Παγκόσμιος κατάλογος ταλέντων

Κατάλογος κωμικών

Περιήγηση σε προφίλ κωμικών, βιογραφικές περιλήψεις, χώρα καταγωγής και επίσημους συνδέσμους.

Κωμικές παραστάσεις Πιο δημοφιλείς Προσθήκη κωμικού

Όλοι A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z

Επερχόμενες παραστάσεις Επαληθευμένο Διεκδικημένα προφίλ

Ξεκινά με V Καθαρισμός όλων

Εμφάνιση 25-36 από 43 κωμικούς

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Γαλλία

Βενσάν Ντυμπουά

Ο Βενσάν Ντυμπόα, γεννημένος στις 14 Ιουνίου 1964, στην Φοντεναί-ο-Ροζ, είναι Γάλλος χιουμορίστας και ηθοποιός. Μεγάλωσε με πέντε αδέρφια στην Αμπιλιί, Ιντρ-ε-Λουάρ. Πριν ακολουθήσει την καλλιτεχνική του καριέρα, εργάστηκε σε διάφορες δουλειές, αρχικά ως έπιπλος και αργότερα ως οδηγός ασθενοφόρου. Αυτές οι εμπειρίες διαμόρφωσαν σημαντικά το έργο του· ο χαρακτήρας της Μαρίας Μποντίν, για παράδειγμα, εμπνεύστηκε από μια γιαγιά που συνάντησε ενώ εργαζόταν ως οδηγός ασθενοφόρου—συγκεκριμένα, μια ηλικιωμένη γυναίκα με το όνομα Μαρία που έπεσε από ένα Solex κατά τη διάρκεια μιας αποστολής του. Το κωμικό ταξίδι του Dubois ξεκίνησε το 1988, όταν άρχισε να выступает στη σκηνή στην Τουρς, στο Le Petit Québec. Πρώτη φορά παρουσίασε το 'Les aventures Solexines de Maria Bodin' το 1989 και εμφανίστηκε στο 'Le cul entre deux chaises' το ίδιο έτος. Το 1994, γνώρισε τον Jean-Christian Fraiscinet, οδηγώντας στη δημιουργία του κωμικού ντουέτου Les Bodin’s. Στις παραστάσεις του ντουέτου, ο Vincent υποδύεται τη Μαρία Bodin, μια 87χρονη θεία, και ο Jean-Christian τον γιο της, Christian. Το χιούμορ τους βασίζεται σε αγροτικά στερεότυπα και ήπια σάτιρα των παραδόσεων, ενσαρκώνοντας το αγροτικό γαλλικό χιούμορ. Έχουν διασκεδάσει πάνω από πέντε εκατομμύρια θεατές στη Γαλλία. Πέρα από το κωμικό του έργο, ο Βενσάν Ντυμπόά είναι επίσης οργανίστας συναυλιών. Στο Εθνικό Συντηρητήριο Υψηλής Μουσικής στο Παρίσι, ο Ολιβιέ Λατρί καθοδήγησε τις σπουδές του στην οργανοπαιδεία, με αποτέλεσμα πρώτα βραβεία σε διάφορους μουσικούς τομείς. Ως οργανίστας συναυλιών, έχει παρουσιάσει παραστάσεις σε όλη την Ευρώπη, τις ΗΠΑ, τον Καναδά και την Ασία, συχνά συνεργαζόμενος με σύνολα όπως η Φιλαρμονική του Λος Άντζελες και η Φιλαρμονική του Χονγκ Κονγκ. Από το 2016, υπηρετεί ως οργανίστας στον Καθεδρικό Ναό της Παναγίας στο Παρίσι. Σημειώνονται παραστάσεις όπως το 'Maria Bodin' (1993), το 'Les Bodin’s en duo' (1995) και το 'L’Inauguration de la salle des fêtes' (2000-2006). Έχει εμφανιστεί σε ταινίες όπως το 'J'ai faim !!!' (2001) και το 'Cause toujours!' (2004). Οι Les Bodin’s έχουν λάβει διθυραμβικές κριτικές, και το έργο τους περιλαμβάνει την ταινία 'Mariage chez les Bodin’s' (2008), το 'Les Bodin’s en Thaïlande' (2021) και μια προγραμματισμένη περιοδεία για τον εορτασμό των 30 ετών το 2025. Κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής του πορείας, δίδαξε επίσης στο Πανεπιστήμιο του Μίχικαν μαζί με το Musikhochschule του Φράιμπουργκ.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Φινλανδία

Βέσα-Μάτι Λοΐρι

Ο Φινλανδός ερμηνευτής Βέσα‐Μάτι «Βέσκου» Λοΐρι εργάστηκε ως ηθοποιός, τραγουδιστής και κωμικός, πετυχαίνοντας τη μεγαλύτερη φήμη του υποδυόμενος τον Ουούνο Τουρχαπούρο σε είκοσι ταινίες που κυκλοφόρησαν από το 1973 μέχρι το 2004.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Ινδία

