Chuck - rysunkowy komik GiggleTime opowiadający dowcipy
GiggleTime na Androida
Za darmo w Google Play
Pobierz aplikację
GiggleTime - dowcipy, komicy i występy komediowe GiggleTime
Menu
Go Premium Zgłoś żart Komicy Występy komediowe Komicy z największą liczbą obserwujących O nas Najczęściej zadawane pytania Kontakt Dodaj komika
Pobierz aplikację
Obserwuj nas

Prawne
Polityka prywatności Regulamin Polityka plików cookie Polityka zwrotów i anulowania Przypisania
Loguj się
Język
Kategorie
Ustawienia
Język polski polski
Tryb awaryjny
Losowe żarty – automatyczne odtwarzanie
Powiadomienia
Globalny Katalog Talentów

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

Zaczyna się na R Zweryfikowane Wyczyść wszystko
Wyświetlono 73-84 z 119 komików
Richard Kind, komik (Stany Zjednoczone)
Zweryfikowane Nieodebrane
Stany Zjednoczone

Richard Kind

Richard Bruce Kind, urodzony w Stanach Zjednoczonych, pracuje jako aktor i komik. W telewizji grał doktora Marka Devanowa na Mad About You, Paula Lassitera na Spin City w latach 1996-2002, kuzyna Andy na Curb Your Enthusism w latach 2002-2021, Sama Meyersa na Red Oaks w latach 2014-2017 oraz Vince Fisha na Only Murders w budynku zaczynającym się w 2024 roku. Jego kredyty filmowe to Clifford (1994), Stargate (1994), The Station Agent (2003), The Visitor (2007), A Serious Man (2009), Hereafter (2010), Argo (2012), Bombshell (2019), Tick, Tick... Boom! (2021), Beau Is Fear (2023) i The Out-Laws (2023). Obecnie służy jako informator i pomagier programu Netflix na żywo Everybody 's Live with John Mulaney.

Rick Moranis, komik (Kanada) – Parodia, Parodie znanych osób
Zweryfikowane Nieodebrane
Kanada

Rick Moranis

Rick Moranis to kanadyjski komik i aktor, urodzony jako Frederick Allan Moranis 18 kwietnia 1953 roku w Toronto, Kanada. Pochodzi z żydowskiej rodziny o węgierskich korzeniach. Od najmłodszych lat wykazywał zainteresowanie występami; uczęszczał do szkoły podstawowej razem z Geddy Lee z zespołu Rush. Jego kariera rozpoczęła się od pracy w lokalnym radiu, gdzie pod pseudonimem Rick Allen pracował jako DJ dla Chum FM w Toronto w latach 70. Komiczna podróż Moranisa obejmowała występy z Robem Cowanem w CBC-TV, w tym parodie "Hockey Night in Canada". Współpracował również z Kenem Finklemanem od 1977 do 1979 roku, tworząc pokazy na żywo i telewizyjne piloty. Zdobył sławę występując w kanadyjskim programie komediowym, szczególnie jako Bob w duecie Bob & Doug McKenzie, u boku Dave’a Thomasa. Postacie te powstały w celu spełnienia wymogów dotyczących kanadyjskiej produkcji i ich popularność doprowadziła do wydania albumu The Agoraphobic Cowboy (2005) oraz filmu Strange Brew (1983). Do obsady Second City Television (SCTV) dołączył w 1980 roku, gdzie zasłynął naśladowaniem celebrytów takich jak Woody Allen, Merv Griffin, David Brinkley, George Carlin, Michael McDonald i Teri Shields. Zdobył nagrodę Emmy za swoją pracę w SCTV. Moranis zyskał szersze uznanie dzięki rolom w kilku filmach, w tym w Ghostbusters (1984) jako Louis Tully i jego sequelu Ghostbusters II (1989). Do innych filmowych kreacji należą Streets of Fire (1984), Little Shop of Horrors (1986), Spaceballs (1987), gdzie zagrał parodię Darth Vadera, Honey, I Shrunk the Kids (1989) jako Wayne Szalinski oraz jego sequele (1992, 1997). Pojawił się również w Parenthood (1989), My Blue Heaven (1990), The Flintstones (1994) i podkładał głos postaciom w filmach Brother Bear (2003 & 2006). Po 1991 roku ograniczył swoją działalność artystyczną ze względu na śmierć żony, Ann Belsky, i skupił się na wychowywaniu dwójki dzieci. Wydał albumy komediowe, My Mother's Brisket (2013), a w 2020 roku wystąpił w reklamie Mint Mobile na prośbę Ryana Reynoldsa. Moranis ma powrócić do roli Mrocznego Hełmu w Spaceballs: The New One (2025) i ponownie wcieli się w Wayne'a Szalinskiego w Shrunk (2027).

