GiggleTime GiggleTime
Menu
Go Premium Zgłoś żart Komicy O nas Najczęściej zadawane pytania Kontakt

Prawne
Polityka prywatności Regulamin Polityka plików cookie Polityka zwrotów i anulowania Przypisania
Loguj się
Język
Kategorie
Ustawienia
Język polski
Tryb awaryjny
Losowe żarty – automatyczne odtwarzanie
Powiadomienia
Globalny Katalog Talentów

Katalog komików

Przeglądaj profile komików, streszczenia biograficzne, kraj pochodzenia oraz oficjalne linki.

Dodaj komika
1628 Komicy
AlexiBexi, komik z Niemcy
Zweryfikowane Nieodebrane
Niemcy

AlexiBexi

Alexander Reinhard Böhm, znany zawodowo jako AlexiBexi, to niemiecki komik i twórca treści urodzony 23 stycznia 1989 roku w Hamburgu. Lata formowania się jego osobowości spędził w Neu Wulmstorf, a ukończył liceum w 2009 roku. Od młodego wieku AlexiBexi wykazywał zainteresowanie montażem wideo i filmowym, co później zdefiniowało jego karierę. Po ukończeniu szkoły średniej podjął studia wyższe, uzyskując w 2013 roku tytuł Bachelor of Arts w zakresie reżyserii filmowej i telewizyjnej z Hochschule Mittweida, po studiach w Medienakademie w Hamburgu. Obecność AlexiBexi w sieci rozpoczęła się w 2008 roku wraz z uruchomieniem jego kanału na YouTube, AlexiBexi. Zarządza również kanałami xanderlein i daddelautomat, choć ten ostatni jest obecnie nieaktywny. Jego popularność znacznie wzrosła począwszy od 2010 roku. Łączył angielskie piosenki z niemieckimi, prezentując swój talent wokalny i zyskując uznanie za tłumaczenie amerykańskich utworów na język niemiecki. Kanał obecnie oferuje różnorodną treść, w tym komentarze polityczne i filmy wyjaśniające w formatach takich jak 'Erklärbär' i 'So ein Scheiss'. Na YouTube ma ponad 377 000 subskrybentów. Od 2014 roku angażuje się również w interakcje z publicznością za pośrednictwem Twitcha, transmitując na żywo rozgrywki i recenzując komponenty komputerowe. Poza działalnością na YouTube, AlexiBexi rozszerzył swoje profesjonalne przedsięwzięcia. Pracował jako aktor głosowy w filmach innych YouTuberów i był gościem specjalnym w kanale YouTube NDR-CHECKer od marca 2015 roku. W 2017 roku zagrał Dr. Mankowa w serialu telewizyjnym ZDFneo Neomaniacs. Od kwietnia 2017 do sierpnia 2021 roku współprowadził podcast randomtainment, który później stał się znany jako Alles Ladde. Brał udział w wywiadach z znanymi osobami, takimi jak Angela Merkel w 2017 roku i Tim Cook w 2018 roku. AlexiBexi był również głosem stacji radiowej NRW1 i posiada firmę z siedzibą w Hamburgu. Wcześniej był częścią sieci Mediakraft i podpisał z nimi kontrakt do 1 lipca 2016 roku, kiedy to go opuścił. Obecnie jest związany z Divimove. AlexiBexi otrzymał liczne nominacje do nagród Playawards i Webvideopreis Deutschland w ciągu kilku lat, w tym w latach 2014, 2016, 2017 i 2018.

