GiggleTime GiggleTime
Menu
Go Premium Zgłoś żart Komicy O nas Najczęściej zadawane pytania Kontakt

Prawne
Polityka prywatności Regulamin Polityka plików cookie Polityka zwrotów i anulowania Przypisania
Loguj się
Język
Kategorie
Ustawienia
Język polski
Tryb awaryjny
Losowe żarty – automatyczne odtwarzanie
Powiadomienia
Globalny Katalog Talentów

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

Dodaj komika
1588 Komicy
Faisal Kawusi, komik z Niemcy
Zweryfikowane Nieodebrane
Niemcy

Faisal Kawusi

Faisal Kawusi to niemiecki komik urodzony 27 lipca 1991 roku w Groß-Gerau, Hesja, niedaleko Frankfurtu nad Menem. Jego pełne imię to Mohammad Faisal Kawusi, a znany był również jako Mohammad Aras Kawusi. Dorastał w Mörfelden-Walldorf i uczęszczał do Bürgermeister-Klinger-Schule oraz Bertha-von-Suttner-Schule. Jego rodzice byli afgańskimi uchodźcami, którzy przybyli do Niemiec w 1989 roku, co daje mu afgańskie korzenie. Obecnie mieszka w Kolonii. Komiczna podróż Kawusiego rozpoczęła się od udziału w kilku konkursach. W 2014 roku wygrał Stuttgarter Comedy Clash, Düsseldorfer Comedy Slam, Trierer Comedy Slam oraz Constantin Comedy Preis. Po zwycięstwie w NDR-Comedy-Contest w 2015 roku, Stefan Raab zaprosił go do występu w TV total. Pojawił się również w Pussy Terror TV i NightWash, a także stał się regularnym gościem w programie Sat.1 prowadzonym przez Luke’a Mockridge’a, LUKE! Die Woche und ich. Uznanie zdobył dzięki występom w Luke! Die Woche und ich. W 2015 roku krótko zajął drugie miejsce i wygrał nagrodę publiczności na Hamburger Comedy Pokal, choć obie te nagrody później zostały odebrane ze względu na użycie żartów Russella Petersa bez pozwolenia. Kawusi wystąpił w wielu programach telewizyjnych, takich jak "Let’s Dance", "Grill den Profi" i "TV total". W 2017 roku wziął udział w dziesiątej edycji "Let’s Dance" z Oaną Nechiti, zajmując piąte miejsce. Od 2018 do 2020 roku prowadził własny program telewizyjny, "Die Faisal Kawusi Show", na Sat.1. Odrzuca etykietę "etno-komika" i często włącza swój wygląd i pochodzenie do swojego komizmu, poruszając tematy takie jak terroryzm, uprzedzenia i ksenofobia w humorystyczny sposób. W 2019 roku pracował jako aktor głosowy dla postaci Boomer w animowanym filmie "Willkommen im Wunder Park". Niedawno wziął udział w podcaście "Reden wir Tacheles", który wystartował w 2024 roku u boku Gabriela Azimova.

