Urodzony jako Alessandro Esposito i występujący pod nazwiskiem Alessandro Siani, ma siedzibę we Włoszech jako aktor, reżyser filmowy, scenarzysta i komik stand-up.
Ferdinand Guillaume, znany również pod pseudonimem Tontolini i Polidor, był aktorem, producentem filmowym, reżyserem i francuskim artystą cyrkowym, który stał się włoskim obywatelem w czasach cichego kina.
Urodzony w Livorno 3 lutego 1947 roku, Maurizio Micheli to Włoch, który pracuje jako aktor, aktor głosowy, komik, autor, dramaturg i osobowość telewizyjna. Spędził swoje wczesne lata w Livorno do lat 11, kiedy jego rodzina przeniosła się do Bari, gdzie mieszkał przez dziesięć lat. Po ukończeniu Liceo classico Orazio Flacco w Bari, przeniósł się do Mediolanu w wieku 21 lat, aby realizować swoje ambicje aktorskie. To doprowadziło go do studiów w szkole Piccolo Teatro di Milano i uzyskania dyplomu D.A.M.S. na Uniwersytecie Bolońskim z Luigi Squarzina. Kariera Micheli’ego rozpoczęła się od debiutu w teatrze kabaretowym «Il Refettorio» w Mediolanie, gdzie wystąpił w 'Madre scoraggio' Franco Nebbia. Kontynuował doskonalenie swojego warsztatu, współpracując z Patrice Chéreau w Piccolo Teatro di Milano i Aldo Trionfo w Teatro Stabile dell'Aquila. Pod koniec lat 70. i w latach 80. zyskał szeroką popularność jako komik dzięki występom w programach rozrywkowych takich jak Fantastico , W le donne , Al Paradise i A tutto gag . W tym okresie był również aktywny na scenie, gdzie stworzył popularne postacie pochodzenia puglieskiego, w tym zakochanego mężczyznę i DJ-a Dino de Nitis. Pojawił się także w filmach takich jak Allegro non troppo (1976) i Sono un fenomeno paranormale (1985), a znany jest ze swojej roli w Il commissario Lo Gatto (1986). Poza swoimi komediowymi występami, Micheli wykazał się szerokim zakresem twórczych przedsięwzięć. Reżyserował kilka filmów między 1974 a 1988 rokiem, w tym Patria e mammà , Giovinezza addio! , Magic Modern Macbett , Mi voleva Strehler , Nudo e senza meta , In America lo fanno da anni i Un mandarino per Teo . Napisał i wystąpił w dziesięciu przedstawieniach od 1972 roku, a szczególnej popularności zyskało Mi voleva Strehler (1978), współautorstwa Umberto Simonetty, z towarzyszeniem Giovanniego Del Giudice na pianinie i osiągającym ponad 1000 przedstawień, nawet wystawianym w Paryżu. Micheli napisał powieść Garibaldi amore mio w 2002 roku, która została zaadaptowana do komedii teatralnej wystawionej w latach 2003-2004 w Teatro Franco Parenti w Mediolanie. Opublikował również swoją autobiografię, Sciambagne! , w 1996 roku i prowadził program quizowy 'Il delitto è servito' od 1992 do 1993 roku. W 1999 roku otrzymał tytuł Ufficiale-Ordine al merito della Repubblica italiana. Od 1998 roku jest w związku z aktorką Benedictą Boccoli, a ślub wzięli 28 sierpnia 2025 roku.
