Wereldwijde Talentengids

Komieken uit Frankrijk

De comediandirectory van Frankrijk — Profielen, biografieën, foto's en sociale links voor comedians van Frankrijk.

211 Comedians

Guillaume Gallienne

Een Franse acteur, scenarioschrijver, filmregisseur en stemacteur, Guillaume Gallienne werd geboren in Neuilly-sur-Seine, een voorstad van Parijs, op 8 februari 1972. Zijn ouders zijn de Franse zakenman Jean-Claude Gallienne en de Russisch-Georgische aristocrat Melitta Rotvand. Hij bezocht La Salle Passy Buzenval vanaf de leeftijd van 10 jaar en ervoer pesting tijdens die periode. Hij is lid van de Comédie-Française sinds 2005, en werd dat jaar sociétaire. Gallienne’s carrière begon in 1992 met zijn filmdebuut in *Tableau d'honneur*. Hij had ook een segment genaamd *Les Bonus de Guillaume* op *Le Grand Journal* tussen 2008 en 2010. Zijn komische stijl verwerkt vaak autobiografische elementen, zoals blijkt uit zijn toneelvoorstelling en de daaropvolgende filmadaptatie. Gallienne behaalde aanzienlijke erkenning voor zijn eenmanshows *Boys en Guillaume, à table!*, waarmee hij in 2010 een Molière Award voor Beste Nieuwkomer won. Hij bleef lof ontvangen en kreeg in 2011 opnieuw een Molière Award voor Beste Bijrol in *Un fil à la patte*. De film *Ik, Ikzelf en Mama* uit 2013, gebaseerd op de toneelvoorstelling, trok veel aandacht en won de Art Cinema Award en Prix SACD op het Filmfestival van Cannes. In 2014 ontving de film tien César Award-nominaties, waaronder vijf prijzen, waaronder Beste Acteur en Beste Adaptatie voor Gallienne. Gallienne werkt vaak samen met Nicolas Le Riche, onder meer aan het libretto voor de productie van *Caligula* door de Paris Opera Ballet in 2011. Hij staat ook bekend om zijn stemacteerrollen in films zoals *Asterix & Obelix: God Save Britannia* (2012) en *De Kleine Prins* (2010-2013).

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Maeva Méline

Maeva Méline, geboren in Parijs op 20 januari 1980, is een Franse zangeres en actrice. Haar vroege muzikale invloeden omvatten pop- en folkmuziek, wat haar artistieke ontwikkeling vorm heeft gegeven. Ze volgde een formele opleiding en behaalde haar diploma rechten, terwijl ze tegelijkertijd piano, gitaar en zang studeerde. Deze diverse achtergrond toont een toewijding aan zowel intellectuele bezigheden als artistieke expressie. Méline's carrière begon met optredens in een jazz- en funkband rond 2008. Ze verwierf ook erkenning voor haar rol als Nannerl in de musical Mozart, l'opéra rock in 2008, een optreden dat bijdroeg aan het winnen van een NRJ Award door de show. Haar zangtalent wordt verder getoond door haar werk in animatiefilms; ze leverde zang op voor de Franse versies van Tinker Bell and the Great Fairy Rescue (2010), Tangled (2010) als Rapunzel, en Tangled Ever After (2012), waarbij ze haar rol als Rapunzel hernam. Daarnaast deed ze de stem van prinses Merida in de Franse versie van Brave (2012) en was ze stemdubbel voor Jane in de film Tarzan . Ze nam deel aan het zevende seizoen van Star Academy in 2007, en sloot zich later aan bij het team van Louis Bertignac in het tweede seizoen van The Voice, la plus belle voix in 2013. Vanaf september 2014 toerde Méline met Mozart, l'opéra rock , aanvankelijk begeleid door een symfonieorkest uit Kiev, hoewel de tournee in het voorjaar van 2014 werd uitgesteld vanwege gebeurtenissen in Oekraïne. In 2015 lanceerde ze het muziekproject Looking for Suzanne met haar gitaar en zang, en bracht een videoclip cover uit van 'Les parfums de sa vie'. Ze blijft werken als stemactrice, en leent haar stem aan geanimeerde series zoals 'Raiponce, la série', 'Nella, Princess Knight' en '44 Cats', en aan films zoals Gabby and the Magic House (2025). Haar casting als Rapunzel wordt vaak als perfect beschouwd, met haar stem omschreven als lief en schattig, zelfs met vergelijkingen met Jasmine’s zangpartijen. Ze gaf een concert in het stadhuis op 20 oktober 2017.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Malik Bentalha

