Chuck - de tekenfilmkomiek van GiggleTime die moppen vertelt
GiggleTime voor Android
Gratis in Google Play
Download de app
GiggleTime - moppen, komieken en comedyshows GiggleTime
Menu
Ga voor Premium Dien een grap in Comedians Comedyshows Meest gevolgde comedians Over Veelgestelde vragen Contact Comedian toevoegen
Download de app
Volg ons

Juridisch
Privacybeleid Gebruiksvoorwaarden Cookiebeleid Terugbetalings- en annuleringsbeleid Toeschrijvingen
Log in
Taal
Categorieën
Instellingen
Taal Nederlands, Vlaams Nederlands, Vlaams
Veilige modus
Willekeurige grappen automatisch afspelen
Meldingen
Wereldwijde Talentengids

Comedians Directory

Bekijk profielen van komieken, biografische samenvattingen, land van herkomst en officiële links.

Begint met A Geverifieerd Alles wissen
145-156 van 205 comedians
Andrew Sachs (1930–2016), comedian (Verenigd Koninkrijk)
Geverifieerd Onopgeëist
Verenigd Koninkrijk

Andrew Sachs

Andrew Sachs, een komiek en acteur, werd geboren als Andreas Siegfried Sachs op 7 april 1930 in Berlijn, Duitsland. Zijn vader, Hans Emil Sachs, was Joods, en zijn moeder, Katharina Schrott-Fiecht, was lutheraan met Oostenrijkse afkomst. De familie vluchtte in 1938 uit Duitsland vanwege de opkomst van het nazisme na de arrestatie van zijn vader, en emigreerde naar Groot-Brittannië om aan de nazi's te ontsnappen. Hij vestigde zich in noord-Londen en woonde het grootste deel van zijn leven in Kilburn. Sachs bezocht Rada, maar voltooide slechts twee semesters vanwege financiële beperkingen; hij begon zijn carrière als assistent toneelregisseur bij een theater in Bexhill, East Sussex, en werkte later als toneelregisseur bij het Liverpool Playhouse. Sachs' acteercarrière bestreek zeven decennia, met komische, klassieke en dramatische rollen. Hij maakte zijn West End debuut in 1958 in Simple Spymen en verscheen in vroege radio-opnames, waaronder Private Dreams and Public Nightmares aan het einde van de jaren vijftig. Zijn filmdebuut was in The Night They Dropped a Clanger (1959), gevolgd door rollen in films zoals Hue and Cry (1947), The Night We Dropped a Clanger , Hitler: The Last Ten Days (1973) en Quartet . Hij verscheen ook in televisieseries als The Saint (1962) en Randall and Hopkirk (Deceased) (1969), evenals Whitehall Farces nadat hij was gespot door producent Brian Rix. Andrew Sachs staat het best bekend om zijn vertolking van Manuel in de sitcom *Fawlty Towers* van 1975 tot 1979. Zijn vertolking van Manuel werd beschouwd als een hoogtepunt van de serie, en hij ontving een BAFTA-nominatie voor de rol. Hij nam drie singles op als Manuel in 1977, 1979 en 1981. Hij verscheen in 1980 in *This Is Your Life* en vertolkte talloze televisiedocumentaires en radiodocumentaires, waaronder *Troubleshooter* en *...from Hell*. Sachs sprak ook de stem van Puzzle de Ezel in *The Last Battle* (1994) en verzorgde alle stemmen in de Engelse versie van Jan Švankmajer's *Faust* (1994). Hij verscheen in *Coronation Street* als Ramsay Clegg en speelde Father Brown in Radio 4-adaptaties van GK Chesterton's verhalen. Sachs overleed op 23 november 2016, op de leeftijd van 86 jaar. Het incident dat bekend staat als ‘Sachsgate,’ waarbij Russell Brand graptelefoonoproepen deed, vond plaats in 2008 en leidde tot een felle publieke reactie.