Felix Lobrecht, komik z Niemcy
Zweryfikowane Nieodebrane
Niemcy

Felix Lobrecht

Felix Manuel Lobrecht, urodzony 24 grudnia 1988 roku w Mettingen, jest wszechstronnym niemieckim artystą. Pełni wiele ról – jest komikiem, gospodarzem podcastu, producentem muzycznym, DJ-em i autorem. Po śmierci matki w 1993 roku przeniósł się do Berlina z ojcem i rodzeństwem, dorastając w dzielnicy Gropiusstadt w Neukölln. Jego edukacja obejmowała naukę w gimnazjum Hannah-Arendt od 2001 do eksmisji w 2003 roku, a następnie w szkole ogólnokształcącej Clay-Gesamtschule, gdzie w 2005 roku uzyskał świadectwo ukończenia szkoły zawodowej (Realschulabschluss). Później zdał egzamin na Fachhochschulreife w 2008 roku i egzamin na Allgemeine Hochschulreife w 2012 roku po samokształceniu. Kariera Lobrechta rozpoczęła się od występów na slamach poetyckich w 2008 roku, co przyniosło mu początkowe uznanie. W 2017 roku przeszedł na stałą ścieżkę komediową i od tego czasu koncertuje po Niemczech, Austrii i Szwajcarii. Jego styl komediowy charakteryzuje się absurdalnymi opowieściami z życia codziennego, wplatanymi słabymi żartami, długimi pauzami oraz częstym używaniem berlińskiego dialektu. Pojawił się w programach telewizyjnych takich jak Köln Comedy Nacht XXL 2016 i Comedy Champions 2016. Następna była jego pierwsza trasa koncertowa, Kennick!, a potem Hype, która przygląda się jego czasowi w zmieniającym się Berlinie i temu, jak zdobył rozpoznawalność wśród kilku osób. Znany jest również z podcastu Gemischtes Hack z Tommi Schmittem, dostępnego wyłącznie na Spotify od września 2019 roku. Wkładu Lobrechta w literaturę można przypisać współautorstwo książki „10 Minuten? Dit sind ja 20 Mark!” z Malte Rosskopf w październiku 2015 roku oraz publikację „Sonne und Beton” w marcu 2017 roku, będącej relacją z jego dzieciństwa. Filmowa adaptacja „Sonne und Beton” miała premierę na Berlinale w lutym 2023 roku. Prowadził również programy takie jak „Was machen Sachen?” na 1LIVE w 2019 roku i „1 Live 99 Problems” od lutego 2022 roku. Artykuł o nim ukazał się w The New York Times w lutym 2021 roku. W wrześniu 2023 roku otrzymał Niemiecką Nagrodę Komedii, a obecnie zarządza drużyną piłkarską Beton Berlin u boku Kontra K. Niedawno otworzył klub komediowy o nazwie 'Downstairs Comedy Club' i doświadcza znacznego wzrostu kariery.

Heinz Gröning, komik z Niemcy
Zweryfikowane Nieodebrane
Niemcy

Heinz Gröning

Heinz Gröning, urodzony 18 listopada 1965 roku w Emmerich, jest niemieckim komikiem, muzykiem i prowadzącym programy. Znany jest również zawodowo jako 'Der unglaubliche Heinz', persona sceniczna inspirowana Hulkiem. Kariera Gröninga rozpoczęła się od lat występów w teatrze ulicznym i gry w różnych zespołach. Po odbyciu służby wojskowej podjął studia medyczne w Kolonii i ukończył staż pracy jako lekarz patolog. To doświadczenie wpływa na jego obecną pracę, która często zawiera odniesienia medyczne. Gröning zyskał szersze uznanie, począwszy od 2007 roku, jako stały gość w programie 'NightWash' na Comedy Central. Jego występy charakteryzują się śpiewaniem i recytowaniem autorstwa własnych piosenek i wierszy, często używając broszury Reclamu zatytułowanej 'Ich bin ein sensibler Poet, gefangen im Körper eines zu stark behaarten LKW-Fahrers'. Często wplata interludia muzyczne, podchodząc do gitary z ogłoszeniem, że kobiety są obecne, aby być świadkami tego aktu. W trakcie swojej kariery wydał kilka płyt CD i prowadził różne programy telewizyjne, w tym pierwszy sezon 'u. A. w. g. – um Antwort wird gebeten' na Comedy Central na początku 2007 roku oraz 38 odcinków komediowego serialu 'Fun(k)haus' na WDR od czerwca 2007 do maja 2010 roku. Przedstawił również dziesięć odcinków krótkiej 'poetyckiej serii komediowej’ Poetry Comedy na Sat.1 Comedy. Przez ponad trzy dekady Gröning wypracował swój charakterystyczny komediowy styl, łączący teksty stand-upowe z scenami teatralnymi pełnymi ekspresyjnej naśladki i choreograficznych piosenek. Jego świąteczny program komediowy, "VERSCHOLLEN IM WEIHNACHTSSTOLLEN" (Zgubiony w świątecznym cieście drożdżowym), stał się tradycją dla wielu rodzin, porównywany do choinki. Ten spektakl, który wystawia od 25 lat, zawiera parodie artystów takich jak Elvis Presley, Herbert Grönemeyer, Shirin David i Rolf Zuckowski. Krytycy bardzo go pochwalili; Rheinische Post nazwał go najzabawniejszym świątecznym wieczorem komediowym, jaki widzieli, a Kölner Stadtanzeiger opisał go jako bardzo osobisty, bardzo świąteczny i niesamowicie dowcipny. Podczas ponad 307 występów jego pokazy obejrzało ponad 40 000 widzów, generując łącznie ponad 50 milionów śmiechów. Obecnie Gröning koncertuje z programami takimi jak 'Dr. Laugh - BESTE MEDIZIN,' opisywanym jako humoroterapia, i nadal wystawia "Verschollen im Weihnachtsstollen". Na rok 2025 planowana jest nowa wersja jego spektaklu, "Heinz Punkt 25," zawierająca 25% najlepszych dowcipów z jego kariery. Otrzymał liczne nagrody, w tym Kleinkunstpreis Datteln, DER SPEZIALIST Hannover i Tuttlinger Krähe, oraz został nominowany do German Comedy Award.

