კატალდო ბაგლიო, რომელიც ცნობილია თავისი სასცენო სახელით ალდო, არის იტალიელი მხატვარი, რომელიც ასრულებს კომიკოსის, მსახიობის, სცენარისტისა და რეჟისორის როლებს და ცნობილი გახდა, როგორც კომიქსების ტრიოს ალდოს, ჯოვანი და ჯაკომოს წევრი.
ანჯელა ფინოკიარო იტალიელი მსახიობია, დაიბადა მილანში, 1955 წლის 20 ნოემბერს. მისი ოჯახი კატანიასთან არის დაკავშირებული, რადგან მამის გვარი იქიდან მომდინარეობს. კარიერა 1970-იან წლებში დაიწყო ექსპერიმენტალურ თეატრალურ ჯგუფ „Quelli di Grock“-ში, მონაწილეობდა წარმოდგენებში, როგორიცაა „Spariamo alle farfalle“, „Felice e Carlina“ და სხვა. 1979 წელს პირველად გამოჩნდა κινηოებში მაურიციო ნიჩეტის მიერ გადაღებულ ფილმში Ratataplan . ამ პერიოდში ასევე ჰქონდა თანამშრომლობა კარლინა ტორტასთან და ამატო პენასილიკოსთან თეატრალურ შოუ „Panna Acida“-ში 1980 წელს, და ასევე იყო ჩართული ვენეციის კარნავლის წარმოებაში 1982-1983 წლებში. ფინოკიაროს კარიერა განაგრძობდა ზարգებას 1980-იან წლებში. მან 1982-დან 1983 წლამდე 공동ად ითამაშა პიესაში „რქინი და ძველი რუხი“, ხოლო 1984 წელს ესწრებოდა კონფერენციას პორტა რომანას თეატრში. 1985 წელს გადაინაცვლა კაბარეში ჯიანკარლო კაბელას მონოლოგით „ბოკკონჩინი“, ხოლო მოგვიანებით, 1988-დან 1989 წლამდე, წარდგა მის პიესაში „კინის ყვავილების ოთახი“. ამ პერიოდში მან ასევე გამოჩნდა ტელეშოუ „La TV delle ragazze“-ში 1988-დან 1989 წლამდე. მისი თანხმოვანებები ბოლო წლებში მოიცავს მონაწილეობას „Zelig“-ში (2003-2004) და „Mammamia!“-ში (2004), ისევე როგორც მონოლოგის „Teatro anatomico“ შესრულებას „Report“-ში 2004 წელს. ანჯელა ფინოკიარომ მნიშვნელოვანი აღიარება მიიღო როგორც მსახიობმა. მან მოიგო ორი "დავით დი დონატელოს" ჯილდო საუკეთესო მეორეხარისხოვანი როლისთვის: ერთი 2006 წელს ფილმში "ნუ იტყავი", ხოლო მეორე 2007 წელს ამელია ბენასიშ როლში ფილმში "ჩემი ძმა ერთადერთი შვილია". მისმა შესრულებამ ფილმში "ლა ბესტია ნელ კუორე" (2005) ასევე დიდი აღფრთოვანება გამოიწვია, რის შედეგადაც მან მრავალი ჯილდო მოიგო, მათ შორის "ნასტრო დ'არგენტო", "დავით დი დონატელო", "ჩiak ჩiak დ'ორო" და "პრემიო უელა სინემა დონა". ის მონაწილეობდა ფილმში "მის უნივერსო" 2006-დან 2007 წლამდე, რაც მისი გაგრძელებული παρουσία ιταλική κινηματογράφος და თეატრში демонстрирует.
ვინჩენცო "ენცო" ჯანაჩი, რომელიც დაიბადა იტალიაში, გააკეთა კარიერა, როგორც მომღერალი-კომპოზიტორი, სტენდ-კომიკოსი, პიანისტი, მსახიობი, სცენარისტი და ექიმი, დამკვიდრდა ომის შემდგომი პერიოდის იტალიური მუსიკალური სცენის ყველაზე მნიშვნელოვან გმირებს შორის.
