GiggleTime GiggleTime
Menu
Go Premium Zgłoś żart Komicy O nas Najczęściej zadawane pytania Kontakt

Prawne
Polityka prywatności Regulamin Polityka plików cookie Polityka zwrotów i anulowania Przypisania
Loguj się
Język
Kategorie
Ustawienia
Język polski
Tryb awaryjny
Losowe żarty – automatyczne odtwarzanie
Powiadomienia
Globalny Katalog Talentów

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

Dodaj komika
1635 Komicy
Bruno Salomone, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Bruno Salomone

Bruno Salomone, znany również jako Bruno Salomon, był francuskim aktorem i komikiem. Urodził się 13 lipca 1970 roku w Villeneuve-Saint-Georges (Val-de-Marne), część swojego dzieciństwa spędził w Marsylii, zanim przeniósł się na przedmieścia Paryża. Był jedynym dzieckiem, z matką krawcową i ojcem hydraulikiem, który interesował się astrologią. Pomimo tego, że czuł się nieśmiały w latach szkolnych, Salomone rozwinął pewność siebie poprzez naśladowanie swoich nauczycieli. We wczesnych latach 90. Salomone zdał maturę w Lycée Georges Brassens; jednak pierwotnie zamierzał studiować medycynę weterynaryjną. Salomone rozpoczął karierę występując w kawiarniach teatralnych, pisząc scenki i przez dwa lata pracował jako Dingo w Euro Disney. Pojawił się również w promocyjnej kasecie VHS na PlayStation z 1995 roku. W 1996 roku zyskał rozgłos dzięki programowi talentów Graines de star za swój absurdalny humor i wygrał konkurs. Regularnie występował w kawiarni teatralnej Le Carré Blanc od 1998 roku, a także był częścią grupy komediowej Nous Ç Nous z Éric Collado, Manu Joucla, Éric Massot i Jean Dujardin. Grupa często pojawiała się w programie Patricka Sébastiena Fiesta , a on również wystąpił w Farce Attaque z Jeanem Dujardin przed rozpoczęciem kariery solowej na początku lat 2000. W 2000 roku wystąpił ze swoim pierwszym programem jednoosobowym zatytułowanym 'N'est pas cochon d'Inde qui veut'. Bruno Salomone zyskał szerokie uznanie dzięki roli Denisa Bouleya w serialu telewizyjnym Fais pas ci, fais pas ça (2007-2017). Pojawił się również w serialach Kaamelott (w latach 2005 i 2009) oraz filmie Brice de Nice (2005), wcielając się w postać Igora d'Hossegor. Jego praca obejmowała również aktorstwo głosowe, w tym rolę w animowanym filmie Lucky Luke (2009) oraz lektora w grze 'Burger Quiz' autorstwa Alain Chabat. W 2019 wydał powieść zatytułowaną Les Misophones . W 2016 jego program 'Euphorique' zdobył Kryształową Kulę za najlepszy pokaz jednego aktora. Salomone zmarł 15 marca 2026 roku w Joinville-le-Pont (Val-de-Marne) w wieku 55 lat, po długiej chorobie. Jego śmierć została potwierdzona przez jego agenta, Laurenta Grégoire, i wywołała falę hołdów od Jean Dujardin, Florence Foresti, Nagui i Tiphaine Haas. Pamiętany jest jako jeden z najbardziej rozpoznawalnych komediowych aktorów francuskiej telewizji.

