Diego Bianchi è un conduttore televisivo, giornalista, ex blogger e YouTuber italiano. Ha spesso operato con lo pseudonimo Zoro e, tra le sue varie attività, è noto per aver presentato il programma televisivo Propaganda Live.
Duilio Pizzocchi, a właściwie Maurizio Pagliari, jest włoskim komikiem i wykonawcą kabaretu urodzonym w Bolonii w 1957 roku. Od młodego wieku wykazywał talent do żartów i rozrywki. Rozpoczął karierę w wieku dwudziestu lat, występując w programach radiowych i telewizyjnych w regionie Emilia-Romagna. W tym wczesnym okresie rozwinęło się kilka postaci, które stały się centralne dla jego komediowej osobowości, w tym ferrareski malarz "Duilio Pizzocchi", który ostatecznie stał się jego pseudonimem scenicznym, oraz „Kaktus”, postać popularna w latach 80. znana z poszukiwania pożyczek i nielegalnych towarów. Styl komediowy Pizzochiego charakteryzuje się szeroką gamą postaci, z których każda ma odrębne osobowości i dziwactwa. Obok "Duilio Pizzocchi" i "Cactus," stworzył "Ermete Bottazzi," kierowcę ciężarówki, który zadebiutował na początku lat 90., a także "Donna Zobeide," parodię wróżki, która zyskała popularność dzięki audycjom radiowym oraz "La Novella," ciętą staruszkę, która później przeszła na występy sceniczne. Do innych godnych uwagi postaci należą "Eddy Collante," "Stefano Pedrazzi" i "Mefistocchi." Od 1983 roku zaczął pojawiać się w telewizji w lokalnych programach Emilia-Romagna, doskonaląc te postacie. Przez całą swoją karierę Pizzocchi eksplorował różne formy występów. Od 1988 roku poświęcił się kabaretowi, występując w teatrach, na konwencjach i festiwalach. W 1992 roku współzałożył trwający do dziś touring show Costipanzo Show z Andreą Sasdelli (Giuseppe Giacobazzi). Pojawił się również w licznych filmach, takich jak Consigli per gli acquisti (1997), Baciato dalla fortuna (2011) i Volevo nascondermi (2020). Wystąpił w programach telewizyjnych takich jak Zelig, talk-show Maurizio Costanzo oraz Quelli che... il calcio. Prowadził program radiowy Il mani-comico z Giacobazzi od 2005 do 2026 roku na Radio Italia Anni 60, a obecnie prowadzi "Il Manicomico" na Radio Italia Anni 60 Emilia Romagna, nadawany od poniedziałku do soboty. W 2020 roku wydał książkę opowieści Fuori scena. Risate a sipario chiuso, a w 2009 roku współautorzył Quel tesoro di mio figlio z Giuseppe Giacobazzi. Pizzocchi pracuje również jako komentator sportowy w amerykańskim futbolu.
Vincenzo Iacchetti, znany zawodowo jako Enzo Iacchetti, jest włoskim artystą z różnorodną karierą obejmującą stand-up comedy, aktorstwo, prowadzenie programów telewizyjnych i śpiewanie. Urodził się 31 sierpnia 1952 roku w Castelleone, a dzieciństwo spędził w Maccagno, w prowincji Varese. Jego rodzicami byli Antonio (1918-1975) i Maria (1926-2016). Wczesnymi inspiracjami byli Adriano Celentano, Giorgio Gaber i Enzo Jannacci, co skłoniło go do rozpoczęcia występów w teatrze kościelnym. Podróż zawodowa Iacchettiego rozpoczęła się od występów w pizzeriach i restauracjach na imprezach takich jak chrzciny i wesela. Studiował księgowość, ale nie podjął jej jako kariery, zamiast tego angażując się w działalność polityczną jako komunista i nawet pełniąc funkcję wybranego radnego miejskiego w 1971 roku. W latach 1976–1978 pracował jako pracownik obsługi granicznej dla biura podróży Globus w Lugano. W 1978 roku objął rolę programistę i prowadzącego wywiady w Radiu Tresa, zajmując się wszystkimi obowiązkami programowymi. Jego kariera komediowa nabrała rozpędu pod koniec 1978 roku, kiedy zaczął występować w klubie Derby w Mediolanie wraz z innymi komikami, takimi jak Francesco Salvi, Giorgio Faletti, Walter Valdi, Giobbe Covatta, Malandrino e Veronica oraz I Gatti di Vicolo Miracoli, współpraca ta trwała do 1985 roku. Pojawienie się Iacchettiego w telewizji nastąpiło w 1981 roku w programie Il Sabato dello Zecchino. Szeroką popularność zdobył we wczesnych latach 90. dzięki występom w programie Maurizio Costanzo Show, gdzie zasłynął ze swoich charakterystycznych piosenek typu "bonsai" – krótkich, surrealistycznych i często pozbawionych sensu kompozycji. W 1991 roku wydał album z tymi poezjami i piosenkami. Od 1994 do 2026 roku współprowadził popularny program telewizyjny Striscia la notizia z Ezio Greggio. Jego działalność wykracza poza telewizję; zagrał główną rolę w filmie Come quando fuori piove w 1995 roku i wystąpił w wielu innych programach dla Rai, Mediaset i Telemontecarlo. W 2009 roku użyczył również głosu SpongeBobowi SquarePants cierpiącemu na amnezję. Zaangażowanie Iacchettiego w swoją pracę jest widoczne w jego dalszych występach w telewizji i na scenie, w tym prowadzeniu Velone w 2010 roku oraz otrzymaniu nagrody 'Riccio d'argento' w 2010 roku za swój program Chiedo scusa al signor Gaber, album z coverami piosenek Giorgio Gabera wydanym w 2009 roku.
