Chuck - rysunkowy komik GiggleTime opowiadający dowcipy
GiggleTime na Androida
Za darmo w Google Play
Pobierz aplikację
GiggleTime - dowcipy, komicy i występy komediowe GiggleTime
Menu
Go Premium Zgłoś żart Komicy Występy komediowe Komicy z największą liczbą obserwujących O nas Najczęściej zadawane pytania Kontakt Dodaj komika
Pobierz aplikację
Obserwuj nas

Prawne
Polityka prywatności Regulamin Polityka plików cookie Polityka zwrotów i anulowania Przypisania
Loguj się
Język
Kategorie
Ustawienia
Język polski polski
Tryb awaryjny
Losowe żarty – automatyczne odtwarzanie
Powiadomienia
Globalny Katalog Talentów

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

Zaczyna się na A Zweryfikowane Wyczyść wszystko
Wyświetlono 145-156 z 205 komików
Andrew Neil Hamilton, komik (Wielka Brytania)
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Andrew Neil Hamilton

Andy Hamilton to brytyjski pisarz i komik o zróżnicowanej karierze obejmującej film, telewizję, radio i literaturę. Urodził się w Fulham, na zachodnim przedmieściu Londynu, uczęszczał do Westminster City School, a później do Downing College w Cambridge. Praca w Harrods i na poczcie początkowo sfinansowała jego karierę, a po raz pierwszy zwrócił na siebie uwagę publiczności dzięki występom na Festiwalu Fringe w Edynburgu w latach 70. Hamilton dołączył do BBC w 1976 roku, przyczyniając się do wczesnych programów radiowych, takich jak Week Ending, The News Huddlines i The Million Pound Radio Show u boku Nicka Revella, z którym nagrał sześć serii. Przez całą swoją karierę Andy Hamilton był zaangażowany w liczne udane projekty komediowe. Wspólnie z Guy Jenkinem stworzył serial komediowy "Ballot Monkeys" oraz "Drop The Dead Donkey" na antenie Channel 4, a także wspólnie napisali i wyreżyserowali film z 2014 roku "What We Did on Our Holiday". Jest znany z serialu radiowego BBC Radio 4 "Old Harry’s Game", w którym pisze i gra rolę Szatana od 1995 roku. Do jego dorobku scenariuszy należą takie programy telewizyjne jak "The Two Ronnies", "Not the Nine O'Clock News" oraz "Alas Smith & Jones", a także współtworzył kilka innych seriali, takich jak "Power Monkeys" i "Kate and Koji". Recenzenci scharakteryzowali jego styl komediowy jako „prowokujący do myślenia”, „bardzo zabawny… autentycznie śmieszny” i zasugerowali, że jest on porównywalny ze „spędzaniem czasu w pubie z wyjątkowo inteligentnym i kompetentnym przyjacielem”. Prace Andy’ego Hamiltona wciąż cieszą się uznaniem publiczności. Często pojawia się jako członek panelu w programach The News Quiz, I’m Sorry I Haven’t A Clue i QI, a także był gościem w Have I Got News For You. Podkłada głos słoniemu doktorowi Elefantowi w Peppa Pig, wcześniej użyczył głosu Bobowi Fishowi w Bob and Margaret oraz kapitanowi Squidowi w Ben & Holly's Little Kingdom. W 2007 roku dzielił obowiązki gospodarza programu BBC Radio 4 Woman's Hour jako część akcji charytatywnej Comic Relief. Napisał i zagrał rolę sierżanta McGurka w Revolting People, a także prowadził serial BBC Four It’s Only a Theory u boku Reginalda D. Huntera w 2009 roku.

