Yasmine Khlat

Yasmine Khlat, urodzona 13 lutego 1959 roku w Ismaïlia, w Egipcie, jest wszechstronną libańską artystką. Rozpoczęła karierę w filmie i nadal pracuje jako aktorka, reżyserka, tłumaczka i powieściopisarka. Urodzona w rodzinie libańskiej, spędziła lata formowania się dorastając w Libanie. Jej wczesna edukacja obejmowała studia nad teorią filmu i kinem na Uniwersytecie Paris 3 oraz Uniwersytecie Paris odpowiednio. To akademickie wykształcenie znacząco wpłynęło na jej późniejsze twórcze przedsięwzięcia.

Khlat zyskała uznanie dzięki swoim rolom aktorskim w kilku filmach od późnych lat 70. XX wieku, w tym w godnych uwagi występach w Aziza (1980), Nahla (1979) i Les Rêves de la ville (1983). Otrzymała nagrodę za najlepszą aktorkę na 11. Moskiewskim Festiwalu Filmowym w 1979 roku za rolę w Nahla. Po zakończeniu kariery aktorskiej przeniosła się do Francji. Tam zmieniła swoje zainteresowania, koncentrując się na reżyserii filmów dokumentalnych, w szczególności Leylouna/Notre nuit (1987), które bada życie kobiet podczas libańskiej wojny domowej, oraz Abed Azrie: Musicien du Monde (2000). Napisała również scenariusz do Transes (Nass el Ghiwane).

Poza filmem, Khlat zyskała uznanie jako płodna pisarka. Opublikowała wiele powieści, w tym *Al-Yas Khata’a* (2001), *Le désespoir est un péché* (2001), *Partition libre pour Isabelle* (2004), *Le Diamantaire* (2006), *Vous me direz au crépuscule* (2010), *Égypte 51* (2019) i *Cet amour* (2020). Za powieść *Le désespoir est un péché* otrzymała w 2001 roku Prix des cinq continents de la francophonie. Jej powieść *Égypte 51* została nominowana do nagrody Grand prix du roman métis w 2019 roku. Najnowsze jej publikacje to *La Tendresse de Sainte Anne* (2023) i *La Dame d'Alexandrie* (2022), ta ostatnia będąca zrewidowanym wydaniem *Vous me direz au crépuscule*. Pracuje również jako tłumaczka, wzbogacając krajobraz literacki swoimi różnorodnymi umiejętnościami.