Rob Sitch, komik (Australia) – Satyra, Komedia skeczowa
Zweryfikowane Nieodebrane
Australia

Rob Sitch

Jako Australijczyk, Rob Sitch pracuje jako reżyser, producent, scenarzysta, aktor i komik. Po ukończeniu Uniwersytetu Melburne z tytułem lekarza medycyny, przez krótki czas praktykował medycynę, zanim przeszedł na ścieżkę komedii. Od momentu powstania, firma produkcyjna Working Dog jest elementem definiującym życie zawodowe Roba Sitcha, a on jest jej członkiem. Produkty firmy obejmują liczne udane programy telewizyjne i filmy, co ugruntowało pozycję Sitcha jako ważnej postaci w australijskim świecie rozrywki. Być może najbardziej znany jest z reżyserii i współtworzenia filmu "Zamek" (1997), który często wymienia się jako jeden z najlepszych australijskich filmów. Working Dog wyprodukował również "Talerz" (2000), który on wyreżyserował i współtworzył. Jego praca z Working Dog obejmuje także inne produkcje, w tym "Frontline" (lata 90.) i "Utopia" (2014–obecnie) dla telewizji oraz "Jakieś pytania do Bena?" jako film. "Frontline" zdobył uznanie, zajmując 22. miejsce w specjalnym wydaniu "50 lat, 50 programów". Sitch prezentuje również swoje komediowe talenty poprzez współautorstwo satyrycznych przewodników turystycznych Jetlag do fikcyjnych krajów takich jak Molvanîa, Phaic Tăn i San Sombrèro. Wczesna kariera Sitcha obejmowała wydanie albumów *The D-Generation: The Satanic Sketches* (1989) i *The D-Generation: The Breakfast Tapes* (1990). W 2006 roku program Nine Network, *50 Years 50 Stars*, uhonorował wkład Roba Sitcha, umieszczając go na 39. miejscu listy najwybitniejszych żyjących gwiazd telewizji w Australii. Obecnie Sitch nadal angażuje się w produkcję telewizyjną, pracując przy *Utopia*. Planowane jest wystawienie sztuki teatralnej opartej na filmie *The Castle* na rok 2027, co świadczy o trwałej popularności i dziedzictwie jego twórczości.