Aurel Mertz, komik z Niemcy
Zweryfikowane Nieodebrane
Niemcy

Aurel Mertz

Aurel Mertz to niemiecki komik, prezenter, podcaster, aktor i producent. Urodził się 1 czerwca 1989 roku w Stuttgarcie i dorastał z rodzicami – grafikiem i artystką, którzy poznali się w Merz Akademie. Jego dziadek ze strony ojca pochodzi z Ghany. Uczęszczał do szkoły Merz-Schule na stypendium, a następnie studiował dziennikarstwo i nauki o komunikacji od 2009 do 2012 roku w Wiedniu i Stambule. Obecnie mieszka w Berlinie, który uważa za swoje twórcze miejsce zamieszkania. Kariera Mertz’a nabrała tempa w 2013 roku, kiedy to został odkryty przez Franka Elstnera i wziął udział w warsztatach Franka Elstnera. Podczas tego szkolenia opracował program nocny Boomarama , który nadawany był na zuio.tv i Tele 5 w latach 2015–2017. Od czerwca 2015 roku jest regularnym gościem w Rocket Beans TV, a występy stand-upowe rozpoczął w 2017 roku. W marcu 2020 roku ogłosił swoją pierwszą trasę komediową Millennials , a w 2023 roku Flawless . Od sierpnia 2019 do 2023 roku grał główną rolę w sitcomie na Instagramie Aurel . Prowadzi również podcast FYEO Zentrale Zeitgeist > od 2020 roku oraz podcast deep und deutlich > od połowy 2023 roku. Prace Mertz'a często poruszają problemy społeczne i eksplorują tematy takie jak męskość, kryptowaluty, samotność i emocjonalne szorstkość. Kwestionuje on rozróżnienia między osobowościami typu "Alpha", "Beta" i "Sigma", odwołując się do postaci takich jak Donald Trump, Władimir Putin i Friedrich Merz. Znany jest z wirusowych filmów i ostrego, satyrycznego humoru krytykującego rany społeczne. Od 2024 roku prowadzi program nocny Neo Tropic Tonight na ZDFneo i jest jednym z siedmiu współprowadzących Niemieckie Nagrody Filmowe 2024. W lipcu 2020 roku satyryczny film o brutalności policji wywołał kontrowersje. W 2024 roku wydał satyryczną książkę non-fiction zatytułowaną "Alpha-Boys", która bada męskość i pokrewne trendy społeczne, analizując funkcjonowanie manosphere'u. Mertz pojawiał się w programach nadawanych na ARD i ZDF, w tym w serialu ARD “naked”, i jest znany jako twarz i współautor formatu funk "AURELORIGINAL", który został przeniesiony do biblioteki multimedialnej ZDF. Obecnie pracuje nad sezonami 2 i 3 "AURELORIGINAL" w roli współproducenta oraz rozwija własną firmę produkcyjną o nazwie “Space Cabana”. W 2025 roku otrzymał jedną z trzech głównych nagród Kleinkunstpreis Baden-Württemberg.

