Chuck - rysunkowy komik GiggleTime opowiadający dowcipy
GiggleTime na Androida
Za darmo w Google Play
Pobierz aplikację
GiggleTime - dowcipy, komicy i występy komediowe GiggleTime
Menu
Go Premium Zgłoś żart Komicy Występy komediowe Komicy z największą liczbą obserwujących O nas Najczęściej zadawane pytania Kontakt Dodaj komika
Pobierz aplikację
Obserwuj nas

Prawne
Polityka prywatności Regulamin Polityka plików cookie Polityka zwrotów i anulowania Przypisania
Loguj się
Język
Kategorie
Ustawienia
Język polski polski
Tryb awaryjny
Losowe żarty – automatyczne odtwarzanie
Powiadomienia
Globalny Katalog Talentów

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

Zaczyna się na M Wyczyść wszystko
Wyświetlono 145-156 z 232 komików
Massimiliano Cavallari, komik (Włochy) – Kabaret
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Massimiliano Cavallari

Massimiliano Cavallari, znany zawodowo jako Max Cavallari, jest włoskim aktorem, komikiem i wykonawcą kabaretystycznym. Urodził się 8 lipca 1963 roku w Varese, a jego korzenie rodzinne znajdują się w San Severo (FG) i Maropati (RC). Obecnie ma 63 lata i jest zodiakalnym Rakiem. Cavallari rozpoczął swoją karierę w 1988 roku, kiedy to założył duet komediowy Fichi d'India z Bruno Areną. Początkowo zadebiutowali w Radiu Deejay, szybko zyskując uznanie dzięki występom w programach telewizyjnych takich jak Dee Jay Television, Canale 5 i Italia 1. Pseudonim "Max" przyjął od 1988 roku. W latach 1994-1998 byli obecni w Radiu Dee Jay i uczestniczyli w "La sai l’ultima?" w 1995 roku. Zespół występował również w Aquafan w Riccione podczas sezonów letnich od 1996 do 1998 roku. Fichi d'India zyskali uznanie na poziomie krajowym po występie w programie Zelig - Facciamo cabaret w 1999 roku, prowadzonym przez Claudio Bisio. Następnie wystąpili w filmie Amici Ahrarara (2001) i brali udział w kilku filmach świątecznych z Massimo Boldi i Christian De Sica między 2001 a 2003 rokiem, w tym w Merry Christmas , Natale sul Nilo i Natale in India . Wcielili się również w role Kota i Lisa w filmie Roberto Benigniego Pinocchio (2002). Od 2007 do 2012 roku Cavallari i Arena byli gośćmi w programie Colorado na Italia 1. W październiku 2015 roku powrócił jako gość do programu Colorado . Otrzymał nagrodę Premio Pugliese dell'anno w lipcu 2021 roku i wydał swoją książkę Non spegnere la luna. Fichi si nasce, amici si diventa w październiku 2022 roku. Kontynuuje występy, pojawiając się w programie Only Fun - Comico Show na Nove w 2023 roku i jest zaplanowany do filmu La leggenda dei tre compagni (2026).

Massimo Ghini, komik (Włochy)
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Massimo Ghini