Rob Stefaniuk, komik (Kanada)
Zweryfikowane Nieodebrane
Kanada

Rob Stefaniuk

Urodzony w Ontario 8 października 1971 roku, Rob Stefaniuk to Kanadyjczyk, który pracuje jako komik, aktor i pisarz. Obecnie ma 55 lat. Jego kariera rozpoczęła się od występów w filmach takich jak Superstar (1999), inspirowany programem Saturday Night Live , oraz Phil the Alien (2004). Pojawił się również we filmie krótkometrażowym Love Child (1995) u boku Neve Campbell i zagrał główną rolę w filmie telewizyjnym Blown Away (1992). Stefaniuk zgromadził 27 znanych pozycji na koncie, występując zarówno jako gościnnie, jak i jako stały aktor w serialach. Praca Stefaniuka wykracza poza aktorstwo. Napisał scenariusz do filmu *Rozmiar arbuza*, który powstał w 1996 roku, oraz pracował jako redaktor fabularny i producent liniowy przy filmie *Domena publiczna* (2003). Wyreżyserował krótkometrażową komedię *Czekając na człowieka* (2005), która zyskała uznanie dzięki selekcji na Festiwalu Filmowym Sundance. W szczególności napisał, wyreżyserował i zagrał w filmie *Suck* (2009), komedii rock and roll o wampirach, który miał premierę na Toronto International Film Festival w 2009 roku i został wydany na DVD w 2010 roku. W tym filmie miały miejsce współprace z Dimitri Coats, Jessica Paré, Malcolm McDowell, Iggy Pop, Alice Cooper, Moby, Dave Foley i Henry Rollins. Przez całą swoją karierę Stefaniuk wykazał się wszechstronnością. Był gitarzystą w Catwalk podczas jego drugiego sezonu, zastępując Johnny'ego Camdena. Pożyczył głos w serialu animowanym Timothy Goes to School (2000-2002) i podkładał głos Buzzowi Sawchuckowi w serialu My Dad the Rock Star od 2003 do 2004 roku. Jego role aktorskie obejmują również występy w serialach telewizyjnych takich jak Visitors of the Night (1995-1996), The New Ghostwriter Mysteries (1997-1998), Elvis Meets Nixon (1996-1997), My Date With the President's Daughter (1997-1998) i Monk (2001-2009). Pojawił się również w filmie The Law of Enclosures (2000) z Sarah Polley oraz zagrał główną rolę w filmie Actor 12 . Stefaniuk poślubił Barbarę Mamabolo w 2016 roku i mają jedno dziecko. W 2005 roku otrzymał nagrodę Don Haig.

Robbie Howard, komik (Stany Zjednoczone) – Parodie znanych osób
Zweryfikowane Nieodebrane
Stany Zjednoczone

Robbie Howard

Urodzony w Stanach Zjednoczonych, Robbie Howard pracuje jako artysta, wokalista, naśladowca i komiks, nazywając Las Vegas, Nevada swoim domem. Na Strip zajął się rolami reżysera, producenta i głównego wykonawcy dla długo działających koncertów, w tym Hurray America od 1993 do 1999, Stars of the Strip od 1999 do 2005 oraz The Rat Pack Is Back od 2006 do 2014.

Robert Castel (1933–2020), komik (Francja) – Komedia skeczowa
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Robert Castel

Robert Castel, urodzony jako Robert Moyal 21 maja 1933 roku w Bab El Oued, Algieria, był francuskim komikiem i aktorem. Jego wczesne życie było nierozerwalnie związane z muzyką; jego matka, Lili Labassi, była piosenkarką i autorką piosenek muzyki Chaabi, a ojciec, również o imieniu Lili Labassi (Élie Moyal), był mistrzem muzyki chaâbi. Castel rozpoczął swoją karierę, towarzysząc ojcu grając na tarze i gitarze, wykonując francusko-arabskie piosenki. Początkowo podążał ścieżką muzyczną, zanim przeszedł do aktorstwa. Castel rozpoczął swoją karierę w teatrze jako członek zespołu Centre régional d'art dramatique z siedzibą w Algierze. Grał m.in. Roberta w sztuce 'La Famille Hernandez,' która badała doświadczenia społeczności Pied-Noir. Jego kariera filmowa rozpoczęła się w 1957 roku, w wieku 24 lat, rolami w 'Les Amants de demain' i 'Witness in the City.' Przez cały XX wiek kontynuował grę aktorską, występując w licznych komediach przez prawie cztery dekady. Zagrał w filmach takich jak 'Un idiot à Paris' (1967), 'Elle court, elle court la banlieue' (1972), 'Le Permis de conduire' (1973) i 'Le Grand Blond avec une chaussure noire' (1972), a także wystąpił w serialu telewizyjnym 'Les Saintes Chéries.' Castel i jego żona, aktorka Lucette Sahuquet, która zmarła w 1987 roku, często występovali razem w komediowych sketach, często w stylu ‘pied-noir’. Castel i Sahuquet stanowili duet występujący, otwierający koncerty takich artystów jak Frank Sinatra, Marlene Dietrich i Philippe Clay. Brzmieli również w programach radiowych takich jak 'Les Grosses Têtes' i 'Jeux de 20 heures', oraz pojawiali się w programach telewizyjnych takich jak 'Les Grosses Têtes’ (RTL) i ‘Les Jeux de 20 heures’ (France Régions 3). W 2011 roku przyczynił się do filmu 'El Gusto,' grając rolę i występując jako skrzypek w orkiestrze. Jego udział w dokumencie z 2017 roku, 'Les Magnifiques,' który badał francuską kulturę pop od lat 60. do 80., podkreślił jego wpływ w tamtej epoce. Castel otrzymał Rycerza Legii Honorowej w 2011 roku. Po zachorowaniu zmarł 5 grudnia 2020 roku w szpitalu Hôpital de la Pitié-Salpêtrière w Paryżu; pochówek odbył się 9 grudnia na paryskim cmentarzu w Pantin.

