Atsuko Okatsuka jest komikiem, aktorką i autorką stand-upu zlokalizowaną w Los Angeles. W 2022 roku została uznana za jedną z "10 Comedianów do obserwowania" przez Variety i wybrano ją jako "Najlepszy Debiut" w kategorii komedii New York Times tego samego roku. Była również drugą Azjatką, która otrzymała program komediowy na HBO.
Takaaki Ishibashi, japoński przedsiębiorca, który pracuje jako komik, wokalista i aktor, stał się wybitnym członkiem grupy Yaen wraz z Noritake Kinashi.
Haruka Fuwa, która występuje pod nazwą Fuwa-chan, pracuje jako komik, YouTuber i zawodowy zapaśnik z Japonii. Jest znana ze swojej przemowy i charakterystycznej fryzury "diabelskie rogi", którą uprawia. Obecnie ma kontrakt z World Wonder Ring Stardom.
Noritake Kinashi pracuje w Japonii jako komik, aktor, piosenkarz i artysta wizualny. W komedii para tunele on jest krótsza strona, i duo również uruchomił grupę pop Yaen. Jego partnerem jest Takaaki Ishibashi. Dodatkowo pełni funkcję wiceprezesa przedsiębiorstwa rozrywkowego "Przyjazd".
Naoko Ken, urodzona jako Naoko Noguchi 7 lipca 1953 roku w Izumisato, prefektura Shizuoka, jest japońską piosenkarką, aktorką, komikiem i artystką rozrywkową. Po raz pierwszy pojawiła się w telewizji w wieku dwunastu lat w 1965 roku, ale nie została wybrana. Jej kariera muzyczna rozpoczęła się 1 kwietnia 1971 roku wraz z wydaniem „Daitokai no Yasagure On'na” pod szyldem Tokuma Records. Zadebiutowała jako piosenkarka specjalizująca się w enka i szybko zyskała popularność jako tarento (osobowość telewizyjna) w połowie lat 70., występując w licznych reklamach i programach rozrywkowych. Jej pseudonim „Ken” pochodzi od jej byłej agencji, Ken On. W latach 70. i 80. XX wieku Naoko Ken osiągnęła znaczący sukces komercyjny dzięki piosenkom charakteryzującym się jej unikalnym, zdystansowanym stylem śpiewu, często określanym jako "Naoko-bushi". Do godnych uwagi przebojów należą “Guzu” (1975), "Abayo" (składane przez Miyuki Nakajima), które sprzedały się w ponad 600 000 egzemplarzy i osiągnęły pierwsze miejsce na listach Oricon w 1976 roku oraz "Kamome wa Kamome", sprzedana w ponad 300 000 egzemplarzy. Regularnie pojawiała się w programie Kōhaku Uta Gassen co roku od 1976 do 1986 roku, z powrotem w 1993 roku. Zagrała również rolę "Naoko Baachan" w programie "Kakukara Kin Daiboushou". Kariera Naoko Ken obejmowała różne formy rozrywki. Zagrała w serialu telewizyjnym 'Time Desu' w 1973 roku i nagrała cover utworu Southern All Stars „Natsu wo Akiramete”, który odniósł sukces komercyjny w 1982 roku, zdobywając kilka japońskich nagród muzycznych. Znana jest ze swojego hasła z reklam na owady Kincho, "Tonde ra, shinde ra." Przez krótki czas miała THE ALFEE jako zespół towarzyszący, a Midori Nakamura skomponował dla niej piętnaście piosenek do 2020 roku. Chociaż porzuciła naukę w Shizuoka Prefectural Misima Minami High School, nadal pracuje w branży rozrywkowej; zagrała w filmie 'Uooshu' z 2025 roku i przyczyniła się do jego kampanii crowdfundingowej, przekazując dziesięciokrotność swojej pensji. Utrzymuje relacje z artystami takimi jak Tamori i była mentorką No Kurosawy. Jest matką dwójki dzieci mieszkających w Stanach Zjednoczonych.
