Chuck - rysunkowy komik GiggleTime opowiadający dowcipy
GiggleTime na Androida
Za darmo w Google Play
Pobierz aplikację
GiggleTime - dowcipy, komicy i występy komediowe GiggleTime
Menu
Go Premium Zgłoś żart Komicy Występy komediowe Komicy z największą liczbą obserwujących O nas Najczęściej zadawane pytania Kontakt Dodaj komika
Pobierz aplikację
Obserwuj nas

Prawne
Polityka prywatności Regulamin Polityka plików cookie Polityka zwrotów i anulowania Przypisania
Loguj się
Język
Kategorie
Ustawienia
Język polski polski
Tryb awaryjny
Losowe żarty – automatyczne odtwarzanie
Powiadomienia
Globalny Katalog Talentów

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

Zaczyna się na A Zweryfikowane Wyczyść wszystko
Wyświetlono 181-192 z 205 komików
Zweryfikowane Nieodebrane
Maroko

Abdul Rahim Tonsei

Abderrahim Tounsi, znany również jako Abdul Rahim Tonsei i ‘Abdul Raouf’, był marokańskim aktorem i komikiem. Urodził się w Casablance 27 grudnia 1936 roku i zmarł tam 2 stycznia 2023 roku w wieku 86 lat. Osierocony został w Casablance, gdy jego matka zmarła, gdy miał zaledwie sześć lat; jego ojciec, tunezyjski tłumacz pracujący dla Francji, został przysłany do Maroka na służbę cywilną. W młodości Tonsei lubił oglądać komediowe programy w kinie ‘Medina’ oraz filmy zachodnie w kinach ‘Fox’ i ‘Apollo’, a inspiracją był dla niego komik Al-Qadimi, który występował w marokańskim radiu. Jego wczesne życie obejmowało udział w protestach przeciwko kolonializmowi i wygnaniu sułtana Mohammeda V, co doprowadziło do jego aresztowania i uwięzienia na miesiąc, podczas którego był torturowany. Podczas pobytu w więzieniu pod kontrolą władz kolonialnych, Tonsei rozwinął pasję do teatru. Dołączył do grupy bojowników o niepodległość, którzy wystawiali przedstawienia teatralne o walce z kolonializmem. Po zwolnieniu założył trupę teatralną, która występowała w różnych miastach Maroka. To w latach 60. XX wieku stworzył postać Abderraoufa, która stała się niezwykle popularna w Maroku. Ta postać, uosabiająca głupotę i zainspirowana kolegą z klasy, charakteryzowała się luźnymi ubraniami, unikalnymi ruchami, sposobem mówienia i sarkastycznym śmiechem. Postać „Abdul Raouf” jest zapamiętana właśnie dzięki tym charakterystycznym cechom i szybko zyskała popularność na scenie, a następnie przeniosła się na telewizję. Popularność Tonsei znacznie wzrosła wraz z wprowadzeniem telewizji do Maroka. Postać Abderraoufa stała się synonimem pośmiewiska w języku marokańskim. Kontynuował występy i aktorstwo przez całą swoją karierę, pojawiając się w filmach takich jak Bila Hudud (2008), Majed (2011) i Ami (2017). Tonsei cierpiał na problemy z sercem powodujące obrzęk i trudności w oddychaniu przed śmiercią. Przez wiele dziesięcioleci uważa się go za legendę marokańskiego humoru, pozostawiając po sobie spuściznę jako znaczący humorysta i komediowy aktor.