Enzo Maggio, urodzony jako Vincenzo Maggio 10 października 1902 roku w Neapolu we Włoszech, był włoskim aktorem i komikiem. Pochodził z dużej rodziny artystów; miał dwanaście rodzeństwa, a jego rodzice również byli zaangażowani w sztukę. Jego ojciec, Domenico Maggio, był aktorem, śpiewakiem i reżyserem teatralnym znanym z pionierskich przedstawień neapolitańskiej sceneggiaty. Enzo Maggio zmarł w Neapolu 13 lipca 1978 roku w wieku 75 lat. Kariera Maggio rozpoczęła się w teatrze, z przygotowaniem poprzez staż w teatrach avanspettacolo przed i podczas II wojny światowej. Specjalizował się w występach macchiette, koncentrując się na mimice, kreacji postaci i komicznym wyczuciu czasu. Był znany ze swoich imitacji, szczególnie Larry'ego Semona (Ridolini). Często występował na scenie ze swoimi rodzeństwem Dante, Beniamino, Pupellą i Rosalią Maggio, często w neapolitańskich produkcjach komediowych. Jego artystyczne kształcenie odbywało się głównie na scenie. Po wojnie Maggio przeniósł swoje zainteresowania na rozkwitającą karierę filmową, często grając role charakterystyczne. Debiutował na ekranie w 1950 roku w filmach à arrivato il cavaliere! i Vita da cani . Zagrał w ponad 40 filmach, w tym w Lo sceicco bianco (1952) w reżyserii Federico Felliniego, Totò a colori (1952) oraz Ulisse (1954). Współpracował również z Totò w La banda degli onesti (1956) i brał udział w przedstawieniach teatralnych takich jak Napoletani a Napoli (1955-1956) i La Venere coi baffi (1956-1957). Krytycy opisywali jego styl komediowy jako spontaniczny i karykaturalny, typowy dla dobrych neapolitańskich aktorów. Pojawił się w filmach wyreżyserowanych przez Mario Monicellego, Steno, Aldo Fabriziego, Giuseppe De Santisa, Mario Mattoliego i Renato Rascela. Jego ostatnim filmem był Primo amore (1978) Dino Risi, wydany pośmiertnie.