Andrzej Grabowski, comedian (Polen) – Cabaret
Geverifieerd Onopgeëist
Polen

Andrzej Grabowski

Andrzej Grabowski, geboren op 15 maart 1952 in Chrzanów, Polen, is een veelzijdig entertainer die bekend staat als acteur, zanger en komediant. Zijn tocht naar de uitvoerende kunsten begon tijdens zijn studie, met een kleine rol in de serie Odejścia, powroty in 1972. Hij vervolgde zijn opleiding aan de Państwowa Wyższa Szkoła Teatralna in Krakau, waar hij in 1974 afstudeerde na het herhalen van het derde jaar. Gedurende die tijd nam hij ook deel aan het cabaret 'FIUT' van Janusz Rewiński en speelde hij Mr. Trzebiński in een televisie theaterproductie. Na de afstudering begon Grabowski in 1974 met optredens in het Juliusz Słowacki Theater in Krakau, waar hij verscheen in Karykatury . Hij bleef zijn theaterportfolio uitbouwen, waarbij hij samenwerkte met Ensemble MW2 en deelnam aan bijna 40 producties voor Televisie Theater. Zijn vroege toneelwerk omvatte de voorstelling Przepraszam, czy tu biją in 1976, waarmee hij een prijs won op het Kaliskie Spotkania Teatralne in 1977. Hij heeft ook gespeeld met verschillende theaters, waaronder het Teatr im. L. Solskiego in Tarnów en het Scena STU Theater in Krakau. Hij demonstreerde zijn dramatische bereik in films zoals Odejścia, powroty en speelde later Stefan Sapieja in Kapitał, czyli jak zrobić pieniądze w Polsce in 1989. Grabowski verwierf vanaf 1999 wijdverspreide erkenning en populariteit dankzij zijn vertolking van Ferdynand Kiepski in de televisieserie *Świat według Kiepskich*, die nog steeds wordt uitgezonden. Deze rol bevestigde zijn status als komische icoon in Polen. Hij is ook te zien geweest in films zoals *Dzień świra* (2002), *Kariera Nikosia Dyzmy* (2002) en *Pitbull* (2005). Zijn talenten strekken zich verder uit dan acteren; hij heeft stemacteurswerk verricht voor personages in films zoals *Toy Story 3* en *Chicken Little*, en gaf Buck Gdak een stem in *Kurczak Mały* (2005) en Nathaniel in *Zaczarowana* (2007). Hij debuteerde in 2009 als studiuzanger en bracht vier albums uit. Hij heeft deelgenomen aan programma's zoals “Z Grabowskim po raju” en “Noc Sylwestrowa 2003/2004” met het Elita cabaret. Momenteel treedt hij op het podium op als "Andrzej Grabowski Show", waarbij hij vaak commentaar geeft op actuele gebeurtenissen, en waar hij vaak een personage van een Góral vertolkt. Hij ontving in 2007 de Medaille voor Verdienste voor de Cultuur – Gloria Artis en werd vervolgens onderscheiden met de Gouden en Zilveren Gloria Artis Medaille.

Andy Hamilton, comedian (Verenigd Koninkrijk)
Geverifieerd Onopgeëist
Verenigd Koninkrijk