Βιβέκ

Ο Βιβεκάνταν, γνωστός επαγγελματικά ως Βίβεκ, ήταν Ινδός διασκεδαστής που γεννήθηκε στις 19 Νοεμβρίου 1961 στο χωριό Περούνκοτουρ κοντά στην Σανκαράγκοβίλ, Ταμίλ Νάντου. Εργάστηκε εκτενώς στη βιομηχανία του κινηματογράφου Ταμίλ και κατείχε πολλούς ρόλους, συμπεριλαμβανομένων ηθοποιού, κωμικού, προσωπικότητας της τηλεόρασης, τραγουδιστή ντούμπλαζ, κοινωνικού ακτιβιστή και κοινωνικού λειτουργού. Το ταξίδι του στον κινηματογράφο ξεκίνησε όταν ο σκηνοθέτης Κ. Μπαλάτσαντερ τον εισήγαγε με έναν ρόλο στην ταινία «Μανάθιλ Ουρούντι Βέντουμ» το 1987. Πριν από αυτό, ο Βίβεκ αποφοίτησε από το Αμερικανικό Κολλέγιο στη Μαδούραι και εργάστηκε στο Υπουργείο στο Τσεννάι, όπου ανέπτυξε τις κωμικές του δεξιότητες συμμετέχοντας σε παραστάσεις stand-up comedy στο Madras Humour Club. Συνεργάστηκε επίσης με τον Κ. Μπαλάτσαντερ ως σεναριογράφος πριν από το ντεμπούτο του στην υποκριτική. Ο κωμικός τρόπος του Βίβεκ χαρακτηριζόταν από ατάκες και παιχνίδια με τις λέξεις, συχνά ενσωματώνοντας κοινωνική και πολιτική σάτιρα. Οι κριτικοί τον συγκρίνανε συχνά με τον Ν. Σ. Κρίσναν και τον αποκαλούσαν τρυφερά «Chinna Kalaivanar», αναδεικνύοντας την επιρροή των προηγούμενων κωμικών δεινοπαθούντων. Το έργο του απέφερε σημαντική αναγνώριση, συμπεριλαμβανομένων τριών βραβείων Filmfare για Καλύτερο Κωμικό – Ταμίλ το 2002, το 2003 και το 2004, καθώς και πέντε βραβείων Πολιτείας Φιλμ Ταμίλ Νάντου για Καλύτερο Κωμικό από το 1999 έως το 2007. Πέρα από την υποκριτική, ο Βίβεκ παρουσίαζε τηλεοπτικές εκδηλώσεις και συνέντευξε σημαντικές προσωπικότητες όπως ο Α. Π. Τζ. Άμπντουλ Καλάμ, αποδεικνύοντας την ευελιξία του ως προσωπικότητα των μέσων ενημέρωσης. Οι συνεισφορές του Βίβεκ εκτείνονταν πέρα από τη διασκέδαση· ήταν βαθιά εμπλεκόμενος στον κοινωνικό ακτιβισμό. Το 2010, ξεκίνησε την πρωτοβουλία Green Kalam με τον φιλόδοξο στόχο να φυτευτούν ένα δισεκατομμύριο δέντρα στην Ταμίλ Ναντού. Αυτή η αφοσίωση σε περιβαλλοντικά ζητήματα αναγνωρίστηκε από την Ινδική Κυβέρνηση, η οποία του απέδωσε το Padma Shri το 2009 για τις συνεισφορές του στην τέχνη. Το Πανεπιστήμιο Satyaabama αναγνώρισε περαιτέρω τον κοινωνικό του αντίκτυπο απονέμοντάς του έναν τιμητικό διδακτορικό τίτλο. Ο Βίβεκ απεβίωσε στις 17 Απριλίου 2021, στη Τσενάι, λόγω καρδιακής ανακοπής, αφήνοντας πίσω του μια κληρονομιά γέλιου και κοινωνικής ευθύνης.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Ηνωμένο Βασίλειο

