Globalny Katalog Talentów

Komicy z Francja

Katalog komików Francja — Profile, biografie, zdjęcia i linki społecznościowe komików z Francja.

211 Komicy

Alban Ivanov

Alban Ivanov to francuski humorysta, komik i improwizator. Urodził się 10 września 1984 roku w Narbonie we Francji, a jego pochodzenie jest rosyjskie. Pasję do komedii odkrył w wieku 11 lat i rozpoczął działalność artystyczną w 1997 roku z Ligą Improwizacji Yvelines. Trenował improwizację teatralną pod okiem Alain Degois w Déclic Théâtre, a później dołączył do zespołu Déclic Théâtre. Jego pełne imię to Alban Maurice Igor Yvinaï Juvénal. Kariera Iwanowa obejmuje różnorodne role i współpracę. W latach 2002–2004 występował w reklamach telewizyjnych dla AOL i Bouygues Telecom, oraz grał w kilku serialach telewizyjnych, takich jak Âge sensible , L'Instit i SOS 18 . Występował z trupą Trait d'Union w 2002 roku i w duecie Not mo Molière z Djemelem Barekiem w 2005 roku. Pojawiał się również w przedstawieniach zbiorowych od 2004 roku, w tym w Les Soirées Cecilia i La Famille . W 2008 roku zagrał główną rolę w humorystycznym miniserialu Dur dur d’être le fils de… , a od 2009 roku prowadził wieczory otwarte mikrofonowe w Jamel Comedy Club. Poznał Jamela Debbouze, który pomógł rozpocząć jego karierę, a Debbouze później powierzył mu prowadzenie Jamel Comedy Club. Ivanov zyskał uznanie za swoje improwizacje i komedię sytuacyjną. Debiut filmowy miał w 2011 roku w Les Mythos , a następnie otrzymał role w filmach takich jak Anyone (2014), Le Sens de la fête (2017), Le Grand Bain (2018) i Patients (2017), za który zdobył nagrodę za najlepszą rolę męską na Festiwalu Filmowym w Sarlat w 2016 roku. Podkładał głos Pumby we francuskiej wersji dubbingowej filmu Król Lew (2019) i wystąpił w Le Dernier Mercenaire (Netflix) z Jean-Claude Van Damme. W 2012 roku zaprezentował swój pierwszy solowy program, Alban Ivanov et les autres , a w 2015 roku – Élément perturbateur . Obecnie koncertuje ze swoim nowym show 'Vedette 2.0' i wziął udział w czwartym sezonie programu ‘LOL: Qui rit, sort’ na Amazon Prime Video w 2024 roku.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Albert Algoud

Albert Algoud, urodzony 23 marca 1950 roku w Asnières-sur-Seine, jest francuskim humorystą o bogatej i zróżnicowanej karierze. Pochodzi z rodziny pisarzy; jego ojciec to François-Marie Algoud, a on sam jest wnukiem innego Alberta Algouda, obydwu autorów. Zanim zyskał rozgłos w komedii, Algoud pracował jako nauczyciel francuskiego w latach 1976–1988, nauczając w Haute-Savoie, La Roche-sur-Foron i Poissy. Wczesne lata jego życia obejmowały krótkie okresy zaangażowania politycznego, w tym udział w Action Française, a później w Gauche prolétarienne, choć opuścił je z powodu różnic ideologicznych. Komiczna podróż Algouda rozpoczęła się w radiu, początkowo od "Contrebande" w Annecy około 1970 roku. Szersze uznanie zyskał dzięki pracy nad programami Canal+, takimi jak Nulle Part Ailleurs i Karl Zéro , gdzie grał postać Pintimberta u boku Karla Zéro. Współpracował również przy pisaniu scenek do Nulle Part Ailleurs z Antoine de Caunes i Laurentem Chalumeau. W latach 1989-1990, Antoine de Caunes, Karl Zéro i on dzielili się rolą gospodarza komediowego programu radiowego nadawanego na RFM. Jego poczucie humoru opisywane jest jako absurdalne i erudytowe, łączące satyrę z odniesieniami kulturowymi, a znany jest z imitacji polityków takich jak Hu Jintao, Władimir Putin i Osama bin Laden. Wspólnie z Christophe Bertin stworzył w 1994 roku pastisz informacyjny Zérorama , a także występował w satyrycznym programie informacyjnym Karla Zéro, Le Vrai Journal de Karl Zéro . Kariera Algouda wciąż ewoluuje. W latach 1999–2002 prowadził magazyn kulturalny La partie continue na antenie France Inter. Napisał wiele książek, koncentrując się szczególnie na świecie Tytusa Romeika, w tym słownik przekleństw kapitana Haddocka i nieautoryzowaną biografię Madame Castafiore. W 2023 roku wydał Le Prof qui a sauvé sa vie , komiks autobiograficzny. Obecnie pojawia się jako „Père Albert” w programach France Inter Le Fou du roi i À rebrousse poil , a od 2015 roku jest felietonistą w La Bande originale . Jego syn Boni został zdiagnozowany jako osoba autystyczna około 27 lat przed czasem obecnym, o czym Algoud otwarcie mówi. Pozostaje płodnym pisarzem, napisał bowiem około dziesięciu książek poświęconych Tytusowi Romeikowi, w tym Le dictionnaire amoureux de Tintin , wychwalający La Roche-sur-Foron.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Albert Meslay