Andrew Sachs (1930–2016), komik (Wielka Brytania)
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Andrew Sachs

Andrew Sachs, komik i aktor, urodził się jako Andreas Siegfried Sachs 7 kwietnia 1930 roku w Berlinie, w Niemczech. Jego ojciec, Hans Emil Sachs, był Żydem, a matka, Katharina Schrott-Fiecht, luterkanka z austriackimi korzeniami. Rodzina uciekła z Niemiec w 1938 roku z powodu wzrostu nazizmu po aresztowaniu jego ojca, emigrując do Wielkiej Brytanii, aby uciec przed nazistami. Osiedlił się na północnym Londynie i przez większość życia mieszkał w Kilburn. Sachs uczęszczał do Rada, ale ukończył tylko dwa semestry z powodu ograniczeń finansowych; rozpoczął karierę jako asystent kierownika sceny w teatrze w Bexhill, East Sussex, a później pracował jako kierownik sceny w Liverpool Playhouse. Kariera aktorska Sachsa rozciągała się na siedem dekad, obejmując komedie, role klasyczne i dramatyczne. Debiutował na West Endzie w 1958 roku w Simple Spymen , a w późnych latach pięćdziesiątych pojawił się w wczesnych produkcjach radiowych, takich jak Private Dreams and Public Nightmares . Jego debiut filmowy miał miejsce w 1959 roku w The Night They Dropped a Clanger , po którym przyszły role w filmach takich jak Hue and Cry (1947), The Night We Dropped a Clanger , Hitler: The Last Ten Days (1973) i Quartet . Pojawił się również w serialach telewizyjnych takich jak The Saint (1962) i Randall and Hopkirk (Deceased) (1969), a także w Whitehall Farces po tym, jak został zauważony przez producenta Briana Rixa. Andrew Sachs jest przede wszystkim znany z roli Manuela w sitcomie Fawlty Towers w latach 1975–1979. Jego interpretacja roli Manuela była uważana za jeden z punktów kulminacyjnych serialu, a on sam otrzymał nominację do nagrody BAFTA za tę rolę. W latach 1977, 1979 i 1981 nagrał trzy single jako Manuel. Pojawił się w programie This Is Your Life w 1980 roku i opowiadał liczne dokumenty telewizyjne i radiowe, w tym Troubleshooter i ...from Hell . Sachs podkładał głos Puzzle, osiołkowi, w filmie The Last Battle (1994) oraz użyczył wszystkich głosów w angielskiej wersji filmu Jana Švankmajera Faust (1994). Pojawił się w Coronation Street jako Ramsay Clegg i zagrał Ojca Browna w adaptacjach opowiadań GK Chestertona na potrzeby Radia 4. Sachs zmarł 23 listopada 2016 roku w wieku 86 lat. Incydent znany jako ‘Sachsgate’, związany z telefonicznymi żartami Russella Branda, miał miejsce w 2008 roku i wywołał oburzenie.

Andrzej Grabowski, komik (Polska) – Kabaret
Zweryfikowane Nieodebrane
Polska

Andrzej Grabowski

Andrzej Grabowski, urodzony 15 marca 1952 roku w Chrzanowie, Polska, to wszechstronny artysta znany jako aktor, piosenkarz i komik. Jego kariera artystyczna rozpoczęła się podczas studiów, niewielką rolą w serialu *Odejścia, powroty* w 1972 roku. Kontynuował naukę na Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Krakowie, ukończył ją w 1974 roku po powtórzeniu trzeciego roku. W tym czasie uczestniczył również w kabarecie 'FIUT' Janusza Rewińskiego i grał pana Trzebińskiego w spektaklu telewizyjnym. Po ukończeniu studiów Grabowski rozpoczął występy w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie w 1974 roku, występując w Karykatury . Kontynuował budowanie swojego dorobku teatralnego, współpracując z zespołem MW2 i biorąc udział w prawie 40 produkcjach dla Teatru Telewizyjnego. Do jego wczesnych prac scenicznych należy sztuka Przepraszam, czy tu biją z 1976 roku, za którą otrzymał nagrodę na Kaliskich Spotkaniach Teatralnych w 1977 roku. Występował również z różnymi teatrami, w tym z Teatrem im. L. Solskiego w Tarnowie i Sceną STU w Krakowie. Zaprezentował swój wachlarz aktorski w filmach takich jak Odejścia, powroty , a później zagrał Stefana Sapieję w Kapitał, czyli jak zrobić pieniądze w Polsce w 1989 roku. Grabowski zyskał szerokie uznanie i popularność, począwszy od 1999 roku, dzięki roli Ferdynanda Kiepskiego w serialu telewizyjnym Świat według Kiepskich , który jest nadal emitowany. Ta rola utrwaliła jego status ikony komedii w Polsce. Pojawił się również w filmach takich jak Dzień świra (2002), Kariera Nikosia Dyzmy (2002) i Pitbull (2005). Jego talent wykracza poza aktorstwo; użyczył głosu postaciom w filmach, takich jak Toy Story 3 i Kurczak Mały , oraz podkładał głos Buckowi Gdakowi w Kurczak Mały (2005) i Nathaniellowi w Zaczarowana (2007). Debiutował jako wokalista studyjny w 2009 roku, wydając cztery albumy. Brał udział w programach takich jak „Z Grabowskim po raju” i „Noc Sylwestrowa 2003/2004” z kabaretem Elita. Obecnie występuje na scenie jako "Andrzej Grabowski Show", często wprowadzając komentarze na temat bieżących wydarzeń, i regularnie wciela się w postać góralskiego bohatera. W 2007 roku otrzymał Medal Zasłużony dla Kultury – Gloria Artis i został uhonorowany złotym i srebrnym Medalem Gloria Artis.