François Cavanna, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

François Cavanna

François Cavanna, urodzony 22 lutego 1923 roku w XIV dzielnicy Paryża, był francuskim pisarzem i redaktorem satyrycznego czasopisma. Zmarł 29 stycznia 2014 roku w Créteil. Jego dorastanie w Nogent-sur-Marne ukształtowało ojciec, Luigi Cavanna, włoski imigrant pracujący jako murarz, oraz matka, Marguerite Charvin. Otoczony od młodego wieku włoskimi imigrantami, udokumentował te doświadczenia w swojej autobiograficznej pracy Les Ritals , opublikowanej w 1978 roku. Uzyskał świadectwo ukończenia szkoły podstawowej w wieku 12 lat i zdał brevet w 1939 roku. Wczesne życie Cavanny charakteryzowało się różnorodnym zatrudnieniem; w wieku 16 lat pracował jako listonosz, sprzedawca owoców/warzyw i uczeń murarza. Jego kariera dziennikarska rozpoczęła się w 1945 roku we współpracy z Libération. W 1940 roku został nakazany relokacja do Bordeaux ze względu na II wojnę światową, a w latach 1943-1945 został zmuszony do pracy (STO) w Berlinie. W tym czasie nawiązał relację z Marią Tatarchenko, ukraińską pracownicą, dla której poświęcił Les Russkoffs w 1979 roku. Wspólnie założył kilka magazynów satyrycznych, w tym Hara-Kiri , Hara-Kiri Hebdo , Charlie i Charlie Hebdo , znacząco przyczyniając się do ich powstania i sukcesu. Pisał w różnych gatunkach, w tym reportażach, satyrze, esejach, powieściach, autobiografii i humorze. Styl komediowy Cavanny charakteryzował się połączeniem żartów, absurdu, coq-à-l’âne (szybkie skojarzenia), satyry i kpiny. Jego twórczość często balansowała na granicy surrealizmu i często wyśmiewała prezentację nauki i naukowców. Tłumaczył sześć książek o znanych rysownikach, w tym Li'l Abner w 1971 roku i L'Univers impitoyable de Gary Larson w 1988 roku. Po zakazie czasopisma wymyślił pomysł zmiany nazwy Hara-Kiri na Charlie Hebdo w listopadzie 1969 roku. Wystąpił we francuskim programie literackim Apostrophes w 1978 roku, gdzie słynnie powiedział Bukowskiemu, żeby „zamilkł”. Les Ritals , początkowo publikowane rozdziałami w Hara-Kiri , począwszy od 1976 roku, zostały zaadaptowane do sztuki teatralnej, która porusza tematykę imigracji i rezonuje z wieloma rodzinami. W 1979 roku otrzymał nagrodę Prix Interallié za Les Russkoffs . Jego ostatnia książka, Lune de miel , dotyczyła jego choroby Parkinsona.

Henri Salvador, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Henri Salvador

Henri Salvador, urodzony jako Henri Gabriel Salvador 18 lipca 1917 roku w Cayenne, we Francuskiej Gujanie, był wszechstronnym francuskim artystą. Jego rodzice, Clovis i Antonine Paterne, pochodzili z Gwadelupy, a on miał brata o imieniu André i siostrę o imieniu Alice. Rodzina przeniosła się do Paryża, gdy miał dwanaście lat. Rozpoczął karierę w latach 30. XX wieku jako gitarzysta akompaniujący innym śpiewakom, ucząc się naśladując nagrania Django Reinhardt. Salvador później współpracował z Reinharteem w latach 40., co świadczyło o jego wczesnej muzycznej wszechstronności. Kariera Salvadora obejmowała śpiew, taniec i komedię, początkowo z Rayem Venturą i His Collegians. Około 1948 roku przeszedł na ścieżkę wokalisty, występując w filmach takich jak Nous irons à Paris (1949), Nous irons à Monte-Carlo (1950) i Mademoiselle s'amuse (1948). Nagrywał piosenki napisane przez Borisa Viana, aranżowane przez Quincy’ego Jonesa, a w 1957 roku nawet eksperymentował z francuskim rock and rollem pod pseudonimem Henry Cording. W latach 50. do 70. XX wieku pisał, produkował i wykonywał humorystyczne i popularne piosenki, znany ze swojego stylu croonera i gładkiego głosu, a także opanował wiele instrumentów muzycznych. Salvador prowadził kilka popularnych programów telewizyjnych typu variety w latach 60. i odniósł sukces z „Zorro est arrivé” w 1964 roku. Uznawany jest również za swój charakterystyczny śmiech, który często pojawiał się w jego muzyce. Jego piosenka „Dans mon île” (1957) wywarła znaczący wpływ na sformułowanie bossa novy przez Antônio Carlosa Jobima. W 1989 roku podkładał głos Sebastianowi, krabowi, we francuskiej wersji dubbingowej filmu Mała Syrenka . Podczas swojej siedmiodziestoletniej kariery otrzymał liczne wyróżnienia, w tym brazylijski Order Zasługi Kultury w 2005 roku i został mianowany komandorem Legii Honorowej oraz Narodowego Orderu Zasług Republiki Francuskiej. Zmarł 13 lutego 2008 roku w Paryżu w wyniku pęknięcia tętniaka i został pochowany na cmentarzu Père-Lachaise.