Faisal Kawusi, komik z Niemcy
Zweryfikowane Nieodebrane
Niemcy

Faisal Kawusi

Faisal Kawusi to niemiecki komik urodzony 27 lipca 1991 roku w Groß-Gerau, Hesja, niedaleko Frankfurtu nad Menem. Jego pełne imię to Mohammad Faisal Kawusi, a znany był również jako Mohammad Aras Kawusi. Dorastał w Mörfelden-Walldorf i uczęszczał do Bürgermeister-Klinger-Schule oraz Bertha-von-Suttner-Schule. Jego rodzice byli afgańskimi uchodźcami, którzy przybyli do Niemiec w 1989 roku, co daje mu afgańskie korzenie. Obecnie mieszka w Kolonii. Komiczna podróż Kawusiego rozpoczęła się od udziału w kilku konkursach. W 2014 roku wygrał Stuttgarter Comedy Clash, Düsseldorfer Comedy Slam, Trierer Comedy Slam oraz Constantin Comedy Preis. Po zwycięstwie w NDR-Comedy-Contest w 2015 roku, Stefan Raab zaprosił go do występu w TV total. Pojawił się również w Pussy Terror TV i NightWash, a także stał się regularnym gościem w programie Sat.1 prowadzonym przez Luke’a Mockridge’a, LUKE! Die Woche und ich. Uznanie zdobył dzięki występom w Luke! Die Woche und ich. W 2015 roku krótko zajął drugie miejsce i wygrał nagrodę publiczności na Hamburger Comedy Pokal, choć obie te nagrody później zostały odebrane ze względu na użycie żartów Russella Petersa bez pozwolenia. Kawusi wystąpił w wielu programach telewizyjnych, takich jak "Let’s Dance", "Grill den Profi" i "TV total". W 2017 roku wziął udział w dziesiątej edycji "Let’s Dance" z Oaną Nechiti, zajmując piąte miejsce. Od 2018 do 2020 roku prowadził własny program telewizyjny, "Die Faisal Kawusi Show", na Sat.1. Odrzuca etykietę "etno-komika" i często włącza swój wygląd i pochodzenie do swojego komizmu, poruszając tematy takie jak terroryzm, uprzedzenia i ksenofobia w humorystyczny sposób. W 2019 roku pracował jako aktor głosowy dla postaci Boomer w animowanym filmie "Willkommen im Wunder Park". Niedawno wziął udział w podcaście "Reden wir Tacheles", który wystartował w 2024 roku u boku Gabriela Azimova.

Felix Lobrecht, komik z Niemcy
Zweryfikowane Nieodebrane
Niemcy

Felix Lobrecht

Felix Manuel Lobrecht, urodzony 24 grudnia 1988 roku w Mettingen, jest wszechstronnym niemieckim artystą. Pełni wiele ról – jest komikiem, gospodarzem podcastu, producentem muzycznym, DJ-em i autorem. Po śmierci matki w 1993 roku przeniósł się do Berlina z ojcem i rodzeństwem, dorastając w dzielnicy Gropiusstadt w Neukölln. Jego edukacja obejmowała naukę w gimnazjum Hannah-Arendt od 2001 do eksmisji w 2003 roku, a następnie w szkole ogólnokształcącej Clay-Gesamtschule, gdzie w 2005 roku uzyskał świadectwo ukończenia szkoły zawodowej (Realschulabschluss). Później zdał egzamin na Fachhochschulreife w 2008 roku i egzamin na Allgemeine Hochschulreife w 2012 roku po samokształceniu. Kariera Lobrechta rozpoczęła się od występów na slamach poetyckich w 2008 roku, co przyniosło mu początkowe uznanie. W 2017 roku przeszedł na stałą ścieżkę komediową i od tego czasu koncertuje po Niemczech, Austrii i Szwajcarii. Jego styl komediowy charakteryzuje się absurdalnymi opowieściami z życia codziennego, wplatanymi słabymi żartami, długimi pauzami oraz częstym używaniem berlińskiego dialektu. Pojawił się w programach telewizyjnych takich jak Köln Comedy Nacht XXL 2016 i Comedy Champions 2016. Następna była jego pierwsza trasa koncertowa, Kennick!, a potem Hype, która przygląda się jego czasowi w zmieniającym się Berlinie i temu, jak zdobył rozpoznawalność wśród kilku osób. Znany jest również z podcastu Gemischtes Hack z Tommi Schmittem, dostępnego wyłącznie na Spotify od września 2019 roku. Wkładu Lobrechta w literaturę można przypisać współautorstwo książki „10 Minuten? Dit sind ja 20 Mark!” z Malte Rosskopf w październiku 2015 roku oraz publikację „Sonne und Beton” w marcu 2017 roku, będącej relacją z jego dzieciństwa. Filmowa adaptacja „Sonne und Beton” miała premierę na Berlinale w lutym 2023 roku. Prowadził również programy takie jak „Was machen Sachen?” na 1LIVE w 2019 roku i „1 Live 99 Problems” od lutego 2022 roku. Artykuł o nim ukazał się w The New York Times w lutym 2021 roku. W wrześniu 2023 roku otrzymał Niemiecką Nagrodę Komedii, a obecnie zarządza drużyną piłkarską Beton Berlin u boku Kontra K. Niedawno otworzył klub komediowy o nazwie 'Downstairs Comedy Club' i doświadcza znacznego wzrostu kariery.