Włoski artysta rozrywkowy Neri Marcorè, aktor głosowy, prezenter telewizyjny, piosenkarz i imitator, urodził się 31 lipca 1966 roku w Porto Sant'Elpidio. Jego kariera rozpoczęła się w wieku 12 lat od występów w programach plenerowych i telewizyjnych prowadzonych przez Giancarlo Guardabassiego, a we wczesnej fazie kariery często pojawiał się na stacji radiowej 'Radio Aut Marche'. Wcześnie wykazał się talentem, wygrywając segment programu 'La Corrida di Corrado' w 1988 roku i docierając do finału 'Stasera mi butto' w 1990 roku jako jedyny amator. Zawodowa kariera Marcorè obejmuje różnorodne role w filmie, telewizji i aktorstwie głosowym. W 1990 uzyskał dyplom z tłumaczeń parlamentarnych z języka angielskiego i niemieckiego. Od 1991 do 1992 roku był częścią satyrycznego programu 'TG X' na Rai 2. Debiutował jako aktor głosowy i teatralny w 1993 roku, grając Pantalone w 'La finta ammalata'. Od 1994 roku wystąpił w 22 filmach i programach telewizyjnych, w tym Incantato (2003), który został zgłoszony do Festiwalu Filmowego w Cannes, Viol@ (1998), Bimba - È clonata una stella (2002), The Second Wedding Night (2005), Viva Zapatero! (2005), Pope John Paul I: The Smile of God (2006), Lessons in Chocolate (2007), The Tourist (2010), Fuoriclasse (2011-2015), Asterix and Obelix: God Save Britannia (2012), I Can Quit Whenever I Want (2014) i jego sequel I Can Quit Whenever I Want: Ad Honorem (2017), Medici (2019) oraz My Paper Dolls (2023). Brał również udział w 'Il Pippo Chennedy Show' (1997) i 'L'ottavo nano' (2001). Praca aktorska Marcorè jest rozległa i obejmuje wiele postaci w włoskich wersjach dubbingowych seriali Simpsonowie , Looney Tunes , Merrie Melodies oraz Powerpuff Girls . Podkładał głos Mr. Mackeyowi i Big Gay Al w pierwszej włoskiej wersji dubbingowej South Park , a także użyczył głosu w filmach Jak zabawki uratowały Boże Narodzenie , Momo , Kate - Jak udomić złośnicę , Leo the Lion , Il Generale e i Fratellini d'Italia oraz Hazbin Hotel . Narratorem był w filmach Silvio Forever i Figli del destino . W latach 2001–2011 współprowadził quiz show 'Per un pugno di libri' na Rai 3. Grał w serialu telewizyjnym Tutti pazzi per amore od 2008 do 2012 roku i zadebiutował w programie 'Un certo signor G.' w 2008 roku, będącym hołdem dla Giorgio Gabera. Reżyserował również Teatro delle Api w Porto Sant'Elpidio. W 2003 roku otrzymał nominację do Davida di Donatello i wygrał Nastro d'argento za swoją rolę w Il cuore altrove .
Antonio Eduardo Taranto, znany zawodowo jako Nino Taranto, był włoskim aktorem urodzonym w Neapolu 28 sierpnia 1907 roku. Jego rodzicami byli Raimondo Taranto, krawiec, i Maria Salomone. Miał młodszego brata, Carlo, który również podjął karierę aktorską. Wczesne życie Taranto wiązało się z występami; rozpoczął jako aktor dziecięcy w 1918 roku z lokalnymi zespołami teatralnymi, debiutując w Teatro Centrale w Neapolu w wieku trzynastu lat. Studiował pantomimę i taniec, a później dołączył do zespołu Salvatore Cafiero w 1927 roku, następnie przystąpił do teatralnego towarzystwa Cafiero-Fumo w 1928 roku. Kariera Taranta przeszła znaczący punkt zwrotny w 1928 roku, kiedy odniósł sukces w gatunku sceneggiata. Tego samego roku odbył tournée po Stanach Zjednoczonych, wykorzystując zarobione pieniądze do założenia własnej firmy rozrywkowej. W 1933 roku Anna Fougez odkryła go i wprowadziła do występów rewii, gdzie często występował u boku Wandy Osiris i Titiny De Filippo. Debiutował w teatrze dramatycznym i rewii w 1933 roku. Jego komediowy styl często zawierał postacie macchiette, a wśród nich Ciccio Formaggio, stworzone przez Cioffi i Pisano, oraz Baron Carlo Mazza; odcięta lamówka kapelusza stała się charakterystycznym elementem jego komediowej persony. Nino Taranto wystąpił w ponad 80 filmach między 1924 a 1971 rokiem, ostatecznie pojawiając się w około 100 filmach w trakcie swojej kariery. Filmografia Tarantona obejmowała role w filmach Nonna Felicita (1938) oraz znaczącą rolę w Anni facili (1953), za którą otrzymał nagrodę Nastro d'Argento (Srebrna Wstęga) w 1953 roku. W latach 60. często pojawiał się jako pomocnik Totò, współpracując z nim przy kilku filmach. Od połowy lat 60. do 1973 roku wystąpił w dziewiętnastu filmach muzycznych u boku popularnych śpiewaków. Jego praca wykraczała poza film, obejmując filmy telewizyjne, programy rozrywkowe, audycje radiowe takie jak Rosso e nero , Chicchirichì i L'occhio magico oraz nagrywanie piosenek. Prowadził program Il fiore all'occhiello w 1958 roku. W 1957 roku wystąpił w filmie Bello di papà , który później został zaadaptowany na potrzeby telewizji w 1965 roku. RAI wyprodukował czteroaspektową serię dokumentalną o nim, Taranto Story , w 1985 roku. Nino Taranto zmarł w Neapolu 23 lutego 1986 roku.
