Urodzony 7 marca 1973 roku w San Fernando, Cadiz, Alejandro O 'Dogherty Luy jest aktorem, humorem, muzykiem i reżyserem hiszpańskiego kina pochodzenia irlandzkiego. Nabrał sławy za danie życia Arturo Cañas Cañas w serii * Camera Café * de Telecinco, agentowi miejskiemu Alfredo Escobar, znanemu jako "Caracolo" w * Doctor Mateo *, oraz Damianowi w * Olmos y Robles * de TVE.
Z imieniem urodzenia Ana Isabel Alonso Gómez, choć dzisiaj jest ona głównie rozpoznawana jako Anabel Alonso, został poświęcony prezentacji programów telewizyjnych, do humoru i do przedstawienia kina, teatru, telewizji i dubbingu w Hiszpanii. W ciągu swojej kariery zdobył kilka nagród, w tym trzy Srebrne Zdjęcia, i został zaproponowany w dwóch możliwości dla Unii Aktorów i w dwóch innych do Akademii Nauki i Sztuki Telewizji Hiszpanii, konsolidując się jako jeden z najbardziej znanych twarzy hiszpańskiego kina.
Urodzony Juan Carlos Arroyo Urbina i znany jako Carlos Faemino, pracuje jako humorysta i pisarz, integrując duet komiksowy Faemino i Cassado. Służy również jako grafik, ilustrator, muzyk, malarz i publicysta.
José Manuel Trueba, znany artystycznie jako Chema Trueba, ćwiczy jako komik, prezenter radia i telewizji współpracy w Hiszpanii. Od dzieciństwa wykazywał się znamienną zdolnością do komedii, performance i imitacji.
Daniel Martínez Villadangos, często nazywany Dani Martínez, pracuje w hiszpańskiej telewizji jako prezenter, aktor, imitator i komik. Prowadzi talk show z humorem Martinez i Brothers, transmitowane przez Four.
Paloma Hurtado Carrillo, hiszpańska aktorka, jest córką aktorki Mary Carrillo i siostrą bliźniaków Teresy i Fernandy Hurtado, z którą stworzyła komiks trio "siostry Hurtado". Ponadto miał starszą siostrę, Alicję, która zmarła w 1998 roku.
Florentino Fernández, znany również jako Flo, jest hiszpańskim humorystą, aktorem, prezenterem i lektorem. Urodził się w Madrycie 9 listopada 1972 roku, a jego pełne imię to Florentino José Fernández Román. Początkowo pragnął zostać kierowcą autobusu, podobnie jak jego ojciec, ale przyjaciele zachęcili go do przesłuchania na program 'Esta noche cruzamos el Mississippi' pod koniec lat 90. Obecnie ma 52 lata. Zanim zyskał sławę jako wykonawca, Florentino Fernández pracował jako ochroniarz i przez krótki czas zajmował się kulturystyką w 1998 roku. Uznanie zdobył dzięki swoim postaciom Lucas Grijánder i Krispín Klander oraz naśladowaniu Chiquito de la Calzada w programie 'Esta noche cruzamos el Mississippi' (Telecinco). Kontynuował występy w programach telewizyjnych, takich jak 'La sonrisa del pelícano' (Antena 3) z Pepe Navarro. Jego wczesna praca telewizyjna obejmowała prowadzenie programu 'El informal' od 1998 do 2002 roku, współprowadzonego z Javierem Capitánem, gdzie analizowali bieżące wydarzenia z humorem. Kariera Florentino Fernándeza obejmuje szeroki zakres ról. Grał w '7 vidas', występował jako monologista w 'El club de la comedia' i brał udział w przedstawieniu teatralnym '5hombres.com'. Pożyczył również głos do wielu projektów animowanych, w tym podkładał głos Po w serii filmów 'Kung Fu Panda' (2008, 2011), Gru i mamę Gru w 'Despicable Me' (2010), Noego i Xiro w 'Noah’s Ark' (2007). Zła postać i Fat Bastard w 'Austin Powers: International Man of Mystery'. Pojawił się w filmach takich jak 'El oro de Moscú,' 'Una de zombis,' 'Torrente 2,' 'Torrente 3' i 'Isi/Disi, Amor a lo Bestia', z epizodycznymi rolami w serii filmów 'Torrente'. Współpracował z Josemą Yuste począwszy od 2007 roku na sztuce teatralnej 'Una pareja de miedo', a później w programie komediowym '¿Y ahora que?'. Prowadził program 'Tonterías las justas' od maja 2010 do lipca 2011, po czym prowadził kontynuacyjny program 'Otra movida' od sierpnia 2011 do 2012. Następnie prowadził program 'Así nos va' począwszy od lutego 2013 roku. Florentino Fernández wciąż jest aktywny w branży rozrywkowej. Niedawno współpracował przy produkcji 15. edycji programu "Gran Hermano" na Telecinco i ma prezentować program o nazwie "Killer Karaoke" na Cuatro z Patricią Conde. Lubi gotować i wziął udział w programie "MasterChef Celebrity", zajmując drugie miejsce. Obecnie pracuje nad nowym projektem z José Mota i Santiago Segurą, a także wystąpił w programie Bertína Osborne'a "Mi casa es la tuya". Przez ponad trzy dekady swojej kariery w branży rozrywkowej pracował na różnych kanałach, takich jak Telecinco, Cuatro, Neox, La Sexta i Antena 3.
