the Palm of Your Hand (1951) en Take Me in Your Arms (1954). Naast film nam Consuelo Guerrero de Luna deel aan toneelproducties zoals 'El derecho a nacer', 'La loba', 'Los cuatro caminos' en 'La locura de los ángeles'. Ze droeg ook bij aan televisie, met optredens in de soapoperas Murallas blancas en Amar fue su pecado in 1960. Haar laatste jaren bracht ze door in een huis dat werd verstrekt door de Nationale Vereniging van Acteurs (ANDA). Consuelo Guerrero de Luna overleed in Ciudad de México op 11 oktober 1972.

David Fernández Ortiz, Comedian van Spanje
Geverifieerd Onopgeëist
Spanje

David Fernández Ortiz

David Fernández Ortiz, geboren in Igualada, Barcelona op 24 juni 1970, is een Spaanse acteur, stemacteur en humorist. Hij staat vooral bekend om zijn komische personage, Rodolfo Chikilicuatre. Fernández’ achtergrond omvat studies in industrieel sieraden en betrokkenheid bij het theatergezelschap La Cubana vanaf 1998, wat leidde tot optredens in de tv-serie 'Me lo dijo Pérez'. Zijn vroege samenwerkingen begonnen in 2002 met het Catalaanse productiebedrijf El Terrat, waarmee hij zijn positie in het Spaanse entertainmentlandschap verder vestigde. Fernández’s carrière kreeg aanzienlijke momentum dankzij zijn werk met Andreu Buenafuente. Hij verscheen aanvankelijk in de show 'Una altra cosa' (2002-2004), waar hij personages ontwikkelde zoals El Gilipollas en El Extremeño que quería ser Vasco, gevolgd door een voortdurende samenwerking op 'Buenafuente' (Antena 3 en La Sexta). Het was op Buenafuente dat hij voor het eerst Rodolfo Chikilicuatre introduceerde als een improvisatie-optreden. In januari 2008 presenteerde Fernández Ricardo Rosanti, bewerend een vibrator-gitaar te hebben uitgevonden, voordat hij terugkeerde als Chikilicuatre om 'Baila el Chiki-chiki' op 5 februari 2008 te vertolken. Het nummer 'Baila el Chiki-chiki', geschreven door Santiago Segura en gecomponeerd door Pedro Guerra, werd een belangrijk moment in Fernández' carrière. Het parodieert reggaetonmuziek met grappen en politieke verwijzingen, en werd ingediend voor de Spaanse selectieprocedure voor het Eurovisie Songfestival 2008. Ondanks dat sommigen de selectie als een truc beschouwden, won Rodolfo Chikilicuatre de selectie met 56,28% van de stemmen. Fernández paste de tekst in maart 2008 aan om te voldoen aan de Eurovisie-regels, waarbij politieke verwijzingen werden verwijderd en de lengte van het nummer werd vergroot. Hij vertolkte 'Baila el Chiki-chiki' op het Eurovisie Songfestival 2008 op 24 mei 2008, waarmee Spanje zijn beste resultaat sinds 2004 behaalde. Sindsdien is Fernández blijven werken in verschillende media, en is hij verschenen in programma's zoals 'Gala Inocente, Inocente', 'Pelotas', 'Crackovia' en 'Me resbala', waarmee hij zijn veelzijdigheid als komediant demonstreert.

El Gran Wyoming, Comedian van Spanje
Geverifieerd Onopgeëist
Spanje

El Gran Wyoming

José Miguel Monzón Navarro, professioneel bekend als El Gran Wyoming of simpelweg Wyoming, is een Spaanse comedian, muzikant, schrijver en televisiepresentator. Geboren in Madrid op 15 mei 1955, komt hij uit een familie van apothekers met wortels in Cuenca. Zijn vroege leven omvatte een bezoek aan de OJE en Opus Dei. Hij studeerde geneeskunde, maar behaalde zijn diploma niet voordat hij het opgaf om zich te wijden aan entertainment; hij werkte kort als arts tijdens zijn militaire dienst. Wyoming’s diverse carrière begon met muzikale inspanningen, waarbij hij speelde in de groep Paracelso en humoristisch-muzikale shows gaf met pianist Ángel Muñoz Alonso tijdens het tijdperk van de Madrid Movida. Wyoming’s televisie werk omvat verschillende programma’s, waaronder Silencio se juega (1984), La noche se mueve (1992-1993) en El peor programa de la semana (1993). Laatstgenoemde werd opgeschort voor een interview met Quim Monzó vanwege bezorgdheid over potentieel aanstootgevende grappen. Hij presenteerde ook de Spaanse versie van Caiga quien caiga (1996-2003) samen met Juanjo de la Iglesia en Javier Martín, een programma dat ongeveer dertig prijzen won, waaronder een Ondas en een TP de Oro. Wyoming’s schrijfwerk omvat verschillende boeken, beginnend met Un vago, dos vagos, tres vagos in 1990, gevolgd door Te quiero personalmente (1993), Las aventuras del mapache (1997) – een kinderboek – en Janos, el niño que soñaba despierto (2000). Hij was in 1999 medeoprichter van het platenlabel 18 Chulos met verschillende andere entertainers. Sinds 2006 is Wyoming gastheer van El Intermedio op La Sexta. Het programma heeft juridische uitdagingen gekend; in 2016 werd het bevolen €35.380 te betalen als compensatie voor het tonen van een toplessfoto van een vrouw zonder toestemming. Hij schreef ook een column genaamd Asuntos & Cuestiones voor de krant Público. Wyoming’s boeken No estamos locos (2013) en No estamos solos (2014) behaalden aanzienlijk succes, waarbij de eerste meer dan 100.000 exemplaren verkocht in meer dan acht edities. Hij droeg bij aan de documentaire film Hay motivo (2004). Wyoming’s komische invloeden omvatten de Engelse comedian Benny Hill, een waardering die hij deelde met Santiago Segura en Álex de la Iglesia. Een stripboek, El Gran Wyoming. Mil palos y ninguno al agua , werd in 2024 gepubliceerd.