Enzo Salvi to wszechstronny i błyskotliwy włoski aktor, scenarzysta i komik. Urodził się jako Vincenzo Salvi 16 sierpnia 1963 roku w Rzymie we Włoszech, dorastał w dzielnicy Ostia. Jego rodzicami są Antonio Salvi (Tony) i Bruna Brunori. Ukończył studia jako specjalista ogrodnictwa w instytucie rolniczym i początkowo pracował jako miejski ogrodnik. Salvi rozpoczął karierę jako wykonawca i artysta kabaretowy. Koledzy zachęcali go do podążania tą ścieżką ze względu na jego błyskotliwość. Debiutował w teatrze w 1990 roku rolą w Miles gloriosus Plauta. W 1991 roku założył duet komediowy “MAMMAMIA CHE IMPRESSIONE” z Mariano D’Angelo, który od tego czasu wystąpił z wieloma koncertami, które cieszyły się wyprzedanymi biletami i zdobył nagrodę krytyków i publiczności na Comic Festival Nazionale w 1993 roku. Znany jest z postaci zwanej 'Er Cipolla' (Cebula), zainspirowanej narkomanem, którego spotkał podczas czekania na swoją dziewczynę. Występował w komediach takich jak Balle di Natale , Fiumi di forfora i A qualcuno piace Carlo . Kariera filmowa Salvi rozpoczęła się w 1999 roku od filmu Vacanze di Natale 2000 , po którym nastąpiły role w Body Guards (2000), Merry Christmas (2001), Natale sul Nilo (2002), Natale in India (2003), Le barzellette (2004) i Il ritorno del Monnezza (2005). Pojawił się również w serialu telewizyjnym Domani è un'altra truffa (2006) i wziął udział w Notti sul ghiaccio (2006). Praca Salvi obejmowała współpracę z Biagio Izzo i Massimo Boldi, a także występy w komediach pod reżyserią Carlo Vanziny. Często występował na imprezach i spotkaniach oraz współpracował z Christian De Sica i Massimo Boldi przy corocznych świątecznych filmach kasowych. Jest popularny w całej Italii zarówno wśród dorosłych, jak i dzieci. Kontynuuje swoją aktywność w branży filmowej i telewizyjnej, występując w Il diavolo è Dragan Cygan (2024) i Alberto Sordi secret (2024).
Fabio De Luigi, urodzony 11 października 1967 roku w Santarcangelo di Romagna, jest włoskim aktorem, komikiem, reżyserem filmowym, prowadzącym programy telewizyjne i byłym zawodnikiem baseballa. Jest praprawnukiem poety Tonino Guerrę. Od najmłodszych lat wykazywał wszechstronność, początkowo uprawiając baseball w Serie A1 z Santarcangelo i Rimini, a następnie przechodząc do świata sztuki. Ukończył liceum plastyczne, a następnie studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Bolonii, uzyskując dyplom z malarstwa z pracą o komedii we współczesnej krytyce artystycznej. To artystyczne tło kształtuje jego wieloaspektową karierę. De Luigi rozpoczął swoją przygodę z komedią w 1990 roku, biorąc udział w konkursie 'La Zanzara d'oro', gdzie zajął czwarte miejsce. Szybko zdobył uznanie dzięki współpracy z Gialappa’s Band w programie telewizyjnym Mai Dire... , zarówno jako komik, jak i gospodarz, a później współpracował z Paolą Cortellesi i Mago Forest nad 'Mai dire Grande Fratello 2'. Jego styl komediowy opisywany jest jako zarówno fizyczny, jak i intelektualny, a jednocześnie skromny, i stworzył wiele zapadających w pamięć postaci, takich jak Olmo, Fabius, Luigio Guastardo della Radica, Cologno, Baraldi, Medioman, L'Ingegner Cane, Bum Bum Picozza i Petunio. Naśladował również różnych osobowości telewizyjnych i polityków. W 2002 roku wydał album zatytułowany Olmo & Friends . W późnych latach 90. i w latach 2000. De Luigi wystąpił w licznych filmach, w tym & Małżeństwa (1998), & Wszyscy mężczyźni idiota (1999), & Johnny partyzant (2000), & Commediasexi (2006), & Boże Narodzenie w Nowym Jorku (2006), & Boże Narodzenie na wycieczce statkiem (2007), & Jak rozkazuje Bóg (2008) i & Później wiele pocałunków (2009). Zagrał również w sitcomie 'Love Bugs' (2005) oraz współprowadził programy 'Apocalypse Show' (Rai 1) i 'Le Iene'. Współpracował z reżyserami takimi jak Marco Ferreri, Alessandro D’Alatri, Alessandro Genovesi, Fausto Brizzi i Giovanni Veronesi. Kontynuował karierę aktorską w filmach takich jak & Przyjaciele z baru Margherita (2009), & Szczęśliwa rodzina (2010) i & Mężczyźni kontra kobiety (2010). Wyreżyserował, współtworzył scenariusz i zagrał w 'La peggior settimana della mia vita' (2011) i od tego czasu wyreżyserował filmy takie jak & Tiramisù (2016) i & 50 km/h (2024). Obecnie kręci film 'La befana vien di notte 2 - Le origini'. Po 25 latach przerwy od sceny wraca do występów na żywo z trasą koncertową "BIOL- In Carne e Ossa Tour."