Roberto Benigni, komik (Włochy) – Kabaret
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Roberto Benigni

Roberto Remigio Benigni, urodzony 27 października 1952 roku w Castiglion Fiorentino, jest włoskim aktorem, komikiem, scenarzystą, reżyserem filmowym, wykonawcą kabaretu, piosenkarzem i autorem tekstów oraz aktorem. Jego rodzicami byli rolnicy, Luigi Benigni i Isolina Papini, a w 1958 roku przeniósł się z rodziną do Prato. Ma trzy siostry: Bruna, Albertina i Anna. Benigni rozpoczął swoją karierę jako wykonawca teatralnych monologów z ironiczną i niekonwencjonalną komedią. Zadebiutował na scenie w grudniu 1971 roku w Teatro Metastasio w Prato, występując w Il re nudo . W latach 70. współpracował z Marco Messeri i występował z Lucią Poli w zespole Beat '72. Giuseppe Bertolucci napisał dla niego monolog Cioni Mario w 1975 roku, który okazał się bardzo udany; ten bohater, toskański rolnik, jest w dużej mierze autobiograficzny. Zdobył popularność dzięki występom telewizyjnym, szczególnie w serialu Onda Libera na Rai 2 oraz L'altra domenica (1976–1979). Napisał również Berlinguer, I Love You z 1977 roku, co oznaczało jego debiut aktorski. Dzieła Benigniego obejmowały różne formy rozrywki. Wyreżyserował film antologiczny *Tu mi turbi* w 1983 roku, gdzie jego żona, Nicoletta Braschi, zadebiutowała jako aktorka i wystąpiła w większości filmów, które wyreżyserował. Pojawił się w kilku filmach znakomitych reżyserów, w tym *Głos księżyca* Federico Felliniego (1990), *Down by Law* Jima Jarmuscha (1986), *Night on Earth* (1991) i *Coffee and Cigarettes* (2003), oraz *Syn Różeńca* Blake’a Edwardsa (1993). Najbardziej znany jest z filmu *Życie jest piękne* (1997), za który otrzymał Oscary za najlepszą rolę aktorską i najlepszy film nieanglojęzyczny. Żaden inny człowiek nigdy wcześniej nie otrzymał Oscara za najlepszą rolę aktorską za odegranie roli w filmie, który pierwotnie nie został wyprodukowany w języku angielskim. Jego twórczość czasami spotykała się z cenzurą, na przykład kiedy został ukarany za odniesienie się do papieża Jana Pawła II jako "Wojtylaccio" podczas transmisji na żywo. Wystąpił w *Non ci resta che piangere* ('Nothing Left to Do but Cry') z Massimo Troisi w 1984 roku, a ostatnio pojawił się w *Pinokio* (2019) Mattea Garrone i *W Rzymie z miłością* (2012) Woody’ego Allena. W 2021 roku otrzymał Złotego Lwa za całokształt twórczości na Festiwalu Filmowym w Wenecji.