Enrique San Francisco, Comedian van Spanje
Geverifieerd Onopgeëist
Spanje

Enrique San Francisco

Quique San Francisco, ook bekend als Rogelio Enrique San Francisco Cobo, was een Spaanse acteur en komiek. Hij werd geboren in Madrid op 10 maart 1955 en overleed daar op 1 maart 2021 aan longontsteking na een periode van ziekenhuisopname voor ernstige bilaterale longontsteking. Zijn ouders waren acteurs Vicente Haro en Enriqueta Cobo (Queta Ariel), en hij had een broer, Vicente Haro Vidal. Hij bracht zijn jeugd door in Barcelona met zijn moeder. San Francisco begon zijn acteercarrière op jonge leeftijd, met optredens in reclames op zesjarige leeftijd en vervolgens in de Televisión Española show Santi, botones de hotel op tienjarige leeftijd in 1965. Hij maakte zijn toneeldebuut twee jaar later in El sueño de una noche de verano , en verscheen daarna in Frankie y la boda (1965). Vanaf 1975 wijdde hij zich aan het acteren, waarbij hij kort lid werd van de Madrid Actors' Studio voordat hij dat jaar naar Madrid verhuisde. Hij speelde in twee afleveringen van El pícaro geregisseerd door Fernando Fernán Gómez in 1975. Gedurende de jaren zeventig en het begin van de jaren tachtig was hij actief in de filmwereld, met name in het 'cine quinqui' genre, met optredens in films geregisseerd door Eloy de la Iglesia, waaronder Navajeros (1980), Colegas (1982) en El pico (1983). Hij verscheen ook in films als Ernesto (1979) en Maravillas (1981). San Francisco's carrière omvatte film, televisie, theater en radio. Hij leende zijn stem aan opnames van Loquillo y Trogloditas en La Fuga, en verscheen in videoclips voor Rosario Flores en anderen. Van 2001 tot 2008 speelde hij de rol van Tinín in de populaire tv-serie Cuéntame cómo pasó . Hij nam ook deel aan programma's zoals El club de la comedia en No somos nadie . Hij ontving twee Goya Awards nominaties voor Beste Acteur in een Bijrol, in 1990 voor Orquesta Club Virginia en in 1993 voor El baile del pato . Zijn laatste filmoptredens waren in 4 latas (2017) en Sin rodeos (2018). Hij was lid van de Academy of Film en had een talent om over zichzelf te kunnen lachen. Hij wordt herinnerd om zijn bijdragen aan de Spaanse humor en het acteren, waarbij Mariano Barroso hem beschreef als een 'grandísimo actor, vulnerable, brillante y querido por todos'.