Andy Smart (1959–2023), komik (Wielka Brytania) – Improwizacja
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Andy Smart

Andy Smart był angielskim komikiem, który niespodziewanie zmarł 16 maja 2023 roku w wieku 63 lat. Jego córka, Grace, ogłosiła jego śmierć. Rozpoczął karierę komediową w latach 80. i był stałym członkiem zespołu improwizacyjnego The Comedy Store Players od 1995 roku, stając się jego permanentnym członkiem w 1996 roku. 14 maja 2023 roku Smart stanął na scenie w The Comedy Store w Londynie; początkowo planowano powtórkowy występ na 28 maja 2023 roku. Smart początkowo zyskał uznanie jako część komediowego duetu Vicious Boys, założonego z Angelo Abela. W 1984 roku zdobyli nagrodę Street Entertainer Award od Time Out. Vicious Boys pojawiali się w programach telewizyjnych takich jak Wake Up London w 1984 roku i The Tube na Channel 4 w 1984 roku, gdzie słynnie lizał twarz Pauli Yates, przebrany za bellboya udającego wielkiego danesa. W 1987 roku zapewniali relacje z meczów amerykańskiego futbolu dla Channel 4, a następnie prowadzili program na LWT zatytułowany Wake Up London. Po rozpadzie Vicious Boys w 1990 roku Smart przeszedł na karierę solową jako komik, intensywnie koncertując między 1985 a 1990 rokiem, w tym odbywając podróże do Nowego Jorku i Australii. Przez całą swoją karierę Andy Smart występował na ponad 40 festiwalach w Edynburgu i miał występy solowe, takie jak 'Look Back At Danger' w 1993 roku i 'The Dope' w 1998 roku. W 2019 roku wydał swoje wspomnienia pod tytułem 'A Hitch In Time: From Liverpool to Pamplona on a 72,000-Mile Road Trip'. Był także zwolennikiem Farnborough F.C. i pracował jako współkomentator w Farnborough FC Radio. Liczni współpracownicy i przyjaciele, w tym Eddie Izzard, Dara Ó Briain, Kevin Bridges, Matt Lucas, Rufus Hound, Josie Lawrence i Milton Jones, wyrażali swój podziw dla komediowego talentu Smarta i jego radosnej obecności, opisując go jako „bardzo zabawnego człowieka”, „źródło radości” i jednego z wielkich ludzi. Ocalała po nim córka, Grace (ur. 1993), która jest projektantką scenografii, oraz syn, Joe.