Henning Schmidtke, komik z Niemcy
Zweryfikowane Nieodebrane
Niemcy

Henning Schmidtke

Henning Schmidtke to niemiecki komik urodzony 3 lutego 1970 roku w Northeim. Spędził dzieciństwo w Hattorf am Harz i ukończył szkołę średnią Ernst-Moritz-Arndt-Gymnasium w Herzberg am Harz w 1989 roku. Schmidtke podjął studia wyższe, studiując niemiecki i angielski w Göttingen. W tym czasie angażował się w działalność muzyczną, grając na pianinie i tworząc zespoły, a także pisał artykuły jako autor dla ulicznego magazynu TagesSatz od 1997 do 2004 roku. W 2002 roku koncertował w Rumunii z zespołem chanson-rock 'Schneemann', otrzymując finansowanie z niemieckiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Od 2004 roku Schmidtke zasłynął jako artysta kabaretowy, muzyk i autor. Początkowo występował pod pseudonimem „Kelvin von der Musikpolizei” i zdobył uznanie dzięki swojemu programowi „Musikpolizei”, który zawierał reinterpretacje znanych rockowych utworów na pianinie. Program ten przyniósł mu nagrodę Bochumer Kleinkunstpreis w 2004 roku. Pisał i komponował również materiały dla innych artystów, takich jak Hennes Bender i Ausbilder Schmidt. W latach 2001–2010 zapewniał muzyczne towarzyszenie grupom teatralnym improwizacyjnym. Jego twórczość obejmuje także komedię radiową, współpracując z Ramoną Schukraft przy programach dla dzieci, takich jak seria „Jimmy Böndchen”. Obecna praca Schmidta koncentruje się na przedstawianiu ogólnie optymistycznego obrazu świata. Od 2011 roku Bastian Pastewka prowadzi podcast z wywiadami 'Schön Reden', a jego występy na żywo obejmują programy takie jak 'No Wumme, No Cry' (który był nadawany w 3sat), 'Hetzkasper – zu blöd für Burnout,' 'Egoland' i 'Es ist nicht alles so scheiße, wie du denkst.' Jest również zwycięzcą Trierer Comedy Slam i gościł w programie z Kolonii Nightwash. Od stycznia 2013 roku Bastian Pastewka występuje jako artysta kabaretowy w programie ZDFinfo 'Berlin Politix.' Jego książka 'Es ist nicht alles so scheiße, wie du denkst' ukazała się w 2021 roku, a towarzyszące jej widowisko sceniczne – połączenie stand-upu i infotainmentu – obecnie jest w trasie koncertowej. Występy Schmidta podkreślają pozytywne zmiany często pomijane przez media, wykorzystując statystyki do poparcia jego argumentu, że ogólnie sytuacja się poprawia. Niedawno zdobył Passauer Scharfrichterbeil w 2024 roku, otrzymując pochwały za oferowanie perspektywy zdolnej do szerzenia zaufania i optymizmu, a także otrzymał nagrodę “Lorscher Abt” w 2024 roku.