Malik Bentalha is een Franse humorist en acteur, geboren op 1 maart 1989 in Bagnols-sur-Cèze. Hij heeft Algerijnse Chaoui afkomst uit Khenchela en Marokkaanse afkomst uit Meknès; zijn vader is Algeriër en zijn moeder is Marokkaans. Van 2007 tot 2008 ontving hij formele instructie aan de Cours Florent, terwijl hij opgroeide in Laudun-l'Ardoise, Gard. Zijn vroege carrière omvatte het uitvoeren van sketches in Parijse café-théâtres zoals het Théâtre du Point-Virgule. Bentalha’s professionele carrière kreeg momentum in 2010 toen Jamel Debbouze hem opmerkte en uitnodigde om lid te worden van de Jamel Comedy Club. Hij deed vervolgens voorprogramma voor Debbouze's 'Tout sur Jamel' tour van 2010 tot 2012, en ook voor Gad Elmaleh in het Palais des Sports in 2010. Hij nam datzelfde jaar deel aan France 2’s ‘Le meilleur de Paris fait sa comédie’. Vanaf 2011 was hij te zien in een terugkerend segment genaamd 'Télé Délire' op het radioprogramma 'Le Grand Direct', aanvankelijk met Mathieu Madénian en later met Benjamin Josse. Alex Lutz regisseerde zijn debuut solo-optreden, 'Malik Bentalha se la raconte,' dat in 2010 debuteerde. De carrière van Bentalha is uitgegroeid tot meer dan alleen stand-up comedy en omvat nu film en televisie. Een DVD van 'Malik Bentalha se la raconte' werd in december 2014 uitgebracht, en W9 uitzond een live sessie van de show in januari 2015, gevolgd door een tv-reportage genaamd 'Malik se raconte'. Hij speelde in de film 'Pattaya' (2015) en verscheen later in ‘Taxi 5’ (2018) en ‘Le Doudou’ (2018). Hij heeft ook opgetreden tijdens de 'Marrakech du rire' show in juni 2013 en is sinds 2014 regelmatig te zien in Cyril Hanouna’s radio programma ‘Les pieds dans le plat’, evenals in ‘Vendredi tout est permis’ sinds februari 2013. Hij sloot zich in 2019 aan bij Les Enfoirés. Hij regisseerde de film 'Jack Mimoun et les Secrets de Val Verde' in 2022 en bracht in november 2023 een parodie van 'L'Heure des pros' uit. Zijn solo shows gaan door, met ‘Nouveau monde’ momenteel in roulatie (2024-). Hij is peter voor Theodora Children's Charity.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Manu Payet