Urodzony jako Ángel Javier Pozuelo Gómez, znany na scenie jako Javier Cansado, jest hiszpańskim humoristą i radiowcem, który jest częścią komiksu duet Faemino i Cassado.
Leo Harlem, pseudonim Leonardo González Feliz, działa zarówno jako hiszpański komik, jak i aktor. Urodził się 16 listopada 1962 roku w Matarrosa del Sil, w prowincji León. Jego rodzina przeniosła się do Valladolid, gdy miał siedem lat. Przed rozpoczęciem kariery komika pracował jako piekarz w wieku od 16 do 28 lat, a następnie prowadził bar o nazwie Harlem w Valladolid w latach 28–40; to właśnie ten lokal zainspirował jego pseudonim sceniczny. Właściciel baru zachęcał go do występów komediowych. Kariera Harlema nabrała tempa w 2001 roku, kiedy wziął udział w konkursie monologowym dla El Club de la Comedia. Następnie przeniósł się do Madrytu, by rozwijać karierę komediową. Harlem wystąpił w licznych programach telewizyjnych, takich jak La hora de José Mota, Cómicos, algo más que los mejores monólogos oraz El club del chiste na Antena3. Nagranie jego występu dotarło do finału Trzeciego Konkursu Monologowego w 2002 roku, co zapewniło mu dalsze uznanie. Przez krótki czas pracował jako komentator sportowy dla Radia Estadio i w 2007 roku stworzył postać 'El Bocas de Zaragoza' na YouTube. Od 2011 roku koncertował z programem ‘Leo Harlem y Amigos,’ w którym występowało również innych hiszpańskich komików. Przez całą swoją karierę Leo Harlem pojawiał się w różnych projektach filmowych i telewizyjnych. Wystąpił w epizodzie w "Torrente 5: Operacja Eurovegas" w 2013 roku i zagrał burmistrza wioski w "A Stroke of Luck". W 2018 roku zagrał rolę Curro w "Najlepszym lecie mojego życia". Był stałym współpracownikiem programu "Zapeando" od 2015 do 2017 roku i prowadził program "El paisano" na La 1, począwszy od listopada 2020 roku. Jego praca trwa dalej dzięki specjalnemu programowi Movistar Plus+ 'Leo Harlem, 20 años no es nada' wydanemu w 2022 roku oraz trwającemu programowi 'Leo Talks', który rozpoczął się w styczniu 2023 roku, a jego trzeci sezon rozpocznie się w lipcu 2024 roku. Będzie również prowadził specjalne odcinki świąteczne w grudniu 2024 roku. Otrzymał uznanie, w tym VI nagrodę 'Lambrión Chupacandiles' w 2017 roku i obecnie jest współpracownikiem programu Onda Cero "Más de uno".
María del Dulce Nameo Díaz Ruiz, której artystycznym imieniem była Marujita Díaz, była aktorką, komiksem, piosenkarką, cupletistą i dyrygentem telewizyjnym w Hiszpanii, osiągając sławę w kinie narodowym w latach 50 i 60. Nazywali ją Królową Hiszpańskiego Dziennika. Uczestniczył w teatrze, magazynach muzycznych, kinie i telewizji, grając style takie jak pasodolar, copa, cuplé, zarzuela, tango i charleston.