Herbert Hisel, komik z Niemcy
Zweryfikowane Nieodebrane
Niemcy

Herbert Hisel

Herbert Hisel, urodzony 22 czerwca 1927 roku w Norymberdze, był znanym bawarskim humorystą z regionu Frankonii. Uważany jest za „ojca” frankońskiego humoru i odniósł znaczny sukces w latach 60. i 70. XX wieku. Przed rozpoczęciem kariery komediowej pracował krótko jako kierowca autobusu po wojnie, a następnie studiował inżynierię mechaniczną. W latach 1953–1961 był zatrudniony jako szef działu w Grundig AG. Jego komediowa podróż rozpoczęła się w 1953 roku od występów amatorskich na imprezach firmowych i świątecznych, festiwalach oraz w namiotach piwnych. Jego pierwszy publiczny występ jako Büttenredner (głoszący z podium) miał miejsce tego samego roku w Karnevalsgesellschaft Rheinländer-Vereinigung w Norymberdze. Szybko zyskał uznanie dzięki swoim występom na Norymberskim Festiwalu Ludowym i w Fürth Geismannsaal. W 1961 roku opuścił swoje stanowisko w Grundig, aby zostać profesjonalnym komikiem, co stanowiło znaczącą zmianę w jego karierze. Jego styl komediowy opisuje się jako suchy, czasami surowy, ale szczery frankoński humor, często zawierający jego charakterystyczne zdanie „Jou werkli.” Hisel wydał swój pierwszy singiel, 'Jahrgang 22,' w 1963 roku, który stał się hitem i zapewnił mu osiem złotych płyt za sprzedaż po 50 000 egzemplarzy każdego z nich. Okładki płyt projektowano w kolorach frankońskiej Rechen (tradycyjnej deski do liczenia). Wystąpił w piętnastu filmach, począwszy od 1967 roku, w tym w kilku komediach erotycznych. Od 1961 do 1966 roku pełnił funkcję prezesa 'Nürnberger Trichter Karnevalsgesellschaft e. V. 1909' i był Faschingsprinzem 'Herbertla I.' w 1966 roku. Z powodu znacznych zaległości podatkowych, bliskich miliona marek, uciekł do Kanady w 1975 roku, gdzie występował przed publicznością niemieckojęzyczną. Zmarł na zawał serca 21 września 1982 roku w pobliżu Toronto w Kanadzie, po wypadku samochodowym. W 2008 roku w Norymberdze postawiono pomnik ku jego pamięci, a w 2016 roku nazwano ulicę jego imieniem, Herbert-Hisel-Weg.

Hubertus Albers, komik z Niemcy
Zweryfikowane Nieodebrane
Niemcy

Hubertus Albers

Hubertus Albers, urodzony 27 września 1965 roku w Emsdetten, w Niemczech, jest niemieckim komikiem, aktorem i artystą rozrywkowym. Występuje pod pseudonimem Atze Schröder, postać, którą pielęgnuje od ponad 25 lat. W 1998 roku Albers zabezpieczył nazwę 'Atze Schröder' w Niemieckim Urzędzie Patentów i Znaków Towarowych. Styl komediowy Schrödera charakteryzuje się peruką w kolorze brązowym i okularami, a krytycy opisują go jako "vulgarne", uosabiające pewnego siebie "Prolla" (osobę z klasy robotniczej). Zazwyczaj pojawia się publicznie tylko wcielając się w tę postać. Jego komedia często opiera się na błyskotliwym poczuciu humoru, stereotypach i społecznych kliszach, często żartując z relacji, codziennych sytuacji oraz regionu Ruhr. Od 2000 do 2007 roku Albers zyskał większą rozpoznawalność dzięki występom w Quatsch Comedy Club i został główną gwiazdą komediowego serialu RTL, Alles Atze. Jego praca w tej roli przyniosła mu kilka nagród, a konkretnie Deutscher Comedypreis w latach 2000 i 2003 oraz Deutscher Fernsehpreis w 2003 roku. Albers zagrał samego siebie w niemieckim komedii filmowej U-900, wydanym w 2008 roku. Od 1998 do 2024 roku odbył liczne trasy koncertowe z programami takimi jak Nur so geht's , Lecker i Atze im Wunderland . W 2023 roku wydał biografię zatytułowaną "Blauäugig: Mein Leben als Atze Schröder", która bada jego historię rodziny i zawiera osobiste rewelacje. Obecnie współprowadzi cotygodniowy podcast 'Betreutes Fühlen' z Leonem Windscheidem, a od lutego 2019 roku współprowadzi podcast 'Zärtliche Cousinen' z Tillem Hohenederem; razem z nim również występują na koncertach. W 2024 roku ma 58 lat i wydaje się nagrywać do serialu telewizyjnego Der Traumschiff .

