Alighiero Noschese
Alighiero Noschese był znanym naśladowcą, aktorem, komikiem i włoskim showmanem, uważanym za najbardziej płodnego i kochanego w historii włoskiej telewizji.
Alighiero Noschese był znanym naśladowcą, aktorem, komikiem i włoskim showmanem, uważanym za najbardziej płodnego i kochanego w historii włoskiej telewizji.
Alistair Charles McGowan jest brytyjskim impresjonistą, komikiem, aktorem, pianistą, poetą i autorem. Był szefem serialu The Big Impression. Poza telewizją występował na scenie, w tym produkcje w londyńskim West Endzie. Dostarczał także pracę głosową do oryginalnego Spitting Image.
Allan Sherman, urodzony jako Allan Copelon lub Allan Gerald Copelon 30 listopada 1924 roku w Chicago, był amerykańskim komikiem żydowskiego pochodzenia, który zyskał znaczną rozpoznawalność jako parodysta piosenek. Jego rodzicami byli Percy Copelon, który pracował jako mechanik samochodowy i kierowca wyścigowy i pochodził z Birmingham w stanie Alabama, oraz Rose Sherman. Para rozwiodła się, gdy miał siedem lat, po czym przyjął nazwisko panieńskie matki. Wczesne życie Shermana charakteryzowało się dużym przemieszczaniem; uczęszczał do 21 szkół publicznych w Chicago, Nowym Jorku, Los Angeles i Miami, kończąc Fairfax High School w Los Angeles w 1941 roku. Po krótkim pobycie na Uniwersytecie Illinois, gdzie współtworzył The Daily Illini i został wydalony za incydent związany z domem bractwa Sigma Delta Tau, Sherman przeszedł do telewizji. Opracował koncepcję programu typu quiz o nazwie "I Know a Secret", która została zaadaptowana przez Marka Goodsona do popularnego programu "I've Got a Secret", nadawanego w latach 1952–1967. Sherman był producentem tego programu i słynnie wypuścił na scenę sto królików jako widowiskowy gest. W 1958 roku stracił pracę przy programie "I've Got a Secret". Przed i po pracy nad tym programem produkował również krótkotrwałe quizy, takie jak "What's Going On?" w 1954 roku i "Your Surprise Package" w 1961 roku. Przełom komediowy Shermana nastąpił dzięki jego parodiom piosenek. W 1951 roku nagrał singiel z Sylvią Froos, zawierający te parodie. Jego album z 1962 roku, "My Son, the Folk Singer", odniósł ogromny sukces, sprzedając się w ponad milionie egzemplarzy i zdobywając złoty dysk. Kronika z letniego obozu „Hello Muddah, Hello Fadduh!” stała się jego najbardziej znanym dziełem. Chociaż jego kariera była stosunkowo krótka i zakończyła się śmiercią 20 listopada 1973 roku w wieku 48 lat, Sherman pozostawił trwały ślad w komedii. Uważany jest za wysoce wpływowego na pokolenia komików, w tym „Weirda Ala” Yankovica i Adama Sandlera, a został uhonorowany przez współczesnych wykonawców takich jak Larry David i Jason Alexander. Obecnie w trakcie jest rozwój filmu biograficznego o jego życiu, a koncert ku czci jego pamięci zaplanowano na 4 grudnia w Weitzman National Museum of American Jewish History.