Federico Basso to włoski komik, scenarzysta telewizyjny, aktor i performer. Urodził się w Turynie 1 stycznia 1975 roku i pochodzi z Włoch. W 1995 roku ukończył edukację techniczną, uzyskując dyplom technika elektronika (Perito elettronico) z Instytutu Technologii Przemysłowej Giuseppe Peano w Turynie, ze średnią ocen 49 na 60. Następnie odbył szkolenia artystyczne w Szkole Teatralnej w Segrate oraz w Mediolanckiej Miejskiej Szkole Filmowej i Telewizyjnej. Przed rozpoczęciem kariery jako komik, jego doświadczenie zawodowe obejmowało pracę jako montażysta wideo dla programów informacyjnych na Rete 4 i Italia 1, stanowisko to zajmował od 1997 do 2004 roku. Basso rozpoczął swoją karierę artystyczną od występów improwizacyjnych teatralnych i uczestniczył w warsztatach Zelig. Zdobył uznanie dzięki występom w programach komediowych Zelig i Zelig Off , zarówno jako wykonawca, jak i prowadzący, pojawiając się w Zelig w latach 2006, 2011-2013, 2021 i 2026. W latach 2007–2011 współprowadził Zelig Off u boku Teresy Mannino. W 2003 roku dołączył do warsztatów Zelig, a w 2004 roku wygrał festiwal kabaretowy Sesto San Giovanni, pokonując w finale Teresę Mannino. Jego styl komediowy czerpie z amerykańskich tradycji humorystycznych, a inspiracją służą mu komicy stand-upowi tacy jak Woody Allen, Jerry Seinfeld i Dane Cook. Podziwia również Bustera Keatona. Autoironia stanowi fundament jego twórczości artystycznej. Kariera Federico Basso obejmuje pisanie dla programów telewizyjnych takich jak Belli dentro (2005-2012) i Crozza Italia (2006), oraz epizod w miniserialu Quelli dell'Intervallo Cafe - Casa Pierpiero w 2011 roku. Wygrał piąty sezon programu komediowego LOL - Chi ride è fuori w 2025 roku, dzieląc się nagrodą z Geppi Cucciari. W listopadzie 2024 roku został ambasadorem promującym Zimowe Igrzyska Olimpijskie i Paraolimpijskie 2026, biorąc udział jako noszący pochodnię w Turynie 11 stycznia 2026 roku. Pojawił się również w programach Geppi Hour (2007), Comedy Match (2024-2026), Techetechete' (2024), DopoFestival (od 2026 roku), The Band (2022) i La notte dei fiori (2026). Niedawno miał specjalny występ w ramach Comedy Central Presents w 2026 roku. Obecnie pracuje nad programem, który wkrótce trafi do teatrów i udostępnia monologi oraz skecze na swoich profilach społecznościowych, gdzie ma ponad 480 000 obserwujących. Krytycy opisują go jako bystrego, inteligentnego artystę i uważnego obserwatora współczesnego społeczeństwa.
Urodzony 16 marca 1937 roku w Rzymie, Franco Bracardi był włoskim artystą o wielu talentach, w tym aktorem, kompozytorem, pianistą i komikiem. Zmarł w Rzymie 28 lutego 2005 roku, zaledwie dwa tygodnie przed swoimi 70. urodzinami. Życie zawodowe Bracardiego rozciągało się na wiele lat, obejmując muzykę, telewizję, radio i film, co umocniło jego reputację jako wybitnej postaci w złotym wieku włoskiego radia i telewizji. Bracardi rozpoczął swoje życie zawodowe w muzyce w pierwszej połowie lat 50. XX wieku, pracując jako pianista jazzowy w klubach nocnych i udzielając się jako akompaniator. W latach 60. dołączył do zespołu beatowego The Flippers, gdzie grał na pianinie u boku Lucio Dalla. The Flippers, który liczył również członków takich jak Maurizio Catalano, Max Catalano, Benny Amoroso, Fabrizio Zampa, Romolo Forlai, odniósł znaczący sukces między 1960 a 1966 rokiem, nawet wygrywając Cantagiro w 1963 roku z utworem 'I Watussi'. Debiutował jako