Jacques Weber, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Jacques Weber

Jacques Henri Robert Weber, znany zawodowo jako Jacques Weber, urodził się 23 sierpnia 1949 roku w 10. dzielnicy Paryża. Pochodzi z mieszczańskiej rodziny o szwajcarskich korzeniach; jego ojciec, Robert Weber, był fizykiem, chemikiem i dyrektorem laboratorium, a matka, Madeleine Weber, interesowała się operą i literaturą. Weber uczęszczał do Lycée Carnot, a następnie studiował sztukę dramatyczną w École de la rue Blanche. Jego kariera trwa ponad pięćdziesiąt lat, co ugruntowało jego pozycję jako wybitnej postaci we francuskiej rozrywce. Wczesna edukacja Webera obejmowała naukę w Conservatoire national supérieur d'art dramatique, gdzie dołączył w wieku 20 lat i po opuszczeniu szkoły otrzymał Prix d'Excellence. Przez rok i pół korzystał z mentorskiego wsparcia Pierre’a Brasseura i poznał Francisa Hustera w Conservatoire du 18e arrondissement, z którym później rywalizował w konkursie. Pracował również z Robertem Hosseinem w Rheims i dołączył do Théâtre populaire de Reims pod kierownictwem Hosseina. W 1970 roku Marcel Cravenne zaangażował go do produkcji *Tartuffe*. Następnie wystąpił w produkcjach takich jak *Faustine et le Bel Été* (1972) i *État de siège* (1972), a później w *Le Malin Plaisir* (1975) i *Une femme fatale* (1976). Pojawił się również w filmie *Hrabia Monte Christo*. Kariera Webera obejmuje znaczną pracę sceniczną, w szczególności rolę Cyrana de Bergeraca przez kilka sezonów, którą wykonał około 500 razy. W 1990 roku podjął się roli Komt de Guiche; później, w 1998 roku, zagrał Don Juana. Pełnił funkcję dyrektora Centre dramatique national w Lyonie w latach 1979–1985. Następnie, między 1986 a 2001 rokiem, kierował Théâtre de Nice, Centre dramatique national Nice-Côte d'Azur. W 2008 roku wyreżyserował telewizyjną adaptację *Figaro* dla France 3. Pojawił się również jako sędzia Antoine Rives w programie telewizyjnym i zagrał Karola V na Ommegangu w Brukseli w 2013 roku. Obecnie występuje w spektaklu *Cyrano, rêver, rire, passer*, napisanym przez jego żonę Christine Weber, z Ludmillą Mikael; premiera sztuki odbyła się 29 stycznia w Théâtre de la Pépinière w Paryżu.

Jean Dujardin, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Jean Dujardin

Jean Dujardin, występujący pod pseudonimem Jean Edmond Dujardin, jest francuskim artystą pracującym jako aktor, komik, producent i reżyser. 19 czerwca 1972 roku to data jego urodzenia w Rueil-Malmaison we Francji, blisko Paryża. Dorastał w Plaisir, Yvelines, i przez krótki czas pracował jako ślusarz w firmie budowlanej swojego ojca, zanim rozpoczął karierę artystyczną. Obecnie 54-letni Dujardin zaczął występować z recitalami stand-up w kawiarniach i służył w wojsku, gdzie bawił towarzyszy broni imitacjami, odkrywając swój talent komediowy. Kariera Dujardina rozpoczęła się na scenie i w telewizji w latach 90. z grupą komediową Nous Ç Nous. W 1996 roku Dujardin wziął udział w programie telewizyjnym Graines de star wraz z innymi uczestnikami. Od 1999 do 2003 roku zyskał znaczną popularność dzięki serialowi Un gars, une fille u boku Aleksandry Lamy, która później została jego żoną od 2009 do 2014 roku. Na początku kariery występował w komediowych programach telewizyjnych i filmach, a także stworzył postać Brice de Nice w programie Fiesta, który zaadaptowano na film Brice de Nice w 2005 roku. Dujardin zyskał międzynarodową sławę dzięki różnym rolom, w tym jako Hubert Bonisseur de La Bath w filmach OSS 117: Kair (2006), Gniazdo szpiegów (2009), Zagubiony w Rio (2009) i Z Afryki z miłością (2021). Zagrał również Lucky Luke w filmie Lucky Luke (2009) oraz współpracował z Michelem Hazanaviciusem przy filmie The Artist (2011), gdzie wcielił się w George’a Valentina. Ta rola przyniosła mu liczne nagrody, w tym Oscara za najlepszą rolę aktorską (2012), Złoty Globus, BAFTA i Nagrodę Gildii Aktorów Filmowych. Pojawił się również w amerykańskich filmach takich jak Wall Street: Jak podbić świat (2013) i Mężczyźni w czerni: Szpiedzy (2014). Do jego ostatnich ról należą role w Présidents (2021) i Brice 3 (2016), a w 2024 roku ma zagrać Don Diego de la Vegę w miniserialu Zorro.