კატერინა გუზანტი იტალიელი სატირიკოსი და მსახიობია, რომელიც 1976 წლის 5 ივნესთანა დაიბადა რომში. იგი წარმოშობს ოჯახიდან, რომელსაც აქვს პოლიტიკურ მოღვაწეობისა და მხატვრული გამოხატვის ისტორია; მისი მამა, पाओლო გუზანტი, იყოყოფილი პარლამენტის წევრი, ხოლო მას ორი ძმა ჰყავს, საბინა და კორადო გუზანტი, რომლებიც ასევე სატირიკოსები არიან. მისი მშობლები იყვნენ पाओლო გუზანტი და გერმანა ანტონუჩი. კატერინას კარიერა დაიწყო 1997 წელს, პიპო ჩენედის შოუში მონაწილეობით, რომელიც მისმა ძმამ, კორადომ შექმნა. მოგვიანებით, 1998 წელს მან მისი და, საბინასთან ერთად ითამაშა პროგრამაში „La posta del cuore“. გუზანტის კომედიური სტილი ხშირად მოიცავს პაროდიასა და პერსონაჟების შექმნას, თანამედროვე იტალიურ საზოგადოების შესწავლას. იგი განსაკუთრებით ცნობილია არიანას როლში ტელესერიალში "ბორის", რომელიც 2007-დან 2010 წლამდე გავიდა სამი სეზონის განმავლობაში, და 2022 წელს მან კვლავ განახორციელა ეს როლი მეოთხე სეზონში. "ბორის"-ში მუშაობისას მან პერსონაჟების გალერეა შექმნა, მათ შორის "კონტესინა" ორსეტა ორსინიმ. 2012 წელს მან ვიჩის როლი განსახიერებდა "Un due tre stella"-ში, რაც CasaPound აქტივისტის პაროდია იყო. მან მარიასტელა გელმინის და სარა პალინის პაროდიაც შექმნა "Parla con me"-ში 2008 წელს. მისი ნაშრომები მოიცავს "La prova dell’otto"-ს წამყვანობას 2013 წლის მარტიდან და "Sostiene Bollani"-ს 공동-წამყვანობას სტეფანო ბოლანისთან ერთად 2011-დან 2013 წლამდე, სანამ 2012 წლიდან დაიწყებოდა "Nanuk - Prove d'avventura"-ს წარმოუდგენლობა დავიდე დემიკელისთან ერთად. მისი კარიერის განმავლობაში, კატერინა გუცანტიმ სატვირთო კომენტარისა და სხვადასხვა თანამშრომლობის ერთგულება გამოავლინა. 2021 წელს ის ი탈იურ კომედიურ შოუში 'LOL - Chi ride è fuori' მონაწილეობდა და პრესინგის ქვეშ выступаობდა. 2014 წელს Lo Stato Sociale-თან თანამშრომლեց მათი ალბომისთვის 'L'Italia peggiore.' მისი ნაშრომი განაგრძობს ევოლუციას, რაც მის მრავალფეროვნებას გამოავლენს როგორც მსახიობისა და სატირიკის მხრივ.
კორადო გუცანტი დაიბადა რომში, 1965 წლის 17 მაისს. იგი იტალიელი მსახიობია, რეჟისორი, სცენარისტი, კომიკოსი და იმპერზონატორი, რომელიც აღიარებულია თანამედროვე იტალიური კომედიის ერთ-ერთ წამყვან ფიგურად. პაოლო გუცანტის გვარი დაკავშირებულია სახელმწიფო სამსახურთან, რაც მისი მამის, პაოლო გუცანტის მიერ ადასტურებს, რომელიც როგორც ჟურნალისტი, ისე პოლიტიკოსია; იგი ასევე არის ელო გუცანტის შვილიშვილი, რომელიცყოფილი ჯანდაცვის მინისტრი იყო, და კორადო ლუიჯი გუცანტის დიდი-შვილი, სეისმოლოგოსი. მან დაამთავრა რომში, XXXI სამეცნიერო საშუალო სკოლა "ნომენტანო", მაგრამ არ დაასრულა სწავლა, ფილოსოფიის შესწავლა განაგრძო რომში, უნივერსიტეტ "ლა საფენცაში", სადაც 11 გამოცდა გაიარა. გუსანტის კარიერა 1987 წელს დაიწყო, მისი და, სաբინა გუსანტის პიესისთვის "Il tempo restringe" ტექსტებისწერით, ხოლო 1988 წელს ტელეპროგრამებისთვისაც განაგრძო წერა. 1989-1991 წლებში ანტონიო რიჩისთან თანამშრომლობდა Mediaset-ში და სერენა დანდაინის სატირულ თეატრალურ ჯგუფში მონაწილეობდა. 1991-1993 წლებში ტელეპროგრამა Avanzi -ს შექმნაში მიიღო მონაწილეობა და 1992 წელს სახელი გაითქვა კომიკოსად, როკკო სმიტერსონის როლში. მისი კომედია 영향을 იონტა მონტი პაითონის, Saturday Night Live-ის, იტალიური კომედიის "commedia all'italiana"-ს, რაიმონდო ვიანელოს, კარლო ვერდონეს, La Smorfia-ს და რენცო არბორესგან. მან 1992 წელს ასევე написал და გამოსცა 'Il libro de Kipli', სადაც Avanzi -დან მოგროვებული სიბრძნეებია თავმოყრილი. ამ პერიოდში გამოჩნდა Speaker Dee Mò-ს სიმღერაში ‘Questione di stile’ და 1992 წელს ფილმში debiut გა yaptı სტეფანო მასიარელისთან ერთად 'Prima le donne'-ში. გუსანტი ცნობილია იტალიელი პიროვნებების, როგორებიც არიან პოლიტიკოსები, ჟურნალისტები და ვარსკვლავები, მათ შორის ვიტორიო სგარბის, ჯიანი მინოლისა და ჯიანფრანკო ფუნარის პაროდირებით. მან ტელევიზიისთვის რამდენიმე შესახსენებელი პერსონაჟი შექმნა, მაგალითად, პიპო ჩენედი (1997), ბრუნელო რობერეტტი, რომელიც პсевდო-ინტელიგენტის სატირაა, და კუელო, მცველ-მღვდელი. მან 2006 წელს გადაიღო ფილმი Fascisti su Marte (მარსელ მარშიანები). მისი ნამუშევრების შორისაა პროგრამების შექმნა, როგორიცაა Il caso Scafroglia (2002) და Aniene (2011-2012). მან არაერთხელ მიიღო მონაწილეობა სერენა დანდაინის შოუებში, მათ შორის 'Maddecheaò', 'Tunnel', 'Pippo Chennedy Show' და 'L'ottavo nano,' და კომედიური სკეტჩები შეასრულა კარლა სინორისთან ერთად 'Avanzi'-ში. 2010 წელს მიიღო ფორტე-დეი-მარმის პოლიტიკური სატირის ჯილდო. ის განაგრძობს მუშაობას მსახიობად, რეჟისორად, კომიკოსად და იმითატორად, მონაწილეობს შოუებში, როგორიცაა 'Milano-Roma' და 'L'Ottavo nano'.