Massimo Ghini to włoski aktor urodzony w Rzymie 12 października 1954 roku. Jego rodzice rozstali się, gdy miał trzy lata; ojciec pochodził z Parmy, a matka była rzymianką. Rozpoczął karierę jako animator w wioskach turystycznych i pracował również jako aktor głosowy oraz gospodarz programu radiowego na początku swojej drogi zawodowej. W tamtych formacyjnych latach zaprzyjaźnił się z Fabrizio Bentivoglio i Armando De Razzą, a wczesne uznanie zdobył jako aktor teatralny. Massimo Ghini współpracował z wybitnymi reżyserami, takimi jak Franco Zeffirelli, Giorgio Strehler, Giuseppe Patroni Griffi i Gabriele Lavia, a nawet występował u boku Vittorio Gassmana w Otello Szekspira. Kariera filmowa Ghiniego rozpoczęła się rolą w filmie Speed Cross (1979). W trakcie swojej kariery wystąpił w licznych filmach, w tym w La neve nel bicchiere (1984), Secrets Secrets (1984), Lethal Obsession (1987), Italia-Germania 4-3 (1990), gdzie zagrał Federica, oraz Living It Up (1994). Zagrał również Roberto Rosselliniego w Celluloide (1996) i podkładał głos Nicolasowi Cage'owi w filmie Via da Las Vegas . Zdobył międzynarodowe uznanie dzięki roli w La tregua (1997). Jego filmografia obejmuje role w filmach Paolo Virzì’ego: La bella vita (1994) i Tea with Mussolini (1999), gdzie zagrał swojego ojca, oraz reklamie Illycaffè wyreżyserowanej przez Francisa Forda Coppolę w 1999 roku. Praca Massimo Ghiniego wykracza poza film. Zagrał kapitana Felicego w Segreti segreti (1984) i Valenzaniego w Compagni di scuola (1988). Portretował Angelo Roncalliego, późniejszego papieża Jana XXIII, w miniserialu Papa Giovanni - Ioannes XXIII (2002) oraz Antonia Meucciego w filmie telewizyjnym o wynalezieniu telefonu w 2005 roku. Wystąpił w serialu Raccontami (2006-2008) i brał udział w kilku filmach cinepanettoni Neriego Parentiego między 2005 a 2010 rokiem. W 2011 roku wygrał program muzyczny Lasciami cantare! i wystąpił w musicalu La Cage aux Folles . Poprowadził uroczystość otwarcia kanału Agon Channel w 2014 roku i pojawił się w Non si ruba a casa dei ladri (2016). Obecnie planowany jest jego udział w Hotel Costiera (2025) i ostatnio zagrał w The New Pope (2020).

Mat Fraser, komik (Wielka Brytania)
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Mat Fraser

Mat Fraser, niepełnosprawny aktor, pisarz i muzyk, urodził się w Colchester, Essex. Chociaż dokładny rok pozostaje niepewny, dokumenty wskazują, że jego narodziny miały miejsce albo w 1961, albo w 1962 roku. Ma foko-melię wywołaną przez talidomid, schorzenie będące skutkiem stosowania talidomidu przez jego matkę w czasie ciąży. To doświadczenie w znaczący sposób wpływa na wiele jego prac artystycznych. Kariera Frasera rozpoczęła się od zajęć muzycznych; w latach 1980–1995 był perkusistą w różnych zespołach, takich jak Fear of Sex, The Reasonable Strollers, Joyride, The Grateful Dub i Living in Texas, którzy osiągnęli status numer jeden we Włoszech. Zaprezentował swoją wszechstronność, grając na perkusji podczas ceremonii otwarcia Igrzysk Paraolimpijskich w 2012 roku z Graeae Theatre Company, a następnie występując z Coldplay podczas ceremonii zamknięcia tego samego roku. Zainspirowany produkcją Ubu przez Graeae Theatre Company, dołączył do nich jako performer. Fraser pojawiał się również na scenie w rolach takich jak Dr Prentice w What the Butler Saw Joe Ortona oraz w serialach telewizyjnych takich jak Unknown Soldier (1998) i Helen of Troy (2003). Wniósł wkład do terminu „spacking up” w programie Channel Four, Cast Offs (2009). Kreatywna produkcja Frasera wykracza poza aktorstwo; napisał i zagrał w musicalu *Thalidomide!! A Musical* (2005) u boku Anny Winslet, oraz wydał film *Kung Fu Flid* (2009). Eksplorował również różnorodne tematy poprzez swoją twórczość, w tym dokument o Stanislausie Berencie, *Sealboy: Freak* (2001), oraz analizę freak show w *Born Freak* (2002). Umiejętności pisarskie i kuratorskie Frasera zostały zaprezentowane w serialu BBC Four poświęconym niepełnosprawności, *Criptales* (2020), który otrzymał nagrodę Prix Italia i był nominowany do nagród Bafta oraz NAACP. Pojawił się w wielu programach telewizyjnych, w tym *American Horror Story: Freak Show* (2014-2016), *Fair City* (2011), *Loudermilk* (2017-2020), *His Dark Materials* (2019), *Silent Witness* (2020), *Maternal* (2023) i *Sister Boniface Mysteries* (2023). Jest żonaty z wykonawczynią Julie Atlas Muz, a wspólnie prowadzą ONEOFUS, firmę, która wyprodukowała ponad 10 przedstawień i 3 filmy. Jego twórczość jest opisywana jako „Loving cup of artistic agitation”. W 2017 roku został pierwszym aktorem niepełnosprawnym, który profesjonalnie zagrał Króla Ryszarda III w Wielkiej Brytanii.