Enrique Serrano, Comedian van Spanje
Geverifieerd Onopgeëist
Spanje

Enrique Serrano

Serrano begon zijn carrière op elfjarige leeftijd rond 1902 bij het gezelschap van Humberto Zurlo, en speelde in 'Tranquera'. Hij werkte ook als toneelmedewerker en rekwisiteur voor de troupe van Pepe Podestá, en trad op in circussen onder de namen Tony Tranquerita en Pierrot Saltarín. Hij studeerde aan het Labardén Kinder Theater, waarmee hij een vroege toewijding aan het optreden toonde. Serrano's filmcarrière begon in 1910 met *La batalla de Maipú*, gevolgd door een andere stomme film, *Hasta después de muerta*, in 1916. Hij verscheen in ongeveer 40 films tussen 1935 en 1964, met hoofdrollen in films als *Muchachas que estudian* (1939) en *Así es la vida* (1939). Gedurende zijn carrière speelde hij in meer dan 80 films, waaronder *El alma del bandoneón* in 1935. Hij vertolkte vaak personages van 'chantas' of oplichters, wat bijdroeg aan zijn komische persoonlijkheid. Tijdens de Gouden Eeuw van de Argentijnse cinema speelde hij in meer dan 30 films tussen 1940 en 1955. Hij verscheen in de succesvolle film *Los martes, orquídeas* met Mirtha Legrand in 1941, en werkte vaak samen met regisseur Manuel Romero en komiek Niní Marshall. Serrano werd beschouwd als een van de grootste komische acteurs in het klassieke Argentijnse cinema en stond bekend om zijn humoristische optredens. Hij werkte uitgebreid voor de Lumiton studio's en verscheen in talloze films in de jaren 40 en 50, waaronder *Un hombre solo no vale nada* (1949). Zijn laatste filmoptreden was in *Cuidado con las colas* in 1964. Hij maakte deel uit van Florencio Parravicini's gezelschap, samen met Roberto Casaux en Guillermo Battaglia. Hij overleed in Buenos Aires op 20 december 1965, op de leeftijd van 74 jaar. Hij wordt herinnerd om zijn bijdragen aan het Argentijnse cinema en liet een dochter achter, de actrice Tina Serrano.

Hermann Tertsch, Comedian van Spanje
Geverifieerd Onopgeëist
Spanje

Hermann Tertsch

Hermann Tertsch, geboren in Madrid op 9 april 1958, is een Spaanse journalist, advocaat en lid van het Europees Parlement (MEP). Zijn volledige naam is Hermann Leopold Tertsch del Valle-Lersundi. Hij bezit de Spaanse nationaliteit en vertegenwoordigt momenteel Spanje in het Europees Parlement als onderdeel van de politieke alliantie Patriots for Europe, verbonden aan de Vox partij. Tertsch’s carrière begon bij het economische nieuwsdienst van zijn familie, de Spanish Economic News Service. Hij werkte vervolgens als correspondent voor Agencia EFE in Wenen vanaf 1982, waarbij hij Centraal- en Oost-Europa bestreek. Vanaf 1983 bleef hij als correspondent voor El País werken, eerst in Bonn en later in Warschau. Hij berichtte over de Joegoslavische oorlogen als speciale gezant aan het begin van de jaren 90, waarbij hij een anti-Servisch perspectief aannam. Tussen 1993 en 1996 was hij plaatsvervangend directeur van El País en hoofd van de opiniestukken sectie. Hij droeg ook bij aan radioprogramma’s op Cadena SER, Radio Nacional de España en Onda Cero van 2004 tot 2015, en verscheen als politiek analist in het programma 'Madrid opina' van Telemadrid vanaf 2006. Tertsch verliet El País in 2007 vanwege meningsverschillen over de redactionele koers en werkte vervolgens als politiek opiniemaker voor ABC tot 2019. Van 2008 tot 2010 presenteerde hij het vroege-ochtendprogramma ‘Diario de la noche’ op Telemadrid. In april 2019 werd hij gekozen als Europarlementariër voor Vox en herkozen in juni 2024. Hij is lid van de Commissie Buitenlandse Zaken (AFET) en de Delegatie bij de Gemengde Parlementaire Commissie EU-Mexico (D-MX). In 1989 ontving Tertsch de Cirilo Rodríguez Journalistiekprijs. De Republiek Hongarije wijdde hem in 2019 het Gouden Kruis van zijn Orde van Verdienste, en vervolgens werd Polen’s Orde van Verdienste toegekend in 2022. Hij heeft ook samengewerkt met La vuelta al mundo de Veo7 en El cascabel op 13tv, en Sin Complejos op EsRadio. Een gerucht uit 2003 beweerde dat Tertsch een aanval op zichzelf zou hebben veroorzaakt in een bar in Madrid, Toni2, naar verluidt dronken. Het gerucht escaleerde en betrof ten onrechte toenmalig premier Zapatero en Wyoming bij de gebeurtenis. Esperanza Aguirre reageerde publiekelijk op de situatie, waarbij ze refereerde aan mishandelingen en beschuldigingen. Tertsch was betrokken bij een barruzie in december 2009, waarbij hij verwondingen opliep die leidden tot zijn vertrek bij 'Diario de la noche'. Hij is omschreven als een ‘personajillo blanquito importado’ (kleine, geimporteerde witte figuur).

