Paul Biensfeldt

Paul Biensfeldt was een Duits-Joodse acteur die meer dan vier decennia een belangrijke bijdrage leverde aan het Duitse toneel- en filmlandschap. Geboren op 4 maart 1869, maakte hij veertig jaar deel uit van de Berlijnse theaterscene. Zijn carrière begon in 1893 met een doorbraakprestatie in Max Halbe's toneelstuk 'Jugend' in het Residenztheater. Vervolgens werkte hij onder Otto Brahm en later onder de invloedrijke Max Reinhardt bij het Deutsches Theater, waar hij een vaste performer werd op dat podium. Hij was 25 jaar lang een populaire ensemble-speler in Reinhardt’s theater, waarbij hij vaak komische rollen vertolkte.

Biensfeldt's veelzijdigheid strekte zich uit over zowel theater als film, met optredens in meer dan 100 stomme en geluidsfilms tussen 1913 en 1933. Bekende regisseurs zoals Fritz Lang, Ernst Lubitsch, Friedrich Wilhelm Murnau, Paul Leni, Robert Wiene en Joe May castten hem regelmatig. Hoewel hij vaak bijrollen speelde als personages zoals bedienden, dansleraren, politieagenten of edelen, genoot hij ook van grotere rollen in de vroege jaren 1910. Opmerkelijke optredens in stomme films zijn onder meer het portretteren van de vader van Lil Dagover en een tovenaar die verandert in een cactus in Fritz Lang's 'Der müde Tod'. Hij speelde vaak samen met Henny Porten.

Zijn komische talent werd erkend door toneelschrijver Carl Sternheim, die specifiek de rol van Krey schreef in zijn komedie 'Bürger Schippl' uit 1913 voor Biensfeldt. Hij demonstreerde een scala aan optredens, waaronder het spelen van kamerheer Lebel in Lubitsch’s ‘Madame Dubarry’ en het vertonen van “theatraal buigen” en “speelse onderdanigheid” als sidekick van Emil Jannings in films zoals Anna Boleyn (1920) en Das Weib des Pharao . Andere opmerkelijke filmoptredens omvatten rollen in Die ideale Gattin (1913), Die Geliebte Tote (1919), Waxworks (1924) – waar hij deel uitmaakte van een all-star cast inclusief Emil Jannings en Conrad Veidt – Der Goldene Schmetterling (1926), en Fiaker Nr.13 (1926), waarin hij een zorgzame koetsier en pleegvader vertolkte. In één optreden zong hij een komisch lied als nar, waarbij hij overging van zelfgenoegzaamheid naar terreur voordat hij gegeseld werd vanwege de koninklijke belediging. Paul Biensfeldt overleed op 2 april 1933 en werd begraven op de Wilmersdorf Waldfriedhof Güterfelde in Berlijn.