Βίκτορ Λιούις-Σμιθ

Ο Βίκτωρ Λιούις-Σμιθ, Βρετανός παραγωγός ταινιών, τηλεόρασης και ραδιοφωνίας, απεβίωσε στις 10 Δεκεμβρίου 2022 σε ηλικία 65 ετών, μετά από σύντομη ασθένεια. Γεννήθηκε στις 12 Μαΐου 1957 στο Έσσεξ και μεγάλωσε στο Τσάντγουελ Χιθ. Ο πατέρας του ήταν νευροχειρούργος και φοίτησε στο Πανεπιστήμιο του York, σπουδάζοντας μουσική στα τέλη της δεκαετίας του 1970. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, εργάστηκε ως μόνιμος παραγωγός για το Midweek και το Start The Week του BBC Radio 4, ξεκινώντας την καριέρα του στη ραδιοφωνία στο BBC Radio Medway. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του, ο Lewis-Smith παρουσίασε μια τηλεοπτική εκπομπή για φοιτητές με τίτλο «Intimate Freshness» με το όνομα Damien Filth. Απέκτησε επίσης φήμη για την ανάβασή του στον καθεδρικό ναό του York και την απαγγελία της μουσουλμανικής προσευχής, γεγονός που οδήγησε σε σύλληψη και πρόστιμο για διατάραξη της δημόσιας τάξης. Ξεκίνησε την επαγγελματική του ζωή γράφοντας κριτικές για εστιατόρια και τηλεόραση, καθώς και σατιρικά άρθρα και στήλες εφημερίδων. Μεταξύ 1983 και 1985, παρουσίασε την εκπομπή «Snooze Button» στον ραδιοφωνικό σταθμό BBC Radio York, ενώ παράλληλα παρείχε σενάρια σκίτσων για το «Spitting Image» του Central. Συνεργαζόμενος με τον Paul Sparks, δημιούργησε ραδιοφωνικές σκίτσες που συνδύαζαν μουσική, ειδικά εφέ και χιούμορ τουαλέτας, με αποτέλεσμα εννέα βραβεία στους Independent Radio Awards του 1988. Η καριέρα του Lewis-Smith περιλάμβανε ένα ευρύ φάσμα δημιουργικών εγχειρημάτων. Διοικούσε μια εταιρεία παραγωγής με την ονομασία Associated Rediffusion Productions Limited, η οποία αποκτήθηκε το 1990 και παρήγαγε εκπομπές όπως το 'TV Offal' (1997-1998). Έγραψε και παρουσίασε το 'Buy-gones' για το Club X στο Channel 4 το 1989, και αργότερα παρήγαγε το 'Up Your Arts' (1992) και το 'Ads Infinitum' (πείραμα του 1996, 1998, 2000). Συνέβαλε σε διάφορα έργα, συμπεριλαμβανομένων των 'Z For Fake' (2001), 'The Barftas' (2002), 'The Vicious Circle' (2002) και 'Has anyone seen Junfan?' (2002), καθώς και στην αφήγηση και παραγωγή του 'Here's a Piano I Prepared Earlier' (2005) και του 'Jake on the Box' (2006). Μεταξύ 2016 και 2018, επίβλεψε την παραγωγή ντοκιμαντέρ με θέμα τον Peter Cook, τον Peter Sellers, τον Kenneth Williams και τον Tony Hancock· επιπλέον, υπηρέτησε ως εκτελεστικός παραγωγός μιας σειράς αμφιλεγόμενων ντοκιμαντέρ που παρουσιάστηκαν από τον Keith Allen στο Channel 4. Η τελευταία του παραγωγή, 'Hitler’s Jazz Band', προβλήθηκε τον Δεκέμβριο του 2022. Για πάνω από 15 χρόνια, ο Lewis-Smith εργάστηκε ως επικεφαλής κριτικός τηλεόρασης στο London Evening Standard· επίσης, συνέβαλε ως αρθρογράφος για το Daily Mirror για μια δεκαετία. Έγραψε μια στήλη κριτικής για το The Standard για 15 χρόνια, συχνά ασκώντας κριτική σε τηλεοπτικές προσωπικότητες με έναν τρόπο που περιγράφονταν ως «θανατηφόρος» και «ασεβής». Η γραφή του οδήγησε μερικές φορές σε νομικές καταγγελίες και απαιτούσε αναθεωρήσεις· προσπάθησε να δημοσιεύσει τη λέξη "f" στην εφημερίδα, χωρίς επιτυχία. Παρά τις προσφορές για υψηλότερους μισθούς από άλλες εφημερίδες του Fleet Street, το The Standard τον κράτησε αυξάνοντας την αμοιβή του, κάνοντάς τον τελικά τον πιο ακριβοπληρωμένο δημοσιογράφο τους. Αφήνει πίσω τη σύζυγό του, Virginia, και την κόρη τους, Lucia. Η μοναδική του κριτική φωνή λείπει πολύ και το έργο του επηρέασε σημαντικά τον βρετανικό πολιτισμό, επηρεάζοντας κωμικούς όπως οι Chris Morris, Edgar Wright, Adam Buxton και Joe Cornish.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Κολομβία

Βίκυ Ντάβιλα

Η Βικτόρια Ευγενία Νταβίλα Χόγιος, γνωστή επαγγελματικά ως Βίκυ Νταβίλα, είναι Κολομβιανή δημοσιογράφος, πολιτικός και παρουσιάστρια ραδιοφωνικών/τηλεοπτικών εκπομπών. Η καριέρα της ξεκίνησε νωρίς με την παρουσίαση του ειδησεογραφικού προγράμματος «El Senado hoy». Στη συνέχεια εργάστηκε ως ανταποκρινόμενη για το Notipacífico στο Telepacífico, και αργότερα για τα Noticiero TV Hoy και RCN. Η δημοσιογραφική δουλειά της Dávila έχει καλύψει διάφορα μέσα ενημέρωσης, όπως το W Radio, η La FM και το QAP Noticias ως ανταποκρινόμενη στην Ουάσινγκτον. Παρουσίασε την εκπομπή 'La Cosa Política' στο RCN μέχρι τον Οκτώβριο του 2014, και διηύθυνε και παρουσίασε το πρωινό δελτίο ειδήσεων στη La FM από το 2007 έως το 2016. Από τον Μάιο του 2019, έγινε αρθρογράφος για το Revista Semana, προχωρώντας στη θέση της ψηφιακής διευθύντριας τον Νοέμβριο του 2019. Είναι γνωστή για τις συντηρητικές πολιτικές της τάσεις και έχει υπερασπιστεί ανοιχτά τις πολιτικές του πρώην Προέδρου Álvaro Uribe, ενώ έχει επικρίνει την κυβέρνηση του Gustavo Petro. Σημειώνεται ότι έχει πάρει συνεντεύξεις από σημαντικές προσωπικότητες όπως ο Álvaro Uribe, ο Gustavo Petro και ο Jesús Santrich, και μάλιστα έκανε μια συνέντευξη με την φυγάλευκηγένατορίστρια Aída Merlano από τη Βενεζουέλα. Από τον Νοέμβριο του 2020 έως τον Νοέμβριο του 2024, η Dávila διετέλεσε διευθύντρια του Revista Semana. Τον Νοέμβριο του 2024 παραιτήθηκε από τη θέση αυτή για να ξεκινήσει μια προ-υποψηφιότητα για την προεδρική εκλογή του 2026. Συμμετείχε ως ανεξάρτητη υποψήφια στις προεδρικές εκλογές του 2026 και έλαβε 3,86% των ψήφων σε μια διαβούλευση, αλλά έχασε την προκριματική εκλογή της 8ης Μαρτίου, τερματίζοντας την καμπάνια της. Μετά από αυτό, φημολογείται ότι επιστρέφει στον δημοσιογραφικό χώρο, με πιθανότητες επανένταξης στο Semana. Η προσωπική ζωή της Dávila περιλαμβάνει γάμους με τον Juan Carlos Ruiz (2000), ο οποίος απεβίωσε το 2001, και τον José Amiro Gnecco Martínez (2008), με τον οποίο έχει έναν γιο που ονομάζεται Salomón. Αντιμετώπισε απειλές από τις FARC το 2008.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Αυστραλία