Matilda Ziegler, komiczka (Wielka Brytania)
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Matilda Ziegler

Matilda Ziegler, urodzona jako Matilda Florence Elizabeth Ziegler 23 lipca 1964 roku, jest angielską działaczką teatralną z Ashford. Znana jest ze swojej różnorodnej kariery aktorskiej obejmującej teatr, film i telewizję. Ziegler rozpoczęła swoją przygodę z aktorstwem, zyskując uznanie za rolę Donny Ludlow w popularnym serialu telewizyjnym "EastEnders" w latach 1987-1989. Ta rola wiązała się z poruszaniem trudnych wątków fabularnych, takich jak prostytucja, próba gwałtu, uzależnienie od heroiny i ostatecznie śmierć Donny z przedawkowania, co stanowiło znaczący okres w jej wczesnej karierze. Opuściła "EastEnders" w kwietniu 1989 roku. Przez lata 90. i później Ziegler kontynuowała budowanie imponującego dorobku. Grała rolę Irmy Gobb u boku Pana Beana, powracając do tej roli zarówno w produkcjach aktorskich (wczesne lata 90.) jak i animowanych (2002-2004 & 2015-2019). Jej praca teatralna obejmuje rolę Pearl Pratt w "Wzloty i upadki Lark Rise" (2008-2010), oraz rolę Dr Ruth Anderson w "Rigor Mortis" na BBC Radio 4 (2004–2006). Talent Ziegler został doceniony nominacjami do nagrody TMA i nagrody Laurence Oliviera w 1994 roku za jej występ w "Dama z morza". Wystąpiła również w Australii w nagradzanym spektaklu "Inspektor Calls", wcielając się w postać Sheili Birling. W 2001 roku zagrała rolę w 'Dwadzieście czwartej nocy' dla Royal Shakespeare Company. Brała również udział w koprodukcjach, takich jak 'Downstate', współpraca między Steppenwolf Theatre Company a National Theatre, która miała premierę w Chicago, a następnie przeniesiona do Londynu wiosną 2019 roku. Krytycy chwalili 'Downstate' jako "płonącą" i "ważną", podczas gdy The New York Times opisał ją jako „wspaniałą, niepokojącą moralną jazdę na rollerze”. Pam MacKinnon wyreżyserowała tę produkcję. W 2026 roku Ziegler wyreżyserowała sztukę 'Dzień Sądu', powracając do roli, którą pierwotnie zagrała w brytyjskiej premierze tego samego spektaklu w 1989 roku. Jej córka, Faye Ziegler, która ukończyła Oxford School of Drama około 2026 roku, również uczestniczyła w produkcji z 2026 roku.

Matt Forde, komik (Wielka Brytania) – Satyra, Parodie znanych osób
Zweryfikowane Nieodebrane
20 mar 2027 Wielka Brytania