Hubertus Albers, komik z Niemcy
Zweryfikowane Nieodebrane
Niemcy

Hubertus Albers

Hubertus Albers, urodzony 27 września 1965 roku w Emsdetten, w Niemczech, jest niemieckim komikiem, aktorem i artystą rozrywkowym. Występuje pod pseudonimem Atze Schröder, postać, którą pielęgnuje od ponad 25 lat. W 1998 roku Albers zabezpieczył nazwę 'Atze Schröder' w Niemieckim Urzędzie Patentów i Znaków Towarowych. Styl komediowy Schrödera charakteryzuje się peruką w kolorze brązowym i okularami, a krytycy opisują go jako "vulgarne", uosabiające pewnego siebie "Prolla" (osobę z klasy robotniczej). Zazwyczaj pojawia się publicznie tylko wcielając się w tę postać. Jego komedia często opiera się na błyskotliwym poczuciu humoru, stereotypach i społecznych kliszach, często żartując z relacji, codziennych sytuacji oraz regionu Ruhr. Od 2000 do 2007 roku Albers zyskał większą rozpoznawalność dzięki występom w Quatsch Comedy Club i został główną gwiazdą komediowego serialu RTL, Alles Atze. Jego praca w tej roli przyniosła mu kilka nagród, a konkretnie Deutscher Comedypreis w latach 2000 i 2003 oraz Deutscher Fernsehpreis w 2003 roku. Albers zagrał samego siebie w niemieckim komedii filmowej U-900, wydanym w 2008 roku. Od 1998 do 2024 roku odbył liczne trasy koncertowe z programami takimi jak Nur so geht's , Lecker i Atze im Wunderland . W 2023 roku wydał biografię zatytułowaną "Blauäugig: Mein Leben als Atze Schröder", która bada jego historię rodziny i zawiera osobiste rewelacje. Obecnie współprowadzi cotygodniowy podcast 'Betreutes Fühlen' z Leonem Windscheidem, a od lutego 2019 roku współprowadzi podcast 'Zärtliche Cousinen' z Tillem Hohenederem; razem z nim również występują na koncertach. W 2024 roku ma 58 lat i wydaje się nagrywać do serialu telewizyjnego Der Traumschiff .