იტალიის ქალაქ ტურინში, 1964 წლის 29 ოქტომბერს დაბადებული ლუჩანა ლიტიცეტო იტალიელი გასართობი პიროვნებაა, რომელიც მუშაობს კომედიურ მსახიობად, რადიოპროგრამის წამყვანად და იუმორისტად. იგი გაიზარდა ტურინის სან დონატოს რაიონში, ხოლო მისი ოჯახი მომდევრებულია ბოსკონეროდან. მისი მშობლები იყვნენ პიეტრო ლიტიცეტო და ანტონეტა დეზზუტო. ხშირად სიყვარულისა და სითაყვარულების ნიშნებად მას „ლუციანინა“ ეძახდნენ. ლიტიცეტოს კარიერა დაიწყო სწავლით. მან ტურინის ვერდის კონსერვატორიაში დაამთავრა ფორტეპიანოს დიპლომი 1984 წელს; მოგვიანებით, 1990 წელს ტურინის უნივერსიტეტის ჰუმანიტარული ფაკულტეტის ბაკალავრის ხარისხი მიიღო. მან მონკალიერის თეატრალურ სკოლაშიც დადიოდა და ცხრა წლის განმავლობაში კარლო ლევის სკოლაში მასწავლებლად მუშაობდა. უფრო geniş აღიარებამდე ლიტიცეტომ ტურინში და მის შემოგარენში თეატრებში გამართა წარმოდგენები, ასევე უცხოურ სატელევიზიო სერიალებისთვის ხმის გაუწესა. მან დებიუტი ჰქონდა Rai Radio 2-ის Hit Parade-ში და უფრო geniş აღიარება მოიპოვა მაურიციო კოსტანცოს შოუში, რომელმაც მას გასართობზე კონცენტრირება დაუწყვებია. 1990-იან წლებში კაბარე შოუ Zelig-მა კიდევ უფრო გაამყარა მისი პოზიცია იტალიურ კომედიაში. ლიტიცეტომ სატირულ იუზმორს მოუტანა პოპულარობა, ხშირად მიმართავს ხელისუფლების წარმომადგენლებსა და რელიგიურ ლიდერებს. მან სებრინას როლი შეასრულა ტელეშოუ „სიელიტო ლინდა“-ში 1993 წელს, რომელიც ცნობილია ფრაზით „მინკია საბრი!“ მანამდე 2014 წლისთვის 14 სახუმურო წიგნი დაწერა, რომლებიც ხშირად ითხოვენ გენიტალიებს ვალტერისა და იოლანდას სახელით. მისი ნაშრომები მოიცავს გამოსრულებებს „ავანცის“ (Rai Tre) და როლებს ფილმებში „ყველანი მიწაზე არიან“ და „სამი კაცი და ერთი ფეხი“. მას 1997 წლიდან რეგულარულად სტუმრობს „მაი დირე გოლი“, ხოლო 2013 და 2014 წლებში ფაბიო ფაციოსთან ერთად თანავაწილებდა სანრემოს მუსიკალურ ფესტივალში. 2007 წელს იტალიის რესპუბლიკის პრეზიდენტისგან მიიღო დე სიკას ჯილდო და აღიარებულ იქნა იტალიურ ტელევიზიონ საუკეთესო ქალად 2013 და 2014 წლებში. ამჟამად ის რეგულარულად ჩანის Rai 3-ის საღამთო პროგრამაში „ჩე ტემპო შე ფა“-ში, ხოლო 2023 წლის 15 ოქტომბრიდან ლიტიცეტო და ფაბიო ფაციო გადაინაცვლებენ Warner Bros Discovery-ს ქსელში (NOVE). აღსანიშნავია, რომ 2021 წელს პუტინიანოს კარნავალმა საპატივრად უწოდა „გრან კორნუტა“, რაც ბარიის რეგიონში სიჭკვიანესა და ინტელექტს აღნიშნავს.