Zweryfikowane Nieodebrane
Bangladesz

Abu Hena Rony

Abu Hena Rony to bangladeski komik stand-upowy, aktor, prezenter i model, który zasłynął, wygrywając w 2011 roku wraz z Vickym i Parthą szósty sezon konkursu komediowego Mirakkel na kanale Zee Bangla. Urodził się 14 grudnia 1987 roku we wsi Bildahar w unii Chamari w dystrykcie Natore jako drugi z czterech braci; jego ojciec, Abdul Latif, jest emerytowanym nauczycielem. Uczył się w Akannabigha Primary School i Bildahar High School, świadectwo szkoły średniej wyższego stopnia uzyskał w Barendra Government College, a licencjat i magisterium na Wydziale Teatru i Muzyki Uniwersytetu w Radższahi. Od dzieciństwa lubił bawić przyjaciół humorem. W lipcu 2011 roku przystąpił do Mirakkel i wystąpił w pierwszych 40 odcinkach konkursu, w trzech czwartych z nich zajmując pierwsze miejsce; wielu innych uczestników nazywało go „Dulabhai” ze względu na jego talent komiczny. Wraz z Vickym i Parthą został mistrzem Mirakkel Akkel Challenger 6, a także zdobył nagrodę publiczności sezonu. Zanim prezentował dowcipy w Mirakkel, często śpiewał, a w 2018 roku wydał piosenkę „Beche Thakbo Jotodin, Bhalobasbo Totodin” w reżyserii Asada Sarkara. Od tamtej pory Rony jest znanym prezenterem bangladeskiej telewizji. W 2019 roku prowadził program komediowy Ha-Show w NTV, a także Ajker Ananna w GTV, Comedy Hour i Cine Hour w ATN Bangla, Khude Roshikraj i Talk Misti Jhal w Banglavision oraz Jadur Shohor w Boishakhi Television. W filmie zadebiutował w Swapno Je Tui, potem wystąpił w Podmo Patar Jol (2015) Tonmoya Tansena i w Tom and Jerry, grał też w serialach telewizyjnych, takich jak Kakatuar Deshe i Chatushkon. Napisał również kilka książek humorystycznych. Pierwsza, Mirakkel Jokes Lau Thela, ukazała się na targach książki Ekushey po jego zwycięstwie w Mirakkel; w 2015 roku wyszła Ananda Tie Mati, a później Khatii Bondhu, Hashir Patro, School of Comedy i Buddhir Proshno Mojar Uttor.

Zweryfikowane Nieodebrane
Wybrzeże Kości Słoniowej

Adama Dahico

Adama Dahico, właściwie Adama Dolo, to iworyjski komik, aktor i człowiek teatru, jeden z najpopularniejszych artystów komediowych Wybrzeża Kości Słoniowej. Telewidzowie znają go z Ma famille, iworyjskiego sitcomu o ogromnej popularności, a jego występy sceniczne i wideo sprawiły, że jest dobrze znany w całym kraju. Komedie Dahico od dawna sprzedają się na kasetach, płytach CD i DVD. W 1999 roku zdobył trofeum za najlepiej sprzedającą się kasetę Wybrzeża Kości Słoniowej oraz Nagrodę Kilimandżaro dla najlepszego aktora komediowego. Jego serie DVD to m.in. Le Mariage de Doh Kanon, Je suis candidat i długo wydawana Maquis le Dromikan, która doczekała się co najmniej siedmiu części. Wydał też nagrania łączące muzykę i humor, w tym Campagne électorale, Le diagnostic, Ambiance Dahico i Ambiance de presse (2012) oraz Le chef classe, Les impôts pour tous, Reggae Dai i Encore toi sida (2014). Jego twórczość przyniosła mu długą listę wyróżnień. Dziennik Fraternité Matin uznał go w 1998 roku za trzeciego człowieka roku w Wybrzeżu Kości Słoniowej. W 2005 roku otrzymał honorowe obywatelstwo Agboville. W 2006 roku zdobył 3 listopada w Konakry w Gwinei Złoty Dżembe dla najlepszego afrykańskiego aktora komediowego, 14 października Iworyjską Grand Prix Literatury w kategorii humor i komiks, a w listopadzie trofeum organizacji pozarządowej Yéhé. W 2008 roku otrzymał medal honorowy od amerykańskiej fundacji Splar za wkład w rozwój humoru, dwukrotnie, w grudniu 2008 i styczniu 2009 roku, został uznany za najlepszego humorystę Wybrzeża Kości Słoniowej na gali Haut de Gamme i wybrany wzorowym artystą roku 2008. Ambasada Stanów Zjednoczonych w Wybrzeżu Kości Słoniowej przyznała mu dyplom honorowy za działalność kulturalną, a Międzynarodowa Federacja Międzyreligijna mianowała go ambasadorem pokoju. Swoją popularność wykorzystuje w kampaniach zdrowia publicznego jako członek REPMASCI, sieci profesjonalistów mediów i sztuki zaangażowanych w walkę z AIDS i innymi pandemiami. W 2010 roku jako pierwszy iworyjski artysta kandydował w wyborach prezydenckich, zdobywając 5972 głosy, czyli 0,9 procent.