Albert Meslay to francuski humorysta, urodzony 9 maja 1956 roku. Zanim poświęcił się komedii, Meslay pracował jako analityk programista i analityk systemów, uznając tę drugą pracę za niezaspokajającą. Studiował ekonomię i zaczął występować w małych lokalach oraz bistrach w Bretanii. Styl komediowy Meslaya charakteryzuje się absurdem, grą słów i nielogicznym rozumowaniem. Jego poczucie humoru łączy w sobie gry słowne, imitacje postaci takich jak Émile Zola, Gandhi, Jean Moulin, Pliniusz Starszy oraz bankier Krzysztofa Kolumba, i ogólne poczucie absurdu. Często uważa się go za patofizyka i specjalistę od patofizyki. Przeniósł się do Paryża w 1996 roku, po odejściu z pracy w 1993 roku. Występował w miejscach takich jak Point Virgule, Café de la Gare i Théâtre Trévise. W 1995 roku zdobył nagrodę Devos d'Or na Festiwalu Monnaie, wręczoną przez Raymonda DeVosa. Przez całą swoją karierę Meslay pojawiał się w licznych programach radiowych i telewizyjnych, w tym w programie Stéphane Berna 'Le fou du roi' na France Inter od 2001 do 2003 roku, w "Etonnant et Drôle" Patricka Sébastiena w 1996 roku, w "Faites la fête" Michela Druckera od 1997 do 1998 roku oraz w programie Laurence Boccolini “Rien à voir” między 1999 a 2000 rokiem. Liczne programy telewizyjne są owocem jego kreatywności, w szczególności 'L'Albertmondialiste,' 'Albert Meslay au Point-Virgule,' 'Je pense, mais je ne me comprends pas,' 'Je délocalise' i 'La joyeuse histoire du monde.' Opublikował również 'La Cosmochérette' w 2000 roku, a zrewidowane wydanie ukazało się w 1980 roku. Meslay jest członkiem Académie Alphonse-Allais i wystąpił w serialu telewizyjnym "C'est la crise" w 2013 roku oraz w filmie 'Salauds de pauvres' w 2019 roku. Kontynuuje trasy koncertowe, a jego najnowszy program 'Je n’aime pas rire, ça me rappelle le boulot,' stworzony w 2023 roku, nadal jest wystawiany w 2026 roku.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Alex Lutz

Urodzony 25 sierpnia 1978 w Strasburgu, Dolny Ren, Alex Lutz pracuje we Francji jako aktor, humorzysta, reżyser, autor dramatyczny, pisarz i reżyser.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Caroline Grimm