Matt Forde

Brytyjski komik, imitator, pisarz i prezenter Matt Forde urodził się 6 listopada 1980 roku. Jego wychowanie ukształtowała matka, była zakonnica, oraz rosnące zainteresowanie polityką, które zaczęło się w wieku dziewięciu lat. Uczęszczał do szkoły Becket w Nottingham, gdzie w 1999 roku zdał egzaminy A-level z języka angielskiego, historii i ekonomii. Wczesne zaangażowanie polityczne obejmowało członkostwo w Partii Pracowników Socjalistycznych, a później pracę dla Partii Pracy jako organizator i doradca w latach 2004–2009. Określając się jako Blairyt, ostatecznie opuścił Labour około 2015 roku z powodu niezgodności z przywództwem Jeremy’ego Corbyna, podejmując decyzję o skupieniu się na karierze komediowej. Forde zaczął występować komediowo w 1998 roku, mając szesnaście lat. Praca dla Partii Pracy w East Midlands oraz występy na koncertach w Nottingham pomogły Forde rozwinąć jego talent, co doprowadziło do regularnych występów w programach BBC Radio 6 u boku Russella Howarda i Jona Richardsona między 2007 a 2010 rokiem. Poglądy polityczne są centralnym elementem jego stand-upu, który opisywany jest jako dowcipny i satyryczny, często koncentrujący się na polityce i bieżących wydarzeniach. Jego pierwszy godzinny występ, 'Dishonourable Member,' zadebiutował na Festiwalu Edynburskim w 2011 roku. Uruchomiony w 2013 roku, ‘The Political Party,’ program na żywo i podcast prowadzony przez Matta Forde, osiągnął ponad 11 milionów pobrań i otrzymał nominacje zarówno od British Podcast Awards, jak i Chortle Awards. W październiku 2023 roku ogłosił operację z powodu guza kręgosłupa, który później okazał się być rakiem kości (chordoma), i przeszedł operację usunięcia fragmentu kręgosłupa. Od 2025 roku program Forde'a "The Matt Forde Focus Group" jest emitowany w BBC Radio 4; planowana jest trasa koncertowa po Wielkiej Brytanii na lata 2026/27, z występem w Stourbridge 7 kwietnia 2026 roku.

Matt Roper, komik (Wielka Brytania) – Satyra, Komedia skeczowa
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Matt Roper

Matt Roper to brytyjski komik, pisarz i muzyk urodzony 20 maja 1977 roku. Jest komikiem stand-upowym i komikiem charakterystycznym, a także pracuje jako artysta kabaretowy. Karierę komediową rozpoczął pod koniec lat 90. w Londynie, występując w przedstawieniach skeczowych w Jermyn Street Theatre i przyczyniając się do satyrycznego programu skeczów Newsrevue w Canal Café Theatre. Prowadzi aktywność online poprzez stronę internetową (mrmattroper.com) oraz aktywne konta na Facebooku (@MrMattRoper), Instagramie (@MrMattRoper) i Twitterze (@MrMattRoper). Znaczna część twórczości Ropera koncentruje się wokół postaci Wilfredo, satyrycznego piosenkarza, który spotkał się z mieszanymi recenzjami krytyków. Wilfredo znany jest z nieprzyjemnego zachowania, picia alkoholu, palenia papierosów i obrażania publiczności. Roper koncertuje międzynarodowo z Wilfredo i jego zespołem, występując w miejscach takich jak Australia, Argentyna, Filipiny, Islandia, Republika Południowej Afryki, Europa i Stany Zjednoczone. Przedstawił trzy solowe pokazy z udziałem Wilfredo na Festiwalu Fringe w Edynburgu: Wilfredo: Erecto! (2011), Wspaniały Świat Wilfredo (2012) i Wilfredo: Deconstructed (2014). The Guardian opisał Wilfredo jako „dziwacznego, intymnego i wspaniałego”. Roper pojawiał się również jako on sam w występach związanych z tymi pokazami, w tym 'Wilfredo: Erecto!' w 2011 roku, 'Wspaniały Świat Wilfredo' w 2012 roku i 'Matt Roper: Wilfredo Deconstructed' w 2014 roku. Kariera Ropera wykracza poza postać Wilfredo. W 2010 roku wystąpił na festiwalu Port Eliot u boku Jarvisa Cockera. W 2012 roku Roper i Pippa Evans wspólnie stworzyli i nagrali utwór „Happy Goddamn Christmas”, który następnie zajął miejsce na liście iTunes UK Comedy Charts. W 2014 roku dołączył do The Greatest Show on Legs. Roper zagrał Chico Marx w musicalu *I'll Say She Is: The Lost Marx Brothers Musical*, który miał premierę Off-Broadway w 2016 roku i spotkał się z pozytywnymi recenzjami, w tym z wyborem krytyków z New York Times, wystawianym w Connelly Theater i cieszącym się pełnymi salami. Od tego czasu pojawiał się w pantomimach, takich jak Jack and the Beanstalk (2017) oraz kolejnych produkcjach, takich jak Dick Rivington and The Cat i The Sleeping Beauty. Zadebiutował jako reżyser z występu stand-up comedy Ashley’ego Blakera zatytułowanego *Goy Friendly*. Roper występował w prestiżowych miejscach, takich jak Lincoln Center, House of Yes i Coney Island USA, oraz regularnie pojawia się w Slipper Room na Dolnym East Side, gdzie prowadzi program różnorodnościowy 'WILFREDO A GO GO', który łączy współpracę z Hovey Burgess, łącząc cyrk, burleskę i komedię. W 2022 roku napisał również „Peace all over the world” i wystąpił w nim jako Wilfredo.