Robin Kafaliev, komik (Bułgaria) – Komedia skeczowa
Zweryfikowane Nieodebrane
Bułgaria

Robin Kafaliev

Robin Kafaliev to bułgarski aktor, producent i reżyser, urodzony 2 czerwca 1964 roku w Płowdiwie. Ukończył Państwową Wyższą Szkołę Teatralną im. Krastjo Sarowa w klasie prof. Nikołaja Łuckanowa, a już jako student brał udział w filmie „A teraz gdzie?” Rangel Włczanowa. W latach 90. pracował w teatrze, kinie, radiu i dubbingu, zanim stopniowo skierował się ku telewizji. Szeroką popularność zdobył jako autor i prowadzący komediowego programu „Najzabawniejsze zwierzęta i ludzie na planecie” , który nadawany był przez 13 sezonów. Kafaliev jest również reżyserem i producentem programów rozrywkowych, w tym „Bez słów”, „Bez ubrań” i „Fort Boyard”. W 2005 roku stworzył „Alaminut” – pierwsze w Bułgarii filmowe show z elementami sketczów, w którym pełnił role twórcy, reżysera i aktora. Kafaliev ma na koncie dziesiątki ról w bułgarskich i zagranicznych produkcjach filmowych, a także bogate doświadczenie w udźwiękowieniu, użyczył głosu setkom filmów i programów telewizyjnych. Współpracował z wieloma znanymi bułgarskimi aktorami i reżyserami i utrwalił się jako jedno z rozpoznawalnych nazwisk w bułgarskiej komedii telewizyjnej i programach rozrywkowych.

Robin Paulsson, komik (Szwecja)
Zweryfikowane Nieodebrane
Szwecja

Robin Paulsson

Robin Paulsson to szwedzki artysta występujący jako komik stand-upowy, scenarzysta i prezenter telewizyjny. Debiutował w świecie stand-upu w 2001 roku i szybko zyskał uznanie w Szwecji. Od sierpnia 2006 roku jego ścieżka zawodowa obejmowała pracę telewizyjną, szczególnie z programem 'Robins,' talk show, który prowadził na Szwedzkiej Telewizji. Program ten zasłynął zwłaszcza dzięki jego imitacjom piłkarza Zlatana Ibrahimovicia. Komiczna podróż Paula Paulssona naznaczona była licznymi występami i pracami pisarskimi w różnych szwedzkich programach telewizyjnych. W 2003 roku otrzymał nagrodę 'Roligast i Skåne' (Najzabawniejszy w Skåne) na festiwalu humoru P3; a w 2004 roku uznano go za 'Årets Nykomling' (Odkrycie Roku) na Svenska Stand-up-galan. Dla SVT napisał scenariusze do serialu komediowego 'Kvarteret Skatan' i 'Extra allt,' oraz dostarczył wkład scenograficzny do 'Time Out,' w którym również wystąpił. Jego udział obejmuje programy takie jak 'Parlamentet' (TV4, 2010-2011), 'Extra Extra' (TV3) i 'Tack gode gud' (TV4). Niektórzy krytycy porównują jego styl do stylu Davida Lettermana. Poza występami na scenie stand-upowej i pisaniem, Paulsson podjął się znaczących ról gospodarza programów. Poprowadził Svenska idrottsgalan (Szwedzki Bal Sportowców) w 2011 i 2012 roku, a w 2015 roku współprowadził Melodifestivalen u boku Sanny Nielsen. W 2019 roku przejął rolę gospodarza programu 'Fråga Lund.' Był również gospodarzem 'Sommar i P1' na Sveriges Radio w lipcu 2015 roku oraz 'En trekant med Robin' w 2009 roku. Od 2013 roku jest żonaty z Live Lausund. Paulsson otrzymał nominacje do nagród Aftonbladet TV Award i Kristallen (Szwedzkie Nagrody Telewizyjne) w 2007 roku, co jeszcze bardziej umocniło jego pozycję w szwedzkim świecie rozrywki.