Ingo Insterburg, komik z Niemcy
Zweryfikowane Nieodebrane
Niemcy

Ingo Insterburg

Ingo Insterburg, urodzony jako Ingo Wetzker 6 kwietnia 1934 roku w Insterburgu (dzisiejszy Czerniachowsk, Rosja), był niemieckim muzykiem, komikiem i aktorem. Zmarł 27 października 2018 roku w Berlinie z powodu powikłań związanych z rakiem jelita grubego i został pochowany na cmentarzu Waldfriedhof Dahlem. Jego rodzina uciekła z Prus Wschodnich podczas II wojny światowej w 1944 roku i ostatecznie osiedliła się w Bernburg an der Saale, Saksonia-Anhalt do 1946 roku. Dzieciństwo i młodość spędził w Bernburgu. Po ukończeniu Abitur (świadectwa ukończenia szkoły średniej) w Bernburgu, Ingo przeniósł się do Zachodnich Berlińskich w 1953 roku, zdając egzamin ponownie, ponieważ jego Abitur z NRD nie został uznany. Studiował pedagogikę artystyczną na Hochschule für Bildende Künste Berlin od 1954 do 1959 roku. Na początku kariery towarzyszył aktorowi Klausowi Kinskiemu jako Guitar-Ingo i wydał EPkę zatytułowaną 'Guitar-Ingo' w 1959 roku. Mieszkał również z Kinskiem w mieszkaniu w Zachodnich Berlińskich. Od połowy lat 60. współpracował z Jürgenem Barzem, wydając album 'Barocke Liebeslyrik' w 1968 roku. W 1967 roku Ingo wybrał nazwę Insterburg jako nawiązanie do miejsca swojego urodzenia i współzałożył grupę komediową 'Insterburg & Co.', która istniała do 1979 roku. W jej skład wchodzili m.in. Karl Dall, Jürgen Barz i Peter Ehlebracht, a kolektyw zyskał uznanie pod koniec lat 60. i w latach 70., rozwijając rozpoznawalne podejście artystyczne określane jako „sztuka wyższego nonsensu”. Ich występy zazwyczaj obejmowały komediowe piosenki, krótkie scenki oraz unikatowe, samodzielnie skonstruowane instrumenty, często z improwizowaną komedią słowną. Charakterystycznym utworem był piosenka z niekończącymi się rymami 'Ich liebte ein Mädchen,' opowiadająca o nieudanych romansach w różnych lokalizacjach i czasami adaptowana do wersji "Ich liebte ein Mädchen in Bernburch." Grupa wystąpiła w filmach takich jak Quartett im Bett (1968), Charley's Uncle (1969) i Chapeau Claque (1973), oraz w programach telewizyjnych takich jak Dalli Dalli i Musikladen . Do 1993 roku koncertował z różnymi zespołami pod nazwą 'Insterburg & Co.'. Po rozpadzie grupy w 1979 roku Karl Dall rozpoczął karierę solową. Po rozwiązaniu firmy 'Insterburg & Co.', Ingo początkowo występował jako solista. W 2005 roku wyruszył na trasę koncertową z Karlem Dalle, a później w 2011 roku założył duet o nazwie 'Insterburg & Black' z Lotharem Lechleiterem. Podczas swojej kariery wystąpił w czterech filmach i napisał kilka książek, w tym 'Das Leben des Otto Darmstatt' (1973) i 'Die ersten 23456 Tage meines Lebens' (2001). Zbudował wiele własnych instrumentów, w tym niezwykłe konstrukcje z urządzeń kuchennych. Ingo Insterburg był oddanym wegetarianinem i honorowym członkiem Niemieckiego Stowarzyszenia Wegetariańskiego, oraz przebiegł 21 maratonów do ukończenia 70 lat. Paul Koller, urzędnik kultury z Bernburga, wspomina go jako zabawnego, życzliwego i niewymagającego.