Matthew Holness, komik (Wielka Brytania)
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Matthew Holness

Brytyjski komik, aktor, reżyser i autor, Matthew Holness urodził się w Whitstable, w hrabstwie Kent, w 1975 roku. Wykazuje on od lat fascynację horrorem, czego dowodem jest jego dziecięca radość z filmów grozy Hammera oraz prośba o autograf od Petera Cushinga. Po ukończeniu Chaucer Technology School w Canterbury, Matthew Holness kontynuował naukę w Trinity Hall, Cambridge, uzyskując tytuł magistra sztuk w dziedzinie języka angielskiego. Wczesna kariera Holnessa obejmowała udział w przedstawieniach na Festiwalu Fringe w Edynburgu jako członek Cambridge Footlights. Pełnił funkcję wiceprezesa podczas prezydentury Davida Mitchella. Jego komediowe przedsięwzięcia zaczęły zyskiwać uznanie dzięki występom w serialu BBC Two Bruiser w 2000 roku oraz współtworzeniu i występowaniu w Garth Marenghi's Fright Knight , który otrzymał nominację do nagrody Perrier tego samego roku. W kolejnym roku kontynuował współpracę z Garth Marenghi's Netherhead , zdobywając nagrodę Perrier. Następnie pojawił się w rolach takich jak Simon, technik komputerowy, w The Office (2002) i Bob Fossil w The Mighty Boosh (2002). Holness jest być może najbardziej znany z kreacji postaci Gartha Marenghiego, fikcyjnego autora horrorów przedstawionego jako narcystyczny i nieświadomy własnego braku talentu – anagramu "argh nightmare". Rozwinął tę postać w serialach telewizyjnych Channel 4, takich jak Garth Marenghi's Darkplace (2004) i Man to Man with Dean Learner (2007), oba stworzone przez niego. Jego praca reżyserska obejmuje krótkie filmy, takie jak A Gun for George (2011), The Snipist (2012) i Smutch (2016), a także film fabularny z gatunku horroru z 2018 roku, Possum . Holness opublikował również opowiadania w magazynach takich jak Beyond the Veil i wydał zbiory opowiadań pod pseudonimem Garth Marenghi, w tym Garth Marenghi’s TerrorTome (2022), który stał się bestsellerem Sunday Times, a następnie Garth Marenghi’s Incarcerat (2023) i nadchodzący Garth Marenghi’s This Bursted Earth (2025). Obecnie zaplanowane są występy na żywo z komedią na 11 listopada 2026 roku w Cambridge Junction oraz na 26 listopada 2026 roku w Manchester Stoller Hall, gdzie Garth Marenghi wykona This Bursted Earth . Jego adaptacja audio opowiadania M.R. Jamesa ‘The Ash Tree’ spotkała się z uznaniem i otrzymała nagrodę Gold na New York Festivals Radio Awards w 2020 roku.