მასიმო ღინი იტალიელი მსახიობია, დაიბადა რომში, 1954 წლის 12 ოქტომბერს. მისი მშობლები სამი წლის ასაკში გაეყარნენ; მამამისი პარმადან იყო, დედამისმა კი რომაელია. კარიერა ტურისტულ სოფლებში შემსრულებლის სახით დაიწყო და ადრეცვე იმუშავა ხმოვანი მსახიობედ და რადიომაუწყებლად. ამ დამკვირვებელ წლებში გაიცნობა ფაბრიციო ბენტიოვოლიოსთან და არმანდო დე რაზასთან და თეატრალურმა მსახიობმა ადრეული აღიარება მოიპოვა. მასიმო ღინიმ მნიშვნელოვანი რეჟისორებთან თანამშრომლობა განახორციელა, მათ შორის ფრანკო ზეფირელთან, ჯორჯო სტრელერთან, ჯუზეPPE პატრონი გრიფთან და გაბრიელ ლავიასთან, და კიდევ შესრულებული აქვს ვიტორიო გასმანთან ერთად შექსპირის ოტელოში . ღინის κινηო ფილმების კარიერა დაიწყო როლიტ ფილმში Speed Cross (1979). მან თავისი კარიერის განმავლობაში მრავალ ფილმში მიიღო მონაწილეობა, მათ შორის La neve nel bicchiere (1984), Secrets Secrets (1984), Lethal Obsession (1987), Italia-Germania 4-3 (1990), სადაც ფედერიკოს როლს ასრულებდა, და Living It Up (1994). მან რობერტო როსელინის როლი განსახიერა ფილმში Celluloide (1996) და ნიკოლას კეიჯის ხმა გაუცია ფილმს Via da Las Vegas . საერთაშორისო აღიარება მოიპოვა ფილმში La tregua (1997). მისი ფილმოგრაფიაში შედის პაოლო ვირცის ფილმები La bella vita (1994) და Tea with Mussolini (1999), სადაც მან მამის როლი ითამაშა, და Illycaffè-ს რეკლამა, რომელსაც რეჟისორობდა ფრანსის ფორდ კოპოლა 1999 წელს. მასიმო ღინის ნაშრომი ფილმის ფარგლებს გარეთაც მიისწრაფს. მან კაპიტან ფელიცის როლი შეასრულა ფილმში *Segreti segreti* (1984), ხოლო ვალენზანის როლი – *Compagni di scuola* (1988) ფილმში. მან ანჯელო რონკალის, მოგვიანებით პაპი იოანე XXIII-ის როლი შესრულა მინისერიალში *Papa Giovanni - Ioannes XXIII* (2002), და ანტონიო მეუცის როლი – ტელევიზიის ფილმში ტელეფონის გამოგონების შესახებ 2005 წელს. მან ითამაშა სერიალში *Raccontami* (2006-2008) და რამდენიმე ნერი პარენტიშვილ ფილმშიც მიიღო მონაწილეობა 2005 და 2010 წლის შორის. 2011 წელს მან სიმღერის კონკურსში *Lasciami cantare!* გაიმარჯვა და მუსიკალურ სპექტაკლში *La Cage aux Folles* ითამაშა. 2014 წელს მან უმასწავლა Agon Channel-ის პრეზენტაციის ღონისძიებას, ხოლო 2016 წელს გამოჩნდა ფილმში *Non si ruba a casa dei ladri*. ამჟამად, მას სთქმენ, რომ 2025 წელს *Hotel Costiera*-ში მიიღებს მონაწილეობას და ბოლოსდაბოლოს ითამაშა ფილმში *The New Pope* (2020).
ორესტე ლიონელო იყო იტალიელი შემსრულებელი, კაბარე მხატვარი, ხმის მსახიობი, დუბლირების მენეჯერი, დიალოგის ავტორი, იუმორისტი და ტელეწამყვანი.