Βινς Σορέντι

Ένας Αυστραλός κωμικός stand-up, συγγραφέας και τηλεοπτικός παρουσιαστής, ο Βίνς Σορεντί γεννήθηκε στις 21 Μαρτίου 1961. Προέρχεται από το Πάντσοουλ, στη Νέα Νότια Ουαλία, και κατάγεται από οικογένεια ιταλικής καταγωγής, θυμώμενος για μια ευτυχισμένη παιδική ηλικία γεμάτη με πολλούς θείους, θείες και ξαδέλφια και συχνές οικογενειακές συγκεντρώσεις. Με καριέρα 45 ετών, ο Βίνς Σορεντί αναγνωρίζεται ως ένας από τους πιο επιτυχημένους και αγαπητούς κωμικούς της Αυστραλίας. Το ταξίδι του Σορεντί στον κόσμο της κωμωδίας ξεκίνησε κατά τη διάρκεια των σπουδών του στο Πανεπιστήμιο του Σίδνεϊ, όπου απέκτησε πτυχίο στην Αρχιτεκτονική και έπαιξε ράγκμπι μελλοντικών πολιτικών προσωπικοτήτων όπως ο Tony Abbott, ο Malcolm Turnbull και ο Joe Hockey. Η πρώτη του εμπειρία στο χώρο της ερμηνείας περιλάμβανε τη συμμετοχή του στο Architecture Revue, ακολουθούμενη από εμφανίσεις στο Sydney Comedy Store. Τα τέλη της δεκαετίας του 1980 τον βρήκαν να μετακομίζει στη Νέα Υόρκη για να εργαστεί ως κωμικός stand-up. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, παρουσίαζε το 'The Big Blank Show' στο MTV καθημερινά από Δευτέρα έως Πέμπτη, επιδεικνύοντας την ευελιξία του και αποκτώντας σημαντική δημοσιότητα. Επίσης, εμφανίστηκε σε αυστραλιανά talk shows όπως το Tonight Live με τον Steve Vizard και το Russell Gilbert Live, καθώς και στα The AFL Footy Show και Q&A. Η καριέρα του Σορέντι έχει καλύψει ένα ευρύ φάσμα ρόλων. Από το 1990 μέχρι μια αδιευκρίνιστη ημερομηνία λήξης, παρουσίαζε την αυστραλιανή έκδοση του 'Let’s Make a Deal'. Εμφανίστηκε σε αρκετά επεισόδια του 'Fat Pizza' και η ταινία 'Fat Pizza vs. Housos' έδειξε την ικανότητά του να προσαρμόζεται σε διαφορετικά κωμικά στυλ. Έχει επίσης συν-συγγραφείο το 'No Laughing Matter' (1991), μια εκπαιδευτική ταινία που κέρδισε το βραβείο Καλύτερης Εκπαιδευτικής Ταινίας στα Βραβεία Φεστιβάλ Βερολίνου, και την ταινία μεγάλου μήκους 'Gino' (1994), η οποία έλαβε υποψηφιότητα για βραβείο AFI. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, ο Σορέντι έχει εκπροσωπήσει μάρκες όπως οι Tyreright και Allhomes, αν και ένα διαφημιστικό για την Tyreright αποσύρθηκε λόγω κατηγοριών ρατσιστικού στερεοτύπου. Έχει επίσης παρουσιάσει και ομιλήσει σε πάνω από 200 εκδηλώσεις ετησίως, συμπεριλαμβανομένων 26 συνεχόμενων ετών ως οικοδεσπότης του Ετήσιου Gala για την Καταπολέμηση του Καρκίνου, και έχει παρουσιάσει πολλές εκδηλώσεις περισσότερες από δέκα φορές. Ο Σορεντί συνεχίζει να σημειώνει υψηλές επιδόσεις το 2025, περιοδεύοντας εκτενώς στην Αυστραλία και διεθνώς. Συμμετέχει σε εταιρικές εκδηλώσεις, φιλανθρωπικές συγκεντρώσεις και νυχτερινά κέντρα. Η παράστασή του «I'm Offended» περιοδεύτηκε το 2023-24, κορυφούμενη με μια sold-out παράσταση στο Θέατρο Πολιτείας του Σίδνεϊ με πάνω από 2000 θέσεις. Έχει εμφανιστεί επίσης σε εκπομπές όπως το «Hey Hey It’s Saturday», το «Celebrity Apprentice» και το «Studio 10». Ως ανταποκριτής ταξιδιών για την εκπομπή Helloworld Travel Show από το 2018 έως το 2020, ανέφερε από την Ιταλία, τη Γαλλία, το Ντουμπάι, το Queenstown και κρουαζιέρες στον Ειρηνικό. Έχει κερδίσει τέσσερα βραβεία Mo μεταξύ 1975 και 2016 και είναι γνωστός για την παρουσίαση των DEA Awards από το 2000. Ο Σορεντί περιγράφει την καριέρα του ως ευλογία, και το 2021 ζήτησε συγγνώμη για ένα ανόητο αστείο για τους Māori σε ραδιοφωνικό σταθμό 2GB, αποσύροντας το αστείο έκτοτε. Απολαμβάνει επίσης το μαγείρεμα, ιδιαίτερα ένα ragu Καλαβρέζικο που ετοιμάζεται κάθε Φεβρουάριο ή Μάρτιο.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Ιταλία