Lisa Feller, komik z Niemcy
Zweryfikowane Nieodebrane
Niemcy

Lisa Feller

Lisa Feller, urodzona w Düsseldorfie w 1976 roku, jest niemiecką aktorką, komikiem, podcasterką i byłą radiową prezenterką. Obecnie mieszka w Münster. Jej kariera rozpoczęła się od studiów z zakresu pedagogiki przedszkolnej na Uniwersytecie w Münster, ze specjalizacją w religii katolickiej, oraz obejmowała pracę jako moderatorka dla uniwersyteckiej stacji radiowej Radio Q. Feller zdobyła również doświadczenie jako aktorka improwizacyjna, będąc członkinią zespołu Placebotheater, który zyskał uznanie dzięki wygranej w Impro-Cup w 2004 roku i Gloria Crown w 2005 roku. Feller jest znana ze swojej pracy w różnych formatach komediowych. Początkowo zyskała uznanie dzięki roli w serialu komediowym 'Schillerstraße,' występując w 5 sezonie w 2010 roku, a także pojawiła się na DVD z okazji rocznicy NightWash w 2011 roku. Występowała jako komik stand-up w programach takich jak Quatsch Comedy Club, Nightwash i RTL II Fun Club. Jej programy na żywo to: 'Kill Bernd – aber vorher bringt er noch den Müll runter' (2010), 'Der Teufel trägt Pampers' (2012), 'Guter Sex ist teuer!' (2014), 'Der Nächste, bitte!' (2017), 'Ich komm’ jetzt öfter!' (2019), 'Dirty Talk' (2022) oraz nadchodzący 'Schön für Dich!' (2025). Pojawiła się również w programach takich jak "Mitternachtsspitzen," "SWR Spätschicht," "Genial daneben" i "Die besten Comedians Deutschlands." Poza występami na scenie stand-upowej, Feller prowadzi kabaretowy program ARD 'Ladies Night' od 2019 roku i współprowadziła 'Das Tier in Dir' z Karstenem Brensingiem w 2019 roku. Spróbowała również swoich sił w podcastingu, prowadząc 'Frau Feller & Frau Jahnke' (2020), 'Midlife-Party' z Jürgenem Bangertem (2021) oraz 'Naschkatzen' z Patricią Kain (2022). Do jej publikacji należą 'Windeln haben kurze Beine' z 2013 roku i 'Mir geht’s gut, nur meine Brüste lassen sich hängen' z 2019 roku. Zaprezentowała swoją wiedzę i błyskotliwość, wygrywając pierwszy sezon programu 'Der unfassbar schlauste Mensch der Welt' w sierpniu 2022 roku, zdobywając tytuł "Unfassbar schlausten Menschen der Welt". Feller otrzymała kilka nagród, w tym nominację do Prix Pantheon w 2012 roku, Bottroper FrechDax w 2017 roku oraz otrzyma Recklinghäuser Hurz i Ehrenpreis des Dattelner Kleinkunstpreises, Das Dattelner NachtSchnittchen w 2025 roku. Ponadto wykonuje lektorskie prace dla projektów takich jak 'Die Gerd-Show' oraz różnych Hörspiele.