Alma Brami to francuska pisarka, znana ze swojej pracy zarówno jako powieściopisarka, jak i dramaturg. Po raz pierwszy zyskała uznanie w 2008 roku publikacją powieści „Bez niej”, która zdobyła liczne nagrody. Po tym początkowym sukcesie kontynuowała publikowanie powieści, takich jak „Pozostawili ją tam” w 2009 roku i „Dopóki jesteś szczęśliwa” w 2010 roku. Te pierwsze trzy powieści zostały przetłumaczone i opublikowane w Chinach we wrześniu 2011 roku, poszerzając jej czytelnictwo na arenie międzynarodowej. Dalszy rozwój jej twórczości literackiej nastąpił dzięki „To dla twojego dobra” w 2012 roku i „Lolo” w styczniu 2013 roku, a także „Gdybym przyniosła kwiaty” w latach 2014 i 2016. Kreatywne przedsięwzięcia Brami wykraczają poza powieści. W 2011 roku opublikowała swoją pierwszą książkę dla dzieci, 'Moi, j’aime pas comme je suis.' Napisała również monolog 'Mardi c'est le jour du poulet' na festiwal 'Le Paris des femmes' w 2016 roku, który później tego samego roku został przepisany jako 'L’Ombre'. Do jej ostatnich prac należy powieść 'Ils sont moi, je suis eux,' wydana w 2023 roku. Ponadto Brami jest scenarzystką filmową i współtworzyła scenariusz filmu 'A Dangerous Game' z Karine Silla. Ten dramat, którego akcja skupia się na parze i ich gościu, produkowany jest przez Thelma Films i planowany do premiery we Francji 20 stycznia 2027 roku pod tytułem 'Un jeu dangereux,' z planowaną adaptacją filmową jej powieści 'Qui ne dit mot consent'. Poezja Brami obejmuje również literaturę dziecięcą, w tym książkę „Je ne veux plus être un loup” (Nie chcę być wilkiem), skierowaną do dzieci od 3. roku życia. Ta książka, z ilustracjami Aurélie Grand, porusza temat uprzedzeń i stereotypów wobec zwierząt poprzez historię, w której różne zwierzęta – w tym wilk, świni, koza, ślimak, dżdżownica, krokodyl, niedźwiedź i mysz – buntują się przeciwko swoim negatywnym reputacjom i organizują imprezę, aby dbać o siebie nawzajem. Książka jest opisywana jako oda do wolności i braterstwa, zachęcająca czytelników do wyrwania się z ograniczeń i bycia sobą. Od 2024 roku prowadzi wywiady w ramach serii „Alma invite”, kontynuując swoje zaangażowanie w kontakt z publicznością i innymi twórcami.
Amir Shmuel Blumenfeld, izraelsko-amerykański komik, aktor, pisarz i gospodarz telewizyjny, stanowi połowę komików Jake i Amir. Urodził się w Izraelu i W wieku dwóch lat przeniósł się z rodziną do Los Angeles. W 2005 roku został wprowadzony na pokład przez CollegeHumor, nowojorskiej strony humor, gdzie przyczynił się do jego książek i artykułów, napisał i wykonał w oryginalnych szkicach wideo - w tym tytuły jak Learly Working i Very Mary-Kate - a później pojawił się jako członek obsady w krótkotrwałym MTV serii CollegeHumor Show.
Brytyjka Amy Saunders występująca pod pseudonimem Miss Behave jest producentką, wykonawczynią, komikiem i kuratorką. Określa się jako „dziewczyna z Europy” i od kilku lat mieszka w centrum Las Vegas. Jej kariera rozpoczęła się w 1996 roku, kiedy zaczęła występować na ulicy w barach w londyńskiej dzielnicy West End jako połykaczka mieczy. Początkowo występowała w klubach fetyszowskich, a następnie w freak show. Jest również samoukiem w sztuce połykania mieczy, umiejętności, która później doprowadziła do niezwykłych osiągnięć. Krytycy porównują ją do takich postaci jak Betty Boop i Marlene Dietrich, zauważając jej „bezkompromisową roztyczność i sarkastyczną kpiny”. Amy Saunders zyskała uznanie za posiadanie rekordu Guinnessa w kategorii największa liczba połkniętych mieczy przez kobietę, osiągając ten wyczyn trzykrotnie. Po raz pierwszy dokonała tego w Londynie 28 kwietnia 1999 roku, połykając pięć mieczy. Następnie pobiła własny rekord, połykając sześć mieczy w Madrycie 27 listopada 2001 roku. Jej ostatni rekordowy