Matthew Perry (1969–2023), komik (Kanada)
Zweryfikowane Nieodebrane
Kanada

Matthew Perry

Matthew Perry, amerykańsko-kanadyjski aktor, urodził się 19 sierpnia 1969 roku w Williamstown, Massachusetts. Zmarł 28 października 2023 roku w Los Angeles, w Kalifornii, w wieku 54 lat. Jego rodzicami byli John Bennett Perry, aktor znany z reklam Old Spice, oraz Suzanne Marie Langford, kanadyjska dziennikarka, która pracowała jako rzecznik prasowy dla Pierre’a Elliott Trudeau. Perry posiadał obywatelstwo zarówno amerykańskie, jak i kanadyjskie, spędzając część swojego dzieciństwa w Kanadzie, a część w Stanach Zjednoczonych. Wychowany głównie w Ottawie, Ontario, przez matkę po rozwodzie rodziców, gdy był jeszcze młody, Matthew Perry uczęszczał do Rockcliffe Park Public School i Ashbury College, gdzie Justin Trudeau był jego kolegą z klasy. Wcześnie wykazywał problemy behawioralne i zaczął pić w wieku 14 lat. Utalentowany gracz tenisa, zajmował 17. miejsce w kraju w grze pojedynczej i 3. miejsce w grze podwójnej. Do 1984 roku przeniósł się do Los Angeles, by realizować swoje ambicje aktorskie, pojawiając się w epizodycznych rolach w telewizji przed osiągnięciem sławy. Jego najbardziej znaną rolą była Chandler Bing w serialu telewizyjnym "Przyjaciele", który nadawany był od 1994 do 2004 roku. Wystąpił w wielu filmach, w tym w Fools Rush In (1997), Almost Heroes (1998), Three to Tango (1999), The Whole Nine Yards (2000), Serving Sara (2002), The Whole Ten Yards (2004) i 17 Again (2009). Grał również role drugoplanowe w serialach telewizyjnych takich jak Ally McBeal, The West Wing, Studio 60 on the Sunset Strip, The Good Wife i The Good Fight. W 2010 roku użyczył głosu postaci Benny w grze wideo *Fallout: New Vegas*, a w 2017 roku zagrał Teda Kennedy’ego w *The Kennedys: After Camelot*. Za swoją pracę w Ally McBeal, The West Wing i The Ron Clark Story był nominowany do nagród Primetime Emmy. Wystąpił w Sunshine (2011) i zagrał Oscara Madisona w nowej wersji The Odd Couple (2015–2017). Przez całe swoje życie Perry otwarcie mówił o swoich zmaganiach z poważnymi uzależnieniami od narkotyków i alkoholu. Rozpocząwszy działalność na rzecz rehabilitacji, działał jako przedstawiciel National Association of Drug Court Professionals i w 2013 roku otrzymał nagrodę Champion of Recovery Award z White House Office of National Drug Control Policy. W 2022 roku wydał swoje wspomnienia pod tytułem *Przyjaciele, kochankowie i straszna, okropna sprawa*. Przyczyną jego śmierci określono ostre konsekwencje używania ketaminy, pogorszone przez przypadkowe utonięcie, a także inne czynniki przyczyniające się do tego. Pojawił się jako sam w (2021), pozostawiając po sobie spuściznę komediowych występów, które przynosiły radość publiczności na całym świecie.

Matthias Jung, komik (Niemcy) – Kabaret
Zweryfikowane Nieodebrane
4 mar 2027 Niemcy