Caroline Grimm, urodzona 8 czerwca 1964 roku, jest wszechstronną francuską specjalistką kreatywną. Rozpoczęła karierę muzyczną w 1985 roku wydaniem 'La Vie sans toi,' które zdobyło status złotego albumu i utrzymało się w Top 50 przez 19 tygodni. Jej matką jest aktorka Sophie Grimaldi, a ojcem Gilbert Ledermann. Studiowała literaturę, co świadczy o jej wczesnym zainteresowaniu opowiadaniem historii i językiem. Kariera Grimm obejmowała wiele ról, w tym scenarzystki, aktorki, producentki, reżyserki, powieściopisarki i piosenkarki. W latach 1996–2000 produkowała i prowadziła audycję 'La Nuit Caroline' we France Inter przez cztery latające lata. Pod koniec 2000 roku wydała również erotyczną powieść zatytułowaną 'La Nuit Caroline'. Jej twórczość wykracza poza fikcję; jest również biografką, opublikowała w 2009 roku Moi, Olympe de Gouges , która została zaadaptowana na udany spektakl teatralny w Petit Théâtre de Paris. Dalszym dowodem na jej wszechstronność było późniejsze wydanie w 2014 roku Churchill m’a menti , spotykającego się z pozytywnymi recenzjami krytyków, a następnie wydanie Vue sur Mère w 2019 roku, po którym nastąpiło wydanie Ma Double vie avec Chagall w 2021 roku. Poza pisaniem, Grimm aktywnie angażuje się w kręcenie filmów i opowiadanie historii. W 2009 roku pojawiła się we Francji na France 3 z Marcem Jolivem w programie 'Rire c'est bon pour la planète', prezentującym minutowe sketche. W 2010 roku napisała i wyreżyserowała swój pierwszy krótki film, 'Sous l'oreiller'. Pracowała również jako konsultantka scenariuszy i zajmuje się produkcją fikcji, pełniąc tę rolę dla France 3 w latach 2000–2004. Grimm lubi opowiadać historie łączące osobiste doświadczenia z uniwersalnymi tematami, dążąc do połączenia emocji, napięcia narracyjnego i głębi ludzkiej, i wypracowała wizualny, cielesny i wrażliwy styl pisania. Jest również radiową opowiadaczką i pisze teksty piosenek, co świadczy o jej wielu talentach artystycznych.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Chantal Lauby

Jako artystka francuska, Chantal Lauby prezentuje wszechstronność poprzez swoją pracę jako aktorka, reżyserka filmowa, scenarzystka, humorystka, komiczka i prowadząca programów telewizyjnych. Urodziła się 23 marca 1948 roku w Gap (Hautes-Alpes), a lata jej formowania spędziła w Auvergne, konkretnie pomiędzy Auzon a Clermont-Ferrand. Jej kariera rozpoczęła się we wczesnym okresie, pracując jako mówczyni dla ORTF Auvergne w 1970 roku, a później jako spikerka na FR3 Auvergne. Podczas pracy z regionalnymi oddziałami France 3 i Radio France poznała Bruno Carette. Kluczowym momentem w karierze Lauby jako komiczki było jej zaangażowanie jako współzałożycielki Les Nuls, grupy komediowej, w skład której wchodzili również Bruno Carette, Alain Chabat i Dominique Farrugia. Ta grupa stworzyła niezapomniane dzieła, takie jak parodiowany serial kosmiczny 'Objectif Nul' w 1987 roku. Wspólnie prowadzili kilka programów komediowych, w tym 'Azur Rock', 'Un petit clip vaut mieux qu’une grande claque', 'Bzzz!', 'Le JTN', 'TVN 595' i 'A.B.C.D. Nuls'. Zagrała również w ‘La Cité de la peur’ (1994), satyrycznej komedii z udziałem innych członków Les Nuls, a następnie pojawiła się w filmach wyreżyserowanych przez jej byłych współpracowników, takich jak 'Delphine 1, Yvan 0' (1996) i 'Didier' (1997). Pojawiła się również w ‘XY’, ‘Meilleur Espoir féminin’ (1999), ‘Antilles sur Seine’ (2000) oraz ‘Astérix et Obélix : Mission Cléopâtre’ (2002). Poza pracą z Les Nuls, Lauby kontynuowała budowanie różnorodnej kariery. W 2002 wyreżyserowała film 'Laisse tes mains sur mes hanches' i wystąpiła w wielu innych komediach, takich jak ‘Toi et moi’ (2006), ‘Comme tout le monde’ (2007), ‘Vilaine’ (2008) oraz ‘Bancs publics (Versailles Rive-Droite)’ (2009). Warto zauważyć, że początkowo opracowała scenariusz filmu o nazwie 'Comme un Ouragan', który później stał się 'Les Tuche', i poleciła Jean-Paul Rouve oraz Isabelle Nanty na główne role. Ponadto, od 23 sierpnia 2010 roku wykonywała lektora dla porannego programu w Virgin Radio i prowadziła program ‘Génération’ z Jean-Luc Lemoine w 2012 roku. Album o nazwie Aéromusical posłużył jako ścieżka dźwiękowa do jednego z jej filmów. Jest matką Jennifer Ayache, piosenkarki zespołu Superbus, urodzonej w 1983 roku.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Claudia Tagbo