Zweryfikowane Nieodebrane
Filipiny

Agot Isidro

Agot Isidro, filipińska aktorka i piosenkarka, po raz pierwszy weszła do świata rozrywki na początku lat 90-tych jako wokalistka w tle, a następnie rozszerzyła się na aktorstwo filmowe i sceniczne, zwłaszcza w ramach niezależnych produkcji i teatru. Jej kredyty na ekranach to Tulad ng Dati (2006), Huling Pasada (2008), Mga Mumtung Lihim (2012), Mga Anino ng Kahapon (2013), Changing Partners (2017), Family Matters (2022) i Ang Duyan ng Magiting (2023). Została uhonorowana nagrodą FAMAS oraz nagrodą Metro Manila Film Festival Award i otrzymała nominacje na pięć nagród Gawad Urian i trzy nagrody Luna Awards.

Zweryfikowane Nieodebrane
Bułgaria

Albena Mihova

Albena Mihova to bułgarska aktorka znana przede wszystkim z pracy w komedii telewizyjnej. Urodziła się w Warnie 18 kwietnia 1975 roku w rodzinie aktorskiej; jej rodzice, Jakim i Neli Mihowi, byli aktorami. Jako nastolatka śpiewała w restauracjach i klubach, by się utrzymać, i przez dwa lata uczyła się w szkole aktorskiej przy Teatrze Dramatycznym im. Stojana Byczwarowa w rodzinnym mieście. W 1998 roku ukończyła Narodową Akademię Sztuki Teatralnej i Filmowej (NATFIZ) w Sofii ze specjalnością aktorstwo teatru lalek w klasie profesor Nikoliny Georgiewej i asystentki Żiwki Donewej. Jeszcze jako studentka została wybrana do zespołu Haszowe, programu satyrycznego Slaviego Trifonova i zespołu Ku-Ku, w którym występowała przez cztery lata. Potem spędziła jeszcze dwa lata w Slavi's Show w bTV. Po latach w telewizji dołączyła do zespołu Małego Teatru Miejskiego Za Kanałem w Sofii, współpracując też z innymi teatrami. Obok sceny nadal występowała w programach komediowych i brała udział w niektórych z największych formatów rozrywkowych bułgarskiej telewizji: Twoja twarz brzmi znajomo (Kato Dwe Kapki Woda), Dancing Stars i The Masked Singer, gdzie wystąpiła w kostiumie Lwa. Na ekranie zagrała w filmie telewizyjnym Ganio Bałkański wraca z Europy (2004) oraz Margaritę Żelewą, zwaną Margi, w serialu komediowym Nova Television Gliniarze z krańca miasta (2018). Mihova ma też długą listę ról w dubbingu. W bułgarskiej wersji serialu animowanego 101 dalmatyńczyków użyczyła w 1998 roku głosu Lucky'emu, a w 2009 roku Truflowi w Chowderze, pracowała też przy serialach takich jak Hannah Montana i Księżniczka Butterfly.