Ken Shimura, urodzony jako Yasunori Shimura 20 lutego 1950 roku w Higashimurayama w Tokio, był ważną postacią w japońskim komedii. Początkowo realizował swoje ambicje komediowe po obejrzeniu programów komediowych w dzieciństwie i rozpoczął karierę w 1972 roku. Przez krótki czas stworzył duet 'Macq BomBom' z Izuyama Jun, występując jako 'Shimura Ken'. Shimura uczęszczał do Tokijskiej Miejskiej Szkoły Średniej Kurume, kończąc ją jako część pierwszej klasy i pracował przez krótki czas jako dostawca i caddy golfowy w latach szkolnych. Został zainspirowany przez The Beatles, przejąwszy ich styl długich włosów i ubrań. Początkowo szukał stażu, przesiadując przed domem Ikaraya Chozaemona. Shimura dołączył do The Drifters w 1974 roku, zastępując Chū Arai, po tym jak od 1973 roku był "członkiem stażystą". Pojawiał się w popularnych programach komediowych z grupą od lat 70. do 80. XX wieku. Pokazy takie jak 'Higashimurayama Ondo' z 1976 roku przyczyniły się do jego rosnącej popularności. Zen'in-shūgō (osiągający 50,5% oglądalności) i The Drifters Daibakushō (40,4%) były szeroko oglądane. Po 1985 roku Shimura zaczął pracować niezależnie. Grał postacie takie jak Baka Tono-sama (Głupi Pan) i Hen na Oji-san (dziwny starszy mężczyzna), tworząc wiele postaci i gagów, które stały się zjawiskiem społecznym. Jego styl komediowy inspirował się Jerrym Lewisem. W latach 1986–1992 występował w Kato-chan Ken-chan Gokigen TV z Cha Katō. Prowadził program Shimura Ken no Daijōbu-dā od 1987 do 1993 roku, a także w specjalnych odcinkach od 2007 do 2020 roku. Był również gospodarzem innych popularnych programów, takich jak Shimura Ken no Shitsurei Shimaa!, Shimura Ken no Bakaden-sama oraz Tensai! Shimura Dōbutsuen od 2004 do 2020 roku z szympanskiem o imieniu Pankun. W 2001 roku założył duet komediowy „Ken♀♂Ken” z Naoko Ken. W 2006 roku otworzył własny teatr komediowy, Shimurakon. Shimura konsekwentnie odrzucał propozycje aktorstwa do czasu swojego debiutu filmowego w Railway Men (Poppoya) w 1999 roku. 23 marca 2020 roku zdiagnozowano u niego COVID-19, a 29 marca 2020 roku zmarł w wieku 70 lat na zapalenie płuc spowodowane COVID-19. W 1999 roku otrzymał nagrodę Złota Strzała za zasługi dla rozrywki i był honorowym obywatelem miasta Higashimurayama.
Tsutomu Sekine pracuje w Japonii jako komik, piosenkarz i prezenter telewizyjny. Wcześniej w swojej karierze zaadoptował pseudonim "Królik Sekine". Zarządza nim agencja Asai Kikaku. Jego córka jest utalentowaną Mari Sekine.
Tetsuya Morita to komik, piosenkarz, youtuber, gość, przedsiębiorca i aktor z Japonii. W grupie komediowej "Saraba Seishun no Hikari" gra rolę "tsukkomi" (osoby sarkastycznej) i "boke" (osoby naiwnej). Pochodzi z Kanaoka-cho, Kita-ku, Sakai City, prefektura Osaka, a obecnie mieszka w Gotanda, Shinagawa-ku, Tokio. Uzyskał tytuł licencjata ze szkoły średniej Prefectural Higashimozu w Osace po roku powtórki. Jego wzrost wynosi 164 centymetry, grupa krwi to B, a jego imię i nazwisko są takie same jak jego prawdziwe imię i nazwisko. Jest prezesem i dyrektorem generalnym firmy The Morito Co., Ltd., aktywnie działa jako agent Molk, a także jest ambasadorem Molk zatwierdzonym przez Japan Molk Association.
Boo Takagi wykonuje komedię i muzykę w całej Japonii. Otrzymał imię Tomonosuke Takagi. Służy również jako członek trupy The Drifters.