Claudia Tagbo to francusko-wybrzeżno-kościuszka aktorka, komik i osobowość telewizyjna. Urodzona 14 czerwca 1973 roku w Abidżanie, na Wybrzeżu Kości Słoniowej, spędziła swoje wczesne lata tam, zanim przeniosła się do Chanac, Lozère, we Francji w wieku 13 lat, gdzie mieszkała przez dwa lata. Następnie mieszkała w Alès, Gard, aż do ukończenia 18 roku życia. Od młodego wieku Claudia Tagbo rozwinęła pasję do sztuki i teatru, co ukształtowało jej przyszłą ścieżkę kariery. Chociaż bezskutecznie próbowała dostać się do Konserwatorium w Montpellier, kontynuowała naukę, uzyskując tytuł magistra sztuk performatywnych z Université Paris-VIII po ukończeniu studiów zawodowych, w tym BEP i zawodowego dyplomu z zakresu księgowości. Kariera Tagbo obejmuje zarówno aktorstwo dramatyczne, jak i komediowe. Pracowała z reżyserami takimi jak Stanislas Nordey, Elisabeth Rappeneau, Julien Leclercq i Olivier Dahan, występując w filmach takich jak Mama Aloko , La Valse des gros derrières , Ma vie n'est pas une comédie romantique i Chrysalis . Do jej dorobku telewizyjnego należą role w Fatou la Malienne , Ma meilleure amie , Le tuteur i R.I.S Police scientifique . Z sukcesem rozpoczęła karierę jako komik, rozpoczynając swoją przygodę z humorem w Jamel Comedy Club w 2006 roku. Od listopada 2010 do lipca 2012 roku była częścią zespołu programu Ce soir avec Arthur , a także wystąpiła w komediowym serialu United colors of Jean-Luc w 2011 roku. W tym samym roku wzięła udział jako uczestniczka w programie On n'demande qu'à en rire . Claudia Tagbo robi więcej niż tylko gra i występuje w programach stand-up. To dowodzi, że dobrze czuje się przed kamerą. Od grudnia 2011 roku jest częstym gościem w programie Vendredi, tout est permis . W 2013 roku poprowadziła Claudia Tagbo & co , galę komediową na rzecz stowarzyszenia CéKeDuBonheur, a także prezentowała program Disco party . W 2014 roku poruszyła temat swojego doświadczenia z rakiem w programie À nous deux i przyczyniła się do powstania singla Kiss and Love dla Sidaction. Kontynuuje swoją aktywność w branży rozrywkowej, budując karierę obejmującą aktorstwo, komedię i występy telewizyjne.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Curnonsky

Maurice Edmond Sailland, znany zawodowo jako Curnonsky i pieszczotliwie zwany 'Cur', urodził się 12 października 1872 roku w Angers we Francji. Jego matka, Blanche Alphonsine Mazeran, zmarła krótko po jego narodzinach, a jego ojciec, Edmond Georges Sailland, porzucił go. Następnie wychowywała go babcia w Angers, uczęszczając do Collège Saint-Maurille. W wieku około 18 lat przeniósł się do Paryża z zamiarem podjęcia kariery dziennikarskiej i uczęszczania do École normale supérieure. Curnonsky zaczął pisać dla różnych publikacji, w tym dla La Vie parisienne, Le Music-Hall illustré du matin i Comœdia. W 1895 roku pracował jako asystent literacki u Willy’ego i współtworzył powieści z Paulem-Jeanem Touletem. Alphonse Allais zasugerował pseudonim „Curnonsky”, który został przyjęty. Pisał w różnych dziedzinach, w tym tworzył teksty reklamowe dla firm takich jak Pyrex i Michelin, a niektórzy uważają, że niemalże wynalazł pisanie zleceniowe. Napisał lub był współautorem wielu książek i artykułów prasowych, a także był humorystą i krytykiem rewii. Wkład Curnonsky’ego w świat kulinarny był znaczący. To on w 1907 roku stworzył imię Bibendum dla Mężczyzny Michelin, a od listopada tego samego roku był autorem cotygodniowego rubryk 'Les Lundis de Michelin' dla firmy Michelin. W 1927 roku został wybrany „Księciem Gastronomii” w głosowaniu około 3000 kucharzy. Od 1921 do 1928 roku współautorzył z Marcel Rouff 28 tomów 'La France Gastronomique', obejmujących 3000 stron i ponad 5000 przepisów. Założył również Académie des gastronomes w 1928 roku, pełniąc funkcję pierwszego prezydenta do 1949 roku, oraz uruchomił Cuisine et Vins de France w 1947 roku. Curnonsky zmarł 22 lipca 1956 roku w Paryżu w wieku 83 lat, pozostawiając po sobie rozległe dzieło, które utrwaliło jego reputację jako „Księcia Gastronomii”.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Cyril Hanouna