Ingo Insterburg, komik z Niemcy
Zweryfikowane Nieodebrane
Niemcy

Ingo Insterburg

Ingo Insterburg, urodzony jako Ingo Wetzker 6 kwietnia 1934 roku w Insterburgu (dzisiejszy Czerniachowsk, Rosja), był niemieckim muzykiem, komikiem i aktorem. Zmarł 27 października 2018 roku w Berlinie z powodu powikłań związanych z rakiem jelita grubego i został pochowany na cmentarzu Waldfriedhof Dahlem. Jego rodzina uciekła z Prus Wschodnich podczas II wojny światowej w 1944 roku i ostatecznie osiedliła się w Bernburg an der Saale, Saksonia-Anhalt do 1946 roku. Dzieciństwo i młodość spędził w Bernburgu. Po ukończeniu Abitur (świadectwa ukończenia szkoły średniej) w Bernburgu, Ingo przeniósł się do Zachodnich Berlińskich w 1953 roku, zdając egzamin ponownie, ponieważ jego Abitur z NRD nie został uznany. Studiował pedagogikę artystyczną na Hochschule für Bildende Künste Berlin od 1954 do 1959 roku. Na początku kariery towarzyszył aktorowi Klausowi Kinskiemu jako Guitar-Ingo i wydał EPkę zatytułowaną 'Guitar-Ingo' w 1959 roku. Mieszkał również z Kinskiem w mieszkaniu w Zachodnich Berlińskich. Od połowy lat 60. współpracował z Jürgenem Barzem, wydając album 'Barocke Liebeslyrik' w 1968 roku. W 1967 roku Ingo wybrał nazwę Insterburg jako nawiązanie do miejsca swojego urodzenia i współzałożył grupę komediową 'Insterburg & Co.', która istniała do 1979 roku. W jej skład wchodzili m.in. Karl Dall, Jürgen Barz i Peter Ehlebracht, a kolektyw zyskał uznanie pod koniec lat 60. i w latach 70., rozwijając rozpoznawalne podejście artystyczne określane jako „sztuka wyższego nonsensu”. Ich występy zazwyczaj obejmowały komediowe piosenki, krótkie scenki oraz unikatowe, samodzielnie skonstruowane instrumenty, często z improwizowaną komedią słowną. Charakterystycznym utworem był piosenka z niekończącymi się rymami 'Ich liebte ein Mädchen,' opowiadająca o nieudanych romansach w różnych lokalizacjach i czasami adaptowana do wersji "Ich liebte ein Mädchen in Bernburch." Grupa wystąpiła w filmach takich jak Quartett im Bett (1968), Charley's Uncle (1969) i Chapeau Claque (1973), oraz w programach telewizyjnych takich jak Dalli Dalli i Musikladen . Do 1993 roku koncertował z różnymi zespołami pod nazwą 'Insterburg & Co.'. Po rozpadzie grupy w 1979 roku Karl Dall rozpoczął karierę solową. Po rozwiązaniu firmy 'Insterburg & Co.', Ingo początkowo występował jako solista. W 2005 roku wyruszył na trasę koncertową z Karlem Dalle, a później w 2011 roku założył duet o nazwie 'Insterburg & Black' z Lotharem Lechleiterem. Podczas swojej kariery wystąpił w czterech filmach i napisał kilka książek, w tym 'Das Leben des Otto Darmstatt' (1973) i 'Die ersten 23456 Tage meines Lebens' (2001). Zbudował wiele własnych instrumentów, w tym niezwykłe konstrukcje z urządzeń kuchennych. Ingo Insterburg był oddanym wegetarianinem i honorowym członkiem Niemieckiego Stowarzyszenia Wegetariańskiego, oraz przebiegł 21 maratonów do ukończenia 70 lat. Paul Koller, urzędnik kultury z Bernburga, wspomina go jako zabawnego, życzliwego i niewymagającego.