Andy Hamilton

Andy Hamilton is een Britse schrijver en komiek met een gevarieerde carrière op het gebied van film, televisie, radio en literatuur. Geboren in Fulham, West-Londen, bezocht hij Westminster City School en later Downing College, Cambridge. Werkzaamheden bij Harrods en de Post Office financierden aanvankelijk zijn carrière, en hij kreeg voor het eerst publieke aandacht door optredens op de Edinburgh Festival Fringe in de jaren zeventig. Hamilton trad in 1976 in dienst bij de BBC en droeg bij aan vroege radioprogramma's zoals Week Ending, The News Huddlines en The Million Pound Radio Show, samen met Nick Revell, met wie hij zes series opnam. Gedurende zijn carrière is Andy Hamilton betrokken geweest bij talrijke succesvolle comedyprojecten. Hij creëerde samen met Guy Jenkin Channel 4’s *Ballot Monkeys* en Channel 4’s *Drop The Dead Donkey*, en samen schreven en regisseerden ze ook de film *What We Did on Our Holiday* uit 2014. Hij staat bekend om de BBC Radio 4 sitcom *Old Harry’s Game*, waar hij sinds 1995 heeft geschreven en de rol van Satan vertolkt. Zijn schrijfaantekeningen strekken zich uit tot televisieshows zoals The Two Ronnies, Not the Nine O'Clock News en Alas Smith & Jones, en hij co-schreef verschillende andere series zoals *Power Monkeys* en *Kate and Koji*. Recensenten hebben zijn komische stijl gekarakteriseerd als “doordacht,” “zeer vermakelijk… oprecht grappig,” en suggereerden dat het vergelijkbaar is met “tijd doorbrengen in een pub met een uitzonderlijk slimme en deskundige vriend.” Het werk van Andy Hamilton wordt nog steeds door publiek gewaardeerd. Hij verschijnt regelmatig als panellid bij The News Quiz, I’m Sorry I Haven’t A Clue en QI, en was ook te gast bij Have I Got News For You. Hij is de stem van Dr. Olifant in Peppa Pig, nadat hij eerder Bob Fish in Bob en Margaret en Kapitein Squid in Ben & Holly's Little Kingdom had ingesproken. In 2007 deelde hij de presentatietaken bij BBC Radio 4’s Woman's Hour als onderdeel van Comic Relief. Hij schreef en speelde tevens in Revolting People als Sergeant McGurk, en presenteerde ook de BBC Four-serie It’s Only a Theory samen met Reginald D. Hunter in 2009.

Andy Smart (1959–2023), comedian (Verenigd Koninkrijk) – Improvisatie
Geverifieerd Onopgeëist
Verenigd Koninkrijk

Andy Smart

Andy Smart was een Engelse komiek die onverwacht overleed op 16 mei 2023, op de leeftijd van 63 jaar. Zijn dochter, Grace, kondigde zijn overlijden aan. Hij begon zijn comedycarrière in de jaren '80 en was sinds 1995 een vaste lid van het improvisatieteam The Comedy Store Players, waarbij hij in 1996 permanent lid werd. Op 14 mei 2023 betrad Smart het podium bij The Comedy Store in Londen; een terugkeeroptreden was aanvankelijk gepland voor 28 mei 2023. Smart verwierf aanvankelijk erkenning als onderdeel van het comedy duo Vicious Boys, gevormd met Angelo Abela. Ze wonnen in 1984 de Street Entertainer Award van Time Out. The Vicious Boys verschenen in televisieprogramma's zoals Wake Up London in 1984 en Channel 4’s The Tube in 1984, waar hij berucht werd door het gezicht van Paula Yates te likken terwijl hij verkleed was als een bellboy die zich voordeed als een Deense dog. In 1987 verzorgden ze American Football-uitzendingen voor Channel 4 en presenteerden vervolgens een programma op LWT getiteld Wake Up London. Na de breuk met Vicious Boys in 1990 ging Smart solo als stand-up comedian, en toerde hij uitgebreid tussen 1985 en 1990, inclusief reizen naar New York en Australië. Gedurende zijn carrière trad Andy Smart op bij meer dan 40 Edinburgh festivals en had solovoorstellingen zoals 'Look Back At Danger' in 1993 en 'The Dope' in 1998. Hij publiceerde zijn memoires, 'A Hitch In Time: From Liverpool to Pamplona on a 72,000-Mile Road Trip,' in 2019. Hij was ook een supporter van Farnborough F.C. en werkte als mede-commentator bij Farnborough FC Radio. Vele collega's en vrienden, waaronder Eddie Izzard, Dara Ó Briain, Kevin Bridges, Matt Lucas, Rufus Hound, Josie Lawrence en Milton Jones, hebben hun bewondering voor Smart’s komische talent en vrolijke aanwezigheid geuit, waarbij ze hem beschreven als een 'zeer grappige man,' een 'bron van vreugde' en een van de grote mannen. Hij laat zijn dochter Grace (geboren in 1993) achter, die decorontwerper is, en zijn zoon Joe.