Manu Payet, professioneel bekend als Manu Payet, is een Franse komiek, acteur, filmmaker en radiopresentator. Geboren als Emmanuel Xavier Payet op 22 december 1975 in Saint-Denis de La Réunion, staat hij ook bekend onder zijn geboortenaam, Emmanuel Payet, en zijn uitspraak is [emanɥɛl many pajɛt]. Hij begon zijn carrière in 2000 als antennebeheerder voor NRJ Réunion. Payet's vroege werk omvatte radiopresentatierollen voor NRJ. Van 2000 tot 2008 was hij animator voor NRJ Paris en presenteerde hij verschillende tijdsblokken, waaronder het middaguur tot 16:00 uur (2000-2001) en de avondshow 'My NRJ' (2001). Hij co-hostte ook 'Le Match NRJ' in 2002 en maakte deel uit van het humoristische team voor 'Le 6/9,' met albums 'RN 6-9' (2002) en 'C'est commerçant' (2004) met dat team. Zijn televisieoptredens omvatten parodyshows voor het Comédie! kanaal in 2003, en hij presenteerde 'Le Soiring' op TPS Star in 2005. Hij werkte samen met M6 om 'Manu et Bruno sont dans la télé' te presenteren in 2006. Payet’s carrière breidde zich uit naar filmstemacteren, met name door Lone Gunslinger Vulture te vertolken in *Ice Age: The Meltdown* (2006) en Po in de Franse versies van de *Kung Fu Panda*-franchise vanaf 2008. Hij is te zien geweest in talrijke films, waaronder *Hello Goodbye* (2008), *Kaamelott* (2009), *Coco* (2009) met Gad Elmaleh, *RTT* (2009) en *Tout Ce Qui Brille* (2010). Hij co-regisseerde en speelde in de romantische komedie *Situation amoureuse : C'est compliqué* in 2014. Hij heeft zijn solo shows opgevoerd, beginnend met 'Manu Payet' in het Splendid theater in 2007, die drie jaar door Frankrijk toerde en werd gespeeld in de Bataclan (april 2008) en Olympia (december 2008). Vervolgens presenteerde hij 'Emmanuel' in 2017. Hij keert terug naar het podium met een nieuwe show, waarin hij verhalen uit zijn leven verwerkt, waaronder zijn jeugd op Réunion, en passies bespreekt zoals radio, prehistorie, muziek en Nutella.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Max Boublil

Max Boublil, geboren als Maximilien Léon Boublil op 17 mei 1979 in Parijs, is een Franse acteur, zanger en komiek. Hij komt uit een diverse achtergrond; zijn vader is een huisarts van Tunesische Joodse afkomst, terwijl zijn moeder scenarioschrijver en kinderboekenschrijfster van Champagnese afkomst is, waardoor hij van Sephardische Joodse afkomst is. Hij begon zijn carrière aan het eind van de jaren 90 met optredens in films, televisiefilms en televisieseries, waaronder rollen in ‘Sous le soleil’ (1999) en ‘Navarro’ (2000). Voordat hij terugkeerde naar stand-up comedy, werkte hij als kledingverkoper. Boublil verwierf aanzienlijke erkenning in 2007 met het humoristische lied en de videoclip 'Ce soir... tu vas prendre,' wat ook leidde tot optredens in *Le Grand Journal* van Canal+. Na dit succes begon hij aan een reeks solo-voorstellingen. Hij speelde 'Max prend...' in Parijs tussen 2007 en 2009, en ‘Max prend la route’ in andere steden gedurende dezelfde periode. Zijn komische stijl staat bekend om humoristische interpretaties van liedjes en persoonlijkheden; hij heeft figuren als Susan Boyle parodieën. Andere opmerkelijke optredens uit die tijd zijn *One Man Sauvage* (2009) en *Max les veut toutes*, een hidden camera show op Comédie! en NRJ 12 (2009). Hij bracht zijn debuutalbum, ‘L'album,’ in februari 2011 uit, en ‘Le 2ème album’ in juni 2012. Gedurende de jaren 2010 bleef Boublil zijn werk uitbreiden. Hij verscheen in films zoals 'Les Gaous' (2003), 'La Folle Histoire d'amour de Simon Eskenazy' (2009) en co-schreef en speelde in ‘Les Gamins’ (2013). In 2010 presenteerde hij Le Mag de Max in de realityshow Dilemme op W9, en bracht het nummer 'Chanson raciste' uit, wat een geschil met Alibi Montana veroorzaakte, maar ze werkten later samen aan 'Max Boublil clash alibi Montana.' Hij toerde uitgebreid met ‘En sketches et en chansons,’ wat culmineerde in een optreden in de Olympia in Parijs in juni 2013. Meer recentelijk speelde hij in Play (2020) en co-schreef en speelde hij in de serie Mike (2018). In 2020 creëerde en speelde hij in Max Boublil , gefilmd voor Prime Video. Hij verscheen in 2021 in Les Grosses Têtes , en in 2025 presenteert hij Neuilly-Poissy op het San Diego French Film Festival.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Michaël Gregorio

