Moin Akhter
Moin Akhter, geboren op 24 december 1950 en overleden op 22 april 2011, was een Pakistaanse kunstenaar die werd erkend voor zijn diverse talenten, waaronder televisie-, film- en toneelwerk. Hij blonk uit in humor, komedie, imitatie, presentatie, schrijven, zingen, regisseren en produceren. Muhammad Mehboob, geboren in Karachi, Pakistan, was de zoon van een familie die zich daar had gevestigd na de partitie van 1947. Zijn vader, Muhammad Ibrahim Mehboob, runde een drukkerij en was ook betrokken bij kledingcontracten. Akhter begon op jonge leeftijd met optreden, en debuteerde voor het eerst op het toneel op 13-jarige leeftijd in een productie van 'De Koopman van Venetië', waarin hij Shylock speelde. Zijn televisiedebuut was op 6 september 1966, waarbij hij Anthony Quinn en John F. Kennedy nadoeide. Voordat hij de uitvoerende kunsten ging nastreven, werkte hij kort als monteur. Hij verwierf bekendheid tijdens het tijdperk van Radio Pakistan, samen met Anwar Maqsood en Bushra Ansari, en begon zijn carrière als stand-up comedian in zijn tienerjaren met optredens op het toneel. Hij kreeg wijdverspreide erkenning voor zijn schermpersoonlijkheid 'Rozi' en wordt beschouwd als een unieke parodieënmaker en de "koning van Urdu-humor". Onder zijn opmerkelijke werken was het populaire drama 'Rozi' (1990), een bewerking van 'Tootsie', waarin hij een dubbelrol speelde. Hij verscheen in meer dan 400 afleveringen van de talkshow 'Loose Talk' (2002), waarbij hij talloze persoonlijkheden nadeed, waaronder Saddam Hoessein en Manmohan Singh. Hij speelde ook in drama’s zoals ‘Mr. Tabedaar’ (1993) en ‘Mr. K2’ (1995). Samen met Umer Sharif presenteerde hij toneelproducties, waaronder ‘Bakra Qiston Pe’ en ‘Buddha Ghar Pe Hai’. Akhter organiseerde evenementen met hoogwaardigheidsbekleders, waaronder Koning Hoessein van Jordanië, premier Dawoodi Al-Joza, presidenten Zia-ul-Haq en Ghulam Ishaq Khan, Zulfiqar Ali Bhutto en Pervez Musharraf. In 1996 werd hij geëerd met de Pride of Performance award; later, in 2004, ontving hij de Sitara-e-Imtiaz award. Zijn autobiografie, 'One Man Show', werd postuum gepubliceerd in 2025. Vele moderne Pakistaanse comedians schrijven hem dank voor het vormgeven van hun vak.