Zweryfikowane Nieodebrane
Bułgaria

Aleksandra Sarchadjieva

Aleksandra Sarchadjieva to bułgarska aktorka i prezenterka telewizyjna, członkini zespołu Teatru Satyrycznego i jedna z najbardziej znanych prowadzących w bułgarskiej telewizji rozrywkowej. Urodziła się 20 maja 1983 roku; jej matką była aktorka Pepa Nikolova, z którą wystąpiła w filmie krótkometrażowym Walce i tanga ze wsi Bela Voda (2007). Ukończyła 8. liceum w Sofii, a w 2006 roku aktorstwo dramatyczne w Narodowej Akademii Sztuki Teatralnej i Filmowej (NATFIZ) w klasie profesora Zdravka Mitkova. 1 września 2006 roku dołączyła do Teatru Armii Bułgarskiej, gdzie grała m.in. Didi Markovą w Shear Madness, Małą w Procesie Don Juana i Ninę Zarieczną w Mewie. Od 2014 roku występuje w Teatrze Satyrycznym im. Aleka Konstantinova. Na scenie zagrała też Jackie w Czyż nie dobija się koni?, tytułową rolę w Boryanie, Bertę w Burundandze, Charlotte w Terapeutach, Marcelę w Po co ci Don Kichot? oraz w monodramie Live. Była nominowana do nagrody dla najlepszej aktorki za film Szwaczki (2007), w którym zagrała Dorę, a wystąpiła także w filmach Ice Dream (2005), Gambit turecki (2005), Puzzle (2012) oraz w serialach Świat według Bundych w Bułgarii (2012), Skradzione życie, Pan X i morze (2019) i Alfa (2024). Użyczyła głosu Dottie w Samolotach i Samolotach 2 oraz Matyldzie w Angry Birds Film i jego kontynuacji. Rozpoznawalność w całym kraju przyniosło jej prowadzenie programów telewizyjnych. Po debiucie w programie muzycznym Melo TV Mania prowadziła Rolnik szuka żony (2011), Big Brother i VIP Brother (2012–2018) z Nikim Kanchevem oraz Dancing Stars (2013–2014) z Krasimirem Rankovem i Kalinem Sarmenovem, a w 2019 roku samodzielnie poprowadziła pierwszy sezon teleturnieju Igri na Volyata (Gry woli) w Nova TV. Od 2022 roku prowadzi w bTV talk-show Życie oparte na prawdziwej historii, a od 2024 roku na tym samym kanale program Kocham Bułgarię.

Zweryfikowane Nieodebrane
Niemcy

Alexander Eichwald

W 2024 roku ma 30 lat. Do AfD dołączył dwa miesiące przed wydarzeniem w grudniu 2025 roku, podczas którego wystąpił na pierwszym kongresie Generation Deutschland (GD), nowej młodzieżówki partii. Eichwald ubiegał się o stanowisko w zarządzie GD i wygłosił przemówienie w Gießen, które wywołało szeroko zakrojone krytykę. Jego nazwisko, Eichwald, oznacza „dębowy las”. Istnieje obecność online prezentująca artystę o imieniu Alex Oak, który do niego podobny. Mowa, wygłoszona w sobotę, została opisana jako mająca „faszystowski rys” i naśladująca styl mówienia i manieryzmy Adolfa Hitlera. Krytycy zauważyli przesadne gesty dłońmi i precyzyjne wywijanie "R" podobne do tego u Hitlera. Ubrany w niebieski żakiet, czarny krawat i z uczesaniem typu slicked back, pojawienie się Eichwalda na scenie wzmocniło wrażenie, że naśladuje kogoś. Imitował stwierdzenia, gesty i wywijanie "R" charakterystyczne dla Hitlera. Niektórzy uczestnicy zastanawiali się, czy jest informatorem lub „V-Mannem” dla niemieckiego służby wywiadu wewnętrznego, a członkowie AfD wszczęli dochodzenie w sprawie jego działań. Pomimo kontrowersji otrzymał 12% poparcia od delegatów, ubiegając się o funkcję w mniejszej partii. Eichwald twierdzi, że jego wywijanie "R" wynika z jego rosyjsko-niemieckiego pochodzenia i sposobu, w jaki był nauczany mówić. Po wystąpieniu Eichwald stanął w obliczu wydalenia z AfD pod koniec kwietnia 2026 roku i otrzymał oficjalne pismo o wydaleniu z partii. W 2023 roku brał udział w wywiadach dla „Die Zeit”, „Süddeutsche Zeitung” („SZ”) oraz „Der Standard”. Podczas rozmowy z SZ, przeprowadzonej na cmentarzu w Herford, przedstawił zarówno swój dowód tożsamości, jak i kartę partyjną AfD. Odrzucając termin satyra, zaprzecza powiązaniom z Janem Böhmermannem ani magazynem „Titanic”. Przyznaje, że niektóre aspekty polityki AfD, takie jak ochrona granic, są pozytywne, i uważa, że obecna polityka przypomina „Weimar 2.0”. Obecnie żyje w izolacji i opuszcza mieszkanie tylko po zmroku; prawdopodobnie straci pracę jako planista personalny z powodu kontrowersji.