Josema Yuste, Comedian van Spanje
Geverifieerd Onopgeëist
Spanje

Josema Yuste

Josema Yuste, geboren als Jose Mariano Yuste García de los Ríos in Madrid op 2 maart 1954, is een veelzijdig entertainer bekend om zijn werk als acteur, komiek en presentator. Hij staat professioneel bekend als Josema Yuste. Zijn carrière begon met studies aan de Real Escuela Superior de Arte Dramático, waar hij in 1976 Millán Salcedo en Fernando Conde ontmoette. Deze vroege contacten bleken cruciaal in het vormgeven van zijn komische reis. In 1979 richtten Yuste, samen met Salcedo en Conde, de komische groep Martes y Trece op. De groep behaalde aanzienlijke erkenning voordat Fernando Conde in een ongespecificeerd jaar vertrok, waarna Josema en Millán een succesvol duo vormden. Dit partnerschap leidde tot belangrijke televisieoptredens, waaronder het co-presenteren van de nieuwjaarsgala en aftelling op La 1 van Televisión Española (TVE) met Millán Salcedo in 1988. Vervolgens presenteerden ze van 1989 tot 1997 de jaarlijkse nieuwjaarspecial op TVE, die consequent hoge kijkcijfers trok, totdat ze in 1993 werden vervangen door Los Morancos. Naast televisie heeft Josema Yuste zijn creatieve inspanningen uitgebreid. Hij is verschenen in Spaanse films en heeft zijn stem geleverd voor verschillende geliefde Disney-personages, waaronder de Genielamp in Aladdin (1992), B.E.N. in Treasure Planet (2002) en Tuke in Brother Bear (2003). Zijn werk strekt zich uit tot het presenteren van televisieprogramma's zoals Por fin has llegado in 2007 en Nochebuena Nochegüena News in 2011. Hij vormde ook het comedy duo Josema y Flo, en deed mee aan Tu cara me suena in 2011-12. Hij blijft betrokken bij het publiek, zo blijkt uit zijn optreden in een nieuwjaarspecial georganiseerd door José Mota in 2019, samen met Millán Salcedo.

Ramón Cabrera y Griñó, Comedian van Spanje
Geverifieerd Onopgeëist
Spanje

Ramón Cabrera y Griñó

Ramón Cabrera y Griñó, geboren in Tortosa, Spanje op 27 december 1806, leidde een complex en vaak brutaal leven gekenmerkt door militaire conflicten en politieke omwentelingen. Geboren uit José Cabrera, een koopvaardijzeeman, volgde hij aanvankelijk een religieuze carrière, bezocht hij een seminarie maar werd uiteindelijk ongeschikt bevonden voor het priesterschap vanwege een gebrek aan roeping. Hij ontving in 1825 een kerkelijke dotatie door overerving. Deze vroege ambitie werd verlaten toen hij steeds meer betrokken raakte bij Carlistische complotten na de dood van Ferdinand VII van Spanje. Cabrera’s opkomst begon tijdens de Eerste Karlistenoorlog, die in 1833 uitbrak. Hij steeg snel op en werd een sleutelfiguur in zowel de Eerste als de Tweede Karlistenoorlog, en verwierf de bijnaam 'El Tigre del Maestrazgo' (De Tijger van Maestrazgo). Gedurende zijn leven droeg hij meerdere titels, namelijk die van 1e Markies van Ter, 1e Graaf van Morella en 1e Hertog van Maestrazgo. Als luitenant-kolonel in 1834, gepromoveerd door Carlos María Isidro, commandeerde hij Karlisten troepen in Catalonië, Aragón en Valencia, en toonde hij een reputatie van durf, fanatisme en wreedheid. Hij versloeg verschillende generaals van Koningin Isabella in veldslagen zoals de Slag bij Maella en verving kortstondig Generaal Manuel Carnicer als commandant na Carnicers executie in 1835. Cabrera's militaire acties werden vaak gekenmerkt door harde maatregelen. Tijdens zijn bevel gaf hij de opdracht tot het doden van ongeveer 1110 krijgsgevangenen, honderd officieren en talrijke burgers; dit omvatte de burgemeesters van Torrecilla en Valdealgorfa, evenals gevangenen tijdens een overwinningsevenement in Burjassot. De executie van zijn moeder, Ana María Griñó, door liberale troepen als vergelding voor zijn daden, bracht hem ertoe wraak te zweren. Hoewel hij bijna een jaar lang weerstand bleef bieden in Centraal Spanje na de overgave van andere Carlisten, werd hij uiteindelijk opgesloten in een Frans fort en vervolgens in Engeland woonde. Hij verscheen in 1848 opnieuw in Catalonië, leidend Carlistische bendes. In maart 1875 publiceerde hij een manifest waarin hij volgelingen verzocht zich te onderwerpen aan Alfonso XII, een actie die ertoe leidde dat Don Carlos hem als verrader verklaarde en hem van zijn titels beroofde. Ramón Cabrera y Griñó overleed in Wentworth, Engeland op 24 mei 1877.