Oscar Di Maio, urodzony jako Oscar Paolozzi w Neapolu 6 listopada 1959 roku, jest włoskim aktorem, komikiem, wykonawcą kabaretu i gospodarzem programu telewizyjnego. Pochodzi z rodziny neapolitańskich aktorów, Di Maios, a jego rodzicami byli Mariano Paolozzi, dyrektor szkoły, oraz Maria Di Maio, aktorka. Di Maio występował na scenie przez 40 lat, rozpoczynając swoją teatralną przygodę w wieku ośmiu lat w Teatro Duemila w Neapolu. Wczesna kariera obejmowała występy w Teatro Sannazaro, począwszy od wieku trzynastu lat, gdzie pracował u boku artystów takich jak Enzo Cannavale i Carlo Taranto. Przez całą swoją karierę Di Maio pojawiał się w licznych scenariuszach telewizyjnych z takimi postaciami jak Mario Trevi, Pino Mauro, Nino D’Angelo i Franco Moreno. Szczególnie znany jest z kreacji postaci „il cafone” (wsiaka) w 1997 roku, odgrywającego stereotypowego prowincjonalnego Neapolitańczyka z Caserty. Ta persona stała się jego definiującym telewizyjnym alter ego, które on sam uważa za potomka Pulcinella. Jego praca obejmuje role w filmach takich jak Il latitante (2003), Leone e Giampiero (2006), Falchi (2017) i Mixed by Erry (2023). Grał również Luigi Fabbretti w odcinku serialu Gomorra - La serie w 2014 roku oraz Nicky Rummolo w odcinku I bastardi di Pizzofalcone w 2023 roku. Di Maio prowadził przez całą swoją karierę kilka programów telewizyjnych, w tym Telecafone (2000-2006) na Telecapri, Ridendo Cantando (2002), Cafonissima , Hamma parià e pariammo , M' 'o vec' io i CAFOnight (od 2010 roku). W 2011 roku prowadził również program L’Oscar del bunga bunga na Tele A, wcielając się w rolę hipotetycznego „cafone” brata Silvio Berlusconiego. Obecnie bierze udział w produkcji „Lacrime napulitane” z Nino D’Angelo, której premiera odbędzie się 4 grudnia w Teatro Trianon i która jest opisywana jako coś pomiędzy musicalem a filmem telewizyjnym. W fazie rozwoju znajduje się nowy serial fabularny, 'Cafo night,' z udziałem 'Il Cafone,' osadzony w klubie Wave w Varcaturo, który będzie składał się z 45 odcinków trwających trzydzieści minut. Pisze również autobiografię, Guitto? Così è (se vi pare) , której prezentacja zaplanowana jest na rok 2025.
Paolo Hendel to włoski aktor, dramaturg i komik urodzony 2 stycznia 1952 roku we Florencji. W 2024 roku ma 74 lata i jest Koziorożcem. Rozpoczął karierę jako performer kabaretowy około trzydziestego roku życia, współpracując z florentyńskim piosenkarzem i aktorem Davidem Riondino na początku lat 80. W młodości pracował na różnych stanowiskach, w tym jako łowczy, strażnik garażu i detektyw. Styl komediowy Hendela charakteryzuje się satyrycznymi i surrealistycznymi monologami komediowymi. Zaczął pisać komediowe monologi teatralne w latach 80., często we współpracy z Piero Metelli. Od połowy lat 70. tworzył spektakle teatralne, takie jak 'Via Antonio Pigafetta, navigator,' który miał premierę w 1987 roku, a później 'Caduta Libera' (1990/92). Zadebiutował w telewizji w 1985 roku i prowadził program 'I martedì di Paolo Hendel' na Rai 3 od 1987 do 1988 roku, parodiując takie postacie jak Wanna Marchi, Silvio Berlusconi i Umberto Bossi. Pojawił się również w 'Teletango' w 1987 roku. Paolo Hendel zyskał szerokie uznanie w 1996 roku dzięki roli "Carcarlo Pravettoniego" w programie rozrywkowym Italia 1, Mai dire Gol . CarCarlo Pravettoni, cyniczny kapitalista, który kandydował na burmistrza Mediolanu i był przedstawiany jako postać inspirowana takimi figurami jak Silvio Berlusconi, stał się jedną z jego najbardziej znanych kreacji. Pojawił się w kilku filmach, w tym It's Happening Tomorrow i The Week of the Sphinx , w reżyserii Daniele Luchetti, a także wystąpił w filmach Mario Monicellego, Leonardo Pieraccioniego i Alessandro Benvenutiego. Współpracował z programem 'Comici su Italia 1' w latach 1998/99 i uczestniczył w programie komediowym 'Rido' na Rai w 2000 roku. Od października 2015 roku pisze dwutygodniowy felieton o nazwie 'Przedszkole' dla 'Unità'. W 2017 roku zadebiutował nowym spektaklem teatralnym, 'Fuga da via Pigafetta', i odwiedził więzienie Sollicciano, protestując przeciwko przepełnieniu. Wydał książkę 'La giovinezza è sopravvalutata' z Marco Vicari w 2018 roku i jest autorem trzech książek, w tym ‘Ma culo è una parolaccia?’ (1998) i ‘Come truffare il prossimo e vivere felici’ (2014). W 2026 roku pojawi się we filmie 'Un Weekend Artificiale'.