Zweryfikowane Nieodebrane
Iran

Ali Farahnakian

Ali Reza Farahnakian pracuje jako aktor, pisarz i improwizowany komik w Stanach Zjednoczonych. Założył Peoples Improv Theater w Nowym Jorku i pojawił się jako współprzywódca Sitcom Adult Swim 's Delocated. Od września 2004 roku poślubił Beth Saunders.

Zweryfikowane Nieodebrane
Kuba

Alvarez Guedes

Guillermo Álvarez Guedes, znany w całej Ameryce Łacińskiej po prostu jako Álvarez Guedes, był kubańskim komikiem, aktorem, pisarzem i przedsiębiorcą, uważanym za jednego z najbardziej wpływowych hiszpańskojęzycznych komików wszech czasów i jednego z pionierów stand-upu w Ameryce Łacińskiej. Urodził się 8 czerwca 1927 roku w Unión de Reyes w prowincji Matanzas, gdzie już jako małe dziecko występował w miejscowym teatrze i bawił publiczność na festynach i jarmarkach piosenkami i tańcami. Jako nastolatek zarabiał na życie w wędrownych cyrkach. Przeniósł się do Hawany i pracował w teatrze i radiu, gdzie w 1949 roku dramatyzował uliczne przestępstwa. Komedia przyszła, gdy producent Gaspar Pumarejo ściągnął go do telewizji, nowego medium, w którym Kuba była pionierem w Ameryce Łacińskiej. Grał w farsach, przygodach, komediach i musicalach, a jego cotygodniowa rola el borracho, pijaka, w Casino de la Alegría stacji CMQ uczyniła go ikoną dla Kubańczyków. Jego styl łączył gry słów z komizmem fizycznym przypominającym Chaplina i Bustera Keatona. Tworzył duet z piosenkarką i aktorką Ritą Montaner i występował w klubach Hawany lat 50. obok gwiazd takich jak Beny Moré i Olga Guillot. Rozpoczął też karierę filmową, obejmującą ponad 14 filmów, m.in. Ladrón de seda (1953), The Big Boodle (1957), Dios te salve, psiquiatra (1966), A mí qué me importa que explote Miami (1976) i La chica del alacrán de oro (1990), z których trzy sam wyprodukował. W 1957 roku założył wraz z pianistą Ernestem Duarte Brito i bratem Rafaelem wytwórnię płytową GEMA. W 1960 roku udał się na emigrację, najpierw do Nowego Jorku, a potem do San Juan w Portoryko, gdzie z bratem kontynuował działalność Gema Records, która pomogła wypromować na świecie El Gran Combo de Puerto Rico. Jego pierwszy album komediowy ukazał się w 1973 roku, a po nim ponad trzydzieści kolejnych. Te nagrania, pełne kubańskich idiomów i ulicznego humoru podawanego z kamienną twarzą, uczyniły go międzynarodową gwiazdą hiszpańskojęzycznej komedii. Jego znakiem rozpoznawczym był kubański okrzyk ¡ñó!, a często przypisuje mu się przełamanie bariery wulgarności w hiszpańskojęzycznym stand-upie – nie po to, by szokować, lecz po prostu mówiąc tak, jak mówią Kubańczycy. Jego humor czerpał z teatro bufo, kubańskiej tradycji rewiowej z komicznymi typami z hawańskich dzielnic, oraz z tęsknoty za Kubą, którą opuścił. Napisał ponad dwadzieścia książek humorystycznych i do 2011 roku prowadził trzygodzinny program w Clásica 92.3 FM w Miami, jeden z najpopularniejszych w hiszpańskojęzycznym radiu południowej Florydy. Álvarez Guedes zmarł w swoim domu w Kendall na Florydzie 30 lipca 2013 roku w wieku 86 lat.