Robin Tyler, komiczka (Kanada)
Zweryfikowane Nieodebrane
Kanada

Robin Tyler

Robin Tyler, urodzona w Kanadzie, a teraz amerykańska komediantka, złamała grunt jako pierwsza otwarcie lesbijska lub gejowska artystka, która ujawniła swoją orientację w krajowej telewizji. Feministyczna aktywistka pomagała w rozpoczęciu kampanii obywatelskiej LGBTQ w Stanach Zjednoczonych, a także pracowała jako producent. Tyler prowadził i nadzorował główną scenę na trzech marszach w Waszyngtonie, Waszyngtonie, LGBTQ-rights, w szczególności na inauguracyjnym Narodowym Marszu w Waszyngtonie na temat praw lesbijskich i gejowskich w 1979 roku. Slogan "We are everywhere", który służył jako śpiew rajdowy dla tego historycznego marszu, pojawiający się na znakach i banerach, pozostaje powszechnie używanym hasłem dla równości LGBTQ dzisiaj.

Rod Quantock, komik (Australia) – Satyra
Zweryfikowane Nieodebrane
Australia

Rod Quantock

Urodzony w Melbourne w 1948 roku, Rod Quantock to australijski komik i pisarz. Dorastał w Coburg, a jego ojciec pracował jako poler metalu i motorniczy tramwajowy w Fitzroy. Kariera Quantocka rozpoczęła się w 1968 roku występem w Melbourne University Architect’s Revue i trwała ponad pięćdziesiąt lat. Studiował architekturę na Uniwersytecie Melburne i zainteresował się komedią w 1969 roku podczas rewii architektów uniwersytetu. Recenzja w Herald Sun opisała go już wtedy jako „sympatycznego błazna”. Quantock pomógł w ugruntowaniu stand-upu i komedii zespołowej w Australii, współzakładając i prowadząc The Comedy Cafe oraz Banana Lounge wraz z Mary Kenneally, Geoffem Brooksem i Stephenem Blackburnem. Brał udział w przedstawieniach teatralnych na żywo w miejscach takich jak The Flying Trapeze Cafe, Foibles Theatre Restaurant, The Last Laugh i Trades Hall w latach 70. W latach 80. i pod koniec lat 90. zyskał uznanie za swój stand-up oraz role aktorskie w reklamach Capt'n Snooze. Jego twórczość przypomina kreskówki Michaela Leuniga, łącząc humor, humanizm i krytykę społeczną. Pojawił się w programach telewizyjnych takich jak Ratbags , Australia You're Standing In It , Fast Forward , Denton , BackBerner , The Big Gig i Good News Week . W latach 1983–1984 współtworzył i grał w serialu ABC-TV Australia, You’re Standing In It , pierwszej komedii wyprodukowanej przez ABC poza Sydney. Quantock jest uznawany za wiodącą postać w nowoczesnej australijskiej komedii i znaczący głos satyryczny w Australii. Od lat 80. prowadzi humorystyczne wycieczki autobusowe po Melbourne i Wiktorii pod nazwą Bus, Syn Tramwaju. W latach 1989–1994 pisał cotygodniowy felieton do Sunday Age, kompilując swoje felietony i występy na żywo w książkę, *Double Disillusion*, opublikowaną we wrześniu 1999 roku. Jego przedstawienie z 1999 roku, *A Major Event*, wpłynęło na wyniki polityczne. Otrzymał liczne nagrody, w tym Medal Order of Australia w 2015 roku, nagrodę Dyrektora na Międzynarodowym Festiwalu Komedii w Melbourne w 2012 roku, nagrodę Green Room Award w 1997 roku, nagrodę Sydney Myer Performing Arts Award w 2004 roku oraz nagrodę Adelaide Justice Coalition Romero Community Award w 2005 roku. Stanem na rok 2020 Quantock pozostaje jedynym wykonawcą, który uczestniczył we wszystkich edycjach 33 Międzynarodowych Festiwali Komedii w Melbourne. Zaangażowany działacz na rzecz ochrony środowiska i obrońca sprawiedliwości społecznej, aktywnie uczestniczy w australijskich debatach środowiskowych i udziela wsparcia licznym organizacjom pozarządowym oraz grupom społecznym. Instytut Zrównoważonego Rozwoju Uniwersytetu Melbourne obecnie wspiera go poprzez tytuł Honorary Associate Fellowship. The Age opisał go jako „żywe skarb Melburne”, a Herald Sun nazwał go „zabawnym, przystępnym i pełnym pasji”.