Cyril Hanouna, francusko-tunezyjski animator, producent telewizyjny i biznesmen, urodził się 23 września 1974 roku w Paryżu. Jego rodzice, żydowscy sefardyjscy imigranci z Tunezji, przybyli do Francji w 1969 roku. Ojciec Cyrila Hanouny, Ange Hanouna, był lekarzem ogólnym, który zmarł w 2024 roku. Otrzymał obywatelstwo francuskie 20 grudnia 1985 roku i ukończył szkołę średnią ze specjalizacją w biologii (baccalauréat scientifique). Kariera Hanouny przeszła przez kilka etapów, zanim osiadła w branży rozrywkowej. Początkowo studiował medycynę, następnie zarządzanie, ale porzucił oba te kierunki. Swoją przygodę z telewizją rozpoczął w 1999 roku pisząc teksty do zwiastunów Comédie+. Od 2002 roku zyskał rozpoznawalność dzięki różnym rolom, w tym współprowadzeniu programu 'La Grosse Émission' oraz prowadzeniu audycji radiowej 'Planet Arthur'. Jego działalność rozszerzyła się o prowadzenie programu 'Morning Live' na M6 w 2003 roku i współpracę z takimi stacjami radiowymi jak Fun Radio, Rire et Chansons i RTL. W latach 2002-2012 pojawiał się w wielu programach telewizyjnych nadawanych przez France Télévisions, obejmujących szeroki zakres programów. Hanouna jest przede wszystkim znany z prowadzenia i produkcji programu 'Touche pas à mon poste!' (TPMP), którego produkcję rozpoczęła jego firma H2O Productions 1 kwietnia 2010 roku. Założył H2O Productions w marcu 2010 roku. Sukces programu doprowadził do znacznego inwestycji w wysokości 250 milionów euro ze strony Vincenta Bolloré w 2015 roku, mającej na celu zatrzymanie Hanouny. Jego praca telewizyjna obejmuje również prowadzenie 'Nouvelle Star' od 2012 roku oraz prezentowanie francuskich głosów widzów na Konkursie Eurowizji w 2008 roku, a także komentowanie w latach 2009-2010. Był również gospodarzem programu 'Les Pieds dans le plat' (2013-2016), 'Balance ton post!' (2018-2022), 'Face à Baba' i 'Face à Hanouna' (2018-2022), ‘La Très Grosse Émission’ i ‘Le Hanounight Show’ (2016-2017) oraz wystąpił w filmie 'La Vérité si je mens!' w 2011 roku. W maju 2025 roku uruchomi agencję komunikacyjną o nazwie 'Chapchak', a także talk show o nazwie 'Tout beau, tout neuf' na kanale W9, rozpoczynający się w 2025 roku. W listopadzie 2023 roku wziął udział w Marszu dla Republiki i przeciwko Antysemityzmowi w Paryżu.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Franck Dubosc