występ miał miejsce w Londynie 11 września 2004 roku, kiedy to połknęła siedem mieczy. Od 2001 roku występuje pod pseudonimem Miss Behave, a jej działalność ewoluowała poza połykaniem mieczy, obejmując szerszy zakres występów komediowych i różnorodnych. Miss Behave zasłynęła z produkcji własnych programów rozrywkowych od 2008 roku. Stworzyła kilka udanych przedstawień, w tym The Crack, Miss Behave's Variety Nighty, Miss Behave's Social Club, Pleasure Aid i Miss Behave's Game Show. Ten ostatni odbywał tournée międzynarodowe i cieszył się znacznym powodzeniem w Bally’s na Las Vegas Strip od 2016 roku do marca 2020. Przedstawienie było prezentowane na festiwalu Midsumma w Melbourne, a następnie zmodyfikowano je do użytku na statkach Virgin Voyages. W ramach Variety Nighty, Saunders uwzględniła postacie Statlera i Waldorfa, którzy pełnili rolę hetrów. Obecnie produkuje "Mavericks" w Cheapshot na Fremont Street w Las Vegas, program rozrywkowy z komedią, muzyką, akrobatyką i gośćmi specjalnymi, bilety kosztują 25 dolarów i odbywają się trzy razy w tygodniu. Opisuje swoją rolę w Mavericks jako „klej, który wszystko ze sobą skleja”, dążąc do stworzenia programu, do którego publiczność będzie chciała wracać wielokrotnie ze względu na zmieniające się numery. Saunders zaprosiła gwiazdy Las Vegas, takie jak iluzjonista Mac King, do występów w Cheapshot. Doświadczenie Saunders wykracza poza Las Vegas – wcześniej występowała w namiotach spektakularnych w Europie oraz w cyrkowych namiotach w Australii. Była również gospodynią jednego z namiotów na festiwalu Glastonbury, który pomieścił około 300 uczestników. Po występach ulicznych, uzyskała czteroległą rezydencję w Ballys na Las Vegas Strip, gdzie jej show został opisany jako "dość punkowy jak na Strip". Pandemia doprowadziła do zamknięcia jej show Miss Behave w Ballys, ale szybko przeszła do tworzenia Mavericks, które zadebiutowało w Cheapshot i od tego czasu rozwinęło się w rezydencję w Plaza Hotel & Casino w 2024 roku. Uważa Fremont Street Experience za doskonałe miejsce do obserwacji ludzi, a Ryan Doherty, właściciel Corner Bar Management, zainicjował obecne show, kontaktując się z nią po tym, jak wcześniej wyraziła zainteresowanie wykorzystaniem przestrzeni Cheapshot.
Anders Johansson, urodzony 4 maja 1974 roku w parafii Landeryds, w Linköping, jest szwedzkim komikiem, prowadzącym programów (programledare) i aktorem. Znany jest jako jedna z połówek komediowego duetu Anders och Måns z Månsem Nilssonem, partnerstwem, które wyprodukowało liczne produkcje radiowe, telewizyjne i sceniczne. W czasie nauki szkolnej grał na gitarze basowej w punkowym zespole Snoddas wraz z Larsem Winnerbäckiem, Staffanem Palmbergiem i Tomasem Öhmanem. Studiował psychologię, socjologię i język niemiecki na Uniwersytecie w Lund, uczestnicząc również w spexensemble Wermlands nations oraz w Lunds nya studentteater. Kariera Johanssona rozpoczęła się od pracy w radiu, w tym od wcielania się w postać Hansa af Klas w Wallraff na Sveriges Radio w latach 1998–2000. Prowadził również inne programy radiowe, takie jak Så funkar det i Starkt material , współprowadząc ten ostatni z Patrikiem Ehrnstem w 2007 roku. Był gospodarzem kilku programów telewizyjnych, w tym Djursjukhuset , Fiska med Anders i Morgonpasset na Sveriges Radio. Współprowadził również Succéduon med Anders och Måns i wystąpił w Fråga Anders & Måns . Jego wszechstronność jest dodatkowo zilustrowana rolami w serialach telewizyjnych, takich jak Anders & Måns (2002–2003), Stjärnhoppningen (2014) i Parlamentet (2017–2020), a także występami w Skägget i brevlådan (2008) i Släng dig i brunnen (2019). Styl komediowy Andera Johanssena koncentruje się na filozofii i psychologii, a nie na wyraźnie politycznym humorze. Często nazywany jest "Ankan" (Kaczka), pseudonim, który otrzymał od Månsa Nilssona podczas występu spex. Niedawno podróżował z programem 'Alla känner Ankan' (Wszyscy znają Ankana), analizującym życie, który rozpoczął się w Malmö, a następnie przeniósł do innych miast. Jego obecny program, rozpoczynający się we wrześniu, nosi tytuł 'Det är samma åsna, bara med en ny sadel' (To ta sama oslica, tylko z nowym siodłem) i bada, dlaczego ludzie powtarzają błędy. Johansson otrzymał liczne nagrody w trakcie swojej kariery, w tym szwedzką nagrodę za humor na Barncancergalan w 2020 roku za Komika Roku (mężczyzna), oraz stypendium Tage Danielssona w 2009 roku. Zagrał również w 'Rostiga Roadtrips' (wiosna 2023), który zdobył nagrodę za najlepszy program lifestyle na Kristallengalan. Często koncertuje w miejscach stand-up comedy i wystąpi w nowym filmie Jönssonligan oraz produkcji TV4 Ambasadören . Mając prawie 25 lat doświadczenia, Anders Johansson nadal znacząco przyczynia się do szwedzkiej rozrywki.
András Hajós, wywodzący się z Węgier, łączy pracę jako socjolog z działalnością jako piosenkarz, autor piosenek i komik. W 2009 roku otrzymał nagrodę Déri János.
André Roy, urodzony 8 lutego 1975 roku, jest Kanadyjczykiem pochodzenia amerykańskiego z barwną i wieloaspektową karierą. Zadebiutował w opinii publicznej jako zawodowy hokeista na lodzie, biorąc udział w turnieju Quebec International Pee-Wee Hockey Tournament w 1989 roku i grając w lidze Quebec Major Junior Hockey League. W 1994 roku zespół Boston Bruins wybrał Roya podczas draftu, po czym grał dla Ottawa Senators, Tampa Bay Lightning (gdzie jego drużyna zdobyła Puchar Stanleya w 2004 roku), Pittsburgh Penguins oraz Calgary Flames. Jego kariera hokejowa obejmowała 13-dniowe zawieszenie w 2002 roku za atak na sędziego liniowego, a także późniejszy konflikt z trenerem Johnem Tortorellą, który doprowadził do usunięcia go z listy zawodników Tampa Bay Lightning. Poza swoim sportowym pochodzeniem, Roy jest uznawany za kanadyjskiego autora, humorystę, reżysera i producenta. Roy uzyskał dwa stopnie licencjata na Uniwersytecie w Moncton, jeden z zakresu dramaturgii, a drugi z komunikacji. Od 1997 roku aktywnie angażuje się w projekty humorystyczne, pisząc scenariusze do różnych formatów, takich jak filmy dokumentalne, krótkie metraże i reklamy. Firma Roya, Productions l'Entrepôt, otrzymała nominację Gemini w 2019 roku za 'The Newbies', co odzwierciedla jego zaangażowanie w produkcję kreatywnych treści. Współpracuje z wieloma nadawcami, w tym Radio-Canada i AMI tele, i wystąpił jako aktor w serialach telewizyjnych takich jak 'Les Newbies', 'Le Siege' i 'Le Clan'. Roy biegle włada również kanadyjskim francuskim. Talent Andrégo sięga do występów na żywo, gdzie pracuje jako improwizator, komik, gospodarz i reżyser. Od października 2013 roku występuje w 'L’Entrepôt du rire' na Uniwersytecie Moncton, prowadząc pokazy i występując w stand-upie. Jest członkiem grup komediowych takich jak Les Mains d’Nez i bierze udział w programach takich jak 'La Revue Acadienne' i 'S.I.M.'. Roy również wciela się w postać Peigne w Pays de la Sagouine, przyczyniając się do jego segmentów wideo i kontraktów reklamowych telewizyjnych. Wcześniej prowadził poranne audycje '2 Bon’heures' na TV Rogers. W 2020 roku otrzymał grant Talent to Watch wraz ze swoim zespołem z New Brunswick Filmmakers' Co-operative i Telefilm na projekt francuskiego serialu internetowego, którego zdjęcia planowane są na czerwiec 2022 roku. André Roy pełnił również funkcję byłego dziennikarza sportowego, pisząc cotygodniowy felieton o nazwie 'Un peu de tout' dla L’ÉVEIL i LA CONCORDE, prezentując sportowców z regionu. Niedawno, 6 marca 2024 roku, uhonorowano go Medalem Koronacyjnym Króla Karola III, przyznawanym około 30 000 Kanadyjczyków.