Βιντσέντζο Σκαρπέτα

Ο Βιντσέντσο Σκαρπέττα, γεννημένος στη Νάπολη στις 19 Ιουνίου 1877 και απεβιώσας εκεί στις 3 Αυγούστου 1952, ήταν ένας πολυπράγμων Ιταλός καλλιτέχνης. Εργάστηκε ως ηθοποιός, σκηνοθέτης, θεατρικός συγγραφέας και συνθέτης. Ως γιος του Εντουάρντο Σκαρπέττα και της Άντζελα Ρόζα Ντε Φιλίπο, ήταν επίσης ο θετός αδελφός του Εντουάρντο Ντε Φιλίπο, του Πέπινιο Ντε Φιλίπο, της Τιτίνα Ντε Φιλίπο, του Εντουάρντο Παρέρελι και του Πασκουάλε Ντε Φιλίπο. Οι οικογενειακοί του δεσμοί επεκτείνονταν περαιτέρω, καθώς ήταν κουνιάδος του Ερνέστο Μουρόλο, της Μαρίας Σκαρπέττα, του Εντουάρντο, του Πέπινιο και της Τιτίνα Ντε Φιλίπο, και παππούς του ηθοποιού Μάριο Σκαρπέττα. Η καριέρα του Σκαρπέττα ξεκίνησε νωρίς· έκανε το ντεμπούτο του στη σκηνή στο Θέατρο Μερκαντάντε στη Νάπολη στις 7 Ιανουαρίου 1888, υποδυόμενος τον Πεπενιέλο στην Miseria e Nobiltà . Άρχισε να γράφει κωμωδίες σε ηλικία δεκαεπτά ετών και μέχρι το 1896 ήταν μόνιμο μέλος της θεατρικής εταιρείας του πατέρα του. Μετά τη συνταξιοδότηση του πατέρα του στις αρχές της δεκαετίας του 1910, ο Βιντσέντσο ανέλαβε την ηγεσία της εταιρείας και έγινε ο πρωταγωνιστής της. Μετά τον θάνατο του Εντουάρδο Σκαρπέττα στις 29 Νοεμβρίου 1925, ο Βιντσέντσο κληρονομήσε την Compagnia Scarpetta. Ανέβασε έργα των Κοσταγιόλα και Κιαρούτσι, συμπεριλαμβανομένης της 'A femmena (1925) και της L'agnello pasquale (1926), και προσαρμόσε το Chello che simmo e chello che parimmo (1925) του Λουίτζι Κιαρέλλι από το La maschera e il volto . Περίπου το 1910, σκηνοθέτησε επίσης το Marito distratto e moglie manesca και το Il suonatore di chitarra , και εμφανίστηκε στο τελευταίο. Η δημιουργική παραγωγή του Βιντσέντσο Σκαρπέτα εκτεινόταν σε διάφορα είδη. Διεύθυνε έργα των Λουίτζι Κιαρέλι και Πιραντέλο, παρουσιάζοντας το *Λιολά* το 1931 και αργότερα το 1935 από την οικογένεια Ντε Φιλίπο. Έπαιξε στις ταινίες *Il suonatore di Chitarra* (1910) και *Gli ultimi giorni di Pompeo* (1937), καθώς και στο *Scarpetta cerca moglie* (περίπου 1920). Από τα μέσα της δεκαετίας του 1920 έως τη δεκαετία του 1930, επέστρεψε σε μουσικά μιούζικαλ. Ήταν βασικό μέλος της εταιρείας του Ραφαέλε Βιβιάνι από το 1939 έως το 1944 και πρωταγωνίστησε ως Γκαετάνο Σεμμόλο σε μια παραγωγή του *Miseria e Nobiltà*. Έγραψε επίσης πολλές επιτυχημένες κωμωδίες, συμπεριλαμβανομένων των *'O tuono 'e marzo* (1911) και *La donna è mobile* (1918). Ο Σκαρπέτα ήταν πρωτοπόρος του νεαπολιτάνικου και ιταλικού κινηματογράφου, εμφανιζόμενος σε ταινίες όπως το *Il suonatore di chitarra* (1910), το *Il gallo nel pollaio* (1916) και το *Scarpetta e l'americana* (1918), συχνά συνεργαζόμενος με σκηνοθέτες όπως ο Enrico Guazzoni και εταιρείες παραγωγής όπως η Cines. Η εταιρεία του περιόδευε εκτενώς σε όλη την Ιταλία, καθοδηγώντας ηθοποιούς όπως οι Titina, Eduardo και Peppino De Filippo.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Ιταλία