Francuski aktor i komik, Franck Dubosc urodził się 7 listopada 1963 roku w Petit-Quevilly, w departamencie Sekwana Marna we Francji. Uczęszczał do szkoły podstawowej Claude’a Bernarda oraz liceum Val-de-Seine, uzyskując baccalauréat. Jego wczesna edukacja obejmowała trzy miesiące studiów z języka angielskiego na uniwersytecie, po czym dołączył do Konserwatorium w Rouen, gdzie poznał przyszłych współpracowników, takich jak Valérie Lemercier i Karin Viard. Dubosc rozpoczął swoją karierę artystyczną w 1979 roku jako pilot w programie Temps X , co stanowiło jego pierwsze doświadczenie sceniczne. Droga Dubosca do sławy wiązała się z różnorodnymi doświadczeniami. Zagrał epizodyczną rolę w À nous les garçons w 1985 roku, a następnie pracował jako asystentil magika Hugues Protat od 1985 do 1988 roku. Krótki pobyt w Wielkiej Brytanii zaowocował rolą Patrice'a w Coronation Street w 1987 roku, a także pracą dziennikarza dla Channel 4. Ogólnokrajową sławę zyskał w latach 90. dzięki komediowemu duetowi z Élie Semounem, zwłaszcza ich serii szkiców Les petites annonces . Od 1994 roku występował jako komik na scenach takich jak Café du Trésor i Le Réservoir, umacniając swoją pozycję rozpoznawalnego humorysty. Kariera Dubosca obejmuje film, telewizję i teatr. Znaczną rozpoznawalność zdobył w 2006 roku dzięki roli w Camping , co zapoczątkowało udaną trylogię, w skład której wchodziły również Camping 2 (2010) i Camping 3 (2016), wszystkie będące owocem współpracy z Fabienem Onteniente. Często współpracował także z reżyserem Ériciem Lavaine przy filmach takich jak Incognito , Bienvenue à bord , Barbecue i Les Beaux Malaises . Pojawił się w dużych francuskich produkcjach, takich jak Astérix aux Jeux olympiques i Les Seigneurs . Dubosc ma na swoim koncie 153 role, w tym aktorstwo głosowe w filmach animowanych, takich jak Boule & Bill (2013) i Megamind (2010). W 2018 roku wyreżyserował swój pierwszy film, Tout le monde debout , który został dobrze przyjęty. Jego trzeci film, Un ours dans le Jura , spotkał się z pozytywnymi recenzjami i przyniósł mu nagrodę Cezara za najlepszy oryginalny scenariusz w 2026 roku. Kontynuuje trasy koncertowe z programami, takimi jak Il était une fois… Franck Dubosc (2022), a planowany jest jego udział w nadchodzących filmach Gérald le conquérant (grudzień 2025) i LOL : In Real Life (listopad 2025).

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Konstancja

Urodzony 3 sierpnia 1985 roku w Vieux- Moulin, Oise, Constance Pittard, znany głównie jako Constance, pracował jako aktor i humorzysta we Francji.