Nicolás Fernández de Moratín był hiszpańskim pisarzem i dramaturgiem, urodzonym w Madrycie 20 lipca 1737 roku. Jego ojciec pochodził z Asturii. Wczesną edukację odbierał w La Granja (Segowia) oraz w szkole jezuickiej w Calatayud, a następnie studiował prawo na Uniwersytecie w Valladolid. Po ukończeniu studiów prawnych, praktykował prawo w Madrycie i przez krótki czas służył jako asystent jubilerski królowej Izabeli Farnese. Jako uczestnik neoklasycznego ruchu literackiego, należał do Tertulia de la Fonda de San Sebastián – spotkań, podczas których poznał autorów José Cadalso i Tomás de Iriarte. Twórczość literacka Moratína była obszerna, obejmując poezję, prozę i dramaturgię. W 1764 roku wydał El Poeta i był autorem kilku znaczących dzieł, w tym komedii La Petimetra (1762), tragedii Lucrecia (1763), Hormesinda (1770) oraz Guzmán el Bueno (1777). Napisał również utwory dydaktyczne, takie jak La Diana o arte de la caza (1765) oraz burleskową poezję, Arte de las putas , która krążyła w formie rękopiśmiennej. Jego pisma poruszały różne tematy, w tym normy społeczne i kształtowanie etyczne; postrzegał teatr jako szkołę kształtowania etycznego. Ponadto napisał trzy broszury, Desengaños al teatro español , krytykujące hiszpański teatr klasyczny. Poza swoimi utworami dramatycznymi, Moratín angażował się w inne aspekty kultury hiszpańskiej. Był członkiem Królewskiego Towarzystwa Ekonomicznego Przyjaciół Kraju w Madrycie oraz Akademii Arkadów Rzymskich, zyskując przydomek 'Flumisbo Thermodonciaco'. Okazywał zainteresowanie walkami byków, pisząc takie poezje jak 'Fiesta de toros en Madrid' i dedykując Canción a Pedro Romero torreadorowi Pedro Romero. Od 1773 roku pełnił funkcję profesora Poetyki na Królewskim Uniwersytecie w Madrycie. Nicolás Fernández de Moratín zmarł w Madrycie 11 maja 1780 roku. Jego syn, Leandro Fernández de Moratín, później edytował i zrewidował pośmiertne dzieła ojca. Uważany jest również za inicjatora uznanej poezji tauryny.
Óscar Terol Goicoechea to hiszpański humorysta, aktor i pisarz. Urodził się w San Sebastián, Guipúzcoa w 1969 roku i zbudował znaczącą karierę w świecie rozrywki w Hiszpanii. Rozpoczął swoją przygodę jako członek komediowego tria 'Los Lourviers' z Javierem Merino i Lourdes Bedíą. Ta grupa początkowo występowała w Kraju Basków, a następnie zdobyła swój pierwszy program telewizyjny, '¿Qué pasa pues?', na ETB. Terol zyskał znaczną rozpoznawalność dzięki programowi ETB 'Vaya semanita', gdzie pracował jako prezenter, aktor i scenarzysta u boku swoich rodzeństwa, Susany i Iñaki. Popularność tego programu doprowadziła do licznych występów w zapingu i filmach na YouTube. Przez krótki czas przeniósł się do Bainet Media, aby prowadzić podobny program w TVE, co wywołało kontrowersje z ETB. Jednak jego pobyt w TVE z 'Made in China' okazał się nieudany, co doprowadziło do okresu ostracyzmu, zanim powrócił do Euskal Telebista. Jego praca wykracza poza telewizję; Terol pojawia się jako aktor w telecomedii „Allí abajo” od 2015 roku, a także współtworzy scenariusz do tego serialu. Napisał kilka humorystycznych książek o ostrym i lekkim tonie, w tym prace współautorskie takie jak „Todos nacemos vascos” (2005) i „Ponga un vasco en su vida” (2006) ze swoimi rodzeństwem i Kike Díaz de Rada, oraz „Técnicas de la mujer vasca para la doma y monta de maridos” w 2009 roku. W 2025 roku zaprezentował „negacjonistyczną” chirigotę w Teatro Falla podczas karnawału w Cádiz, wydarzenie to spotkało się z buczeniem i dezaprobatą publiczności ze względu na postrzeganie promowania antywirusowych poglądów i teorii spiskowych. Następnie przeprosił za ten incydent, wyrażając żal z powodu niewystarczającej oceny treści wcześniej. „Un enigma, mil certezas,” planowana do dystrybucji międzynarodowej.
Albania
Armenia
Argentyna
Austria
Australia
Azerbejdżan
Belgia
Bułgaria
Benin
Brazylia
Kanada
Szwajcaria
Chile
Kamerun
Chiny
Kolumbia
Czechy
Niemcy
Dania
Dominikana
Algieria
Estonia
Egipt
Hiszpania
Finlandia
Francja
Wielka Brytania
Ghana
Grecja
Gwatemala
Węgry
Indonezja
Irlandia
Izrael
Indie
Irak
Iran
Włochy
Jamajka
Japonia
Kenia
Korea, Południe
Kazachstan
Liban
Łotwa
Maroko
Mjanma
Malta
Malawi
Meksyk
Malezja
Nigeria
Nikaragua
Holandia
Norwegia
Nepal
Nowa Zelandia
Peru
Filipiny
Pakistan
Polska
Portugalia
Katar
Rumunia
Serbia
Rosja
Arabia Saudyjska
Szwecja
Słowenia
Słowacja
Tajlandia
Tunezja
Turcja
Tajwan
Ukraina
Uganda
Stany Zjednoczone
Urugwaj
Uzbekistan
Wietnam
Republika Południowej Afryki