Michaël Gregorio is een Franse komiek, imitator en zanger, geboren op 10 juni 1984 in Mulhouse. Zijn jeugd werd gekenmerkt door frequente verhuizingen vanwege de militaire carrière van zijn vader, waaronder tijd doorgebracht in Duitsland en Pau. Vanaf de leeftijd van drie toonde hij een vroege interesse in optreden, waarbij hij deelnam aan een schoolvoorstelling in Gan. Hij heeft ook Spaanse afkomst. Gregorio's reis naar de komedie begon op 14-jarige leeftijd toen hij toneerlessen volgde en optrad in toneelstukken zoals 'Dom Juan keert terug van oorlog' en 'Grote angst en ellende van het Derde Rijk'. Rond zijn 16e experimenteerde hij met zingen, geïnspireerd door bands als Radiohead en Nirvana. Hij bezocht ook de circusschool (Persé Circus) als goochelaar. Zijn talent voor imitatie werd vroeg herkend; hij won tweemaal in maart 2001 de show ‘Graines de star’ op M6. Hij begon op 16-jarige leeftijd professioneel te treden met zijn manager, David Hardit. Hij deed mee aan 'Les Coups d'humour' op TF1 in 2002 en 2003. Gedurende de jaren 2000 kreeg Gregorio’s carrière momentum. In 2004 verscheen hij in de show 'Vos imitations préférées' van Laurent Ruquier, en in 2005 trad hij op tijdens het Juste pour rire festival in Montreal. Zijn eerste solo-show, 'J’aurais voulu être un chanteur…', toerde door Frankrijk en Europa. Hij was de voorprogramma van Céline Dion tijdens haar Europese tournee in 2008 en ontving datzelfde jaar een ‘prix coup de cœur du jury’ op het Festival Mont-Blanc d’Humour. Hij gaf vijf uitverkochte shows in december 2008 in de Bataclan. Sinds 2004 presenteert hij succesvolle shows die humor, vocale optredens en emoties combineren. Zijn tours zijn geprezen door meer dan 1,5 miljoen toeschouwers. Gregorio’s huidige show is 'L’Odyssée de la Voix', die in het seizoen 2023-24 door Frankrijk en België toert, en eindigt met drie optredens in de Folies Bergère op 16, 17 en 18 februari 2026. Meer dan 400.000 mensen hebben 'L’Odyssée de la voix' gezien. Hij is ook verschenen in films zoals 'Dépression et des potes' (2016) en 'Hommes au bord de la crise de nerfs' (2023), en heeft ongeveer vijftien geanimeerde films en series ingesproken.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Michel Fau

Agen was de geboorteplaats van de Franse komiek, acteur en theaterregisseur Michel Fau, die op 17 december 1964 arriveerde. Zijn vader was horlogemaker en zijn moeder, een huisvrouw, verzorgde vier kinderen. Vroege blootstelling aan het theater en de Bordeaux Opera, dankzij zijn moeder, wekte een interesse op die zijn carrière zou vormgeven. Hij bezocht Lycée Bernard Palissy in Agen waar hij Béatrice Uria-Monzon en Éric Perez ontmoette, en studeerde later aan een conservatorium in Agen. Op 18-jarige leeftijd verliet Michel Fau zijn geboortestad om een formele opleiding te volgen. Van 1986 tot 1989 bezocht hij de Franse Nationale Academie voor Dramatische Kunsten, ook bekend als het Conservatoire national supérieur d'art dramatique (CNSAD). Gedurende deze periode studeerde hij bij vooraanstaande figuren zoals Michel Bouquet, Gerard Desarthe en Pierre Vial. Hij raakte aanvankelijk verbonden met het theater van Olivier Py, en speelde regelmatig in zijn producties in de jaren 90, waaronder 'Le Soulier de satin'. Zijn opleiding en vroege carrière werden gekenmerkt door een samenwerking met tal van acteurs, waaronder Sandrine Kiberlain, Léa Drucker, Gaspard Ulliel, Julie Depardieu en anderen. Fau’s carrière omvat zowel acteren als regisseren. Jean-Paul Rappeneau, Gilles Bourdos, Albert Dupontel en François Ozon behoren tot de regisseurs met wie Michel Fau heeft samengewerkt aan filmprojecten. In de jaren 90 deed hij mee aan Pierre Palmade's show 'On refait le boulevard', waarbij hij een fragment uit 'La Cage aux Folles' opvoerde. Vanaf de jaren 2010 werden zijn eigen toneelproducties populair. Hij regisseerde producties van 'Le Misanthrope' (waarbij hij in 2011 Molière-nominaties ontving voor zowel acteren als regisseren), 'Tartuffe' (in 2017 met Michel Bouquet) en meest recentelijk 'George Dandin ou Le Mari Confondu' in 2024, waar hij ook de titelrol speelt. Deze productie bevat muziek van Jean-Baptiste Lully en heeft een barokke esthetiek die door Fau is gecreëerd, samen met vier zangers en zeven acteurs. Michel Fau neemt deel aan het radioprogramma 'Les Grosses Têtes' en geeft periodiek acteerworkshops aan de Franse Nationale Academie voor Dramatische Kunsten. Tijdens de Molière Awards ceremonie in 2011 wordt hij herinnerd om zijn satirische vertolking van Carla Bruni’s lied, 'Quelqu'un m'a dit'. Hij ontving de Prix Gérard Philipe in 1998 en prijzen van het Syndicat de la critique in 2006 en 2015. Hij werd in 2013 benoemd tot Officier de l’ordre des Arts et des Lettres, en regisseert momenteel 'Brûlez-la' bij het Théâtre du Rond-Point.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Michel Modo