Βιρτζίνια Ραφαέλε

Η Βιрдζίνια Ραφαέλε, Ιταλίδα, εργάζεται ως κωμικός, ηθοποιός, μιμήτρια και παρουσιάστρια. Γεννήθηκε στη Ρώμη στις 27 Σεπτεμβρίου 1980 και κατάγεται από μια οικογένεια με καταγωγή από το τσίρκο, που ανιχνεύεται στις περιοχές Μαρκέ, Αμπρούτσο, Καλαβρία και Σίντι. Η γιαγιά της, Ορνέλλα «Νέλλυ», ήταν ακροβάτισσα amazzone και διηύθυνε ένα τσίρκο με το όνομα Circo Preziotti, ενώ οι παππούδες της ίδρυσαν ένα luna park στην περιοχή Eur της Ρώμης τη δεκαετία του 1950. Πριν αποκτήσει φήμη, η Virginia Raffaele έλαβε εκπαίδευση τόσο στον κλασικό όσο και στον σύγχρονο χορό στην Εθνική Ακαδημία Χορού, και ολοκλήρωσε τις σπουδές της στην Accademia Teatro Integrato το 1999. Συνεργάστηκε συχνά ως βοηθός για το δίδυμο κωμωδίας Lillo & Greg, συνεργαζόμενη μαζί τους στο θέατρο, την τηλεόραση και τον ραδιοφωνο από το 2001. Έκανε το ντεμπούτο της στην τηλεόραση ως ανταποκρινόμενη στο Quelli che... il Calcio του Rai 2 από το 2009 έως το 2013, κερδίζοντας αναγνώριση για τις μιμήσεις και τις παρωδίες της. Η Βιрдζίνια Ραφαέλε είναι γνωστή για τις μιμήσεις της διασημοτήτων όπως η Κριστίνα ντελ Μπάσο, η Φεντερίκα Ροσατέλι, η Μαλίκα Αγιάνη, η Τζιούσι Φερέρι, η Ρομπέρτα Μπρουτσόνε, η Φεντερίκα Πελεγκρίνι, η Ρενάτα Πολβερίνι, η Ελεονόρα Μπρινλιαντόρι, η Ντίτα φον Τίζε, η Κάρλα Γκότσι, η Ορνέλλα Βανόνι, η Μπελέν Ροντρίγκες, η Νικόλ Μινέτι και η Φραντσέσκα Πασκάλ. Συνίδρυσε το κωμικό τρίο «Due interi e un ridotto» το 2001 με τους Ντάνιλο ντε Σάντις και Φραντσέσκα Μιλάνι. Έχει συμμετάσχει σε αρκετές θεατρικές παραγωγές, όπως οι *Le nuvole*, *L'amore di Don Perlimplino*, *Plautus di Plauto*, *Doppia coppia* και *Iressa*. Η Βιрдζίνια Ραφαέλε ήταν συμπαρουσιάστρια στα 66α και 69α Φεστιβάλ Τραγουδιού του Σανρέμο· ήταν επίσης συμμετέχουσα στο 65ο επεισόδιο. Η ταινία *Life Goes This Way*, με πρωταγωνίστρια τη Βιрдζίνια Ραφαέλε, προγραμματίζεται να κάνει πρεμιέρα στο 20ό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ρώμης στις 15 Οκτωβρίου 2025.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Ισπανία

Βισέντε Καλταναζόρ

Ο Βιθέντε Καλτάνιαθορ, γεννημένος Βιθέντε στις 10 Νοεμβρίου 1814 στη Μαδρίτη, ήταν σημαντική μορφή στο ισπανικό θέατρο. Ξεκίνησε την καριέρα του ως ηθοποιός, κωμικός τενόρος και αργότερα υπηρέτησε ως θεατρικός διευθυντής. Αρχικά, ακολούθησε σπουδές στο σεμινάριο Σαν Ισίδρο ελ Ρεάλ με τους Ιησουίτες. Ωστόσο, ο δρόμος του τον οδήγησε στη σκηνή, όπου έκανε το ντεμπούτο του το 1837 στο Κεντρικό Θέατρο της Ζαράγοσα. Αυτό σηματοδότησε την έναρξη μιας μακράς και σημαντικής καριέρας που συνέβαλε στην ανάπτυξη της ισπανικής κωμικής παράστασης. Η κωμική προσέγγιση του Κάλτανιαζορ περιλάμβανε παρωδίες και ενσαρκώσεις χαρακτήρων μέσα στο είδος της ζαρζουέλα. Θυμάται ιδιαίτερα για την πρώτη παρουσίαση παρωδιών των όπερ Λουκρέτσια και Λουκία , τις οποίες μεταμόρφωσε σε Η Εκδίκηση του Αλφόνσο και Ο Ναός του Αγίου Λορέντζο , αντίστοιχα. Αυτές οι πρώτες παρουσιάσεις βοήθησαν να διαδοθεί η ζαρζουέλα στην Ισπανία. Επίσης, διηύθυνε την εταιρεία που έπαιζε στο Θέατρο του Ινστιτούτου στη Μαδρίτη το 1845 και απολάμβανε επιτυχημένες σεζόν στο Θέατρο της Κρουζ. Οι συνεισφορές του στο είδος ήταν σημαντικές· θεωρείται από κάποιους ως βασικός υποστηρικτής της ζαρζουέλα και δημιούργησε πολλούς διάσημους κωμικούς χαρακτήρες που έγιναν μέρος του ρεπερτορίου της ζαρζουέλα. Ανάμεσα στους πιο αξιοσημείωτους ρόλους του ήταν ο Κολάς από την *El valle de Andorra*, ο Comte από την *El Molinero de Subiza* και ένας υπουργός από την *Los diamantes de la corona*. Εμφανίστηκε επίσης στις *Los magyares* και *Pan y toros*. Η δουλειά του στην *El Duende*, η οποία παρουσιάστηκε το 1856, ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένη, με παραστάσεις που διήρκεσαν πάνω από εξήντα βράδια. Ακόμη και αργότερα στην καριέρα του, παρέμεινε δραστήριος· συμμετείχε στην πρεμιέρα του *Agua Azucarillos y Aguardiente* το 1897 στο Θέατρο Απόλλων στη Μαδρίτη, υποδυόμενος τον Βισέντε. Ερμήνευσε επίσης πέντε επαναλήψεις μιας συγκεκριμένης σκηνής με την Πέπα και τη Μανουέλα, η οποία περιγράφηκε ως μια «garbosísima página madrileña». Ο Βισέντε Καλτάνιαθορ πέθανε στη Μαδρίτη στις 22 Μαρτίου 1895, αφήνοντας πίσω του μια κληρονομιά ως ζωτικός συνεισφέρων στο ισπανικό κωμικό θέατρο.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Ρωσία