Juliette Arnaud, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Juliette Arnaud

Juliette Arnaud to francuska aktorka, scenarzystka, prowadząca program radiowy, telewizyjny oraz komik, urodzona 6 marca 1973 roku w Saint-Étienne. Jej rodzina stworzyła humorystyczną atmosferę, jej ojciec pracował jako brygadzista budowlany, a matka była profesorką klasologii. Początkowo rozważała studia politologiczne, ale porzuciła je po roku i następnie ukończyła kurs komedii i sztuki dramatycznej w Cours Florent. To szkolenie doprowadziło do znaczących współprac z Christine Anglio i Corinne Puget. Kariera Arnaud obejmuje różnorodne role i dorobek pisarski. Współtworzyła i występowała w sztuce teatralnej w kawiarni 'Arrête de pleurer Pénélope' u boku Anglio i Puget, która miała premierę w 2002 roku w Café de la Gare i od tamtej pory została obejrzana przez ponad dwa miliony widzów. Sztuka, osadzona podczas wieczoru panieńskiego, przedstawia trzy przyjaciółki, których przyjaźń się rozpada. Współtworzyła sequel, 'Arrête de pleurer Pénélope 2 La Suite!' w 2006 roku i wyreżyserowała adaptację filmową w 2012 roku. Była również współautorką filmu 'La Beuze' w 2003 roku i wystąpiła w kilku filmach, w tym 'Les Onze Commandements' (2004), 'L’Un reste, l’autre part' (2005), 'Ensemble, c'est tout' (2007) oraz 'Tu peux garder un secret ?' (2008). Grała role w serialach telewizyjnych takich jak 'Drôle de famille!' od 2009 do 2013 roku. Przez całą swoją karierę Arnaud pracowała również jako prezenterka radiowa i telewizyjna. Współprowadziła program 'Intervilles' z Nagui w 2004 roku oraz '20 h 10 pétantes' na Canal+. Od 2014 do 2024 roku była felietonistką w programach France Inter, w tym w 'Si tu écoutes, j’annule tout,' później przemianowanym na 'Par Jupiter!' a następnie 'C’est encore nous.' Od 1998 do 2004 roku miała związek z komikiem Michaëlem Younem. Obecnie, w 2024 roku, współzałożyła program radiowy 'La Dernière' na Radio Nova wraz z Guillaume Meurice, Pierre-Emmanuel Barré i Aymeric Lompret; wcześniej ona i Meurice wspólnie prowadzili program 'Le Grand Dimanche Soir' oraz audycje we France Inter od 2019 do 2023 roku. Program 'Par Jupiter' osiągnął rekordową liczbę słuchaczy – 1,3 miliona dziennie w 2021 roku, a 'La Dernière' jest obecnie udanym podcastem.

Marcel Marceau, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Marcel Marceau

Urodzony jako Marcel Mangel w Strasburgu we Francji 22 marca 1923 roku, Marcel Marceau stał się światowej sławy francuskim aktorem i pantomimą. Jego imię pochodziło od nazwisk jego rodziców, Charlesa Mangela, rzeźnika, i Anny Werzberg. Rodzina przeniosła się do Lille w 1926 roku z powodów zawodowych, a później do Anglii. Już we wczesnym dzieciństwie Marcel był pod wpływem filmów Charliego Chaplina, co zainspirowało go do marzenia o zostaniu pantomimą, i uczęszczał do liceum Fustel-de-Coulanges w Strasburgu do 1938 roku. Podczas II wojny światowej rodzina Marceaua ewakuowała się i początkowo osiedliła w Chancelade i Périgueux. W wieku 17 lat uciekł z rodziną do Limoges i w 1941 roku studiował w liceum Gay-Lussac oraz École des arts décoratifs de Limoges. Aktywnie uczestniczył we francuskim żydowskim ruchu oporu, pomagając ratować żydowskie dzieci, w tym około trzydziestu, które uciekły do Szwajcarii z jego kuzynem Georgesem Loingerem. Podczas niemieckiej okupacji przyjął nazwisko 'Marceau', nawiązując do François Séverina Marceau-Desgraviers. Ze względu na biegłość w językach angielskim, francuskim i niemieckim, służył jako łącznik dla III Armii gen. George'a Pattona podczas wojny. Tragicznie, jego ojciec został aresztowany i deportowany do Auschwitz w 1944 roku, gdzie został zamordowany. Po konflikcie Marceau rozpoczął naukę w Szkole Sztuki Dramatycznej Charlesa Dullina w 1945 roku, otrzymując wskazówki od Joshua Smitha, Étienne Decrouxa i Jean-Louisa Barraulta. W sierpniu 1944 roku zaprezentował swój pierwszy znaczący występ przed publicznością liczącą 3000 żołnierzy w Paryżu. W 1947 roku stworzył postać 'Bipa, klauna', debiutując z nim 22 marca w Théâtre de Poche Montparnasse, inspirowanego Pipem z powieści Charlesa Dickensa *Wielkie Nadzieje*. W 1949 roku otrzymał nagrodę Deburau za swój mimodramat *Śmierć przed świtem*, a tego samego roku założył Compagnie de Mime Marcel Marceau. Przez ponad 60 lat Marceau bawił publiczność na całym świecie jako profesjonalny performer, występując w filmach takich jak 'Barbarella' (1968) i 'Cichy Film' (1976), gdzie jego jedynym wypowiedzianym słowem było „Nie”. Poświęcił sześćdziesiąt lat na podniesienie pantomimy do rangi wybitnej formy sztuki, wykonując ponad 5000 przedstawień. Marcel Marceau zmarł 22 września 2007 roku w wieku 84 lat i został pochowany na cmentarzu Père Lachaise w Paryżu.