Angela Finocchiaro, comédienne (Italië) – Cabaret
Geverifieerd Onopgeëist
Italië

Angela Finocchiaro

Angela Finocchiaro is een Italiaanse actrice, geboren in Milaan op 20 november 1955. Haar familie heeft wortels in Catania, aangezien de familie van haar vader daar vandaan komt. Ze begon haar carrière in de jaren zeventig bij het experimentele gezelschap Quelli di Grock, waarbij ze deelnam aan voorstellingen zoals 'Spariamo alle farfalle', 'Felice e Carlina' en andere. In 1979 maakte ze haar filmdebuut in Ratataplan , geregisseerd door Maurizio Nichetti. Deze vroege periode omvatte ook samenwerkingen met Carlina Torta en Amato Pennasilico aan de theatervoorstelling Panna Acida in 1980, en betrokkenheid bij een carnavalsproductie van Venetië tussen 1982 en 1983. Finocchiaro’s carrière bleef zich in de jaren tachtig verder ontwikkelen. Ze speelde een bijrol in het toneelstuk *Arsenicum en oude kantons* van 1982 tot 1983, en volgde in 1984 een seminar aan het Teatro di Porta Romana. In 1985 maakte ze de overstap naar cabaret met Giancarlo Cabella's monoloog *Bocconcini*, en speelde later zijn toneelstuk *De kamer van jasmijn bloemen* van 1988 tot 1989. Gedurende deze tijd verscheen ze ook in de televisieshow *La TV delle ragazze* tussen 1988 en 1989. Haar werk in de afgelopen jaren omvat optredens in *Zelig* (2003-2004) en *Mammamia!* (2004), evenals de uitvoering van de monoloog *Teatro anatomico* op *Report* in 2004. Angela Finocchiaro heeft aanzienlijke erkenning gekregen voor haar acteertalent. Ze won twee David di Donatello-prijzen voor Beste Actrice in een Bijrol: één in 2006 voor *Don't Tell*, en nog een in 2007 voor haar rol als Amelia Benassi in *Mijn Broer Is Een Enig Kind*. Haar prestatie in *La bestia nel cuore* (2005) oogstte ook veel lof, waarmee ze meerdere prijzen won, waaronder de Nastro d'argento, David di Donatello, Ciak Ciak d'oro en Premio Wella Cinema Donna. Ze speelde van 2006 tot 2007 in *Miss Universo*, wat haar voortdurende aanwezigheid in Italiaanse film en theater aantoont.

Angelines Fernández (1924–1994), comédienne (Mexico) – Muzikale comedy
Geverifieerd Onopgeëist
Mexico

Angelines Fernández

María de los Ángeles Fernández Abad, professioneel bekend als Angelines Fernández, was een Mexicaanse actrice en komiek. Geboren in Madrid, Spanje op 30 juli 1924, begon ze haar theatercarrière op elfjarige leeftijd. Ze stond vooral bekend om de rol van Doña Clotilde "La Bruja del 71" in de serie El Chavo del 8 . Fernández overleed in Mexico-Stad op 25 maart 1994, op de leeftijd van 69 jaar. Fernández’s leven nam een belangrijke wending door haar betrokkenheid bij de Spaanse Burgeroorlog. Als tiener vocht ze vanaf ongeveer 1936 als guerrillero aan de kant van de republikeinen. Na Franco's overwinning in 1939 bleef ze acht jaar in Spanje voordat ze in 1947 naar Mexico emigreerde met een theatergezelschap. Ze vluchtte in 1947 naar Mexico vanwege haar steun aan het Spaanse Maquis. Na immigratie werd ze Mexicaans staatsburger en woonde ze in Mexico van 1947 tot aan haar dood, met een kort verblijf op Cuba aan het einde van de jaren 1940; ze keerde in 1950 permanent terug. Fernández' acteercarrière omvatte meerdere decennia. Ze maakte haar debuut als actrice in de musical comedy Carlo Monte en Monte Carlo in 1947. Ze verscheen in veertien films, waaronder El Esqueleto de la señora Morales (1960) en El padrecito (1964), waarin ze Sara speelde, de nemesis van het personage van Cantinflas. Gedurende de jaren zestig deed ze mee aan verschillende telenovelas, waaronder Cadenas de amor rond 1961, met haar laatste optreden in 1970. Ze sloot zich in 1973 aan bij El Chavo del Ocho om Doña Clotilde "La Bruja del 71" te spelen, en verscheen ook in Chespirito's show, El Chapulín Colorado . Na 1979 bleef ze "La Bruja" spelen tijdens openbare tours en in het uur durende Chespirito-programma. Vanaf de jaren tachtig vertolkte ze Ignacia Fernández "Doña Nachita" in Chespirito's programma. Ze had een dochter genaamd Paloma Fernández, geboren in september 1957. Haar laatste film- en telenovelaoptredens waren in 1974. Fernández' bijdragen aan het Mexicaanse entertainment worden herinnerd door middel van diverse huldebetuigingen. Een Iron Studios-beeldhouwsel van haar als Doña Clotilde werd in 2019 uitgebracht. Haar laatste rustplaats bevindt zich in de Mausoleos del Ángel, gelegen in Mexico-Stad. In 2025 zal Andrea Noli Fernández portretteren in de biografische serie Chespirito: sin querer queriendo .