Βλαντιμίρ Κουζνέτσοφ

Ο Βλαντιμίρ Κουζνέτσοφ, γνωστός και ως Vovan222 ή απλά Vovan, είναι ένας Ρώσος κωμικός που γεννήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 1986 στην περιοχή Krasnodar Krai. Παίζει μαζί με τον Αλεξέι Στολιάροφ, ο οποίος χρησιμοποιεί το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Lexus, ως μέρος ενός Ρώσικου δίδυμου κωμωδίας που ονομάζεται Vovan και Lexus. Είναι γνωστοί για τα τηλεφωνήματα-ποντίκια σε πολιτικούς και διασημότητες παγκοσμίως, και πραγματοποιούν αυτά τα ποντίκια από το 2014. Το στυλ του κωμικού διδύμου στοχεύει συχνά όσους ασκούν κριτική στην ρωσική κυβέρνηση ή την εξωτερική πολιτική. Τα πειράγματά τους περιλαμβάνουν συχνά την υποδύσηση ηγετών κρατών για να αμήχανους αυτούς τους ανθρώπους, και έχουν στοχοποιήσει προσωπικότητες όπως ο Justin Trudeau, ο Elton John, ο Boris Johnson, ο Alexander Lukashenko, ο Mikhail Gorbachev, ο John McCain και ο Recep Tayyip Erdoğan. Το 2015, έγιναν διάσημοι όταν υποδύθηκαν τον Vladimir Putin και τον Dmitry Peskov σε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Elton John. Ένα πείραγμα που αφορούσε τον Alexander Lukashenko συγκέντρωσε πάνω από 300.000 προβολές στο YouTube. Έχουν αυξήσει όλο και περισσότερο τη χρήση τεχνολογίας deepfake στα πειράγματά τους, συμπεριλαμβανομένης της υποδύσεως του πρώην Αμερικανού πρέσβη στη Μόσχα, Michael McFaul, ο οποίος υπηρέτησε από το 2012-2014. Από τον Απρίλιο του 2016, ο Κουζνιτσόφ συνυποδέχτηκε την εβδομαδιαία τηλεοπτική εκπομπή φάρσας *Zvonok* στο NTV με τους Lexus και Μιχαήλ Γκεντελιέφ, μέχρι το 2023. Σήμερα, παρουσιάζει την συγγραφική εκπομπή 'Show ViL' στον Πρώτο Κανάλι με τον Lexus. Οι φάρσες τους έχουν προβληθεί στην κρατική τηλεόραση της Ρωσίας, και αποσπάσματα δημοσιεύονται στο YouTube και Rutube. Τον Ιανουάριο του 2023, ο Κουζνιτσόφ εξαπάτησε τον Jerome Powell κάνοντάς τον να πιστέψει ότι μιλάει με τον Πρόεδρο Ζελίνσκι. Έχουν κατηγορηθεί ότι είναι πράκτορες του κράτους ή εργάζονται για την FSB, κάτι που αρνούνται, και οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι έχουν συμπάθεια και πιθανή συνεργασία με την ρωσική κυβέρνηση. Πρόσφατα, από το 2024, ο Vovan και ο Lexus ασχολούνται με την καταπολέμηση των τηλεφωνικών απατεώνων, δοκιμάζοντας την υπηρεσία 'Fraud Roulette' από την T-Bank. Ο Κουζνιτσόφ δεν συμπαθεί τον όρο 'φαρσέρ', προτιμώντας να περιγράφει τη δουλειά τους ως εξυπηρέτηση «άλλων σκοπών».