Otto Reutter, komik z Niemcy
Zweryfikowane Nieodebrane
Niemcy

Otto Reutter

Otto Reutter, urodzony jako Friedrich Otto August Pfützenreuter 24 kwietnia 1870 roku w Gardelegen, Altmark, Królestwo Prus, był niemieckim komikiem, wykonawcą coupletów i śpiewakiem. Pochodził z ubogiej katolickiej rodziny o korzeniach w Eichsfeld i Altmark, a jego ojciec, Andreas Pfützenreuter, był wędrownym sprzedawcą i weteranem wojskowym. Po ukończeniu szkoły podstawowej i odbyciu nauki zawodu asystenta kupieckiego w latach 1884–1887, przeszedł szkolenie jako pomocnik sprzedawcy. Zaliczył przełomowy rok w 1896 i zyskał sławę po występie w teatrze variety Wintergarten w Berlinie. Przez kolejne dziesięciolecia uważano go za jednego z czołowych artystów sceny w Niemczech. Jego styl komediowy charakteryzował się oryginalnymi, zabawnymi tekstami opowiadanymi w śpiewnym stylu z ironią i dowcipem. Reutter skomponował ponad tysiąc dwuwierszy, czyli zabawnych piosenek kabaretowych; udokumentowano około 400. Wystąpił również w dwóch krótkich filmach, 'Otto bierze ślub' i 'Otto jako służący', w 1912 roku, oraz grał epizodyczne role w innych filmach. Praca Reuttera odzwierciedlała zmiany społeczne i zapewniała pocieszenie w trudnych czasach. Około 1915 roku zaczął występować z „Kriegsrevuen” w Palasttheater am Zoo w Berlinie, a pod koniec 1916 roku jego piosenki zaczęły krytycznie odnosić się do wydarzeń i opinii publicznej. Napisał melancholijny utwór „Ich möcht’ erwachen beim Sonnenschein” o nastroju powojennym. Utrata syna, Otto Reuttera Jr., w bitwie pod Verdun w maju 1916 roku również wpłynęła na jego późniejszą twórczość. W latach 20. głównie występował ze swoimi dwuwierszami w Wintergarten. Miał zamiar przejść na emeryturę jako milioner w 1919 roku po trzydziestoletniej karierze, ale stracił znaczną część swojego majątku z powodu inflacji. Reutter zmarł 3 marca 1931 roku podczas gościnnego występu w Düsseldorfie, w wyniku zawału serca i został pochowany w Gardelegen 7 marca 1931 roku.

Oğuz Yılmaz, komik z Niemcy
Zweryfikowane Nieodebrane
Niemcy

Oğuz Yılmaz

Oğuz Yılmaz, urodzony 17 kwietnia 1991 roku w Neumarkt in der Oberpfalz, jest wszechstronną osobą o niemiecko-tureckich korzeniach. Spędził lata formowania się w Freystadt i uczęszczał do gimnazjum Hilpoltstein. Choć znany z wczesnej pracy jako komik i muzyk, obecnie działa jako autor, konsultant ds. cyfrowych i menedżer artystyczny. Od 2010 roku mieszka w Kolonii, mieście, które stało się centrum jego życia zawodowego. Podróż Yılmaza na świeć publiczną rozpoczęła się około 16 lub 17 roku życia, kiedy to współzałożył kanał YouTube Y-Titty wraz z Philem i TC. Początkowo udostępniając zabawne filmy znajomym, kanał ewoluował w produkcję sketczy, parodii piosenek, a nawet sitcomu o "Zmierzchu". Od późnych lat 2012 do połowy 2014 roku Y-Titty miało zaszczyt być najbardziej subskrybowanym kanałem YouTube w języku niemieckim, osiągając około miliona subskrybentów w 2012 roku. Grupa zyskała dalsze uznanie występując jako headlinerzy na wydarzeniu Videodays i biorąc udział w "Stock Car Crash Challenge" Stefana Raaba. Otrzymali również nagrodę Echo w 2012 roku, którą Yılmaz odebrał w dresie. Około 2015 roku Y-Titty stanęło przed pytaniami dotyczącymi swojej przyszłej kierunkowości i postrzegania przez opinię publiczną, co ostatecznie doprowadziło do rozpadu w grudniu 2015 roku. Po rozwiązaniu Y-Titty, Yılmaz przeniósł swoje zainteresowania na pracę za kamerą i techniczne aspekty YouTube, w tym analitykę i optymalizację. Założył firmę, aby pomagać innym w zrozumieniu i efektywnym wykorzystywaniu YouTube. W maju 2016 roku współzałożył agencję mediów społecznościowych whylder z Lukasem Schneiderem, odchodząc pod koniec 2018 roku. Od 2020 roku zarządza Mirellą Precek (mirellativegal) i współzałożył firmę zarządzającą artystami YilmazHummel z Felixem Hummelem. Ta firma reprezentuje osobowości mediów społecznościowych specjalizujące się w zrównoważonym rozwoju, w tym Mirellę Precek, Dariadarię i Vegan ist ungesund. Zaangażowanie Yılmaza w marketing influencerów związany z weganizmem i produktami zrównoważonego rozwoju wzrosło w ciągu ostatnich dwóch lat, co pokrywa się z jego własnym czteroletnym zaangażowaniem w weganizm. Współprowadzi również podcast 'buzzywords' z Danielem Zolllem i pełni funkcję wiceprezesa Akademii Niemieckiej Nagrody za Webowe Filmy (WVP). Jest autorem kilku książek o marketingu YouTube i mediach społecznościowych, w tym 'Die Geheimnisse erfolgreichen YouTube-Marketings' (2016) i 'Das Buch YOLO' (2013). Doceniony za swoje wkład, Yılmaz został umieszczony na liście Forbes 30 Under 30 dla regionu niemieckojęzycznego jesienią 2020 roku.