Michel Modo, geboren als Michel Henri Louis Goi op 30 maart 1937 in Carpentras, Vaucluse, Frankrijk, was een Franse acteur en humorist. Hij overleed op 24 september 2008 in Vaires-sur-Marne, Seine-et-Marne, aan kanker, op de leeftijd van 71 jaar. Bekend professioneel als Modo, was hij ook scenarioschrijver en stemacteur. Modo begon zijn carrière aan het einde van de jaren vijftig toen hij samen met Guy Grosso het comedy duo Grosso et Modo vormde. Ze bezochten de acteursopleiding Cours Simon, waar ze elkaar ontmoetten, en begonnen in 1958 professioneel op te treden in muziekzalen en café-théâtres. Grosso et Modo verwierf nationale erkenning na hun optreden in *Le Gendarme de Saint-Tropez* (1964) en speelde vervolgens in talloze films met Louis de Funès. Ze vertolkten de gendarmes Tricard en Berlicot in de *Gendarme de Saint-Tropez* filmserie, en Lecoing en Laflûte in *Le Songe d'une nuit d'été* (1981). Modo speelde inspecteur Berlicot in zes films uit de serie. Gedurende zijn carrière verscheen Michel Modo in een verscheidenheid aan films, waaronder La belle américaine , Le Corniaud , La Grande Vadrouille en Le Grand Restaurant . Tussen 1993 en 1997 speelde hij Maurice Lolande, een humoristisch personage dat de gemiddelde Fransman vertegenwoordigde, in de televisieserie Highlander . Hij maakte ook optredens in Plus belle la vie (2005) als een bedelaarsfilosoof vermomd als de Kerstman. Van 1989 tot aan zijn dood leverde Modo stemacteerwerk voor meerdere terugkerende personages in de Franse versie van The Simpsons , waaronder Burns, Wiggum, Krusty, Skinner en Hibbert. Hij was bezig met het inspreken van seizoen 19 van The Simpsons toen hij overleed. Gérard Rinaldi verving hem, maar Rinaldi stierf ook aan kanker in 2012.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Michèle Guigon