Maxi Gstettenbauer, komik z Niemcy
Zweryfikowane Nieodebrane
Niemcy

Maxi Gstettenbauer

Maxi Gstettenbauer, znany również jako Maximilian Ronald Alfons Gstettenbauer, jest niemieckim komikiem i stand-up comedianem. Urodził się 2 czerwca 1988 roku w Straubing, Bawaria, a dorastał w Schwarzach, Bawaria. Uczęszczał do szkoły w Schwarzach aż do ukończenia gimnazjum, po czym w 2004 roku przeniósł się do Kolonii. W wieku 18 lat zdał egzamin końcowy szkoły średniej. W 2019 roku miał 31 lat. Gstettenbauer rozpoczął swoją karierę, pracując dla internetowego radia B.tuned w latach 2004–2005, koncentrując się na grze strategicznej Warcraft III. W latach 2006–2009 pracował jako moderator kanału e-sportowego GIGA 2, prowadząc programy o grach wideo takie jak 'GIGA Games' i 'GIGA LIGA Live', oraz program o popkulturze 'Nerd Alert'. Rozpoczął karierę komediową w 2009 roku i profesjonalnie występował przez 15 lat. Niezależność finansową dzięki komedii osiągnął w 2012 roku. Jego styl komediowy opisywany jest jako klarowny, dowcipny, szczery i zabawny, często zawierający anegdoty i odgrywanie różnych postaci, takich jak wrona. Znany jest z improwizacji, czasami poświęcając dziesięć minut na pojedynczy temat improwizowany. Gstettenbauer osiągnął znaczące sukcesy, wypełniając kluby i sale publicznością. Pojawił się w TV Total (ProSieben) oraz NightWash (WDR), a w 2014 roku zajął drugie miejsce w RTL Comedy Grand Prix. Wygrał kilka konkursów komediowych, w tym Comedy Slam Trier w 2010 i 2012 roku, Constantin-Comedy-Preis Trier w 2011 roku, Comedy Slam Hamburg w 2011 i 2013 roku, Comedy Clash Stuttgart w 2012 i 2013 roku, Comedy Slam Düsseldorf w 2013 roku, Hamburger Comedy Pokals w 2013 roku, Master Slam Düsseldorf w 2014 roku, sPezialist Publikumspreis w 2014 roku oraz Kleinkunstpreis Ostfriesland w 2013 roku. Wydał kilka programów komediowych, w tym 'Nerdisch by Natur' (2012), 'Maxipedia', 'Lieber Maxi als normal', 'Gute Zeit' i 'Stabil' (od 2024 roku). W 2022 roku opublikował 'Meine Depression ist deine Depression', poruszający tematykę jego problemów ze zdrowiem psychicznym i przekazujący czytelnikowi przesłanie, że wszystko jest w porządku, nawet jeśli tak się nie czuje. W 2025 roku wydał również '11,5 Rules für dein erfolgreichstes Leben'. Obecnie koncertuje ze swoim czwartym programem komediowym, 'Stabil', który rozpoczął się we wrześniu 2024 roku i potrwa do stycznia 2026 roku. Był gospodarzem kilku programów, w tym 'Comedy Clip-Club' na RTL II w 2016 roku i 'Standup 3000' na Comedy Central od marca 2018 do listopada 2022 roku. W latach 2019–2022 był członkiem jury programu 'Roast Battle' na Comedy Central. Od marca 2021 roku współprowadzi podcast 'Gut abgehangen' z Alainem Frei do września 2025 roku. Często występuje w niemieckich programach komediowych i kabaretowych, a zarządzany jest przez Tobiasa Bischoffa w WIP Management. Występuje w Niemczech, Austrii i Szwajcarii, w tym zaplanowane koncerty na żywo w latach 2026, 2027 i 2028. Zmagał się z depresją i częstymi napadami paniki, co stanowi wyzwanie biorąc pod uwagę jego częste występy telewizyjne i sceniczne.

Zweryfikowane Nieodebrane
Niemcy

Osan Yaran

Oğuzhan Yaran, lepiej znany pod skrótem "Osan", jest aktywny jako komik, prezenter i podcaster i łączy korzenie germantureckie. De De r Nazwa "Osan" służy ih m w kontekście zawodowym i publicznym jako skrócona forma jego tureckiego imienia Oğuzhan.