Michel Galabru, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Michel Galabru

Urodzony w Safi, Maroko, 27 października 1922 roku, Michel Galabru był francuskim aktorem i pisarzem. Jego ojciec, Paul Galabru, był inżynierem i profesorem. Początkowo dążył do zostania zawodowym piłkarzem w Stade olympique montpelliérain, krótko studiował prawo na prośbę ojca. Wczesne lata dzieciństwa spędził w Safi, a późniejsze lata w Hérault, zanim przeniósł się do Paryża. Kariera Galabru trwała prawie siedemdziesiąt lat, obejmując ponad 250 filmów i ponad 80 sztuk teatralnych. Galabru rozpoczął swoją karierę aktorską w 1951 roku epizodyczną rolą w filmie Ma femme, ma vache et moi . Początkowe uznanie zyskał za rolę w La guerre des boutons (1963), a szeroką popularność przyniosła mu rola Adjutanta Gerbera w Le Gendarme de Saint-Tropez (1964). Często występował u boku Louisa de Funès w kilku filmach, w tym w sequelach Le Gendarme de Saint-Tropez i L'Avare . Jego komediowe współprace obejmowały filmy wyreżyserowane przez Jeana Giraulta, Jean-Pierre Mocky’ego, Georga Lautnera, Bertranda Bliera i Claude’a Zidiego. Był członkiem Comédie-Française (pensionnaire) od 1950 do 1957 roku i zdobył pierwszą nagrodę z Conservatoire national d'art dramatique. Filmografia Galabru obejmowała zarówno komedie, jak i dramaty, z godnymi uwagi rolami w L'avare , Jo , Nous irons a Deauville , La Cage aux Folles , La Cage aux Folles II , La Cage aux Folles 3: The Wedding , Le viager , Subway , Kamikaze i Uranus . Bertrand Blier, Costa-Gavras i Jean-Luc Godard byli wśród reżyserów, z którymi współpracował. W 1977 roku otrzymał nagrodę Cezara za najlepszą rolę aktorską za rolę Josepha Bouviera w The Judge and the Assassin > Bertranda Taverniera, a w 1986 roku ( Subway ) i w 1991 roku ( Uranus ) otrzymał nominacje do nagrody Cezara za najlepszą rolę aktorską drugoplanową. Kierował Théâtre Montmartre-Galabru i Théâtre de Dix Heures. Jego ostatnim występem był monodram Le Cancre . Michel Galabru zmarł 4 stycznia 2016 roku w Paryżu w wieku 93 lat.