Angela Finocchiaro, komiczka (Włochy) – Kabaret
Zweryfikowane Nieodebrane
Włochy

Angela Finocchiaro

Angela Finocchiaro to włoska aktorka, urodzona w Mediolanie 20 listopada 1955 roku. Jej rodzina ma korzenie w Katanii, ponieważ rodzina jej ojca pochodzi stamtąd. Rozpoczęła karierę w latach 70. z eksperymentalnym zespołem Quelli di Grock, biorąc udział w przedstawieniach takich jak 'Spariamo alle farfalle', 'Felice e Carlina' i innych. W 1979 roku zadebiutowała na ekranie w filmie Ratataplan , wyreżyserowanym przez Maurizio Nichetti. Ten wczesny okres obejmował również współpracę z Carliną Tortą i Amato Pennasilico przy teatralnym spektaklu Panna Acida w 1980 roku oraz udział w produkcji Karnawału w Wenecji między 1982 a 1983 rokiem. Kariera Finocchiaro nadal ewoluowała w latach 80. Współgrała w sztuce *Arsenik i stare koronki* od 1982 do 1983 roku, a w 1984 roku uczestniczyła w seminarium w Teatro di Porta Romana. W 1985 roku przeszła do kabaretu z monologiem Giancarla Cabelli *Bocconcini*, a później występowała w jego sztuce *Pokój kwiatów jaśminu* od 1988 do 1989 roku. W tym czasie pojawiła się również w programie telewizyjnym *La TV delle ragazze* między 1988 a 1989 rokiem. Do jej ostatnich prac należą występy w *Zelig* (2003-2004) i *Mammamia!* (2004), a także wykonanie monologu *Teatro anatomico* w programie *Report* w 2004 roku. Angela Finocchiaro zyskała znaczną uznanie za swoje umiejętności aktorskie. Wygrała dwie nagrody David di Donatello za najlepszą rolę drugoplanową: jedną w 2006 roku za film *Nie mów*, a drugą w 2007 roku za rolę Amelii Benassi w *Mój brat jest jedynakiem*. Jej kreacja w *La bestia nel cuore* (2005) spotkała się również z dużym uznaniem, przynosząc jej liczne nagrody, w tym Nastro d'argento, David di Donatello, Ciak Ciak d'oro oraz Premio Wella Cinema Donna. Grała w *Miss Universe* od 2006 do 2007 roku, co świadczy o jej stałej obecności we włoskim filmie i teatrze.

Angelines Fernández (1924–1994), komiczka (Meksyk) – Komedia muzyczna
Zweryfikowane Nieodebrane
Meksyk

Angelines Fernández

María de los Ángeles Fernández Abad, zawodowo znana jako Angelines Fernández, była meksykańską aktorką i komikiem. Urodzona w Madrycie w Hiszpanii 30 lipca 1924 roku, rozpoczęła karierę teatralną w wieku jedenastu lat. Znana była przede wszystkim z roli Doña Clotilde "La Bruja del 71" w serialu El Chavo del 8 . Fernández zmarła w Meksyku w Ciudad de México 25 marca 1994 roku w wieku 69 lat. Życie Fernándezej uległo znaczącej zmianie w związku z jej zaangażowaniem w hiszpańską wojnę domową. Jako nastolatka walczyła jako partyzantka po stronie republikanów, począwszy od około 1936 roku. Po zwycięstwie Franco w 1939 roku pozostała w Hiszpanii przez osiem lat, zanim w 1947 roku wyemigrowała do Meksyku z trupą teatralną. Uciekła do Meksyku w 1947 roku ze względu na wspieranie hiszpańskich partyzantów (Maquis). Po imigracji uzyskała obywatelstwo meksykańskie i mieszkała w Meksyku od 1947 roku aż do śmierci, z krótkim pobytem na Kubie pod koniec lat 40. XX wieku; powróciła na stałe w 1950 roku. Kariera aktorska Fernández rozciągała się na kilka dekad. Debiutowała jako aktorka w musicalu komediowym *Carlo Monte en Monte Carlo* w 1947 roku. Zagrała w czternastu filmach, w tym *El Esqueleto de la señora Morales* (1960) i *El padrecito* (1964), gdzie wcieliła się w rolę Sary, przeciwniczki postaci Cantinflasa. W latach 60. uczestniczyła w kilku telenowelach, w tym *Cadenas de amor* około 1961 roku, a jej ostatni występ miał miejsce w 1970 roku. Dołączyła do obsady *El Chavo del Ocho* w 1973 roku, wcielając się w rolę Doña Clotilde "La Bruja del 71," oraz wystąpiła w programie Chespirito, *El Chapulín Colorado*. Po 1979 roku kontynuowała grę "La Bruja" podczas tournée publicznych i w godzinnej wersji programu Chespirito. Od lat 80. portretowała Ignacię Fernández "Doña Nachita" w programach Chespirito. Miała córkę o imieniu Paloma Fernández, urodzoną we wrześniu 1957 roku. Jej ostatnie role filmowe i telewizyjne pojawiły się w 1974 roku. Wkład Fernándezej do meksykańskiego przemysłu rozrywkowy jest upamiętniany poprzez liczne hołdy. W 2019 roku wydano figurkę Iron Studios przedstawiającą ją jako Doña Clotilde. Jej miejsce spoczynku znajduje się w Mauzoleos del Ángel, położonym w Meksyku City. W 2025 roku Andrea Noli zagra Fernándezej w biograficznym serialu *Chespirito: sin querer queriendo*.