Yo Oizumi, często nazywany Yo-chan, to wszechstronny artysta urodzony 3 kwietnia 1973 roku w Ebetsu na Hokkaidō. Od 1984 roku mieszka w Sapporo i ukończył Sapporo Moiwa High School. Po krótkim pobycie na Uniwersytecie Dobrobytu w Tokio, po dwukrotnym niepowodzeniu na egzaminach wstępnych, podjął studia biznesowe na Uniwersytecie Hokkai Gakuen, które ukończył w 1996 roku. Mierzący 178 cm wzrostu, Oizumi jest reprezentowany przez Creative Office Cue i Amuse. Oizumi rozpoczął swoją karierę artystyczną w 1995 roku, debiutując w nocnym programie Mosaic nights i wcielając się w rolę Genki-kun II generacji. W 1996 roku założył wraz z przyjaciółmi grupę teatralno-muzyczną Team Nacs, która później zyskała ogólnokrajową rozpoznawalność. Od 1996 do 2002 roku grał w popularnym serialu telewizyjnym Wednesday's Downtown , który w 1999 roku osiągnął szczyt oglądalności na poziomie 18,6%. Brał również udział w trupie Inada od 1995 do 2004 roku oraz w zespole muzycznym FAN TAN od 1995 do 2004 roku. Jego debiut filmowy miał miejsce w Gamera 2: Atak Legionu w 1996 roku. Talenty Oizumiego wykraczają poza telewizję i teatr; jest on piosenkarzem, autorem tekstów piosenek, aktorem głosowym, lektorem, konferansjerem, komikiem, imitatorom, reżyserem filmowym, pisarzem, reżyserem, scenarzystą, tekściarzem i kompozytorem. Od 2007 roku podkładał głos profesorowi Herszelowi Laytonowi i przyczynił się do kilku filmów Studio Ghibli, w tym do filmu *Spirited Away* i *Ruchomy zamek Howla*. Zdobył dalszy rozgłos dzięki rolom w filmach takich jak *River* (2003) oraz wygrywając nagrodę Japan Academy Film Prize za najlepszą rolę aktorską w 2012 roku za film *Tantei wa BAR ni Iru*. Pojawił się również w licznych filmach związanych z Hokkaido, w tym w *Happiness Bread* (2012), *Łzy winogron* (2014) i *Sky Restaurant* (2019), ten ostatni zdobył nagrodę na Sonoma International Film Festival. Oizumi pełni obecnie funkcję dyrektora programu *SONGS* od 2018 roku i prowadził NHK Kōhaku Uta Gassen w latach 2020–2022. Jest również konferansjerem programu *The Masked Singer Japan* (2021) i poprowadzi specjalny program rocznicowy w 2025 roku. W marcu 2024 roku wydał album kompilacyjny zatytułowany "YO OIZUMI ALL TIME BEST" i wyruszył w trasę koncertową, zakończoną występem w Nippon Budokan. Od maja 2009 roku jest żonaty z Kumiko Nakajima i został ojcem w 2011 roku; jego brat, Jun Oizumi, pełni funkcję burmistrza Hakodate.
Naoki Matayoshi, japoński komik, który również pisze scenariusze i powieści, zapewnił nagrodę Akutagawa w 2015 roku za powieść Hibana, która później została przekształcona w serię Netflix Hibana: Spark.
Albania
1
Armenia
2
Argentyna
35
Austria
28
Australia
52
Azerbejdżan
1
Belgia
13
Bułgaria
31
Benin
2
Boliwia
1
Brazylia
27
Kanada
125
Szwajcaria
17
Chile
15
Kamerun
1
Chiny
8
Kolumbia
4
Czechy
7
Niemcy
188
Dania
17
Dominikana
1
Algieria
2
Estonia
5
Egipt
10
Hiszpania
74
Finlandia
15
Francja
214
Wielka Brytania
364
Ghana
3
Grecja
18
Gwatemala
1
Węgry
7
Indonezja
23
Irlandia
31
Izrael
10
Indie
47
Irak
3
Iran
6
Włochy
136
Jamajka
1
Kenia
3
Korea, Południe
20
Kazachstan
1
Liban
5
Litwa
1
Łotwa
1
Maroko
17
Mjanma
1
Malta
1
Malawi
2
Meksyk
28
Malezja
7
Nigeria
19
Nikaragua
2
Holandia
2
Norwegia
12
Nepal
3
Nowa Zelandia
9
Peru
2
Filipiny
35
Pakistan
7
Polska
8
Portugalia
7
Katar
1
Rumunia
1
Serbia
3
Rosja
9
Arabia Saudyjska
4
Szwecja
101
Słowenia
4
Słowacja
2
Tajlandia
2
Tunezja
4
Turcja
5
Tajwan
1
Ukraina
11
Uganda
7
Stany Zjednoczone
213
Urugwaj
1
Uzbekistan
1
Wietnam
1
Republika Południowej Afryki
2
Japonia posiada jedną z najbardziej charakterystycznych kultur komediowych na świecie, z szeroką gamą wykonawców działających w telewizji, komedii typu stand-up, manzai, conte, rakugo, filmie, teatrze i rozrywce cyfrowej. Japońska komedia, często nazywana ogólnie owarai, obejmuje wiele różnych formatów i tradycji występu zamiast polegać na jednym stylu.