Paolo Kessisoglu, aktor, komik i włoski gospodarz telewizyjny, jest szczególnie znany z tworzenia, razem z Luca Bizzarri, duetu komediowego znanego jako Luca i Paolo.
Włoski artysta Paolo Rossi pracuje jako aktor, pisarz, komik, autor piosenek i występuje w telewizji. Urodził się 22 czerwca 1953 roku w Monfalcone, Gorizia, a zaadoptowany jest mieszkańcem Mediolanu. Jego ojciec, Nello Rossi, znany również jako Lionello Rossi-Kobau, miał znaczącą historię, walcząc dobrowolnie dla Włoskiej Republiki Społecznej. Wczesne lata życia Rossiego obejmowały przeprowadzkę do Ferrary w okresie dojrzewania oraz uzyskanie dyplomu technika chemicznego; ukończył nawet studia jako ekspert chemiczny. Służył w wojsku w pobliżu Turynu, dowodząc czołgiem i zyskał przydomek „Kapitan Śnieżka”, zanim został zwolniony ze służby jako starszy szeregowy. Rossi rozpoczął karierę artystyczną w 1978 roku, debiutując na scenie w Mediolanie w inscenizacji *Historii Żołnierza* Dario Fo. Dołączył do grupy ‘compagnia dell’Elfo’ i kontynuował z nią współpracę do początku lat 80., występując w produkcjach takich jak *Nemico di Classe* w 1983 roku. Jego styl teatralny czerpie inspirację z Commedia dell'arte, Brechta i Moliera, co skłoniło krytyków do określenia go jako 'włoskiego drogi środkowej pomiędzy Dario Fo a Lenny’m Bruce’em'. Poszerzył swój zasięg dzięki występom telewizyjnym w programach rozrywkowych takich jak *Su la testa* i *Il laureato*, a jego debiut filmowy miał miejsce w 1986 roku. Jego twórczość z połowy lat 80. obejmuje role w filmach Carlo Vanziny, *Via Montenapoleone* i *Montecarlo Gran Casinò*, oraz inscenizację *Burzy* Szekspira. Od wczesnych lat 90. Rossi wydał kilka albumów, współpracując z artystami takimi jak Enzo Jannacci, Emir Kusturica, Vinicio Capossela i Modena City Ramblers. Uczestniczył w Festiwalu Piosenki Sanremo w latach 1994 i 2007. Do jego autorstwa zalicza się m.in. Camerieri , za którą otrzymał Srebrną Wstęgę w 1996 roku, oraz współpraca z Gino e Michele przy takich projektach jak Recital , Chiamatemi Kowalski , C'è quel che c'è i Operaccia Romantica . Stworzył również spektakle o tematyce społecznej, takie jak The Times They Are a-Changin …Un'altra Volta …Again! oraz zaprezentował Milanon Milanin . Od 1986 roku Rossi odegrał kluczową rolę w powstaniu i sukcesie kabaretu Zelig w Mediolanie u boku Claudio Bisio i Silvio Orlando. Występuje od trzydziestu lat, od klubów po duże sceny, od tradycyjnego teatru po kabaret, telewizję i cyrkowe namioty, angażując się w bieżące wydarzenia i prezentując zarówno klasyki starożytne, jak i współczesne.