Andrea Pucci, znany również jako Pucci, to włoski komik, artysta kabaretowy, aktor i prezenter telewizyjny. Urodził się jako Andrea Baccan w Mediolanie 23 sierpnia 1965 roku i dorastał w rodzinie o korzeniach z Wenecji. Jego rodzicami są Francesco Pietro Baccan ze Stanghella (PD) i Rosa di Pressana (VR), a siostrą Manuela. Obecnie mieszka w Mediolanie. Zanim zasłynął jako komik, Pucci pracował na różnych stanowiskach, w tym w sklepie z papierosami prowadzonym przez jego rodzinę, a później prowadził sklep jubilerski. Latem pracował jako animator w miejscowościach turystycznych Valtur, co przyczyniło się do rozwoju jego umiejętności obserwacyjnych. W 1994 roku dziennikarz Tiberio Timperi zauważył go i przedstawił autorowi programu telewizyjnego. Pseudonim "Pucci" otrzymał od postaci z dowcipów Pippo Franco. Karierę rozpoczął od wygranej w programie telewizyjnym “La sai l'ultima” w latach 1993/1994 na Canale 5, a następnie stał się regularnym gościem w latach 1994/1995 do 1999/2000. Komedie Pucciego koncentrują się na satyrze społecznej i kostiumowej, unikając tematów politycznych. Znany jest z monologów z frazą «È cambiato... tutto!» (Wszystko się zmieniło!). Jego styl polega na obserwowaniu codziennego życia i improwizowaniu groteskowych sytuacji z publicznością. W latach 2005-2016 był częścią obsady komediowego programu Colorado na Italia 1, a następnie kontynuował udział w 'Colorado Cafè' od 2005/2006 roku. Pojawiał się również w różnych innych programach telewizyjnych, takich jak Maurizio Costanzo Show , Quelli che il calcio (jako korespondent specjalny w latach 2003-2004) oraz Big Show (od 2017 roku). W 2010 roku współautorstwa książki Ho sposato l’esorcista z Raffaele Skizzo Bruscella. Jest zagorzałym kibicem Interu i często porusza temat piłki nożnej w swoich monologach, pojawiając się nawet na Quelli che il calcio , aby komentować mecze Interu. W trakcie swojej kariery Pucci otrzymał kilka nagród i wziął udział w licznych programach, takich jak „Sotto a chi tocca”, „Scherzi a parte”, „Passaparola”, „Lista d’attesa”, „Lo zoo di 105”, Radio Kiss Kiss, „Shake”, „Buon Domenica” oraz „All Together Now”. Pojawił się również w filmie *L'allenatore nel Pallone 2* w 2007 roku. W 2021 roku był jurorem w programie *Star in the Star*, a w 2022 roku wziął udział jako uczestnik w *Stasera tutto è possibile*. W sierpniu 2023 roku zdobył nagrodę dla najlepszego artysty na festiwalu Cirella Ruderi. W sezonie 2024/2025 wraca do teatru ze spektaklem *30 anni e non sentirli*. Niedawno miał współprowadzić fragment 76. edycji Sanremo w 2026 roku, ale odmówił z powodu kontrowersji i gróźb. Pucci mierzył się z wieloma kontrowersjami dotyczącymi tematów poruszanych w jego programach i postach w mediach społecznościowych, w tym zarzutami o mizoginię, homofobię, rasizm i negatywne nastawienie wobec południa. Wyrażał poparcie dla prawicowych poglądów politycznych i rządu Meloni, a także został oskarżony o mizoginię wobec Elly Schlein. Jego występy trwają zazwyczaj od 90 minut do dwóch godzin, a Vivid Seats sprzedaje bilety na jego przedstawienia. Pomimo tych kontrowersji Pucci pozostaje popularnym komikiem uważanym za jednego z czołowych artystów w scenie komediowej w 2026 roku.