aktor i komik około połowy lat 60. w kabarecie 'Setteperotto', obok takich postaci jak Villaggio, Pippo Franco i Enzo Jannacci. W tym okresie skomponował również piosenki dla Miny, Mireille Mathieu i Raffaelli Carrà, w tym "Une chanson" Mireille Mathieu, która zajęła 12. miejsce na Festiwalu w San Remo w 1968 roku. Bracardi zyskał szeroką sławę począwszy od 1970 roku dzięki swojej pracy w radiowym programie rozrywkowym 'Alto gradimento', prowadzonym przez Renzo Arbore i Gianni Boncompagni. W tym programie komponował muzykę, pisał materiały i tworzył niezapomniane postacie, takie jak Solforio, Mortification i Pallottino. Często współpracował z Renzo Arbore, występując w programach takich jak 'Quelli della notte'. Kontynuował pracę jako autor dla telewizji RAI przez ponad dziesięć lat, przyczyniając się również do Discoring. Pojawił się w kilku filmach, w tym w 'Splendori e miserie di Madame Royale', 'Io la conoscevo bene', czterech filmach z Totò i szczególnie jako kuzyn Lino Banfiego w komedii z 1982 roku 'Vieni avanti cretino'. Pełnił funkcję oficjalnego pianisty Maurizio Costanzo w jego długo trwającym programie telewizyjnym 'Maurizio Costanzo Show', improwizując, aby podkreślić lub złagodzić różne momenty, oraz skomponował piosenkę przewodnią 'Se penso a te' dla programu w 1985 roku. Pamiętany jest za tworzenie surrealistycznych postaci w radiu i komponowanie licznych udanych piosenek dla Raffaelli Carrà między latami 70. a 80., w tym ‘A far l’amore comincia tu’, ‘Ballo ballo’ i ‘Pedro’.
Włoski artysta rozrywkowy, aktor i osobowość telewizyjna Francesco Matano jest również znany jako Frank Matano. Urodził się 14 września 1989 roku w Santa Maria Capua Vetere we Włoszech i posiada obywatelstwo zarówno włoskie, jak i amerykańskie. Jego rodzice pochodzą z Włoch i Stanów Zjednoczonych, co odzwierciedla podwójne wychowanie kulturowe. Spędził lata nastoletnie w Stanach Zjednoczonych, ukończywszy Cranston High School East w Rhode Island. Matano rozpoczął swoją karierę online w 2007 roku kanałem na YouTube o nazwie 'lamentecontorta', początkowo prezentującym żartobliwe telefony. Ten kanał szybko zyskał popularność, gromadząc około 60 milionów wyświetleń i osiągając milion subskrybentów do 2008 roku. W 2013 roku założył drugi kanał, 'FRANK MATANO Games', poświęcony grom wideo. Po raz pierwszy pojawił się na antenie telewizyjnej w 2009 roku, pracując jako korespondent i prowadzący program 'Le Iene'. Później tego samego roku, w 2010, prowadził program 'Sky Scherzando?' i uczęszczał na Uniwersytet w Cassino i Południowej Lacjum, aby studiować języki, ale nie ukończył studiów. W trakcie swojej kariery Matano poszerzył swoje umiejętności, obejmując różne role. Pojawił się w serialu internetowym ‘Lost in Google’ w 2012 roku i zadebiutował jako aktor w 'Fuga di cervelli' w 2013 roku, po czym otrzymał role w filmach Paolo Ruffiniego 'Tutto molto bello' (2014) i 'Fuga di cervelli' (2013). Pracował również jako aktor głosowy przy kilku projektach animowanych, w tym 'Zootopia' (2016), ‘Sing 2’ (2021) i ‘Transformers: Rise of the Beasts’ (2023). W 2015 roku otrzymał nagrodę Odkrycie Roku na TV Direction Awards. Był jurorem w programie 'Italia's Got Talent' w 2015 roku oraz współprowadził 'Le Iene' w latach 2016 i 2019. Uczestniczy w komediowym show 'LOL – Chi ride è fuori' od 2021 roku, a obecnie gra główną rolę w serialu Prime Video ‘Gigolò per caso’ od 2023 roku.