Anh Do, comedian (Australië)
Geverifieerd Onopgeëist
17 nov. 2026 Australië

Anh Do

Anh Do is een geliefde Australische entertainer, omschreven als een bestsellende comedian en auteur. Geboren op 2 juni 1977, is hij een Australiër van Vietnamese afkomst, die in 1980 met zijn familie vluchtte uit Vietnam. In 1982 verhuisde hij op driejarige leeftijd naar Australië als onderdeel van een groep van 47 mensen. De reis over de Indische Oceaan was uiterst moeilijk, gekenmerkt door incidenten zoals piratenovervallen, ernstige dorst en opsluiting in een vluchtelingenkamp in Maleisië. Zijn moeder verzorgde hem en zijn broers en zussen met een laag inkomen, en op 13-jarige leeftijd beloofde hij haar een huis te kopen. Khoa Do is zijn broer en is filmregisseur. Hij volgde gelijktijdig een opleiding Bedrijfsrecht aan de University of Technology, Sydney. Hoewel hij aanvankelijk interesse had in rechten, verzekerde een score van 98 in de HSC hem een plaats daar; echter, hij stopte met zijn studie slechts zes maanden voor afstuderen, en koos er in plaats daarvan voor om meer tijd te besteden aan kunstlessen. Zijn broer, Khoa Do, regisseerde talloze films waarin hij meespeelde, waaronder *Footy Legends*, waarvoor hij ook als co-writer en producent fungeerde. In 2003 coproduceerde hij The Finished People, en ontving daarvoor lof van Margaret Pomeranz. Anh Do staat bekend om zijn autobiografische werk, met name *The Happiest Refugee* (2010), dat in 2011 de prijs voor Boek van het Jaar in Australië won en andere onderscheidingen kreeg. Hij toert met *The Happiest Refugee Live*. Als bestsellerauteur schrijft hij grappige, volledig geïllustreerde boeken, waaronder de ‘WeirDo’ hoofdstukboekenreeks, 'Smarty Pup', ‘Pow Pow Pig’, de ‘Ninja Kid’-serie beginnend met ‘From Nerd to Ninja’, 'Hot Dog', 'Wolf Girl', de ‘Sky Dragon’-serie, 'The Champ' en 'E-Boy'. Hij is onlangs ook begonnen met schilderen, wat hij beschrijft als een mix van gelukzaligheid en marteling. Zijn schilderijen worden vaak snel voltooid vanwege tijdsgebrek met zijn drie zonen en een dochter, en hij schildert portretten omdat hij geïnteresseerd is in de emoties en ervaringen van mensen. Hij is vier keer finalist geweest in de Archibald Prize, en won de People’s Choice Award in 2017, na twee eerdere nominaties. Anh Do presenteerde *Anh's Brush with Fame* op ABC TV van 2016 tot 2021; de show bevindt zich momenteel in het vierde seizoen. Daarvoor was hij gastheer van *Made in China with Anh Do*. Hij heeft publiek vermaakt door optredens te geven op zowel het Melbourne International Comedy Festival als het Sydney Opera House, en speelde consequent voor uitverkochte zalen.