Urodzona 25 lipca 1963 roku w Rzymie, Sabina Guzzanti to Włoszka, która pracuje jako satyryczka, aktorka, pisarka i producentka. Pochodzi z rodziny związanej ze światem mediów; jej ojciec, Paolo Guzzanti, jest dziennikarzem i byłym politykiem. Ma dwóch rodzeństwo: Corrado Guzzanti i Caterinę Guzzanti. Po ukończeniu Liceo Orazio w Rzymie i uzyskaniu dyplomu z Accademia nazionale d'arte drammatica w 1985 roku, rozpoczęła karierę występując na scenie ze swoim bratem, Corrado. Styl komediowy Guzzanti koncentruje się na analizowaniu życia społecznego i politycznego we Włoszech. Zdobyła popularność pod koniec lat 80. i na początku lat 90. dzięki parodiom postaci takich jak Moana Pozzi, Massimo D'Alema i Silvio Berlusconi. Jej wczesne występy telewizyjne obejmowały Proffimamente non stop (1987) i Matrjoska (1988), ta druga z nich została poddana cenzurze i zmieniona na L'araba fenice . Brała również udział w sitcomie Ovidio w 1988 roku oraz występowała w programach takich jak La TV delle ragazze w latach 90., często u boku Sereny Dandini. W ciągu lat 90. występowała z programami komediowymi, takimi jak Con fervido zelo (1991) i Non io: Sabina e le altre (1994). Istotnym punktem w jej karierze było stworzenie i prowadzenie późnowieczornego satyrycznego programu politycznego Raiot (2003). Ten program, zatytułowany Raiot - Armi di distrazione di massa , okazał się kontrowersyjny i wywołał działania prawne ze strony Mediaset. Następnie został usunięty z archiwów RAI. W odpowiedzi na tę cenzurę nakręciła dokument Viva Zapatero! (2005), który spotkał się z pozytywnym odbiorem i za który otrzymała nagrodę Nastro d'argento. Kontynuowała reżyserkę filmów takich jak Sympathy for the Lobster (2007) i Le ragioni dell’aragosta (2007). W 2010 roku współtworzyła, produkowała i reżyserowała dokument Draquila - L'Italia che trema , po czym zrealizowała Franca la Prima (2011), hołd dla Franci Valeri. W 2011 roku stworzyła również przedstawienie teatralne Sì, Sì, Sì….oh Sì! . Pojawiała się w rolach w filmach takich jak La trattativa (2014) i prowadziła program telewizyjny Un due tre…Stella! na La7 w 2012 roku. Guzzanti wyznaje buddyzm Nichiren i jest członkinią Soka Gakkai International od 1987 roku.
Antonio Rosato, kanadyjski aktor i wokalista, jest zapamiętany za udział w obsadzie SCTV i Saturday Night Live, jak również za głos Luigi w kreskówkach Przygody Super Mario (1990) i w serialu telewizyjnym 1991.
Z nazwą sztuki Walter Chiari, urodzony Walter Michele Armando Annicchiarico, był włoskim artystą, który zrobił karierę jako aktor, komik, kabarettyk i prowadzący telewizję.
Albania
Armenia
Argentyna
Austria
Australia
Azerbejdżan
Belgia
Bułgaria
Benin
Brazylia
Kanada
Szwajcaria
Chile
Kamerun
Chiny
Kolumbia
Czechy
Niemcy
Dania
Dominikana
Algieria
Estonia
Egipt
Hiszpania
Finlandia
Francja
Wielka Brytania
Ghana
Grecja
Gwatemala
Węgry
Indonezja
Irlandia
Izrael
Indie
Irak
Iran
Włochy
Jamajka
Japonia
Kenia
Korea, Południe
Kazachstan
Liban
Łotwa
Maroko
Mjanma
Malta
Malawi
Meksyk
Malezja
Nigeria
Nikaragua
Holandia
Norwegia
Nepal
Nowa Zelandia
Peru
Filipiny
Pakistan
Polska
Portugalia
Katar
Rumunia
Serbia
Rosja
Arabia Saudyjska
Szwecja
Słowenia
Słowacja
Tajlandia
Tunezja
Turcja
Tajwan
Ukraina
Uganda
Stany Zjednoczone
Urugwaj
Uzbekistan
Wietnam
Republika Południowej Afryki
