Μόιν Αχτέρ
Ο Μοΐν Αχτέρ, γεννημένος στις 24 Δεκεμβρίου 1950 και ο οποίος απεβίωσε στις 22 Απριλίου 2011, ήταν Πακιστανός καλλιτέχνης αναγνωρισμένος για τα ποικίλα του ταλέντα, συμπεριλαμβανομένων των τηλεοπτικών, κινηματογραφικών και θεατρικών έργων. Έδειξε ικανότητα στο χιούμορ, την κωμωδία, τις μιμήσεις, την παρουσίαση, τη συγγραφή, το τραγούδι, τη σκηνοθεσία και την παραγωγή. Ο Μουχάμαντ Μεχμπούμπ, γεννημένος στην Καράτσι του Πακιστάν, ήταν γιος μιας οικογένειας που είχε εδραιωθεί εκεί μετά την αλλαγή συνόρων το 1947. Ο πατέρας του, Μουχάμαντ Ιμπραήμ Μεχμπούμπ, διέθετε ένα τυπογραφείο και επίσης ασχολούνταν με εργολαβίες ραπτικής. Ο Άχτερ άρχισε να выступает σε νεαρή ηλικία, εμφανιζόμενος για πρώτη φορά στη σκηνή στα 13 του χρόνια σε μια παράσταση του «Εμπόρου της Βενετίας» όπου υποδυόταν τον Σάιλοκ. Έκανε το τηλεοπτικό του ντεμπούτο στις 6 Σεπτεμβρίου 1966, μιμούμενος τον Άντονυ Κουίν και τον Τζον Φ. Κένεντι. Πριν ακολουθήσει τις τέχνες της παράστασης, εργάστηκε για λίγο ως μηχανικός. Έγινε διάσημος κατά την εποχή του Ραδιοφωνικού Πακιστάν μαζί με τους Άνγουαρ Μακσούντ και Μπούσρα Ανσαρί, και ξεκίνησε την καριέρα του στην stand-up κωμωδία στην εφηβεία του με παραστάσεις στη σκηνή. Απέκτησε ευρεία αναγνώριση για τον κινηματογραφικό του χαρακτήρα «Ρόζι» και θεωρείται μοναδικός παρωδιστής και ο «βασιλιάς της κωμωδίας στα Urdu». Μέσα στα αξιοσημείωτα έργα του περιλαμβάνεται το δημοφιλές δράμα «Rozi» (1990), μια διασκευή του «Tootsie», όπου υποδύθηκε διπλό ρόλο. Εμφανίστηκε σε πάνω από 400 επεισόδια της talk show «Loose Talk» (2002), ενσαρκώνοντας πολυάριθμες προσωπικότητες, συμπεριλαμβανομένου του Σαδδάμ Χουσεΐν και του Μανμοχάν Σινγκ. Επίσης, πρωταγωνίστησε σε δράματα όπως το «Mr. Tabedaar» (1993) και το «Mr. K2» (1995). Μαζί με τον Umer Sharif, παρουσίασε θεατρικές παραγωγές όπως το «Bakra Qiston Pe» και το «Buddha Ghar Pe Hai». Ο Akhter φιλοξένησε εκδηλώσεις με αξιωματούχους, συμπεριλαμβανομένου του βασιλιά Χουσάιν της Ιορδανίας, του πρωθυπουργού Dawoodi Al-Joza, των προέδρων Zia-ul-Haq και Ghulam Ishaq Khan, του Zulfiqar Ali Bhutto και του Pervez Musharraf. Το 1996, τιμήθηκε με το βραβείο Pride of Performance· στη συνέχεια, το 2004, έλαβε το βραβείο Sitara-e-Imtiaz. Η αυτοβιογραφία του, «One Man Show», δημοσιεύτηκε μεταθανάτια το 2025. Πολλοί σύγχρονοι πακιστανοί κωμικοί τον θεωρούν υπεύθυνο για τη διαμόρφωση της τέχνης τους.