Otto Reutter, komik z Niemcy
Zweryfikowane Nieodebrane
Niemcy

Otto Reutter

Otto Reutter, urodzony jako Friedrich Otto August Pfützenreuter 24 kwietnia 1870 roku w Gardelegen, Altmark, Królestwo Prus, był niemieckim komikiem, wykonawcą coupletów i śpiewakiem. Pochodził z ubogiej katolickiej rodziny o korzeniach w Eichsfeld i Altmark, a jego ojciec, Andreas Pfützenreuter, był wędrownym sprzedawcą i weteranem wojskowym. Po ukończeniu szkoły podstawowej i odbyciu nauki zawodu asystenta kupieckiego w latach 1884–1887, przeszedł szkolenie jako pomocnik sprzedawcy. Zaliczył przełomowy rok w 1896 i zyskał sławę po występie w teatrze variety Wintergarten w Berlinie. Przez kolejne dziesięciolecia uważano go za jednego z czołowych artystów sceny w Niemczech. Jego styl komediowy charakteryzował się oryginalnymi, zabawnymi tekstami opowiadanymi w śpiewnym stylu z ironią i dowcipem. Reutter skomponował ponad tysiąc dwuwierszy, czyli zabawnych piosenek kabaretowych; udokumentowano około 400. Wystąpił również w dwóch krótkich filmach, 'Otto bierze ślub' i 'Otto jako służący', w 1912 roku, oraz grał epizodyczne role w innych filmach. Praca Reuttera odzwierciedlała zmiany społeczne i zapewniała pocieszenie w trudnych czasach. Około 1915 roku zaczął występować z „Kriegsrevuen” w Palasttheater am Zoo w Berlinie, a pod koniec 1916 roku jego piosenki zaczęły krytycznie odnosić się do wydarzeń i opinii publicznej. Napisał melancholijny utwór „Ich möcht’ erwachen beim Sonnenschein” o nastroju powojennym. Utrata syna, Otto Reuttera Jr., w bitwie pod Verdun w maju 1916 roku również wpłynęła na jego późniejszą twórczość. W latach 20. głównie występował ze swoimi dwuwierszami w Wintergarten. Miał zamiar przejść na emeryturę jako milioner w 1919 roku po trzydziestoletniej karierze, ale stracił znaczną część swojego majątku z powodu inflacji. Reutter zmarł 3 marca 1931 roku podczas gościnnego występu w Düsseldorfie, w wyniku zawału serca i został pochowany w Gardelegen 7 marca 1931 roku.

Oğuz Yılmaz, komik z Niemcy
Zweryfikowane Nieodebrane
Niemcy

Oğuz Yılmaz

Oğuz Yılmaz, urodzony 17 kwietnia 1991 roku w Neumarkt in der Oberpfalz, jest wszechstronną osobą o niemiecko-tureckich korzeniach. Spędził lata formowania się w Freystadt i uczęszczał do gimnazjum Hilpoltstein. Choć znany z wczesnej pracy jako komik i muzyk, obecnie działa jako autor, konsultant ds. cyfrowych i menedżer artystyczny. Od 2010 roku mieszka w Kolonii, mieście, które stało się centrum jego życia zawodowego. Podróż Yılmaza na świeć publiczną rozpoczęła się około 16 lub 17 roku życia, kiedy to współzałożył kanał YouTube Y-Titty wraz z Philem i TC. Początkowo udostępniając zabawne filmy znajomym, kanał ewoluował w produkcję sketczy, parodii piosenek, a nawet sitcomu o "Zmierzchu". Od późnych lat 2012 do połowy 2014 roku Y-Titty miało zaszczyt być najbardziej subskrybowanym kanałem YouTube w języku niemieckim, osiągając około miliona subskrybentów w 2012 roku. Grupa zyskała dalsze uznanie występując jako headlinerzy na wydarzeniu Videodays i biorąc udział w "Stock Car Crash Challenge" Stefana Raaba. Otrzymali również nagrodę Echo w 2012 roku, którą Yılmaz odebrał w dresie. Około 2015 roku Y-Titty stanęło przed pytaniami dotyczącymi swojej przyszłej kierunkowości i postrzegania przez opinię publiczną, co ostatecznie doprowadziło do rozpadu w grudniu 2015 roku. Po rozwiązaniu Y-Titty, Yılmaz przeniósł swoje zainteresowania na pracę za kamerą i techniczne aspekty YouTube, w tym analitykę i optymalizację. Założył firmę, aby pomagać innym w zrozumieniu i efektywnym wykorzystywaniu YouTube. W maju 2016 roku współzałożył agencję mediów społecznościowych whylder z Lukasem Schneiderem, odchodząc pod koniec 2018 roku. Od 2020 roku zarządza Mirellą Precek (mirellativegal) i współzałożył firmę zarządzającą artystami YilmazHummel z Felixem Hummelem. Ta firma reprezentuje osobowości mediów społecznościowych specjalizujące się w zrównoważonym rozwoju, w tym Mirellę Precek, Dariadarię i Vegan ist ungesund. Zaangażowanie Yılmaza w marketing influencerów związany z weganizmem i produktami zrównoważonego rozwoju wzrosło w ciągu ostatnich dwóch lat, co pokrywa się z jego własnym czteroletnym zaangażowaniem w weganizm. Współprowadzi również podcast 'buzzywords' z Danielem Zolllem i pełni funkcję wiceprezesa Akademii Niemieckiej Nagrody za Webowe Filmy (WVP). Jest autorem kilku książek o marketingu YouTube i mediach społecznościowych, w tym 'Die Geheimnisse erfolgreichen YouTube-Marketings' (2016) i 'Das Buch YOLO' (2013). Doceniony za swoje wkład, Yılmaz został umieszczony na liście Forbes 30 Under 30 dla regionu niemieckojęzycznego jesienią 2020 roku.