Michèle Guigon, geboren op 1 juni 1959 in Belfort, Frankrijk, was een veelzijdige Franse kunstenares die overleed op 4 september 2014 in Parijs aan kanker. Ze werkte als komediante, accordeoniste, humoriste, auteur-componist en regisseur, en toonde daarmee een breed scala aan creatieve talenten door haar carrière heen. Van 1978 tot 1985 trad ze op met Jérôme Deschamps en droeg bij aan voorstellingen zoals 'Les Oubliettes' en 'La Veillée'. Ze was ook mede-oprichter van Compagnie du Pâtit Matin met Anne Artigau in 1984. Guigon’s werk omvatte zowel schrijven als regisseren. Ze schreef en regisseerde verschillende spektakels, waaronder 'États d'Amour' (1986), 'Marguerite Paradis ou l’Histoire de Tout le Monde' (1985), 'Strapontin' (1983), 'Piavodéon' (1991), 'La vie va où ?' (2008) en 'Pieds nus, traverser mon cœur' (2011). Ze schreef ook samen met Anne Artigau 'Strapontin'. Haar regie-credits omvatten 'Femme non rééducable' (2010), 'Big Shoot' van Koffi Kwahulé (2009), 'Plouf!' (2005) en 'Une Seconde' (2004). Ze regisseerde samen met Anne Artigau 'Il y a' in 1995, en 'Jungles' en 'Cocorico' met Susy Firth en Patrice Thibaud in 2011. Opmerkelijk is dat ze in 1989 'Les Chantefables' van Desnos regisseerde met Anne Artigau. ‘Cocorico’, een woordeloze komedie mede-geregisseerd met Susy Firth en Patrice Thibaud, werd een van Guigon’s bekendste werken, die debuteerde in 2008 en een kassucces bleek te zijn. Het stuk, dat ongeveer 1 uur en 20 minuten duurt, bevat fysieke komedie en schaduwspel, geïnspireerd door spagettiwesterns en de Tour de France. Het belicht een 'Gallic strijd van temperamenten' tussen Patrice Thibaud en Philippe Leygnac, waarbij Thibaud Leygnac plaagt, die er vervolgens zelf aan deelneemt. Marie Vincent ontwierp de belichting, en Isabelle Beaudouin de kostuums. Ze verscheen ook in toneelproducties zoals 'Strapontin' (1984) en 'Sainte Carmen de Montréal' (1989), en films als 'L'Araignée de satin' (1986) en 'Sauve-toi, Lola' (1986). Van 2013 tot 2014 was ze chroniqueur voor het programma ‘On va tous y passer’ van France Inter. Haar boeken 'La vie va où ?' en 'Pieds nus, traverser mon cœur' ont postuum 'Coup de cœur parole enregistrée et documents sonores' awards ontvangen van de Académie Charles-Cros in 2018. Een DVD met haar optredens werd uitgebracht in 2017. Ze had ook de wens geuit om een toneelstuk te regisseren en te spelen genaamd "Journal d’absence", maar dit project bleef onafgemaakt door haar overlijden.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Mimie Mathy

Michèle Mathy, professioneel bekend als Mimie Mathy, werd geboren in Lyon, Frankrijk, op 8 juli 1957; ze is een Franse entertainer die werkt als actrice, komediante en zangeres. Ze staat bekend om haar lengte van 1,32 meter (4 ft 4 in) als gevolg van achondroplasie, een vorm van dwergengroei. Haar ouders waren Marcel Mathy, een voormalig vrachtwagenchauffeur en fabrieksarbeider, en Roberte Mathy, née Bonnet, een huisvrouw. Haar vader, een amateur saxofonist, introduceerde haar in de muziek. Mathy begon haar carrière nadat ze van 1979 tot 1981 toneelspel studeerde aan de workshop van Michel Fugain in Nice. Ze volgde tijdens die tijd ook lessen zang, dans en acteren aan de Studios de la Victorine in Nice. In de vroege jaren '80 speelde ze in verschillende theaterrollen en verscheen ze in 'Le Petit Théâtre de Bouvard'. In 1982 creëerde en presenteerde Mathy haar eerste solo-optreden, getiteld 'Elle voit des géants partout'. Van 1982 tot 1985 zette ze haar werk met 'Le Petit Théâtre de Bouvard' voort. Ze verscheen ook in 1987 in een muziekvideo van Claudia Phillips. Van midden jaren tachtig tot begin jaren negentig maakte Mathy deel uit van het komische trio 'Les Filles' met Michèle Bernier en Isabelle de Botton. Ze trad op in café-theaters, op de radio en in verschillende shows. Het trio toerde in 1988 door Réunion en Mauritius met de show 'Existe en trois tailles'. Van 1988 tot 1993 vormde ze de tournee comedy troupe 'Le Trio des Filles', met optredens zoals 'Existe en trois tailles'. De televisiefilm 'Une nounou pas comme les autres' met Mathy, werd in 1993 uitgezonden en veroverde een aandeel van 52,7% van het kijkerspubliek. Sinds 1997 speelt ze in de televisieserie 'Joséphine, Guardian Angel', en is ze vooral bekend om deze rol. Sinds 1994 is Mimie Mathy betrokken bij 'Les Enfoirés', een jaarlijks benefietconcert, minstens vijftien keer; de editie van 'Les Enfoirés' in 2009 was het meest bekeken programma op de Franse televisie dat jaar. Ze bracht in 2006 een muziekalbum uit, 'La Vie M'a Raconté'. Ze trouwde op 27 augustus 2005 met restaurantier Benoist Gérard. Gedurende haar carrière is Mathy erkend met onderscheidingen, waaronder benoemingen tot Ridder in de Orde van Verdienste van Frankrijk in 2013 en Ridder in het Legioen van Eer in 2015.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Odile Versois