იტალიელი ფილმის მსახიობი, კომიკოსი და ტელეწამყვანი, რაიმონდო ვიანელო დაიბადა რომში, 1922 წლის 7 მაისს. ახალგაზრდობას პულაში გაატარა და გარდაიცვალა მილანში, 2010 წლის 15 აპრილს, 87 წლის ასაკში, თირკმლის უკმარისობის გამო. მისი შემოქმედებითი კარიერა გასჭეროდა 60 წლის განმავლობაში და მას იტალიური ტელევიზიის ერთ-ერთ დამფუძნებლად აღიარებდნენ მაიკ ბონგოროსთან და კორადოსთან ერთად. ვიანელო დაიბადა რომში, მაგრამ ათეული წლები დალმაციაში გაატარა, სანამ მილანში გადავიდა, სადაც ცხოვრობდა და გარდაიცვალა. ვიანელოს კარიერა 1940-იანი წლების ბოლათი დაიწყო, თავდაპირველად κινηματοგრაფში კომიკურმა მსახიობმა და სცენარისტმა როგორც მუშაობდა. მან ხანმოკლე სამსახური გაუწია არაკომისიონირებულ ოფიცერს ბერსალიერების დროს იტალიის სოციალურ რესპუბლიკის პერიოდში, 1943 წელს შეუერთდა, დაახლოებით 20-21 წლის ასაკში, და მეორე მსოფლიო ომის დროს ამერიკელმა ჯარებმა აიყვანეს ტყვედ. მან დრო გაატარა ტყეპატიმრობის ბანაკში პიზასთან ახლოს, გამოცდილება, რომელმაც შესაძლოა გავლენა მოახდინა მის გადაწყვეტილებაზე, მსახიობობისკენ სწრაფვა, სამხედრო ან იურიდიულ კარიერასთან შედარებით, როგორც მისი მშობლების სურვილი იყო. ამ პერიოდში იგი ბანაკში გაიყო მომავალ ცნობილ ადამიანებთან, როგორებიც არიან داریო ფო, ენრიკო მარია სალერნო დავალტერ კიარი. 1954 წლიდან 1959 წლამდე მან ერთად უმასპინძა სატირულ შოუ Un due tre -ს უგო ტოგნაცისთან ერთად, პროგრამა რომელიც 1959 წელს შეწყდა პრეზიდენტ ჯოვანი გრონკის შესახებ სკეჩის შემდეგ. მისი კარიერის განმავლობაში, ვიანელომ 79 ფილმში მიიღო მონაწილეობა 1947 და 1968 წლის შორის და არაერთ ტელეპროგრამას უმასწავლიდა. მათ შორის იყო რამდენიმე შაბათობითი პროგრამა RAI-ზე 1970-იან წლებში, ვიქტორინების ტიპის პროგრამები, როგორიცაა Zig Zag და Il gioco del 9 , და სპორტული საუბრის პროგრამა Pressing 1991-დან 1999 წლამდე. ვიანელომ 1998 წელს სანრემოს მუსიკალური ფესტივალის მასპინძლობაც გაუწია. შესაძლოა, მისი ყველაზე ცნობილი ნამუშევარი სიტკომი Casa Vianello იყო, რომელშიც ის თავად და მისი ცოლი, მსახიობი სანდრა მონდაინი, რომლებიც 1962 წელს დაქორწინდნენ, თამაშობდნენ. შოუ 1988-დან 2008 წლამდე გადიოდა Canale 5-ზე და მოგვიანებით Rete 4-ზე, სადაც ვიანელო და მონდაინი თამაშობდნენ საკუთარ თავს. მათი ბოლო ერთობლივი გამოჩენა ტელეპროგრამა Crociera Vianello -ში იყო 2008 წელს.
ფრანჩესკო სალვი, დაიბადა 1953 წლის 7 თებერვალს, ლუინოში, ქალაქში რომელიც იტალიის საზღვართან არის შვეიცარიასთან, მრავალმხრივ იტალიელმა არტისტმა. იგი საკუთარ თავს როგორც მსახიობს, კომიკოსს, კაბარე მოცულობით წარმოდგენილ მუსიკოსს, მომღერალს, იუმორისტს, რეჟისორს, მწერელსა და თარგმანელს აღიარებს. მისი ადრეული კარიერა მოიცავდა გრაფიკული დიზაინერის საქმიანობას რეკლამაში და წარმოდგენას ნისბას თეატრალური კომპანიასთან რეგიონალურ ტურნეებზე. მან სწავლა გაიხადა ურბინოს ხელოვნების ინსტიტუტში და მოგვიანებით არქიტექტურას ფლორენციაში, წარმატებით დაამთავრა მილანის პოლიტექნიკური უნივერსიტეტი არქიტექტურაში სიმბოლიზმის შესახებ თეზისით. სალვილმა ბრუნო ბოზეტოსგან მიიღო კინო-ანოტაციის შესავალი. სალვიმ კარიერა 1980-იანი წლების შუაში დაიწყო და სწრაფად მოიპოვა აღიარება კომიკოსის ნიჭით. 1985-დან 1987 წლამდე ის იყო მთავარი პერსონაჟი სატირულ ტელეშოუ Drive In -ში, ხოლო შემდეგ 1986-დან 1987 წლამდე იგივე ტელეარხზე Canale 5-ის Studio 5 -ს წამყვანიც გახდა. 1988-დან 1989 წლამდე მან შექმნა და მთავარი როლი ითამაშა MegaSalviShow -ში, რაც მნიშვნელოვანი წარმატება აღმოჩნდა. სიმღერა „C’è da spostare una macchina“ იტალიურ ჰიტ-პარადებში პირველ ადგილზე გავიდა და 1989 წელს მას ტელევიზიის კლიპისთვის Telegatto ჯილდოც მიუენიჭეს; იგი ასევე გახდა შოუს საწყისი თემა. სალვიმ 1989 წელს რეჟისორის დებიუტიც πραγრიცხა ფილმით Vogliamoci troppo bene და იმავე წელს სანრემოს მუსიკალურ ფესტივალშიც მიიღო მონაწილეობა სიმღერით „Esatto!”. 1990-დან 1996 წლამდე მან რამდენჯერმე კიდევ მიიღო მონაწილეობა სანრემოში. 1990-იანი წლების განმავლობაში სალვიმ განაგრძო თავისი მრავალფეროვანი კარიერა. მან მონაწილეობა მიიღო სატირულ მუსიკალურ შოუებში, როგორიცაა L'Odissea (1991), სადაც ტელემაქოსი და პოლიფემოსი განასახიერებდა, და I Tre Moschettieri (1991) ათოსის როლში. 1992 წელს მან კომიქსების თანაავტორობა გაუწია Topolino ჟურნალისთვის და მასიმო ბოლდი-თან ერთად 공동მაგივრად უმასპინძაvariety show–ს La strana coppia . 1995-დან 1996 წლამდე მან ასევე იმუშავა რადიოპროგრამა Radiotopogiro -ზე Rai Radio 2-ში. სალვის კომიკური მრავალფეროვნება კიდევ უფრო ნათელს ხვდება მისი გამოჩენებით Striscia la notizia -ში მასპინძლად და ფეიკ კულტურული კორესპონდენტად, და ასევე ანიმაციური სერიალის Lupo Alberto მთავარი გმირის ხმოვანი შესრულებით, რომელიც 1997 წლიდან დაიწყო. მას მრავალი ჯილდო აქვს მიღებული, მათ შორის 2001 წელს საუკეთესო მსახიობი კაცისთვის Серебряная лента-ს ნომინაციაში და 2008 წელს “Penisola Sorrentina Arturo Esposito”–ს საუკეთესო მამრობითი როლის ჯილდოში. მისი ნაშრომები ხშირად მოიხსენიება წიგნში 'Anche le formiche nel loro piccolo s'incazzano'. მან გამოუშვა რვა ალბომი, რომელთაგან ხუთი პლატინი და შვიდი ოქროს სტატუსი მიიღო.