Zweryfikowane Nieodebrane
Niemcy

Toni Impekoven

Toni Impekoven, niemiecki aktor i pisarz, stworzył swoje nazwisko jako znany dramaturg, współpracując z Hansem Reimannem w celu stworzenia popularnej komedii The Scoundrel, która została później sfilmowana przy dwóch różnych okazjach. Był bratem Sabine Impekoven i ożenił się z Friedą Impekoven, i razem mieli córkę, Niddy Impekoven.

Uli Boettcher, komik z Niemcy
Zweryfikowane Nieodebrane
Niemcy

Uli Boettcher

Uli Boettcher to niemiecki komik i aktor, urodzony w Weingarten, w Badenii-Wirtembergii, 16 października 1966 roku. Uczęszczał do gimnazjum Spohn w Ravensburgu do 1982 roku, a następnie odbył staż jako malarz od 1983 do 1986 roku. Zanim zasłynął jako artysta kabaretowy, Boettcher zdobywał doświadczenie pracując jako twórca komiksów, uczestnicząc w teatrze ulicznym i współpracując z grupami teatralnymi niezależnymi. Wczesna kariera obejmowała występ w sztuce Ingrid Lausund 'Krähenoper' w centrum kultury Roxy w Ulm w 1991 roku. Od 1992 do 2009 roku Boettcher był członkiem zespołu w Teatrze Ravensburg, gdzie często prezentował swoje programy solowe i koncertował po Niemczech, Austrii i Szwajcarii. Jeden z jego najbardziej udanych programów solowych, 'Romeo und Julia', trwał od 1991 do 2011 roku i zawierał elementy improwizacji. Od 2000 roku brał również udział w rolach w klasycznych dziełach Szekspira, Lessinga, Schillera i Hofmannsthala podczas Festiwali Klasztornych w Weingarten. W 2003 roku współzałożył Teatr Improwizacyjny Improshnikov, który regularnie występuje w centrum kultury Linse w Weingarten. Kariera Boettchera obejmowała współpracę z Brianem Lausundem przy programach takich jak 'Wir können Alles' i 'Die Auswanderer', oraz z Berndem Kohlheppem przy produkcjach takich jak 'Der unsichtbare Hund,' 'Winnetou IV – Prärie Comedy,’ 'Tonspurpiraten,' i ‘Denn sie wissen (noch) nicht, was sie tun.’ Pojawił się w serialu telewizyjnym 'Tatort' w 2005 i 2012 roku. Jego praca została uhonorowana nagrodami, w tym Nagrodą Publiczności na Festiwalu Teatru Wędrownego Radebeul w 2005 roku, Baden-Württemberg Kleinkunstpreis w 2013 roku oraz Nagrodą Kulturalną miast Ravensburg i Weingarten w 2015 roku. Otworzył Hoftheater, niewielką scenę, w Baienfurt w marcu 2011 roku.