Zweryfikowane Nieodebrane
Niemcy

Toni Impekoven

Toni Impekoven, niemiecki aktor i pisarz, stworzył swoje nazwisko jako znany dramaturg, współpracując z Hansem Reimannem w celu stworzenia popularnej komedii The Scoundrel, która została później sfilmowana przy dwóch różnych okazjach. Był bratem Sabine Impekoven i ożenił się z Friedą Impekoven, i razem mieli córkę, Niddy Impekoven.

Uli Boettcher, komik z Niemcy
Zweryfikowane Nieodebrane
Niemcy

Uli Boettcher

Uli Boettcher to niemiecki komik i aktor, urodzony w Weingarten, w Badenii-Wirtembergii, 16 października 1966 roku. Uczęszczał do gimnazjum Spohn w Ravensburgu do 1982 roku, a następnie odbył staż jako malarz od 1983 do 1986 roku. Zanim zasłynął jako artysta kabaretowy, Boettcher zdobywał doświadczenie pracując jako twórca komiksów, uczestnicząc w teatrze ulicznym i współpracując z grupami teatralnymi niezależnymi. Wczesna kariera obejmowała występ w sztuce Ingrid Lausund 'Krähenoper' w centrum kultury Roxy w Ulm w 1991 roku. Od 1992 do 2009 roku Boettcher był członkiem zespołu w Teatrze Ravensburg, gdzie często prezentował swoje programy solowe i koncertował po Niemczech, Austrii i Szwajcarii. Jeden z jego najbardziej udanych programów solowych, 'Romeo und Julia', trwał od 1991 do 2011 roku i zawierał elementy improwizacji. Od 2000 roku brał również udział w rolach w klasycznych dziełach Szekspira, Lessinga, Schillera i Hofmannsthala podczas Festiwali Klasztornych w Weingarten. W 2003 roku współzałożył Teatr Improwizacyjny Improshnikov, który regularnie występuje w centrum kultury Linse w Weingarten. Kariera Boettchera obejmowała współpracę z Brianem Lausundem przy programach takich jak 'Wir können Alles' i 'Die Auswanderer', oraz z Berndem Kohlheppem przy produkcjach takich jak 'Der unsichtbare Hund,' 'Winnetou IV – Prärie Comedy,’ 'Tonspurpiraten,' i ‘Denn sie wissen (noch) nicht, was sie tun.’ Pojawił się w serialu telewizyjnym 'Tatort' w 2005 i 2012 roku. Jego praca została uhonorowana nagrodami, w tym Nagrodą Publiczności na Festiwalu Teatru Wędrownego Radebeul w 2005 roku, Baden-Württemberg Kleinkunstpreis w 2013 roku oraz Nagrodą Kulturalną miast Ravensburg i Weingarten w 2015 roku. Otworzył Hoftheater, niewielką scenę, w Baienfurt w marcu 2011 roku.