ჯაკომო პორეტტი, იტალიელი, მუშაობს როგორც მსახიობი, კომიკოსი, ფილმის რეჟისორი და სცენარისტი. დაიბადა ვილა კორტესეში, 1956 წლის 26 აპრილს და წარმოშობით არის მუშათა ოჯახიდან. თეატრში ადრეული ინტერესი მისთვის ბავშვობაში „I Legnanesi“-ში შესვლისკენ მიანიშნებდა, მაგრამ უშედეგო იყო. მან სხვადასხვა სამუშაოზე ითანხმდა, სანამ მსახიობობაზე კონცენტრირება არ დაიწყო, მათ შორის გეოდეზიის სპეციალისტად, მეტალურგად და медсестрой, ხოლო მოგვიანებით – ლეგნანოში მდებარე საავამდში 11 წლის განმავლობაში დამლევად. ამ დროს იგი ასევე დაკავებული იყო კაბარესთან და პოლიტიკურ აქტივიზმთან. პორეტის კარიერა თეატრალურმა განათლებამ და თანამშრომლობებმა ჩამოაყალიბა. მან ბუსტო არციზიოს თეატრალურ სკოლში 1983 წელს დაამთავრა, თავდაპირველად ასრულებდა როლებს, როგორიცაა ფრანჩესკო სფორცა „Il Conte di Carmagnola“-ში და აღიარება მოიპოვა „Questa sera...“-ში სარელის პერსონაჟისთვის. 1984 წელს შეიქმნა კაბარე პარტნიორობა „Hansel e Strüdel“, რომელშიც ჟაკო პორეტისთან ერთად მარინა მასირონიც იყო წარმოდგენილი. გადამწყვეტი მომენტი 1985 წელს დადგა, როდესაც იგი სარდინიის ერთ-ერთ კურორტზე უფროსად მუშაობდა და გაიცნო ალდო ბაგლიო და ჯოვანი სტორტი, რომლებიც მაშინ „I Suggestionabili“-ს შემადგენლობაში იყვნენ. კომედიური ჯგუფი „Aldo, Giovanni e Giacomo“ 1991 წელს წარმოიშვა უფრო ადრეული თანამშრომლობის შედეგად. ჯგუფმა 'ალდო, ჯოვანი ე გიაკომო'-მ მნიშვნელოვანი აღიარება მოიპოვა მრავალი ფილმის და სცენის წარმოდგენების მეშვეობით. პორეტის განსაკუთრებული სახელი უკავშირდება ტაფაზის პერსონაჟს, რომელიც კარლო ტურატისთან ერთად შეიქმნა, და მასთან დაკავშირებულ ტერმინებს 'ტაფაზისტა' და 'ტაფაზიზმი'. მან თანაავტორობა და მონაწილეობა მიიღო ფილმებში, როგორიცაა სამი კაცი და ერთი ნოГа (1997), ეგ არის ცხოვრება (1998), კითხეთ, თუკი ბედნიერი ხარ (2000) და ალის, ჯონის და ჯეკის ლეგენდა (2002). ჯგუფთან ერთად მომუშავე პორეტმა ასევე განახორციელა სოლო პროექტები, მათ შორის ტელეპროგრამის Scarp de' tenis წამოწყება 2018 წელს და თეატრალურ სპექტაკლში 'Fare un’anima'-ში მონაწილეობა იმავე წელს. მას შემდეგ რაც 2019 წლიდან იგი ხელმძღვანელობს მილანის ოსკარის თეატრს და 2022 წელს გახსნა პოდკასტი PoretCast . იგი ასევე წერდა პუბლიკაციებისთვის, 2010-იან წლებში გახდა La Stampa -ს კოლumnისტი და იეზუიტური ჟურნალ Popoli-ში წერდა კოლumnას 'Scusate il disagio'. ჯაკომო პორეტისა და მარინა მასირონის ქორწინება გრძელდებოდა 1986 წლიდან 1990 წლამდე; ამჟამად იგი ცოლად მიყვანილია დანიელა კრისტოფორისთან, და მათ ვაჟი ჰყავთ, ემანუელე, რომელიც 2006 წელს დაიბადა.