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Γερμανία

Βόλκερ Ζακ

Ο Βόλκερ Τσακ, νόμιμα Βόλκερ Μέλερ από τον Απρίλιο του 2021, είναι Γερμανός ηθοποιός, μουσικός και κωμικός, γεννημένος ως Βόλκερ Γιαμπλίνσκι στις 31 Ιανουαρίου 1971 στη Δρέσδη. Μεγάλωσε στην περιοχή Βίλντερ Μαν της Δρέσδης ως γιος μηχανικού σκυροδέματος. Το ύψος του είναι 1,56 μέτρα και μιλάει Γερμανικά φυσικά, καθώς και Αγγλικά, και έχει γνώσεις σαξονικών διαλέκτων. Ο Τσακ κατοικεί σήμερα στο Αμβούργο. Η πρώιμη ζωή του Ζακ σημαδεύτηκε από πολιτική δράση. Άρνησε την ένταξη στην Ελεύθερη Γερμανική Νεολαία (FDJ) το 1989 και ίδρυσε μαζί με άλλους την punk μπάντα Fehlschicht το ίδιο έτος. Η συμμετοχή του σε διαδηλώσεις οδήγησε σε τρεις συλλήψεις από το Υπουργείο Πολιτικής Ασφάλειας, συμπεριλαμβανομένης μιας τριήμερης φυλάκισης στη φυλακή Bautzen I μετά από μια διαδήλωση στις 6 Οκτωβρίου 1989. Αγκαλιάζοντας τον ειρηνισμό, συμμετείχε στην Jungen Gemeinde και την Εκκλησία του Below, και αργότερα υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία ως άτομο συνείδησης αντίρρησης σε μια εγκατάσταση για άτομα με αναπηρίες. Ο Ζακ ακολούθησε επίσημη εκπαίδευση υποκριτικής τέχνης, σπουδάζοντας από το 1996 έως το 2001 στην Hochschule für bildende Künste Hamburg. Παρακολούθησε επίσης ένα εργαστήριο υποκριτικής για τον κινηματογράφο στην Filmakademie Baden-Württemberg το 2003. Η καριέρα του περιλαμβάνει ποικίλους ρόλους, από εμφανίσεις σε τηλεοπτικές αστυνομικές σειρές όπως η *Tatort* και την ταινία *Das Leben der Anderen*, όπου υποδύθηκε έναν ειδικό πληκτρολογίων της Στάζι, μέχρι έναν ρόλο ως στρατιώτης Edgar Wallace στην *Inglourious Basterds* του Κουέντιν Ταραντίνο. Είχε επίσης έναν ρόλο στο *The Grand Budapest Hotel* του Ουές Άντερσον. Από τον Ιανουάριο του 2005 έως το 2008, παρουσίαζε την κωμική εκπομπή *Zack! Comedy nach Maß* στο Sat.1, η οποία περιλάμβανε περίπου 1500 σκηνές σε πέντε σεζόν. Από το 2014, ο Ζακ πρωταγωνιστεί στην Die Feuerzangenbowle στο θέατρο Comödie Dresden, έχοντας δώσει πάνω από 100 παραστάσεις και υποδυόμενος τον Χανς Πφέιφερ. Συνεχίζει να εργάζεται εκτενώς στον κινηματογράφο και την τηλεόραση, με πρόσφατους ρόλους συμμετοχές στις ταινίες The Phoenician Scheme (2024), Psychobilly Fever Dream (2022) και Straight outta Crostwitz (2021). Το 2024, θα υποδυθεί έναν ρόλο στην Winnetou II – Ribanna und Old Firehand στα Karl-May-Festspiele Bad Segeberg. Τον Ιανουάριο του 2025 έλαβε το βραβείο Wall-of-Smile-Stern από το Comödie Dresden και είναι επίσημα παντρεμένος με την ηθοποιό Berit Möller από τον Απρίλιο του 2021, καθώς έγινε πατέρας το 2020.

Προβολή προφίλ

Επαληθευμένο Μη διεκδικημένο

Βουλγαρία

Vesselin Pavlov

Ο Βεσέλιν Παβλόφ, γνωστός συχνά και ως Βέσο Παρτσάλα, ήταν ένας εξαιρετικά δημοφιλής βουλγάρικος κωμικός και μιμητής. Η καριέρα του ξεκίνησε το 1964, ενώ ακόμη ήταν φοιτητής, σηματοδοτώντας την έναρξη ενός πάνω από 50 ετών ταξιδιού αφιερωμένου στο χιούμορ. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, αγαπήθηκε από τον κόσμο και έγινε γνωστός για πολυάριθμες μιμήσεις και αστεία, αντλώντας μεγάλο μέρος του υλικού του από την καθημερινή ζωή. Σύμφωνα με πληροφορίες, δημιούργησε περίπου 1500 αστεία. Ο κωμικός τρόπος του Πάβλοφ χαρακτηριζόταν από την ικανότητά του στην μίμηση και την ικανότητά του να βρίσκει χιούμορ σε συνηθισμένες καταστάσεις. Αναγνωριζόταν ιδιαίτερα για τις μιμήσεις του σε πρόσωπα όπως ο Τοδόρ Ζήβκοφ, η Τσόλα Ντραγκόγιεβα και ο Γεώργιος Παρτσάλεφ, χρησιμοποιώντας συχνά τη φωνή του ηθοποιού Γεώργιου Παρτσάλεφ. Εμφανιζόταν συχνά σε εκπομπές τόσο στη Βουλγαρία όσο και στο εξωτερικό, συμμετέχοντας σε διάφορα τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά προγράμματα. Ένα σημαντικό μέρος του έργου του περιλάμβανε συνεργασίες με τον Βέντσι Μάρτινοφ και τον Δημήτρη Τούζχαροφ – Σκούμπατα, σχηματίζοντας ένα κωμικό τρίο που κυκλοφόρησε επτά άλμπουμ γεμάτα χιούμορ και αστεία. Η καριέρα του δεν ήταν χωρίς προκλήσεις. Το 1968, αντιμετώπισε σύλληψη και σύντομη κράτηση από τη Διεύθυνση Λαϊκής Μιλίτσιας για τρεις μήνες, ακολουθούμενη από 15 ημέρες στη Κεντρική Φυλακή της Σόφιας. Αυτό προέκυψε από ένα αστείο που μιμούταν μια υπόθεση διαζυγίου και χλευάζει μέλη μιας γεωργικής συνεταιριστικής TKSZS, το οποίο διανεμήθηκε παράνομα σε κασέτα. Το αστείο εκτελέστηκε με τη φωνή του ηθοποιού Γεώργιου Παρτσάλεβ. Παρά τη δημοτικότητά του, δεν αναγνωρίστηκε ποτέ επίσημα ως καλλιτέχνης, κάτι που τον εμπόδισε να συμμετάσχει σε διαγωνισμούς, και εργάστηκε «υπόγεια» μέχρι το 1989. Καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας του, ο Παβλόφ κυκλοφόρησε δέκα άλμπουμ. Αιτία θανάτου ήταν ο καρκίνος του παγκρέατος, μια κατάσταση που τελικά έθεσε τέλος στη ζωή αυτού του δημοφιλούς βουλγάρου χιουμορίστα και μιμητή.

Προβολή προφίλ