Πολ Μπίενσφελντ

Ο Πάουλ Μπιένσφελντ ήταν ένας γερμανοεβραϊός ηθοποιός που συνέβαλε σημαντικά στο γερμανικό θεατρικό και κινηματογραφικό τοπίο για πάνω από τέσσερις δεκαετίες. Γεννημένος στις 4 Μαρτίου 1869, πέρασε σαράντα χρόνια ως μέλος της θεατρικής σκηνής του Βερολίνου. Η καριέρα του ξεκίνησε το 1893 με μια εντυπωσιακή ερμηνεία στο έργο «Νεότητα» του Μάξ Χάλμπε στο Residenztheater. Στη συνέχεια, εργάστηκε υπό τον Ότο Μπραμ και αργότερα υπό τον επιδραστικό Μάξ Ράινχαρντ στο Deutsches Theater, καθιερώνοντας τον εαυτό του ως τακτικός ηθοποιός σε αυτό το σανίδι. Ήταν δημοφιλές μέλος της ομάδας στο θέατρο του Ράινχαρντ για 25 χρόνια, συχνά υποδυόμενος κωμικούς ρόλους.

Η ευελιξία του Μπιένσφελντ επεκτεινόταν τόσο στο θέατρο όσο και στον κινηματογράφο, εμφανιζόμενος σε πάνω από 100 σιωπηλές και ομιλούσες παραγωγές μεταξύ 1913 και 1933. Εξέχοντες σκηνοθέτες όπως οι Φριτς Λανγκ, Έρνστ Λιούμπιτς, Φρίντριχ Βίλχελμ Μούρναου, Πωλ Λένι, Ρόμπερτ Βίενε και Τζο Μέι τον χρησιμοποιούσαν συχνά. Αν και συχνά υποδυόταν δευτερεύοντες ρόλους ως χαρακτήρες όπως υπηρέτες, καθηγητές χορού, αστυνομικοί ή ευγενείς, απόλαυσε επίσης μεγαλύτερους ρόλους στις αρχές της δεκαετίας του 1910. Σημειώνονται οι εμφανίσεις του σε σιωπηλούς κινηματογράφους, όπως ο πατέρας της Λιλ Ντάγκοβερ και ένας μάγος που μεταμορφώνεται σε κάκτο στην ταινία του Φριτς Λανγκ «Ο κουρασμένος θάνατος». Συχνά έπαιζε δίπλα στη Χένι Πόρτεν.

Το κωμικό του ταλέντο αναγνωρίστηκε από τον θεατρικό συγγραφέα Καρλ Στερνχάιμ, ο οποίος έγραψε ειδικά τον ρόλο του Κρέι στην κωμωδία του 1913 «Bürger Schippl» για τον Biensfeldt. Έδειξε ένα ευρύ φάσμα ερμηνειών, συμπεριλαμβανομένου του ρόλου του υπουργού Λέμπελ στην ταινία «Madame Dubarry» του Lubitsch και επιδεικνύοντας «υποκριστική λατρεία» και «παιχνιδική υποταγή» ως βοηθητικός χαρακτήρας δίπλα στον Έμιλ Γιανίνγκ σε ταινίες όπως η Anna Boleyn (1920) και η Das Weib des Pharao . Άλλες αξιοσημείωτες εμφανίσεις του στον κινηματογράφο περιλαμβάνουν ρόλους στις Die ideale Gattin (1913), Die Geliebte Tote (1919), Waxworks (1924) – όπου ήταν μέρος ενός καστ με αστέρια όπως ο Έμιλ Γιανίνγκ και ο Κόνραντ Βάιντ – Der Goldene Schmetterling (1926) και Fiaker Nr.13 (1926), στην οποία υποδύθηκε έναν φροντιστικό καβαλιέρη και ανάδοχο πατέρα. Σε μια παράσταση, ερμήνευσε ένα κωμικό τραγούδι ως αυλικός, μεταβαίνοντας από την αλαζονεία στον τρόμο πριν τιμωρηθεί λόγω της προσβολής του βασιλιά. Ο Πάουλ Biensfeldt απεβίωσε στις 2 Απριλίου 1933 και τάφη στο νεκροταφείο Wilmersdorf Waldfriedhof Güterfelde στο Βερολίνο.