ჯოვანი სტორტი, პროფესიით იტალიელი, არის კომიკოსი, მსახიობი, სცენარისტი და რეჟისორი და არის ცნობილი კომიქსების ტრიოს ალდოს, ჯოვანი და ჯაკომოს სამი წევრიდან ერთ-ერთი.
ალბანეთი
1
სომხეთი
1
არგენტინა
24
ავსტრია
28
ავსტრალია
22
აზერბაიჯანი
1
ბელგია
13
ბულგარეთი
31
ბენინი
2
ბოლივია
1
ბრაზილია
12
კანადა
48
შვეიცარია
17
ჩილე
8
კამერუნი
1
ჩინეთი
7
კოლუმბია
2
ჩეხეთი
7
გერმანია
188
დანია
17
დომინიკელთა რესპუბლიკა
1
ალჟირი
2
ესტონეთი
5
ეგვიპტე
4
ესპანეთი
74
ფინეთი
15
საფრანგეთი
211
გაერთიანებული სამეფო
148
განა
3
საბერძნეთი
18
გვატემალა
1
უნგრეთი
7
ინდონეზია
8
ირლანდია
20
ისრაელი
9
ინდოეთი
11
ერაყი
3
ირანი
6
იამაიკა
1
იაპონია
35
კენია
3
სამხრეთ კორეა
20
ყაზახეთი
1
ლიბანი
5
ლატვია
1
მაროკო
17
მიანმარი (ბირმა)
1
მალტა
1
მალავი
2
მექსიკა
28
მალაიზია
7
ნიგერია
19
ნიკარაგუა
2
ნიდერლანდები
2
ნორვეგია
12
ნეპალი
3
ახალი ზელანდია
9
პერუ
2
ფილიპინები
35
პაკისტანი
7
პოლონეთი
8
პორტუგალია
7
კატარი
1
რუმინეთი
1
სერბეთი
3
რუსეთი
9
საუდის არაბეთი
4
შვედეთი
101
სლოვენია
4
სლოვაკეთი
2
ტაილანდი
2
ტუნისი
4
თურქეთი
5
ტაივანი
1
უკრაინა
1
უგანდა
7
ამერიკის შეერთებული შტატები
213
ურუგვაი
1
უზბეკეთი
1
ვიეტნამი
1
სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკა
2
იტალიას აქვს კომედიის მდიდარი ტრადიცია, რომელიც მოიცავს თეატრს, კინოს, ტელევიზიას, ცოცხალ წარმოდგენებსა და თანამედროვე სტენდ-აპს. იტალიურმა კომიკოსებმა წლების განმავლობაში განავითარეს ხუმრობის მრავალი ფორმა, თეატრალური კომედიიდან და კაბარედან ობსერვაციულ სტენდ-აპამდე, სატირასა და სკეჩ-კომედიამდე.
GiggleTime-ის დირექტორია იკრებს იტალიელ მეგობრულ კომიკოსებს, სტენდ-აპ კომიკოსებს, კომედიური მსახიობებს, არტისტებს და სხვა პირებს, რომლებიც დაკავშირებულია იტალიურ კომედიასთან და გასართობსთან. მიმოიხილეთ ზემოთ მოცემული პროფილიები, იმის გასაგებად, რიგით კომიკოსები წარმოადგენენ სხვადასხვა თაობას და შეიცნონ მათი კარიერა და სამუშაო.
სტენდ-აპ კომედია იტალიის გასართობ ინდუსტრიაში უფრო და უფრო ხშირად ჩნდება, შემსრულებლები კი კომედიის კლუბებში, თეატრებში, კულტურულ სივრცეებში და ქვეყნის მასშტაბით სხვადასხვა ფესტივალებზე გვხვდებიან.
იტალიელი სტენდ-აპ კომიკოსები მრავალფეროვან თემებზე საუბრობენ, მათ შორის ყოველდღიურ ცხოვრებაზე, ურთიერთობებზე, სამუშაოზე, ოჯახზე, კულტურაზე და თანამედროვე საზოგადოებაზე. ზოგიერთი შემსრულებელი პირადი მოგონებებსა და დაკვირვების იუმორობს ხმარობს, ზოგი კი სატირას, ironiას, პერსონაჟებს ან კომედიის უფრო ექსპერიმენტალურ ფორმებს.
მილანი და რომი მნიშვნელოვანი კერები არიან ცოცხალ გასართობებისა და კომედიისთვის, ხოლო კომიკოსები выступаებენ მთელი იტალიის ქალაქებსა და რეგიონებშიც. ციფრული პლატფორმების განვითარებამ ახალგაზრდა изпълнителям დამატებითი გზები მისცა აუდიტორიის აშენებისთვის ტრადიციული კომედიური წრეზე მეტი.