Matthias Jung

Matthias Jung to niemiecki komik i autor. Urodził się 16 czerwca 1978 roku w Bad Kreuznach, a dorastał w Hüffelsheim. Opisywany jest jako Niemiec’s funniest youth expert i znany jako Niemiec’s ‘funniest puberty expert.’ Jung posiada dyplom z Pedagogiki (Diplom-Pädagoge), co wpływa na jego twórczość. Rozpoczął swoją karierę sceniczną jako artysta kabaretowy w 2005 roku, a jego oficjalny debiut sceniczny nastąpił w 2006 roku. Jego styl komediowy łączy doświadczenie, wiedzę i trafny humor. W latach 2014–2015 prowadził codzienny program komediowy w Radiu RPR1. W 2015 roku wydał swój pierwszy CD, 'Der Urlaubschecker', a w 2016 roku 'Generation Teenietus'. Regularnie koncertuje, występując z programem 'Generation Teenietus' w 2016 roku i obecnie koncertując z programem 'Chill mal' od 2018 roku. Praca Junga koncentruje się na coachingu rodzinnym i pokwitaniowym, dostarczając odpowiedzi na pytania, które nurtują rodziców. Jego książka 'Chill mal – am Ende der Geduld ist noch viel Pubertät übrig!' (Ochłódnij - na końcu cierpliwości jest jeszcze dużo okresu dojrzewania), wydana w kwietniu 2018 roku, stała się bestsellerem SPIEGEL i pozostała na liście przez kilka miesięcy. Ukazała się również książka (We Won't Get Together That Embarrassingly Anymore – The Puberty Book for Parents) w październiku 2019 roku. Regularnie pojawia się w programach SWR i prowadzi komediowy program radiowy 'Eltern fragen – Jung antwortet,' na SWR3. Opisuje go jako "przewodnika po cierpliwości" blisko związanego z codziennym życiem, rodzicami i przygodą okresu dojrzewania. Jego motto to "Chill mal. Lieber glücklich als perfekt!" ("Ochłódnij. Lepiej szczęśliwy niż idealny!"). Występuje w recytacjach poetyckich pod nazwą “Deine Zukunft – Lach Dich Schlau!” w szkołach i moderuje ‘Science Slams’ w różnych miastach.

Maurice LaMarche, komik (Kanada) – Improwizacja
Zweryfikowane Nieodebrane
Kanada

Maurice LaMarche

Maurice LaMarche to kanadyjski aktor głosowy i komik, który urodził się 30 marca 1958 roku w Toronto, Ontario. Jego rodzicami byli Guy LaMarche i Linda Bourdon. Krótko po jego narodzinach rodzina przeniosła się do Timmins, Ontario, a następnie wróciła do Toronto, gdy miał około czterech lat. Dorastając, sąsiadem był Mike Myers. Zaczął naśladować celebrytów podczas występów w szkole średniej, co zapowiadało jego przyszłą karierę. W wieku 19 lat zaczął występować jako komik stand-up w Nowym Jorku i przeniósł się do Los Angeles w wieku 22 lat, aby kontynuować tę ścieżkę. Wczesna kariera LaMarche’a obejmowała występy w programach telewizyjnych takich jak The Merv Griffin Show i An Evening At The Improv. Zdobył doświadczenie występując przed uznanymi komikami, takimi jak Rodney Dangerfield, George Carlin, Howie Mandel, David Sanborn i Donna Summer. W 1985 roku wziął udział w specjalnym programie HBO Young Comedians Special wraz z Rodneym Dangerfieldem i Bobem Sagetem. Jednak osobista tragedia wpłynęła na jego karierę komediową; w 1987 roku zamordowano jego ojca, co doprowadziło do depresji i alkoholizmu. Osiągnął trzeźwość 20 stycznia 1989 roku, ale śmierć siostry w wypadku samochodowym we wrześniu 1990 roku skłoniła go do zakończenia kariery występowania na scenie stand-upowej. Początkowo rozwijał karierę jako komik stand-upowy, jednak kariera LaMarche’a skręciła w stronę aktorstwa głosowego. Zaczął tę pracę już w 1980 roku, biorąc udział w kanadyjskich programach telewizyjnych specjalnych, takich jak Easter Fever i Take Me Up to the Ball Game. Podkładał głosy postaciom w The All-Night Show od 1980 do 1981 roku, a później zasłynął rolami takimi jak Chief Quimby w Inspector Gadget (1985-1986), Egon Spengler w The Real Ghostbusters oraz, najbardziej znany, The Brain w Animaniacs i Pinky and the Brain. Podkładał głosy do dziesiątek innych postaci w filmach, programach telewizyjnych i grach wideo, w tym Popeye, General Patton i Pépé Le Pew w Space Jam. W 1991 roku poślubił Eisenman i mają syna o imieniu Jonathan. Nadal pracuje jako aktor głosowy.