Anh Do, komik (Australia)
Zweryfikowane Nieodebrane
17 lis 2026 Australia

Anh Do

Anh Do to bardzo lubiany australijski artysta rozrywkowy, opisywany jako bestsellerowy komik i autor. Urodził się 2 czerwca 1977 roku i jest Australijczykiem pochodzenia wietnamskiego, który wraz z rodziną uciekł z Wietnamu jako uchodźcy w 1980 roku. W 1982 roku, w wieku trzech lat, przeniósł się do Australii jako część grupy 47 osób. Podróż przez Ocean Indyjski była niezwykle trudna, naznaczona incydentami, takimi jak ataki piratów, silne pragnienie i uwięzienie w obozie dla uchodźców w Malezyji. Wychowywała go matka, która zarabiała na skromnych wynagrodzeniach, a w wieku 13 lat obiecał jej kupić dom. Khoa Do jest jego bratem i jest reżyserem filmowym. Ukończył jednocześnie studia prawnicze na kierunku prawo gospodarcze na Uniwersytecie Technologicznym w Sydney. Choć początkowo zainteresowany prawem, osiągnięcie wyniku 98 w egzaminie HSC zapewniło mu miejsce na studiach; jednakże porzucił je zaledwie sześć miesięcy przed ukończeniem, decydując się poświęcić więcej czasu zajęciom artystycznym. Jego brat, Khoa Do, nakręcił wiele filmów, w których wystąpił, w tym *Footy Legends*, dla którego był również współscenarzystą i producentem. W 2003 roku był współproducentem filmu *The Finished People*, za który otrzymał pochwały od Margaret Pomeranz. Anh Do jest znany ze swoich autobiograficznych prac, szczególnie z książki "Najszczęśliwszy uchodziec" (2010), która zdobyła nagrodę Australian Book of the Year i inne wyróżnienia w 2011 roku. Występuje na scenie z przedstawieniem "Najszczęśliwszy uchodziec Live". Jako bestsellerowy autor, pisze książki pełne śmiechu i bogato ilustrowane, w tym serię książek z rozdziałami "WeirDo", 'Smarty Pup', ‘Pow Pow Pig’, serię "Ninja Kid" rozpoczynającą się od "Od nerdów do ninja", 'Hot Dog', 'Dziewczyna-wilk', serię "Sky Dragon", 'The Champ' i 'E-Boy'. Ostatnio rozpoczął również malowanie, opisując to jako mieszankę błogosławieństwa i tortur. Jego obrazy często powstają szybko ze względu na ograniczenia czasowe związane z trójką synów i córką, a on maluje portrety, ponieważ interesują go emocje i doświadczenia ludzi. Był czterokrotnie finalistą nagrody Archibald Prize, zdobywając nagrodę publiczności w 2017 roku po dwóch poprzednich nominacjach. Anh Do prowadził program *Anh's Brush with Fame* na ABC TV od 2016 do 2021 roku; program jest obecnie w swoim czwartym sezonie. Wcześniej prowadził program *Made in China with Anh Do*. Rozwijał publiczność występując na Melbourne International Comedy Festival i w Sydney Opera House, konsekwentnie grając dla wypełnionych sal.