Anna Granath, comédienne (Zweden)
Geverifieerd Onopgeëist
Zweden

Anna Granath

Anna Granath, geboren in 1976, is een Zweedse kunstenaar met diverse talenten, werkzaam als danseres, komediant, presentator, actrice, schrijfster, regisseur en producent. Ze begon haar carrière met een opleiding aan de Ballet Academie in Stockholm, en vervolgde haar studies aan Scenstudion en Stockholms improvisatietheater. Granath volgde aanvankelijk een pad als muzikante, met optredens in producties zoals 'Chicago' in 1999, 'Garbo – The Musical' in 2002 en 'Björn Skifs På Cirkus' in 2004. Ze maakte ook deel uit van het ensemble van 'Chess' bij het Stockholm Circus in een ongespecificeerd jaar, en speelde in 'Chess' als danseres in 2002. Granath maakte de overstap van optredens als muzikant naar comedy, en begon haar carrière als stand-up comedian in 2005, waarna ze enkele jaren door heel Zweden optrad. Ze verwierf bekendheid door haar werk in radioprogramma's zoals 'Morgonpasset,' als co-host van 'Morgonpasset Sommar' met Simon Svensson in 2008, en televisieprogramma's zoals 'Morgonsoffan' van 2008 tot 2009. Haar optredens omvatten 'Grillad' in 2009, 'Roliga timmen' in 2015, en 'En man som heter Ove' in 2015. Ze droeg bij aan 'Svensk humor' in 2013, en verscheen in diverse andere humoristische televisieprogramma's. Granath co-schreef het boek 'Mera självkänsla än du kan hantera' met Petra Mede in 2008, een vriendschap die 18 jaar omvat, en ze werken regelmatig samen aan tv-producties. De afgelopen jaren heeft Granath zich steeds meer gericht op regisseren en produceren. Ze regisseerde 'Cringe Marmelad' bij Malmö Stadsteater in 2016 en 'Je M’appelle Agneta' bij Rival in Stockholm, met een tournee door Zweden in 2024, aanvankelijk als regisseur voordat ze de hoofdrol op zich nam toen Anna Blomberg zich moest terugtrekken. Ze co-regisseerde en schreef 'Soppjäveln' bij Kulturhuset Stadsteatern in 2024. Opmerkelijk is dat ze samen met William Spetz de dramedy 'Filip och Mona' creëerde, gebaseerd op hun vriendschap, die in 2019 op SVT werd uitgezonden. Deze serie ontving nominaties voor 'Årets humorprogram' bij Kristallen 2020 en resulteerde in Granaths winst van 'Årets komedi' bij Det svenska humorpriset in 2020, evenals een nominatie voor 'Årets profil' bij de RIA-galan in 2020. Momenteel lanceren zij en Petra Mede een podcast genaamd Nu tar vi det jävligt lugnt! in de herfst van 2023, geproduceerd door Perfect Day media, met potentieel voor live optredens.

Anna Mannheimer, comédienne (Zweden)
Geverifieerd Onopgeëist
Zweden

Anna Mannheimer

Geboren in de parochie Örgryte te Göteborg op 5 juli 1963, is Anna Mannheimer een Zweedse persoonlijkheid die bekend staat om haar werk als televisie- en radiopresentator, journalist en komediant. Ze komt uit een familie met een geschiedenis van openbare dienstverlening en artistieke bezigheden; haar vader was de jurist en lokale politicus Sören Mannheimer, en haar moeder, Carin Mannheimer, was regisseur. Ze is ook verwant aan jazzmuzikant Göran Mannheimer en is nicht van Clara Mannheimer, evenals een achterkleindochter van de advocaat Love Mannheimer. Anna Mannheimer's professionele reis begon bij Sveriges Radio P4 Väst, waar ze aanvankelijk als radiopresentator werkte. Gedurende haar carrière heeft Mannheimer verschillende televisie talkshows en radio programma's geleid, waaronder Rally, Let's Go en Detta har hänt. Opmerkelijk is dat ze verscheen in de tv-serie Svenska hjärtan onder de naam Franciska Mannheimer en lid is van het 'Rally-gänget', bekend als het personage Väder-Annika. Haar werk strekt zich uit tot televisieprogramma's zoals Parasit-TV, Popcorn en Anna på nya äventyr, en ze maakte deel uit van Tror du jag ljuger van 2016 tot 2019. Een aanzienlijk deel van haar recente carrière omvatte de podcast Skäringer & Mannheimer, die ze van 2017 tot 2021 co-hostte met Mia Skäringer. Deze podcast bestond uit 187 afleveringen en werd erkend als Zweden’s grootste commerciële podcast. De podcast eindigde in 2021. Ze heeft ook samengewerkt met haar echtgenoot, Peter Apelgren, aan optredens zoals 'Gift' (2010), 'Kids' (2013) en 'Döden – andra sidan e ni klara?' (2018). In 2015 co-schreef ze het boek 'Mitt liv som gift' met Eva Lindeberg. Mannheimer ontving de Göteborgs Spårvägars Kulturpris in 2016, waarbij haar naam op tram M32, 423 werd geplaatst, en leidt momenteel de groep die de jaarlijkse prijs toekent vanuit Carin Mannheimers minnesfond.