Odile Versois, geboren als Étiennette de Poliakoff op 15 juni 1930 in het 15e arrondissement van Parijs, was een Franse actrice. Ze overleed op 23 juni 1980 in Parijs aan kanker, op de leeftijd van 50 jaar. Haar ouders, Vladimir de Poliakoff en Militza Envald, waren Russische emigranten die vluchtten na de Revolutie van 1917; haar vader was een opera zanger en haar moeder een balletdanseres. Ze werd begraven op de Russische begraafplaats van Sainte-Geneviève-des-Bois. Tania Baydarova, later bekend als Versois, begon op jonge leeftijd professioneel te werken in de kunst, eerst door een kortstondige balletcarrière na te streven als 'petit rat' binnen het Corps de Ballet van de Opéra de Parijs. Ze ging op 18-jarige leeftijd over naar acteren en maakte haar filmdebuut in *Les Dernières Vacances* (1948) naast Roger Leenhardt. Haar vroege rollen omvatten optredens in films zoals *Orage d'été* (1949) met haar zus Catherine, en *Into the Blue* (1950). Van 1948 tot 1980 speelde Versois in in totaal 47 films en televisieprogramma’s. Ze speelde in films zoals *Le Train Bleu s'arrête 13 fois* (1966) en *La Juive du Château-Trompette* (1974). Haar optredens op televisie omvatten rollen in series zoals *L'inspecteur Leclerc enquête* (1962), *Le Pain de ménage* (1964), en haar laatste rol in *Julien Fontanes, magistrat* (1980). Ze trad ook op op Franse, Belgische, Zwitserse en Noord-Afrikaanse podia. Haar filmografie omvat *Bel Amour* (1951) en *À tombeau ouvert* (1956). Ze was twee keer getrouwd; eerst met Jacques René Dacqmine in 1951, van wie ze het volgende jaar scheidde, en later met Comte François Reynier Ambroise Henri Pozzo di Borgo in 1953, waarmee ze vier kinderen kreeg.