Anna Granath, komiczka (Szwecja)
Zweryfikowane Nieodebrane
Szwecja

Anna Granath

Anna Granath, urodzona w 1976 roku, jest szwedzką artystką o różnorodnych talentach, pracującą jako tancerka, komiczka, prowadząca programów, aktorka, pisarka, reżyserka i producentka. Rozpoczęła karierę szkoląc się w Akademii Baletowej w Sztokholmie, a następnie kontynuowała studia w Scenstudion i Stockholms improvisationsteater. Granath początkowo podążała ścieżką artystki muzycznej, występując w produkcjach takich jak 'Chicago' w 1999 roku, 'Garbo – The Musical' w 2002 roku i 'Björn Skifs På Cirkus' w 2004 roku. Brała również udział w obsadzie 'Chess' w Sztokholmskim Cyrku w nieokreślonym roku i występowała w 'Chess' jako tancerka w 2002 roku. Granath przeszła z występów muzycznych do komedii, rozpoczynając karierę jako wystąpiąca na scenie stand-upowej w 2005 roku i występując przez kilka lat po całej Szwecji. Zdobyła uznanie dzięki swojej pracy w programach radiowych takich jak 'Morgonpasset,' współprowadząc 'Morgonpasset Sommar' z Simonem Svenssonem w 2008 roku oraz w programach telewizyjnych, takich jak 'Morgonsoffan' od 2008 do 2009 roku. Wystąpiła w 'Grillad' w 2009 roku, 'Roliga timmen' w 2015 roku i 'En man som heter Ove' w 2015 roku. Współpracowała przy 'Svensk humor' w 2013 roku i pojawiła się w różnych innych humorystycznych programach telewizyjnych. Granath współautorką książki 'Mera självkänsla än du kan hantera' z Petrą Mede w 2008 roku, a ich przyjaźń trwa od 18 lat i często współpracują przy produkcjach telewizyjnych. W ostatnich latach Granath coraz bardziej skupia się na reżyserii i produkcji. W 2016 roku wyreżyserowała 'Cringe Marmelad' w Malmö Stadsteater, a w 2024 roku 'Je M’appelle Agneta' w Rival w Sztokholmie, z tournée po Szwecji. Początkowo pełniła funkcję reżysera, ale zastąpiła Annę Blomberg w roli głównej, gdy ta musiała wycofać się. Współreżyserowała i napisała 'Soppjäveln' w Kulturhuset Stadsteatern w 2024 roku. W szczególności współtworzyła dramedyjny serial 'Filip och Mona' z Williamem Spetzem, oparty na ich przyjaźni, który był emitowany w SVT w 2019 roku. Serial ten otrzymał nominacje do nagrody 'Årets humorprogram' podczas Kristallen 2020, a Granath wygrała 'Årets komedi' podczas Det svenska humorpriset w 2020 roku, a także otrzymała nominację do nagrody 'Årets profil' podczas RIA-galan w 2020 roku. Obecnie wraz z Petrą Mede uruchamiają podcast o nazwie Nu tar vi det jävligt lugnt! jesienią 2023 roku, produkowany przez Perfect Day media, z potencjałem na występy na żywo.

Anna Mannheimer, komiczka (Szwecja)
Zweryfikowane Nieodebrane
Szwecja

Anna Mannheimer

Urodzona 5 lipca 1963 roku w parafii Örgryte w Göteborgu, Anna Mannheimer to szwedzka osobowość znana ze swojej pracy jako prezenterka telewizyjna i radiowa, dziennikarka oraz komiczka. Pochodzi z rodziny o historii służby publicznej i działalności artystycznej; jej ojciec, Sören Mannheimer, był prawnikiem i politykiem lokalnym, a matka, Carin Mannheimer, reżyserką. Jest również spokrewniona z jazzowym muzykiem Göranem Mannheimerem i kuzynką Clary Mannheimer, a także praprawnuczką prawnika Love’a Mannheimera. Profesjonalna kariera Anny Mannheimer rozpoczęła się w Sveriges Radio P4 Väst, gdzie początkowo pracowała jako prezenterka radiowa. W trakcie swojej kariery Mannheimer prowadziła różnorodne talk show telewizyjne i programy radiowe, w tym Rally, Let's Go oraz Detta har hänt. Zauważalny jest jej występ w serialu telewizyjnym Svenska hjärtan pod nazwiskiem Franciska Mannheimer oraz przynależność do 'Rally-gänget', znanej jako postać Väder-Annika. Jej praca obejmuje również programy telewizyjne takie jak Parasit-TV, Popcorn i Anna på nya äventyr, a od 2016 do 2019 roku była częścią Tror du jag ljuger. Znaczna część jej niedawnej kariery obejmowała podcast Skäringer & Mannheimer, który współprowadziła z Mią Skäringer od 2017 do 2021 roku. Podcast ten trwał 187 odcinków i został uznany za największy komercyjny podcast w Szwecji. Zakończył się w 2021 roku. Współpracowała również ze swoim mężem, Peterem Apelgrenem, przy występach takich jak 'Gift' (2010), 'Kids' (2013) i 'Döden – andra sidan e ni klara?' (2018). W 2015 roku współautorką książki 'Mitt liv som gift' była wraz z Evą Lindeberg. Mannheimer otrzymała nagrodę Göteborgs Spårvägars Kulturpris w 2016 roku, a jej imię umieszczono na tramwajach M32 i 423. Obecnie kieruje grupą, która przyznaje coroczny konkurs z funduszu Carin Mannheimers minnesfond.