Anna Russell (1911–2006), comédienne (Verenigd Koninkrijk) – Sketchcomedy, Droge humor
Geverifieerd Onopgeëist
Verenigd Koninkrijk

Anna Russell

Anna Claudia Russell-Brown, professioneel bekend als Anna Russell, werd geboren in Londen, Engeland, op 27 december 1911. Ze overleed op 18 oktober 2006. Ze was de dochter van Claud Russell Brown, een kolonel bij de Royal Engineers en amateurpianist, en Beatrice Tandy, die later de Canadese nationaliteit verkreeg vanwege haar Canadese afkomst. Ze was een Engels-Canadese zangeres en komiek. Anna bezocht de St Felix School in Southwold, Suffolk, en studeerde vervolgens aan Harrogate College, Brussel en Parijs. Haar muzikale opleiding zette ze voort aan het Royal College of Music, waar ze studeerde bij pianoleraar Marmaduke Barton en tussen 1934 en 1939 afstudeerde met een graad in muziekologie en compositie. Russell's carrière begon met optredens in opera, waaronder een opmerkelijk mislukte verschijning als Santuzza in *Cavalleria rusticana*. Ze verscheen op BBC-radio als volkszangeres in 1931 en werkte later voor de onderwijsafdeling van de BBC. Na de dood van haar vader in 1939 verhuisden Russell en haar moeder naar Toronto, Canada, waar ze zich in Unionville, Ontario, vestigden en in 1943 Canadese staatsburgers werden, voordat ze in 1955 de Amerikaanse nationaliteit verkregen. Ze vestigde zich al snel als entertainer op lokale radiostations tegen 1940, en co-hostte in de vroege jaren '40 de variétéshow *Syd en Anna* op CJBC. In 1942 presenteerde de Toronto Imperial Order of the Daughters of the Empire haar debuut solo optreden. Russell verwierf internationale erkenning met de hulp van Sir Ernest MacMillan in 1944. Ze maakte haar debuut in New York City in 1948 en toerde uitgebreid door de Engelstalige wereld, waarbij ze concerten gaf, zong en komische muzikale sketches op de piano speelde. Haar komische stijl werd gekenmerkt door droge humor en een spot met pretentie, waarbij ze vaak het absurde in geaccepteerde verhalen benadrukte. Ze staat het best bekend om De Ring der Nibelungen (Een Analyse) , een 22-minutige humoristische samenvatting van Wagners opera, die ze in 1975 uitvoerde en op een album uitbracht. Andere opmerkelijke werken waren onder meer Hoe u uw eigen Gilbert and Sullivan Opera schrijft en optredens in een animatiefilm van Hans en Grietje (1954), evenals rollen bij de New York City Opera (1954) en Cosmopolitan Opera (1957). Ze verscheen op Broadway in All by Myself (1960) en op The Ed Sullivan Show , met optredens in Carnegie Hall en Royal Albert Hall. Ze richtte Grow Productions, Inc. op in 1963 en schreef haar autobiografie, I’m Not Making This Up, You Know! , in 1985. Een video special genaamd The First Anna Russell Farewell Special werd in 2001 uitgebracht.