Omar Sy, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Omar Sy

Omar Sy to francuski aktor, producent filmowy, scenarzysta i humorysta urodzony 20 stycznia 1978 roku w Trappes, Yvelines, we Francji. Pochodzi z plemienia Fulani, jego rodzice byli imigrantami z Afryki Zachodniej; matka pochodzi z Mauretanii, a ojciec ze Senegalu, oboje ze wsi Bakel. Urodził się i wychowywał na terenie Les Merisiers w Trappes i był jednym z dziewięciu rodzeństwa. W 1996 roku Sy rozpoczął swoje życie zawodowe w Radiu Nova, doświadczenie, które obejmowało spotkanie z Fredem Testotem. Jego doświadczenie w radiu zaowocowało komediowymi segmentami w programie 'Service après-vente des émissions' między 2005 a 2012 rokiem, a także programem telewizyjnym 'Omar et Fred', który zadebiutował na Canal+ w 2001 roku i jest emitowany do dziś. Pojawiał się również w programie Canal+' 'Le Cinéma de Jamel' oraz stworzył komediacki duet z Fredem Testotem znany jako Omar i Fred. Sy zyskał uznanie za swoją komedię fizyczną i wystąpił w filmach takich jak (2001), , oraz . Wziął również udział w albumie przeciwko rasizmowi zatytułowanym w 2003 roku. Zdobył szerokie uznanie po występie w francuskim kasowym hicie z 2011 roku "Intouchables", co przyniosło mu nagrodę Cezara dla Najlepszego Aktora w 2012 roku oraz Globe de Cristal dla Najlepszego Aktora. Został pierwszym czarnoskórym aktorem, który otrzymał nagrodę Cezara. Po tym sukcesie Sy wystąpił w kilku amerykańskich filmach z gatunku blockbusterów, takich jak "X-Men: Dni przyszłości" (2014), "Jurassic World" (2015), "Transformers: Ostatni Rycerz" (2017) i "Arktyczne Psy" (2019). Poza tym podkładał głos postaciom w grach wideo, takich jak "Tomb Raider Legend" i "Logorama". Od 2021 roku gra główną rolę w serialu Netflix "Lupin". W 2021 roku został uznany za jedną ze 100 najbardziej wpływowych osób na świecie przez magazyn Time. Sy podpisał długoterminową umowę na filmy fabularne z Netflixem, a także wstępną współpracę z HBO Max. Obecnie mieszka w Hidden Hills niedaleko Los Angeles w USA.

Pierre Dac, komik z Francja
Zweryfikowane Nieodebrane
Francja

Pierre Dac

Pierre Dac, urodzony jako André Isaac 15 sierpnia 1893 roku w Châlons-sur-Marne we Francji, był francuskim humorystą. Jego rodzina, pochodząca pierwotnie z Alzacji (Uttenheim i Niederbronn-les-Bains), miała żydowskie korzenie i emigrowała po wojnie francusko-pruskiej. Jego ojciec, Salomon Isaac, był rzeźnikiem, a rodzina przeniosła się do Paryża, gdy Dac miał trzy lata. Jako dziecko chodził na lekcje skrzypiec, ale w 1908 roku został wyrzucony ze szkoły za psikus. Kariera Daca rozpoczęła się w latach 20. XX wieku jako chansonier w kabaretach takich jak La Muse rouge i La Vache enragée. W 1938 roku założył satyryczny magazyn "L’Os à moelle", który zyskał popularność, zanim został zamknięty przez cenzurę nazistowską. Pojawił się w filmach takich jak "Voilà Montmartre" (1934) i "Juanita" (1935). W 1941 roku, uciekając przed konfliktem II wojny światowej, schronił się w Londynie. Tam współtworzył Radio Londres, serwis BBC docierający do okupowanej Francji, komponując humorystyczne piosenki i występując w komediach. Został aresztowany w Hiszpanii podczas próby dotarcia do Londynu i spędził kilka miesięcy w więzieniach Franka. Po II wojnie światowej Dac stworzył komiczny duet z Francisem Blanchem i wspólnie tworzyli oraz prowadzili popularne audycje radiowe, takie jak *Malheur aux barbus*, *Signé Furax* i *Bons Baisers de partout*. Dac ukuł komiczne określenie „Schmilblick”, opisane jako „rygorystycznie integralne, które nie służy absolutnie niczemu i dlatego może służyć wszystkiemu” oraz spopularyzował słowo „loufoque”. Wynalazł również biglotron i przepis na dżem z makaronu. W 1926 roku został przyjęty w wolnomularstwie i stworzył parodiarski rytuał masoński o nazwie „Le rite des Voyous”. Pierre Dac otrzymał wiele odznaczeń podczas swojego życia, w tym Croix de Guerre (zarówno z lat 1914-1918, jak i 1939-1945), Medal Oporu oraz mianowanie Rycerzem Orderu Legii Honorowej. Do śmierci 9 lutego 1975 roku w Paryżu pozostawał aktywny w filmie i telewizji, z rolami w produkcjach takich jak *La Famille Anodin* (1956) i *Ne jouez pas avec les Martiens* (1968).