Gabriele Cirilli, urodzony w Sulmona 12 czerwca 1967 roku, jest włoskim artystą rozrywkowym o zróżnicowanej karierze. Definiuje się jako komik, artysta kabaretowy, aktor, humorysta i pisarz. Obecnie 56-letni Cirilli rozpoczął swoją karierę zawodową w 1986 roku jako uczestnik programu 'Il gioco delle coppie'. Następnie studiował w Laboratorium Ćwiczeń Scenicznych pod kierownictwem Gigi Proiettiego, co zapewniło mu solidne podstawy teatralne. Cirilli zyskał znaczną rozpoznawalność dzięki występom w różnych edycjach programu 'Zelig', szczególnie za rolę rzymskiego przedmieścia Kruski. Ten charakter zainspirował zapadający w pamięć frazes 'Chi è Tatiana?!?...', który później doprowadził do powstania książki, spektaklu teatralnego oraz filmu z 2001 roku 'Chi è Tatiana?' w reżyserii Roberto Campili. Jego dorobek aktorski obejmuje role w serialach telewizyjnych, takich jak 'Scoop' (1991), 'Assunta Spina' (1992) i 'Chiara e Francesco' (2007), oraz filmy takie jak 'Un bugiardo in paradiso' (1998) i 'Matrimonio al sud'. Brał również udział w spektaklu teatralnym 'Donna Gabriella e i suoi figli' od 2006 do 2007 roku, a w 2010 roku wystąpił ze spektaklem teatralnym 'Cirque du Cirill'. Od 2009 roku Cirilli jest członkiem obsady serialu 'Un medico in famiglia', grając Dante Piccione. Zaprezentował swoją wszechstronność, biorąc udział w 'Ballando con le stelle' w 2007 roku oraz w programie 'Tale e quale show' od 2012 do 2017 roku, naśladując różnych artystów i zgromadziwszy ponad 75 imitacji. W 2013 roku zagrał Claudio Villę w 'Volare - La grande storia di Domenico Modugno'. W 2016 roku prowadził program talentów komediowych 'Eccezionale veramente' na LA7, a w latach 2018 i 2019 wystąpił jako Gomez Addams w musicalu 'La famiglia Addams'. Cirilli nadal występował, w tym pojawiał się w programie 'Tale e Quale Show', do którego powrócił jako stały gość w 2020 roku, oraz poprzez swój program komediowy 'Gabriele Cirilli LIVE'. Jest dostępny na wydarzenia w całej Włoszech i znany ze swoich umiejętności improwizacyjnych.
Giovanni Luca Picariello, znany zawodowo jako Ghemon, jest włoskim artystą urodzonym w Avellino 1 kwietnia 1982 roku. Działa pod kilkoma pseudonimami, w tym Ghemon Scienz i Gilmar. Ghemon funkcjonuje jako raper, autor piosenek i komik. Jego sceniczny pseudonim pochodzi od Ishikawa Goemon XIII, postaci z serii Lupin the Third. Wczesne przedsięwzięcia artystyczne obejmowały sztukę graffiti w latach 1995–2001, początkowo pod tagiem 'Kal', który później zmienił na 'Esi' ze względu na podobieństwo do innego artysty o imieniu Kaf. Początek muzycznej drogi Ghemona datuje się na rok 1993, kiedy to odkrył hip hop dzięki Articolo 31 i OTR, a przez krótki czas kopiował teksty J-Axa. Od 1993 roku był także fanem Litfiba i Ligabue. W późnych latach 90. i na początku lat 2000. uczestniczył w różnych grupach i projektach, takich jak Blue Nox, Unlimited Struggle, 15 barrato (powstały w 1996 roku z Mobie) oraz Sangamaro (założony w 1997 roku z Domenico, znanego również jako Domey Blanco). Sangamaro wydał demo zatytułowane *Bloodstains* w 2000 roku. Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie LUISS w Rzymie, uzyskując dyplom w 2002 roku. W latach 2005-2006 był częścią projektu Soulville, który wydał jego debiutancki EP, *Ufficio immaginazione*, jako darmowy download w 2006 roku; wydawnictwo to spotkało się z pozytywnymi recenzjami i zgromadziło ponad 3000 pobrań. Kariera Ghemona obejmuje występy na Festiwalu Piosenki w San Remo w 2019 roku z utworem 'Rose viola' i ponownie w 2021 roku z 'Momento perfetto,' który zajął 21. miejsce. W 2017 roku przyczynił się do ścieżki dźwiękowej NBA 2K17 swoim singlem 'Adesso sono qui.' Obecnie jest komikiem stand-upowym. Jego show, "La Prima Volta. L’Ultima Volta. L’Unica Volta," premiera w kwietniu, po jego poprzednim show, “Una cosetta così,” który odbywał się od 2023 do 2024 roku z ponad 70 występami i zakończył się specjalnym wydarzeniem w Teatro Arcimboldi w Mediolanie. Ten show, współtworzony z Carmine Del Grosso, jest opisywany jako połączenie koncertu, monologu i komedii, często zawierające dotąd niepublikowane utwory. Planuje swój kolejny show, zatytułowany "Varietà," dążąc do występu w Forum di Assago.