კაბარე მნიშვნელოვან ადგილს იკავებს იტალიურ კომედიაში, რაც ცოცხალ გასართობს აკავშირებს მუსიკასთან, თეატრთან, სატირულ ელემენტებთან და იუმორთან. იტალიურმა კაბარემ წარმოქმნა შემსრულებლები და კომედიური ჯგუფები, რომელთა ნამუშევრებმაც მაყურებლამდე მიაღწია როგორც ცოცხალ შოუებში, ისე ტელევიზიით.
ქვეყნის თეატრალური კომედიური ტრადიცია თანამედროვე შემსრულველებზეც განაგრძობს გავლენას. იტალიელმა მსახიელ-კომიკოსებმა შესაძლოა სცენარის მიხედვით მომზადებული მასალა, პერსონაჟები, ფიზიკური კომედია, იმპროვიზაცია და მაყურებელთან ურთიერთობა გააერთიანონ, ტრადიციული სტენდ-აპ ფორმატის გამოყენების ნაცვლად.
თეატრალური და თანამედროვე მიდგომების ეს ნარევი იტალიურ კომედიას სტილების და წარმოდგენის ფორმატის ფართო არჩევანს აძლევს.
კინემატოგრაფიმ და ტელევიზიამ მნიშვნელოვანი როლი ითამაშეს იტალიელი მსახიოლ-კომიკოსების უფრო geniş აუდიტორიისთვის წარდგენაში. იტალიას აქვს კომედიური ფილმებისა და კომიკოსების ხანგრძლივი ისტორია, სადაც შემსრულებლები ხშირად გადადიოდნენ თეატრიდან ტელევიზიონ და კინოინდუსტრიაში.
იტალიურმა ტელევიზიამ ასევე წარმოადგინა სკეჩების შოუები, სახალისო პროგრამები, კომედიური სერიალები და გასართობი ფორმატები, რომლებმაც ხელი შეუწყვეს მორდუმეების აღმოჩენასა და პოპულარიზაციას. ზოგიერთი შემსრულებელი ძირითადად მსახიობია ცნობილი, ხოლო სხვებმა კომედიას დაურთეს წერა, దర్శకత్వం, ტელეწამყვანობა ან პროდიუსრება.
იტალიური კომედიისა და κινηოტის შორის განსაკუთრებული კავშირი არსებობს, სადაც სახალისო შესრულებები ქვეყნის κινηματοგრაფიულ ტრადიციაში მნიშვნელოვან ადგილს იკავებენ.
იტალიურ კომედიურ სცენას განვითარება ხდება, ახალი შემსრულებლები სხვადასხვა ფორმატებსა და აუდიტორიამდე მისაღწმევ გზებს ექსპერიმენტებთან ერთად ითვლიან.
საბჭოთა კინოსტუდიების გარდა, კომიკოსები ახლა პოდკასტებს, YouTube-ს, სოციალურ მედიას და სტრიმინგ პლატფორმებს იყენებენ ესკიზების, სტენდ-აპის ფრაგმენტებისა და სხვა ორიგინალური მასალების გასავრცელებლად. ამმა პლატფორმებმა შესაძლებელი გახადა განვითარებადი იტალიელი კომიკოსებისთვის აუდიტორიის დამოუკიდებლად გაზრდა და მაყურებელთან კონტაქტი ადგილობრივი ტერიტორიის ფარგლებს გარეთ.
ტრადიციული კომედია და თანამედროვე ციფრული ფორმატები ახლა პარალელურად არსებობენ, რაც მრავალი შესრულებლისა და სტილისთვის შესაძლებლობებს ქმნის.
იტალიელი მეგობრობის შემქმნელები, იტალიური სტენდ-აპ კომედიელები ან კომედიური წარმომადგენლები იტალიიდან ეძებთ? ზემოთ მოცემულ GiggleTime-ის კატალოგში გაეცანით იტალიის სხვადასხვა გასართობი სფეროდან მომავალ მეგობრობის შემქმნელებსა და კომედიურ პიროვნებებს.
გამოიყენეთ ძებნის ფუნქცია კონკრეტული კომიკოსის მოსაძებნად ან პროფილიების მიმოხილვით აღმოაჩინეთ ახალი სახელები. ინდივიდუალური პროფილიებში შეიძლება იყოს ბიოგრაფიული ინფორმაცია, კარიერული დეტალები, გამორჩეული წარმოდგენები, ფოტოğraflები და სხვა საინტერესო ფაქტები.
თუ თქვენ დაგაინტერესებთ იტალიური სტენდ-აპ კომედია, იტალიური კაბარე, კომედიური მსახიობები, იტალიური ტელევიზიის კომიკოსები თუ ცნობილი იტალიელი კომიკოსები, GiggleTime აადვილებს იტალიურ იუმორს ქმნილი ადამიანების აღმოჩენას.
კატალოგი განაგრძობს ზრდას, ახალი იტალიელი კომიკოსებისა და კომედიური პიროვნებების დამატებით.