Anna Russell (1911–2006), komiczka (Wielka Brytania) – Komedia skeczowa, Suchy humor
Zweryfikowane Nieodebrane
Wielka Brytania

Anna Russell

Anna Claudia Russell-Brown, znana zawodowo jako Anna Russell, urodziła się w Londynie, w Anglii, 27 grudnia 1911 roku. Zmarła 18 października 2006 roku. Urodziła się w rodzinie Clouda Russella Browna, pułkownika Royal Engineers i amatorskiego pianisty, oraz Beatrice Tandy, która później uzyskała obywatelstwo kanadyjskie ze względu na swoje kanadyjskie pochodzenie. Była angielsko-kanadyjską śpiewaczką i komikiem. Anna uczęszczała do szkoły St Felix w Southwold, Suffolk, a następnie studiowała w Harrogate College, Brukseli i Paryżu. Jej edukacja muzyczna kontynuowana była w Royal College of Music, gdzie uczyła się pod kierunkiem nauczyciela fortepianu Marmaduke’a Bartona, uzyskując dyplom z zakresu muzykologii i kompozycji między 1934 a 1939 rokiem. Kariera Russell rozpoczęła się od występów w operze, w tym od głośnego niepowodzenia jako Santuzza w *Kawalerii rycerskiej*. W 1931 roku wystąpiła w radiu BBC jako śpiewaczka ludowa, a później pracowała dla działu edukacji BBC. Po śmierci ojca w 1939 roku Russell i jej matka przeniosły się do Toronto w Kanadzie, osiadając w Unionville, Ontario, i uzyskując obywatelstwo kanadyjskie w 1943 roku, a następnie obywatelstwo amerykańskie w 1955. Już w 1940 roku szybko zyskała renomę jako artystka w lokalnych rozgłośniach radiowych, współprowadząc program rozrywkowy *Syd i Anna* na CJBC we wczesnych latach 40. XX wieku. W 1942 roku Toronto Imperial Order of the Daughters of the Empire zorganizował jej debiutancki koncert solowy. Russell zyskała międzynarodowe uznanie dzięki pomocy Sir Ernesta MacMillana w 1944 roku. Zadebiutowała w Nowym Jorku w 1948 roku i odbyła rozległe tournée po świecie anglojęzycznym, występując na koncertach, śpiewając i grając komiczne skecze muzyczne na pianinie. Jej styl komediowy charakteryzował się suchym humorem i wyśmiewaniem pretensjonalności, często podkreślając absurd w utartych historiach. Najbardziej znana jest z Pierścienia Nibelunga (Analiza) , 22-minutowego humorystycznego streszczenia opery Wagnera, którą wykonywała i wydała na albumie w 1975 roku. Do innych godnych uwagi dzieł należały Jak napisać własną operę Gilberta i Sullivana oraz role w animowanym filmie Hansa i Greta (1954), a także role w New York City Opera (1954) i Cosmopolitan Opera (1957). Pojawiła się na Broadwayu w All by Myself (1960) oraz w programie The Ed Sullivan Show , występując w Carnegie Hall i Royal Albert Hall. Założyła Grow Productions, Inc. w 1963 roku i napisała swoją autobiografię, I’m Not Making This Up, You Know! , w 1985 roku. W 2001 roku wydano specjalny program wideo zatytułowany The First Anna Russell Farewell Special .