Giancarlo Kalabrugovic to włoski komik i artysta kabaretowy, urodzony jako Giancarlo Calabretta 2 października 1966 roku w Bollate. Jego pochodzenie odzwierciedla mieszankę regionów włoskich, z ojcem pochodzącym z Kalabrii, a matką z Emilia. Uznawany jest za komika z Mediolanu, który występował na terenie całej Włochy, pojawiając się w teatrach, na placach publicznych oraz na wydarzeniach na żywo, na różne okazje, w tym spotkania firmowe i prywatne uroczystości. Scena nazwa Kalabrugovica narodziła się z dziecięcych zabaw, w których on i jego przyjaciele żartobliwie modyfikowali nazwiska naśladując piłkarzy, zwłaszcza z Jugosławii. Rozpoczął karierę w komediowym teatrze w 2001 roku, po ukończeniu kursu aktorskiego w szkole Campo Teatrale w Mediolanie w 2000 roku. Debiut zawodowy miał w 2002 roku ze spektaklem 'Sbarlusc,' który był wystawiany w prestiżowych miejscach, takich jak Teatro Verdi w Mediolanie i Teatro Valle w Rzymie. Następnie zagrał rolę w reklamie Breil (2003) oraz w filmie 'Fame chimica' (2003), wcielając się w postać Bifo. Istotnym punktem zwrotnym w jego karierze było 2005 rok, kiedy dołączył do artystycznego laboratorium Zelig. W latach 2007-2008 był stałym gościem programu 'Zelig Off,' a także występował w 'Buona la prima!' (2007-2008) u boku Ale i Franza, grając Mimmo, syna portiera. Szczególną rozpoznawalność zyskał dzięki postaci ‘Pino dei Palazzi,’ ‘miejskiego filozofa’ z bloków mieszkalnych, która zdobyła popularność na Zelig począwszy od 2007 roku. Kalabrugovic regularnie wcielał się w postać Pino dei Palazzi w latach 2007-2011, z powrotami w 2013, 2021 i 2026 roku. Jego styl komediowy opisywany jest jako 'z obrzeży,' ironiczny i poetycki. Raper Marracash kilkakrotnie nawiązywał do Pino dei Palazzi w swoich piosenkach, co dodatkowo umocniło wpływ tej postaci na kulturę. W latach 2018-2020 wystąpił w 'Zelig Time,' a do dziś regularnie wraca do Zelig w różnych edycjach.
Albania
1
Armenia
1
Argentyna
24
Austria
28
Australia
22
Azerbejdżan
1
Belgia
13
Bułgaria
31
Benin
2
Boliwia
1
Brazylia
12
Kanada
48
Szwajcaria
17
Chile
8
Kamerun
1
Chiny
7
Kolumbia
2
Czechy
7
Niemcy
188
Dania
17
Dominikana
1
Algieria
2
Estonia
5
Egipt
4
Hiszpania
74
Finlandia
15
Francja
211
Wielka Brytania
148
Ghana
3
Grecja
18
Gwatemala
1
Węgry
7
Indonezja
8
Irlandia
20
Izrael
9
Indie
11
Irak
3
Iran
6
Jamajka
1
Japonia
35
Kenia
3
Korea, Południe
20
Kazachstan
1
Liban
5
Łotwa
1
Maroko
17
Mjanma
1
Malta
1
Malawi
2
Meksyk
28
Malezja
7
Nigeria
19
Nikaragua
2
Holandia
2
Norwegia
12
Nepal
3
Nowa Zelandia
9
Peru
2
Filipiny
35
Pakistan
7
Polska
8
Portugalia
7
Katar
1
Rumunia
1
Serbia
3
Rosja
9
Arabia Saudyjska
4
Szwecja
101
Słowenia
4
Słowacja
2
Tajlandia
2
Tunezja
4
Turcja
5
Tajwan
1
Ukraina
1
Uganda
7
Stany Zjednoczone
213
Urugwaj
1
Uzbekistan
1
Wietnam
1
Republika Południowej Afryki
2
Włochy mają bogatą tradycję komedii, obejmującą teatr, kino, telewizję, występy na żywo i współczesny stand-up. Włoscy komicy na przestrzeni lat rozwinęli wiele różnych form humoru, od komedii teatralnej i kabaretu po stand-up oparty na obserwacjach, satyrę i komedię sytuacyjną.