Bekijk profiel

Geverifieerd Onopgeëist

Frankrijk

Philippe Chevallier

Geboren in Redon op 11 januari 1956, is Philippe Chevallier een Franse komiek, acteur en fotograaf. Hij is de jongste van vier broers, met een vader die magistraat is. Na aanvankelijk vier jaar rechten te hebben gestudeerd en een certificaat in criminologie te hebben behaald, volgde hij de Cours Simon voor theateropleiding, om uiteindelijk een leraar te volgen die haar eigen school begon, waar hij in 1980 Régis Laspalès ontmoette. Deze ontmoeting markeerde het begin van een belangrijk partnerschap. Het komische partnerschap van Chevallier et Laspalès, gevormd met Régis Laspalès, definieert in hoofdzaak Chevalliers carrière. Ze debuteerden met hun eerste show, *Pas de fantaisie dans l'orangeade*, in 1981 en maakten hun televisiedebuut in 1982 op 'Le Théâtre de Bouvard'. Het duo werd populair door sketches zoals *Le train pour Pau*, *Les Vacances* en *S.O.S détresse*. Hun samenwerking breidde zich uit naar film, met name door een hoofdrol in *Ma femme s'appelle Maurice* in 2002 en optredens in films als *Tête à tête* (1994), *Le Pari* (1997), *Ca n'empêche pas les sentiments* (1998), *Antilles sur Seine* (2000), *Les Gaous* (2004) en *Tu vas rire mais je te quitte* (2004). Ze ontvingen de SACEM Humor Award in 1999, en van 2001 tot 2014 was Chevallier lid van 'Les Grosses Têtes' op televisie. Naast zijn komische werk staat Chevallier bekend om zijn fotografie. Zijn artistieke stijl verkent thema's als transparantie, ondoorzichtigheid, voyeurisme, exhibitionisme en bescheidenheid, waarbij hij vaak kousen gebruikt als een "eenheid van meting." Critici hebben een paradoxale aanwezigheid van erotisme in zijn foto's opgemerkt en omschrijven zijn aanpak als steeds verfijnder. Hij maakte de overstap van Polaroid naar digitale fotografie en is lid van de Académie Alphonse Allais. Hij trouwde met zijn partner, Stéphanie (genaamd Tiffany), op 26 juli 2016. Een optreden staat gepland voor 22 mei 2027 in het Théâtre de Longjumeau.

Bekijk profiel

Comedians per land bekijken

Albanië 1

Armenië 1

Argentinië 24

Oostenrijk 28

Australië 22

Azerbeidzjan 1

België 13

Bulgarije 31

Benin 2

Bolivia 1

Brazilië 12

Canada 48

Zwitserland 17

Chili 8

Kameroen 1

China 7

Colombia 2

Tsjechië 7

Duitsland 188

Denemarken 17

Dominicaanse Republiek 1

Algerije 2

Estland 5

Egypte 4

Spanje 74

Finland 15

Verenigd Koninkrijk 148

Ghana 3

Griekenland 18

Guatemala 1

Hongarije 7

Indonesië 8

Ierland 20

Israël 9

India 11

Irak 3

Iran 6

Italië 136

Jamaica 1

Japan 35

Kenia 3

Korea, Zuid 20

Kazachstan 1

Libanon 5

Letland 1

Marokko 17

Myanmar 1

Malta 1

Malawi 2

Mexico 28

Maleisië 7

Nigeria 19

Nicaragua 2

Nederland 2

Noorwegen 12

Nepal 3

Nieuw-Zeeland 9

Peru 2

Filipijnen 35

Pakistan 7

Polen 8

Portugal 7

Qatar 1

Roemenië 1

Servië 3

Rusland 9

Saudi-Arabië 4

Zweden 101

Slovenië 4

Slowakije 2

Thailand 2

Tunesië 4

Turkije 5

Taiwan 1

Oekraïne 1

Oeganda 7

Verenigde Staten 213

Uruguay 1

Oezbekistan 1

Vietnam 1

Zuid-Afrika 2

Ken je een comedian die op GiggleTime hoort?

Vertel ons over die persoon, of over jezelf als je comedian bent. We bekijken elk voorstel met de hand en vertalen goedgekeurde profielen in alle 26 talen.

Comedian toevoegen

Menu

Taal

Categorieën

Instellingen

Komieken uit Frankrijk

De comediandirectory van Frankrijk — Profielen, biografieën, foto's en sociale links voor comedians van Frankrijk.

Guillaume Gallienne

Maeva Méline

Malik Bentalha

Manu Payet

Max Boublil

Michaël Gregorio

Michel Fau

Michel Modo

Michèle Guigon

Mimie Mathy

Odile Versois

Philippe Chevallier

Comedians per land bekijken

Franse komieken en de wereld van de Franse komedie

Stand-up en live comedy in Frankrijk

De Franse traditie van de "One-Man Show"

Franse komieken in film en televisie

Een Gevarieerd Frans Comedy-landschap

Ontdek Franse Komieken op GiggleTime

Ken je een comedian die op GiggleTime hoort?