Zobacz profil

Zweryfikowane Nieodebrane

Francja

Michel Boujenah

Michel Boujenah to francusko-tunezyjski żydowski aktor, humorysta i reżyser. Urodził się 3 listopada 1952 roku w Tunisie, Tunezji, a wraz z rodziną przeniósł się do Francji w wieku jedenastu lat, osiedlając się w Bagneux niedaleko Paryża. Jego ojciec, Joseph Boujenah, był lekarzem, a on ma trzech braci, w tym reżysera Paula Boujenaha. Od młodego wieku Michel wykazywał zainteresowanie aktorstwem, pragnąc zostać aktorem w wieku piętnastu lat. Uczęszczał do École alsacienne w latach 1967–1970. Kariera Boujenaha rozpoczęła się od założenia w 1972 roku teatru 'La Grande Cuillère' wraz z Paulem Allio i Corinne Atlas. Jego pierwsze doświadczenie w solowych przedstawieniach miało miejsce w 1980 roku, kiedy to wystąpił w spektaklu ‘Albert’, współtworzonym z Corinne Atlas, który badał doświadczenia tunezyjskich żydowskich imigrantów we Francji i miał premierę w Théâtre du Lucernaire. Napisał i wyreżyserował wszystkie swoje solowe pokazy, dążąc do podważenia negatywnych stereotypów. Chociaż jego drugie przedstawienie, 'Anatole', nie odniosło sukcesu, 'Les Magnifiques' okazało się znaczącym osiągnięciem, prezentując portrety żydów pochodzenia francusko-tunezyjskiego. Jego kariera filmowa rozpoczęła się w 1980 roku od filmu ‘Mais qu'est-ce que j'ai fait au bon Dieu pour avoir une femme qui boit dans les cafés avec les hommes?’ i wystąpił w ponad trzydziestu filmach. W trakcie swojej kariery Boujenah otrzymał szereg wyróżnień. W 1985 roku zdobył Cezara za najlepszą rolę drugoplanową w filmie *Trois Hommes et un couffin*, a w 1994 roku był nominowany do Cezara za najlepszą rolę aktorską w filmie *Le Nombril du Monde* oraz za najlepszy debiut w 2004 roku za film *Ojciec i synowie*. Reżyserował filmy *Ojciec i synowie* (2003), *Trois amis* (2007) i *Heartstrings* (2016), a także pisał scenariusze do kilku filmów. W 2004 roku został mianowany Oficerem Orderu Zasługi Kultury w Monako. Wyrażał złożone poglądy na temat tożsamości, czując się Żydem, Francuzem, Tunezyjczykiem, syjonistą i blisko związanym z Izraelem, jednocześnie popierając państwo palestyńskie. W 2017 roku jego zaproszenie na festiwal kultury tunezyjskiej spotkało się z protestami ze względu na te poglądy. Obecnie przygotowuje film z Yvanem Attalem i Pascalem Elbé, ogłoszony w 2013 roku, i pełni funkcję dyrektora artystycznego Festiwalu de Ramatuelle od 2007 roku.

Zobacz profil

Przeglądaj komików według kraju

Albania 1

Armenia 1

Argentyna 24

Austria 28

Australia 22

Azerbejdżan 1

Belgia 13

Bułgaria 31

Benin 2

Boliwia 1

Brazylia 12

Kanada 48

Szwajcaria 17

Chile 8

Kamerun 1

Chiny 7

Kolumbia 2

Czechy 7

Niemcy 188

Dania 17

Dominikana 1

Algieria 2

Estonia 5

Egipt 4

Hiszpania 74

Finlandia 15

Wielka Brytania 148

Ghana 3

Grecja 18

Gwatemala 1

Węgry 7

Indonezja 8

Irlandia 20

Izrael 9

Indie 11

Irak 3

Iran 6

Włochy 136

Jamajka 1

Japonia 35

Kenia 3

Korea, Południe 20

Kazachstan 1

Liban 5

Łotwa 1

Maroko 17

Mjanma 1

Malta 1

Malawi 2

Meksyk 28

Malezja 7

Nigeria 19

Nikaragua 2

Holandia 2

Norwegia 12

Nepal 3

Nowa Zelandia 9

Peru 2

Filipiny 35

Pakistan 7

Polska 8

Portugalia 7

Katar 1

Rumunia 1

Serbia 3

Rosja 9

Arabia Saudyjska 4

Szwecja 101

Słowenia 4

Słowacja 2

Tajlandia 2

Tunezja 4

Turcja 5

Tajwan 1

Ukraina 1

Uganda 7

Stany Zjednoczone 213

Urugwaj 1

Uzbekistan 1

Wietnam 1

Republika Południowej Afryki 2

Znasz komika, który powinien być w GiggleTime?

Opowiedz nam o tej osobie albo o sobie, jeśli jesteś komikiem. Każdą propozycję sprawdzamy ręcznie, a zatwierdzone profile tłumaczymy na wszystkie 26 języków.

Dodaj komika

Menu

Język

Kategorie

Ustawienia

Komicy z Francja

Katalog komików Francja — Profile, biografie, zdjęcia i linki społecznościowe komików z Francja.

Alban Ivanov

Albert Algoud

Albert Meslay

Alex Lutz

Caroline Grimm

Chantal Lauby

Claudia Tagbo

Curnonsky

Cyril Hanouna

Franck Dubosc

Konstancja

Michel Boujenah

Przeglądaj komików według kraju

Francuscy Komicy i Świat Francuskiej Komedii

Stand-up i komedia na żywo we Francji

Francuska tradycja "one-man show"

Francuscy komicy w filmie i telewizji

Różnorodna Scena Komediowa we Francji

Odkryj francuskich komików na GiggleTime

Znasz komika, który powinien być w GiggleTime?