Katalog GiggleTime łączy włoskich komików, komików stand-upowych, aktorów komediowych, performerów i inne osobowości związane z włoską komedią i rozrywką. Przeglądaj profile powyżej, aby odkryć komików z różnych pokoleń i dowiedzieć się więcej o ich karierach i pracy.
Stand-up comedy stało się coraz bardziej widoczną częścią włoskiej sceny rozrywkowej, z występami komików w klubach komediowych, teatrach, ośrodkach kultury i na festiwalach w całym kraju.
Włoscy komicy wystęujące na scenie czerpią z szerokiego wachlarza tematów, w tym z życia codziennego, relacji, pracy, rodziny, kultury i współczesnego społeczeństwa. Niektórzy wykonawcy koncentrują się na opowieściach osobistych i humorze obserwacyjnym, podczas gdy inni wykorzystują satyrę, ironię, postacie lub bardziej eksperymentalne formy komedii.
Mediolan i Rzym to ważne ośrodki rozrywki na żywo i komedii, podczas gdy komicy występują również w miastach i regionach we Włoszech. Rozwój platform cyfrowych dał początkującym artystom dodatkowe sposoby budowania publiczności poza tradycyjnym obiegiem komediowym.
Kabaret zajmuje ważne miejsce w włoskiej komedii, łącząc rozrywkę na żywo z muzyką, teatrem, satyrą i humorem. Włoski kabaret wydał artystów i grupy komediowe, których twórczość dotarła do publiczności zarówno poprzez występy na żywo, jak i telewizję.
Tradycja teatralnej komedii w tym kraju nadal wpływa na współczesnych wykonawców. Włoscy komicy mogą łączyć materiał przygotowany z góry, postacie, komedię fizyczną, improwizację i interakcję z publicznością, zamiast polegać wyłącznie na tradycyjnym formacie stand-upu.
To połączenie teatralnych i współczesnych podejść nadaje włoskiej komedii szeroki zakres stylów i formatów wystawienniczych.
Kino i telewizja odegrały znaczącą rolę we wprowadzaniu włoskich komików do szerszej publiczności. Włochy mają długą historię filmów komediowych i aktorów komediowych, a artyści często przenosili się między teatrem, telewizją i kinem.
Włoszka telewizja prezentowała również programy komediowe, widowiska rozrywkowe, seriale komediowe i formaty rozrywkowe, które pomogły wypromować i spopularyzować komików. Niektórzy wykonawcy są znani przede wszystkim jako aktorzy, podczas gdy inni połączyli komedię z pisaniem, reżyserią, prowadzeniem lub produkcją.
Związek między włoską komedią a kinem jest szczególnie silny, a występy komediowe stanowią ważną część tradycji filmowej tego kraju.
Włoska scena komediowa wciąż się zmienia, ponieważ nowi wykonawcy eksperymentują z różnymi formatami i sposobami docierania do publiczności.
Obok klubów komediowych i teatrów, komicy wykorzystują teraz podcasty, YouTube, media społecznościowe i platformy streamingowe do publikowania szkiców, fragmentów występów stand-upowych oraz innego oryginalnego materiału. Te platformy umożliwiły wschodzącym włoskim komikom budowanie publiczności niezależnie i docieranie do widzów poza ich lokalnym obszarem.
Tradycyjna komedia i nowsze formaty cyfrowe współistnieją obecnie obok siebie, tworząc możliwości dla szerokiej gamy wykonawców i stylów.
Szukasz włoskich komików, włoskich stand-up comedianów lub wykonawców komediowych z Włoch? Przeglądaj katalog GiggleTime powyżej, aby odkryć komików i osobowości komediowe z różnych obszarów włoskiego świata rozrywki.
Skorzystaj z funkcji wyszukiwania, aby znaleźć konkretnego komika lub przeglądaj profile, aby odkryć nowe nazwiska. Profile poszczególnych komików mogą zawierać informacje biograficzne, szczegóły kariery, występy, zdjęcia i inne ciekawe fakty.
Niezależnie od tego, czy interesuje Cię włoski stand-up comedy, włoski kabaret, komicyjni aktorzy, włoscy komicy telewizyjni czy znani włoscy komicy, GiggleTime ułatwia poznanie osób stojących za włoskim humorem.
Katalog stale się powiększa wraz z dodawaniem nowych włoskich komików i osobowości komediowych.