Andrés García de Bustamante Caballero, lepiej znany jako Andrés Bustamante, jest meksykańskim komikiem słynnym ze swojego programu telewizyjnego El Güiri Güiri i dla wielu komików, które dały życie zarówno tam, jak i w innych pokazach, takich jak bohaterowie. Jego humorystyczny styl opiera się na komedii Prop, przy użyciu różnych rekwizytów. Jest synem imigranta z Katalonii i meksykańską matką z San Luis Potosí. Jej siostra jest artystką wizualną i artystką Maris Bustamante. W obszarze dubbingu, wyróżnia się za nadanie głosu Mike 'owi Wazowski' emu na Uniwersytecie Monsters, Inc. i Monsters oraz za granie Gru na Mi Villano Favorito, jego sequelae (Mi Villano Favorito 2, 3 i 4).) i w spin-off Minions i Minions: A Villano rodzi.
Urodzony Andrew Ford Valentino Espiritu, wykonawca, który używa pseudonimu scenicznego Andrew E. jest filipińskim raperem i aktorem. Po raz pierwszy przykuł uwagę całego kraju na Filipinach swoim singlem "Humanip Ka ng Panget" z 1990 roku. Na gali PMPC Star Awards for Music 2010 jego album Clubzilla został uhonorowany jako Rap Album Roku. Tor "Shoot Shoot Part 2" został następnie przyjęty jako instrumentalne wsparcie dla kampanii jingle "Heto Na Inday Sara".
Albania
1
Armenia
2
Argentyna
36
Austria
27
Australia
52
Azerbejdżan
1
Bangladesz
1
Belgia
13
Bułgaria
57
Benin
2
Boliwia
1
Brazylia
27
Białoruś
2
Kanada
125
Demokratyczna Republika Konga
3
Szwajcaria
17
Wybrzeże Kości Słoniowej
1
Chile
15
Kamerun
1
Chiny
8
Kolumbia
4
Kuba
4
Czechy
7
Niemcy
188
Dania
17
Dominikana
1
Algieria
2
Ekwador
2
Estonia
5
Egipt
10
Hiszpania
74
Etiopia
1
Finlandia
15
Francja
214
Wielka Brytania
365
Gruzja
1
Ghana
3
Grecja
18
Gwatemala
1
Chorwacja
2
Haiti
1
Węgry
7
Indonezja
23
Irlandia
31
Izrael
10
Indie
47
Irak
3
Iran
6
Islandia
4
Włochy
136
Jamajka
1
Japonia
37
Kenia
3
Korea, Południe
20
Kazachstan
3
Liban
5
Sri Lanka
1
Litwa
1
Łotwa
1
Maroko
17
Mjanma
1
Malta
1
Malawi
2
Meksyk
28
Malezja
7
Nigeria
19
Nikaragua
2
Holandia
2
Norwegia
12
Nepal
3
Nowa Zelandia
9
Peru
2
Filipiny
35
Pakistan
7
Polska
8
Portugalia
7
Katar
1
Rumunia
1
Serbia
4
Rosja
9
Arabia Saudyjska
4
Szwecja
101
Singapur
3
Słowenia
4
Słowacja
2
Salwador
1
Syria
1
Tajlandia
2
Tunezja
4
Turcja
5
Tajwan
1
Ukraina
11
Uganda
7
Stany Zjednoczone
213
Urugwaj
4
Uzbekistan
1
Wenezuela
5
Wietnam
1
Republika Południowej Afryki
3
Zimbabwe
1