Tokio i Osaka to główne centra japońskiego humoru, a Osaka jest szczególnie kojarzona z tradycją manzai w tym kraju. Programy telewizyjne komediowe i rozrywkowe również odegrały dużą rolę w popularyzacji komików wśród odbiorców w całej Japonii.
Japonia wydała wielu komików, którzy stali się znanymi osobowościami telewizyjnymi i rozrywkowymi. Znane nazwiska związane z japońskim humorem to Takeshi Kitano, Hitoshi Matsumoto, Sanma Akashiya, Tamori, Shinsuke Shimada, Downtown, Cocorico, Sandwichman i Audrey.
Japońscy komicy często występują w duecie lub grupach, zamiast występować wyłącznie jako komicy wystęujący na scenie. Niektórzy z nich zostali również prowadzącymi programów telewizyjnych, aktorami, filmowcami, pisarzami i producentami, co sprawia, że komedia jest ważną częścią szerszej branży rozrywkowej w Japonii.
Nowsze pokolenie wykonawców zbudowało również publiczność za pomocą YouTube, platform streamingowych, podcastów i mediów społecznościowych, wprowadzając nowe formaty do ugruntowanych tradycji komediowych Japonii.
Japoński humor obejmuje kilka odrębnych form. Manzai to występ dwóch osób, w którym komicy zwykle odgrywają przeciwstawne role, z jednym wykonawcą przedstawiającym wstęp, a drugim odpowiadającym dowcipami, poprawkami lub szybkimi komentarzami. Conte jest bliższy komedii sytuacyjnej, wykorzystując postaci i sytuacje do tworzenia zabawnych historii.
Kolejną tradycyjną formą jest rakugo, w którym solowy wykonawca opowiada dowcipną historię siedząc, używając zmian głosu i wyrazu twarzy do odgrywania różnych postaci. Te tradycje współistnieją z nowoczesną telewizyjną komedią, improwizacją i innymi formami występów na żywo.
Japońscy komicy często poruszają codzienne sytuacje, relacje, zachowania społeczne, pracę i obserwacje kulturowe. Gra słów, timing, przesadne reakcje i starannie rozwinięte postacie komiczne mogą być ważnymi elementami występów.
Telewizja jest centralnym elementem japońskiej kultury komediowej. Programy rozrywkowe często goszczą komików obok aktorów, muzyków i innych artystów, a konkursy komediowe oraz specjalne programy dają wykonawcom możliwość zdobycia ogólnokrajowej rozpoznawalności.
Japonia posiada również silną infrastrukturę komedii na żywo, szczególnie w Tokio i Osace. Teatry komediowe i obiekty rozrywkowe zapewniają przestrzeń zarówno dla uznanych występujących, jak i artystów rozwijających swoje materiały.
Platformy cyfrowe dodały kolejny wymiar do tej sceny. YouTube, serwisy streamingowe i media społecznościowe pozwalają japońskim komikom i grupom komediowym docierać bezpośrednio do odbiorców i eksperymentować z formatami poza tradycyjną telewizją.
Niezależnie od tego, czy interesują Cię japońscy komicy, wykonawcy manzai, komediowe duety, tradycyjny rakugo czy współczesna japońska komedia, Japonia oferuje niezwykle zróżnicowaną kolekcję stylów i osobowości.
Przeglądaj GiggleTime, aby odkryć komików z Japonii, dowiedzieć się więcej o poszczególnych wykonawcach i poznać japoński humor obok komików z krajów na całym świecie.
